https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_E ... ieroglyphs
'Αλεφ - Άλφα: Απεικόνιζε μια βοιδοκεφαλή στα ιερογλυφικά των Αιγυπτίων
, οι φοίνικες βέβαια χρησιμοποίησαν το σύμβολο ανεστραμμένο 
Μπέτ - Βήτα: Το αρχικό σύμβολο προερχόταν από το αιγυπτιακό ιερογλυφικό
που απεικόνιζε ένα σπίτι https://en.wikipedia.org/wiki/Bet_(letter) αργότερα επί φοινίκων το ιερογλυφικό μετατράπηκε περίπου σαν ανάποδο Β 
Γκιμέλ - Γάμμα: Το πιο ενδιαφέρον γράμμα, διότι το ανάποδο «Γ» απεικονίζει μια καμήλα στα αιγυπτιακά.
Ντάλετ - Δέλτα: Στα φοινικικά γραφόταν ανάστροφο του Δ του δικού μας δηλαδή
Χέ - 'Εψιλον: Στα φοινικικά ήταν αντίστροφο του δικού μας Ε, δηλαδή
, πιθανόν προέρχεται από τα παρακάτω ιερογλυφικά. Να σημειωθεί εδώ ότι το «Έψιλον» αποτελείται από δύο σύνθετες λέξεις από το Ε ή (Χέ κατά την φοινικική ονομασία και Χ φεύγει και γίνεται δασεία αν δεν απατώμαι με το πολυτονικό) και την λέξη «Ψιλόν» πιθανόν εννοούσαν ότι κάνει ψιλό, δηλαδή οξύ τόνο. Κρατήστε την σύνθεση, γιατί θα την συναντήσουμε στο Ο-μικρόν, Ο-μέγα και Υ-ψιλόν. 1. νήμα
2. αγαλλίαση
3. φράκτης-παράθυρο-ανάκτορο
Ουάου - 'Υψιλον: Το φοινικικό Ουάου είχε την μορφή του ελληνικού «Υ» που γνωρίζουμε έως και σήμερα, όμως ο ήχος δεν είναι ίδιος και γι αυτό το λόγο οι Έλληνες αντικατέστησαν το «Υ» με το