Η Απόταξη του Σατανά ως Απόρριψη της Ελληνικής Θρησκευτικής Κοσμοθεωρίας

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΣΧΌΛΙΟ 5
συνέχεια

ΚΙ ΟΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΧΥΤΟ ΚΙ ΑΠΡΟΣΩΠΟ ΘΕΙΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΕΤΣΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΧΥΤΟ ΚΑΙ ΚΙ ΑΠΡΟΣΩΠΟ ΣΚΟΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ ΟΠΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ

ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΚΑΤΡΑΚΥΛΟΥΝΤΕΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ -ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΙ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΕΚΠΤΩΤΟΙ ΘΕΟΙ ....ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΕΚΔΗΛΩΝΟΥΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΚΡΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΠΤΩΣΗΣ ΣΤΟ ΠΥΡ ΤΟ ΕΞΩΤΑΤΟ -ΕΞΩΤΑΤΑ ΓΑΛΑΞΙΑΚΑ ΠΕΔΙΑ ...ΚΑΙ ΞΑΝΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΚΑΛΑ ΤΗΣ ΘΕΩΣΗΣ ΤΟΥΣ ΞΑΝΑΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΤΡΟΓΟΝΙΚΑΚΑΙ ΜΗΤΡΟΓΟΝΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΜΑΤΑ ....ΚΑΙ Ο ΟΡΟΣ ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΦΑΙΡΕΙ ΤΗ ΘΕΙΚΗΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΑ ...

ΚΑΙ ΤΟ ΠΥΡ ΤΟ ΕΞΩΤΑΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΑΡΤΑΡΑ Η ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΑΠΟΣΧΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΟΔΕΥΟΥΝ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΑΜΟΝΕΣ - ΟΙ ΚΑΤΡΑΚΥΛΟΥΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΘΟΔΙΚΗΣ ΣΚΑΛΑΣ ...ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ !!!

ΟΙ ΕΚΠΤΩΤΟΙ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΡΙΧΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΤΑΡΤΑΡΑ ΟΥΤΕ ΕΛΚΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ....ΑΠΛΑ ΟΔΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΒΙΟΥΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΤΑ ΕΞΩΤΑΤΑ ΓΑΛΑΞΙΑΚΑ ΠΕΔΙΑ -ΠΥΡ ΤΟ ΕΞΩΤΑΤΟΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΥΛΟΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΥΣΚΟΤΙΣΜΕΝΗ
ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΗ ΚΙ ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΣΕ ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ...χμμμμμμμμμμμμμμ...

* επιστρέφω σχολιάζοντας τις αναλύσεις σου που έχουν βέβαια την κοινωνιολογική τους αλήθεια κι αξία ...

[ΜΥΘΗΡΑ]

Ο Ησαΐας 14 περιέχει ένα απόσπασμα που απευθύνεται στον βασιλιά της Βαβυλώνας, περιγράφοντας μια μορφή που ονομάζεται «Αστέρας της Αυγής», στα λατινικά Λούσιφερ, ο οποίος επιδίωξε να ανέβει στα ύψη του Θεού και καταρρίφθηκε. Πρόκειται για ποίηση αυλικού χαρακτήρα, ένα σατιρικό άσμα εναντίον ενός ανθρώπινου μονάρχη. Δεν υπάρχει ρητή αναφορά στον Σατανά. Δεν υπάρχει υπερφυσική επανάσταση. Η εικόνα του «Αστέρα της Αυγής» ήταν κοινό μεταφορικό σχήμα της αρχαίας Εγγύς Ανατολής για τη βασιλική φιλοδοξία και την πτώση της. Μεταγενέστεροι ερμηνευτές, ιδιαίτερα από τον 2ο αιώνα μ.Χ. και μετά, διάβασαν αυτό το απόσπασμα ως περιγραφή της πτώσης του Σατανά από τον ουρανό πριν από τη δημιουργία. Η ταύτιση δεν υπήρχε στο κείμενο· εισήχθη στο κείμενο από μια παράδοση που χρειαζόταν μια κοσμική αφήγηση για την προέλευση του κακού που προσπαθούσε να εξηγήσει.

Ο Ιεζεκιήλ 28 απευθύνεται επίσης σε έναν ανθρώπινο βασιλιά, τον βασιλιά της Τύρου, χρησιμοποιώντας γλώσσα για μια ένδοξη μορφή που κάποτε περπατούσε ανάμεσα σε λίθους φωτιάς στο άγιο όρος του Θεού και εκδιώχθηκε λόγω διαφθοράς. Η ίδια ερμηνευτική διαδικασία: λόγος για έναν ανθρώπινο βασιλιά, που διαβάζεται εκ των υστέρων ως περιγραφή της προϊστορίας του Σατανά.

Η Αποκάλυψη, γραμμένη στα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ. μέσα σε συνθήκες ρωμαϊκού διωγμού, περιέχει σαφή εικόνα κοσμικού πολέμου: ο μεγάλος δράκοντας, το αρχαίο φίδι, ο διάβολος, ο Σατανάς, που ρίχνεται από τον ουρανό μαζί με τους αγγέλους του. Η Αποκάλυψη είναι αποκαλυπτική λογοτεχνία, ένα είδος που χρησιμοποιεί έντονη συμβολική γλώσσα για να περιγράψει παρόντα ιστορικά και πνευματικά γεγονότα σε κωδικοποιημένη μορφή. Η εικονογραφία της ενσωματώθηκε στη διαμόρφωση του μύθου του Σατανά και της αποδόθηκε κυριολεκτική σημασία που το ίδιο το είδος δεν είχε σκοπό να υποστηρίξει.

Και έπειτα ήρθαν οι πολιτισμικές προσθήκες. Η «Κόλαση» του Δάντη τον 14ο αιώνα έδωσε στη δυτική φαντασία μια πλήρως ανεπτυγμένη εικόνα της κόλασης με τον Σατανά στο παγωμένο της κέντρο, μια εικόνα τόσο ζωντανή και τόσο βαθιά ενσωματωμένη στον ευρωπαϊκό πολιτισμό ώστε για τους περισσότερους ανθρώπους έγινε αδιαχώριστη από το ίδιο το περιεχόμενο της Γραφής. Η μεσαιωνική τέχνη, τα ηθικοδιδακτικά δράματα και η λαϊκή παράδοση πρόσθεσαν τα κέρατα, την ουρά, την τρίαινα, το κόκκινο δέρμα. Τίποτε από αυτά δεν προέρχεται από τη Γραφή, όλα όμως συνέβαλαν στην εικόνα που κληρονόμησαν δισεκατομμύρια άνθρωποι ως «βιβλικό» Σατανά. Η σύνθετη αυτή μορφή είναι πολιτισμικό δημιούργημα όσο και θεολογικό.

Η κατανόηση ότι αυτή η μορφή συναρμολογήθηκε, ότι έχει ιστορία, ότι κάθε στρώμα προστέθηκε σε συγκεκριμένη στιγμή για συγκεκριμένους λόγους, δεν σημαίνει ότι το κακό δεν υπάρχει. Σημαίνει ότι η συγκεκριμένη μορφή που κατασκευάστηκε για να το εκπροσωπεί στη δυτική θρησκευτική κουλτούρα δημιουργήθηκε, δεν αποκαλύφθηκε.

Γιατί αυτή η εξέλιξη εξυπηρέτησε τη θεσμική εξουσία; Η εδραίωση του χριστιανισμού ως κρατικής θρησκείας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό τον Κωνσταντίνο τον 4ο αιώνα μ.Χ. δημιούργησε θεσμικές ανάγκες που αναμόρφωσαν σε βάθος το πνευματικό περιεχόμενο της θρησκείας. Ένα αποκεντρωμένο, θεολογικά ποικίλο κίνημα έπρεπε να μετατραπεί σε μια διοικητικά ενιαία θρησκεία ικανή να κυβερνά μια αυτοκρατορία. Η δογματική ποικιλία, που χαρακτήριζε τους τρεις πρώτους αιώνες, έγινε θεσμικό πρόβλημα. Οι σύνοδοι που ακολούθησαν τη μεταστροφή του Κωνσταντίνου, αρχίζοντας από τη Νίκαια το 325 μ.Χ., δεν ήταν μόνο θεολογικές ασκήσεις. Ήταν πολιτικές διαπραγματεύσεις που παρήγαγαν δεσμευτικές δογματικές θέσεις. Αυτό που ορίστηκε ως ορθόδοξο απέκτησε τη δύναμη του αυτοκρατορικού νόμου. Αυτό που ορίστηκε ως αιρετικό μπορούσε να κατασταλεί.

Σε αυτό το πλαίσιο, μια μορφή απόλυτου, κοσμικού, ανεπιφύλακτου κακού εξυπηρετούσε αποτελεσματικά τη θεσμική αρχιτεκτονική. Όσο πιο απόλυτη η απειλή του Σατανά, τόσο πιο πλήρης η εξουσία του θεσμού που ισχυριζόταν ότι προσφέρει προστασία από αυτόν. Κάθε αμφιβολία μπορούσε να παρουσιαστεί ως σατανική επιρροή. Κάθε πρόκληση προς τη θεσμική εξουσία μπορούσε να παρουσιαστεί ως συμμαχία με τον εχθρό του Θεού. Κάθε ανταγωνιστική θεολογική παράδοση μπορούσε να χαρακτηριστεί όχι ως ειλικρινής διαφωνία, αλλά ως σατανική πλάνη.

Η ιστορικός Elaine Pagels στο έργο της The Origin of Satan (1995) αναλύει αυτή την εξέλιξη με λεπτομέρεια. Το επιχείρημά της δεν είναι ότι η Εκκλησία κατασκεύασε κυνικά έναν κακό για πολιτικούς λόγους, αλλά ότι η εξέλιξη της μορφής του Σατανά ακολουθεί στενά τις κοινωνικές και θεσμικές ανάγκες των κοινοτήτων που την ανέπτυξαν· ότι η δαιμονοποίηση των αντιπάλων, η προβολή του κακού σε έναν κοσμικό αντίπαλο και η ταύτιση αυτού του αντιπάλου με τους θεολογικούς αντιπάλους αποτελούν πρότυπα που εξυπηρετούν τη συνοχή της ομάδας και τη διατήρηση των ορίων της. Δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας· είναι η συνηθισμένη λειτουργία της ιδεολογίας.

Ο φόβος του Σατανά, όπως θεσμοθετήθηκε στον μεσαίωνα και την πρώιμη νεότερη εποχή, λειτούργησε ως ένα από τα πιο ανθεκτικά και αποτελεσματικά συστήματα ελέγχου της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Κάθε άνθρωπος γεννιόταν ήδη σε κατάσταση πνευματικού χρέους, το προπατορικό αμάρτημα. Η σωτηρία από αυτή την κατάσταση και από την αιώνια τιμωρία ήταν διαθέσιμη αποκλειστικά μέσω της Εκκλησίας και των μυστηρίων της. Η Εκκλησία ήταν ο μοναδικός διανομέας της θεραπείας για μια «ασθένεια» που η ίδια όριζε.

Σε αυτό το πλαίσιο, η αμφισβήτηση της εκκλησιαστικής εξουσίας δεν ήταν απλώς διανοητική διαφωνία· ήταν πνευματική αυτοκαταστροφή, άνοιγμα στην επιρροή του Σατανά. Η ίδια η πράξη της κριτικής εξέτασης, της αναζήτησης του τι λέει πραγματικά το αρχικό κείμενο, της ανίχνευσης της ιστορικής εξέλιξης του δόγματος, γινόταν μορφή αμαρτίας. Η αμφιβολία δεν ήταν δρόμος προς βαθύτερη κατανόηση· ήταν ένδειξη διαφθοράς.

Οι πρακτικές συνέπειες είναι καταγεγραμμένες: η Ιερά Εξέταση λειτούργησε για αιώνες, στοχοποιώντας όχι μόνο απίστους αλλά και θεολόγους, μυστικιστές, επιστήμονες και απλούς ανθρώπους. Ο Γαλιλαίος Γαλιλέι τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Ο Giordano Bruno κάηκε στην πυρά το 1600. Τα κυνήγια μαγισσών στην Ευρώπη οδήγησαν στην εκτέλεση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, κυρίως γυναικών.

Αυτά τα γεγονότα δεν ήταν έργο του Σατανά. Ήταν έργο ανθρώπινων θεσμών που λειτουργούσαν μέσα σε ιδεολογικά πλαίσια που απαιτούσαν έναν απόλυτο εχθρό για να δικαιολογήσουν απόλυτη εξουσία.

Ο Σατανάς δεν έκαιγε ανθρώπους· άνθρωποι έκαιγαν ανθρώπους στο όνομα του Σατανά.

Αυτό είναι το μοτίβο που αξίζει να εξεταστεί προσεκτικά. Ποιος ωφελείται όταν η αμφισβήτηση παρουσιάζεται ως δαιμονική; Ποιος ωφελείται όταν η εικόνα ενός πανίσχυρου κοσμικού εχθρού κάνει την πνευματική ανεξαρτησία να φαίνεται επικίνδυνη;

Τα κείμενα που καταστράφηκαν. Όταν ο Κωνσταντίνος καθιέρωσε τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία και οι σύνοδοι τυποποίησαν τη διδασκαλία, η θεολογική ποικιλία των πρώτων αιώνων δεν εξαφανίστηκε οικειοθελώς. Εξαλείφθηκε συστηματικά. Εκδόθηκαν διατάγματα για την καταστροφή «αιρετικών» κειμένων. Βιβλία κάηκαν, κοινότητες διαλύθηκαν.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ποικιλίας θα είχε χαθεί οριστικά αν το 1945 ένας αγρότης στο Ναγκ Χαμαντί της Αιγύπτου δεν ανακάλυπτε έναν σφραγισμένο αμφορέα με 13 παπυρικούς κώδικες. Κείμενα που είχαν κρυφτεί πιθανότατα τον 4ο αιώνα για να σωθούν από καταστροφή.

Αυτά τα κείμενα δείχνουν ότι οι πρώτοι χριστιανοί δεν συμφωνούσαν για τον Σατανά, για τη Γένεση, για τη φύση του Θεού. Αυτά ήταν ζωντανά θεολογικά ζητήματα.

Αυτό που επικράτησε δεν ήταν η μόνη δυνατή ερμηνεία· ήταν η ερμηνεία που νίκησε.

σχόλιο 6


ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΊ ΘΕΟΙ ΜΟΝΟ ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΙΚΆ ΈΔΡΑΣΑΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΊΖΟΥΝ ΝΑ ΔΡΟΥΝ

..στην ανάρτηση σου αυτη δίνεις μια παρα πολυ καλη εντελεχη ανάλυση του τύπου της κοινωνιοψυχολογιας και κοινωνικής θρησκειολογίας για το πώς σμιλευτηκε πολιστισμικα εν καιρω επικρατησης του αυτοκρατορικου κατεστημενου χριστιανισμου, η ιδέα του προσωποποιημενου κακου για το οποίο χρησιμοποιουμε τον ορο <<Σατανας >>..
...γιατι περα απο το πως χρησιμοποιηθηκε πολΙτισμικα η ιδεα αυτη οσοι ψαχνομαστε στα θεολογικα ζτηήματα θεωρουμε οτι πολυ πιθανα έχουμε μια ανυποταξια στα θεικα πληρωματα εκδηλωμενη σε πολυ πρώιμο πολιτισμικα χρονο για τον κόσμο αυτό ..οταν οι ανθρωποι μαθαινουν την τεχνη της επεξεργασίας μεταλλων πχ χαλκου γύρω στο 4000πΧ και 3000π Χ μια τεχνη που δοθηκε αρχικά απο τους Αποστατες ....και αργοτερα στην πιο κακη εφαρμογή της απο τους κατρακυλουντες απατριδες που κατεφθασαν μετα τους Αποστατες ...ΟΙ ΟΠΟΊΟΙ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ ΑΡΧΙΚΑ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ ΠΙΘΑΝΑ ΩΣ ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΘΕΙΚΗΣ ΕΔΡΑΣ Η ΕΚΔΙΩΓΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΠΡΟΗΓΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ Ο ΠΡΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΟΧΗΣ ...

...τα ανωτερα Θεικά Πλήρωματα δεν ηταν αντιθετα με την πολιτισμικη συνδρομη στους θνητους ανθρωπους αλλα αυτο μονο διαλγοιστικά επιτρεπότανεξ αποστασεως συμφωνα με το Γαλαξιακο Δικαιο ...οι θεοι δεν ηταν απλα εποπτες θεραπευτες και δικαστες αλλα και διδάσκαλοι μετεδιδαν πολτισμικες ιδεες με διαλογισμο ..οχι με την αμεση επαφη με τους ιθαγενεις και την προκληση δεους και τρομου σε αυτους που οδηγησε σε διεστραμμενη ψυχοπαθολογικη σχέση με το θειο και τις ανωτερες πολιτισμικα δυνάμεις τις εξωγενεις ..

ΌΠΟΥ ΣΕ ΜΥΘΟΥΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΒΟΥΝΑ ΕΚΔΗΛΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΘΕΩΝ ΠΧ ΟΛΥΜΠΟΣ, ΓΙΑ ΣΜΙΞΗ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΘΝΗΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ ΗΜΙΘΕΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΕΤΣΙ ΜΕ ΤΡΟΜΕΡΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ..ΠΧ ΗΡΑΚΛΗΣ ΓΚΙΛΓΑΜΕΣ ΑΤΛΑΝΤΑΣ ΚΤΛ ΓΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ...ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΘΕΟΙ ΗΤΑΝ ΕΚΠΤΩΤΟΙ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ Η ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΤΡΑΚΥΛΟΥΝΤΕΣ ...

ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΕΜΠΕΔΩΜΕΝΟΙ ΘΕΟΙ ΜΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΠΑΡΕΜΕΝΑΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΚΤΥΩΝ Η ΜΕ ΕΙΔΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΨΥΧΟΝΟΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΡΟΥΣΑΝ ΕΠΙΤΗΡΩΝΤΑΣ, ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΣ, ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ, ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΣ ...

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΣΧΟΛΙΟ 8


..επίσης καμία μαζική καταστροφή ανθρώπινης κοινωνίας δεν προκλήθηκε ποτέ από τους αληθινούς εμπεδωμένους σε επαφή με την Πηγή Θεούς ...οι καταστροφές πάντα προέρχονταν από τους Αποστάτες και τους Κακοδαίμονες Αποικιστές θέλοντας να εκδικηθούν το ανθρώπινο είδος η να εξαλείψουν τις κοινωνίες που είχαν διαφθαρεί από τις δικές τους παρεμβάσεις άρα να εξαλείψουνε τα ίχνη της δικής τους Ανομίας ...

... αναμένεται αυτοί οι ίδιοι να καταστρέψουν όλες τις μεγάλες τσιμεντουπόλεις όταν το στοίχημα της Απόκλισης του Κόσμου μας από το Γαλαξιακό του Πεπρωμένο θα έχει ολοκληρωτικά χαθεί και ο Κόσμο μας θα οδεύει με ρυθμούς καλπασμού στην Ηλιάκη Εποχή την απελευθερωτική αφήνοντας πίσω τη διαταρακτική αιμοβόρα Εποχή του Μετάλλου....

[tanipteros]

Αγπητή ΜΥΘΗΡΑ,
μιας και αναφέρεις Γαλαξίες κτλ... να σε ρωτήσω κάτι...

πιστεύεις ότι οι Θεοί είναι εξωγήινοι από Γαλαξίες ;

[tanipteros]

Είναι ο Γιαχβέ Θεός ή Κακοδαίμονας ;

Πορφύριος (3ος–4ος αι.)
«Οἱ παρὰ Ἰουδαίοις νόμοι οὐ θεῖοι, ἀλλὰ δαιμόνων ἐπιτάγματα, αἵματος καὶ θυσιῶν ἐπιθυμοῦντες.»
(Μακάριος Μάγνης, Ἀποκριτικός, IV, 21)

Δηλαδή: Οι νόμοι των Ιουδαίων δεν είναι θείοι, αλλά προσταγές δαιμόνων που επιθυμούν αίμα και θυσίες.

Ιάμβλιχος (3ος–4ος αι.)
«Οἱ κακοδαίμονες ἔξω τῆς θείας ἁπλότητος, ἐν τῇ ὕλῃ μᾶλλον ἀναστρέφονται καὶ αἵματος ἔχουσι χρείαν.»
(Περὶ Μυστηρίων, II, 11)

Δηλαδή: Οι κακοδαίμονες, ξένοι προς τη θεία απλότητα, κινούνται περισσότερο μέσα στην ύλη και έχουν ανάγκη από αίμα.

Πρόκλος (5ος αι.)
«Ἕκαστον ἔθνος τὸν ἴδιον δαίμονα ἔχει, οὐ τὸν ὄντως θεὸν· οἱ δὲ δαίμονες οἱ ἐπιθυμοῦντες θυσιῶν καὶ σφαγίων ἐπὶ τὸ πάθος τῆς ψυχῆς ἄγουσιν.»
(Σχόλια στον Τίμαιο, III, 155, 20–25 Diehl)

Δηλαδή: Κάθε έθνος έχει τον δικό του δαίμονα, όχι τον αληθινό θεό· και οι δαίμονες που επιθυμούν θυσίες και σφαγές οδηγούν την ψυχή στο πάθος.

O Γιαχβέ απαιτούσε αιματηρές θυσίες και ανθρωποθυσίες κατά Ἰεζεκιὴλ 20:25–26 (Ο΄)
25 καὶ ἐγὼ ἔδωκα αὐτοῖς προστάγματα οὐκ ἀγαθά, καὶ κρίματα ἐν οἷς οὐ ζήσονται ἐν αὐτοῖς.
26 καὶ ἐμιανῶ αὐτοὺς ἐν ταῖς δόσεσιν αὐτῶν, ἐν τῷ παραγαγόντας πᾶσαν διανοίγουσαν μήτραν, ἵνα ἐξαναλώσω αὐτοὺς, ἵνα γνῶσιν ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος.

25 Κι Εγώ τους έδωσα διατάγματα που δεν ήταν καλά, και κρίσεις με τις οποίες δεν θα ζούσαν.
26 Και τους μόλυνα με τα δώρα τους, όταν έφερναν κάθε πρωτότοκο που άνοιγε μήτρα, για να τους εξολοθρεύσω, ώστε να γνωρίσουν ότι Εγώ είμαι ο Κύριος.

Πορφύριος – Περὶ ἀποχῆς ἀπὸ ἐμψύχων (Περὶ ἀποχῆς, Βιβλ. Β΄, 36–37)
«Οἱ μὲν γὰρ θεοὶ οὐκ ἔχουσιν χρείαν τούτων· οἱ δὲ κακοδαίμονες τρέφονται τοῖς ἀναθυμιώμασι τῶν σωμάτων καὶ τοῦ αἵματος. Διὸ καὶ τὰς θυσίας τῶν ἐμψύχων οὐ τοῖς θεοῖς, ἀλλὰ τοῖς δαίμοσιν ἀνατίθεμεν.»

Μετάφραση:
Οι θεοί δεν έχουν ανάγκη από αυτά· οι κακοδαίμονες τρέφονται με τους ατμούς των σωμάτων και του αίματος. Γι’ αυτό και τις θυσίες των εμψύχων δεν τις αποδίδουμε στους θεούς, αλλά στους δαίμονες.

Ιάμβλιχος – Περὶ Μυστηρίων (II, 11–12)
«Τοῖς θεοῖς οὔτε τῶν ἐμψύχων θυσίαι δεῖται, οὔτε αἵματος ἐπιθυμοῦσιν· οἱ δὲ κακοδαίμονες ἀναγκαῖον ἔχουσι τὰς τοιαύτας προσφορὰς καὶ διὰ τούτων ἡμῖν ἐπιμιγνύμενοι τὰ πάθη τῆς ὕλης ἐμβάλλουσιν.»

Μετάφραση:
Οι θεοί δεν έχουν ανάγκη από θυσίες εμψύχων ούτε επιθυμούν αίμα· οι κακοδαίμονες όμως έχουν ανάγκη από τέτοιες προσφορές και με αυτές αναμειγνύονται μαζί μας, εμφυτεύοντας τα πάθη της ύλης.

Πρόκλος – Σχόλια στον Τίμαιο (III, 155, 20–25 Diehl)
«Οἱ ὄντως θεοὶ οὐκ ἀπαιτοῦσιν θυσίας αἱματηράς· οἱ δὲ περὶ γῆν καὶ ὕλην δαίμονες ταῖς τοιαύταις ἥδονται, καὶ τὰς ψυχὰς δι’ αὐτῶν ἐπὶ τὸ σῶμα καὶ τὰ πάθη καθέλκουσιν.»

Μετάφραση:
Οι αληθινοί θεοί δεν απαιτούν αιματηρές θυσίες· οι δαίμονες όμως που περιφέρονται γύρω από τη γη και την ύλη χαίρονται με αυτές και μέσω αυτών τραβούν τις ψυχές προς το σώμα και τα πάθη.

Το αίμα ανήκε αποκλειστικά στον Γιαχβέ
«Ἡ γὰρ ψυχὴ πάσης σαρκός τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐστιν» (Λευιτικόν 17:11).

Το αίμα δεν έπρεπε να καταναλωθεί ποτέ· χυνόταν στο θυσιαστήριο.
Ο Γιαχβέ φαινόταν να διεκδικεί την «ψυχή» του ζώου.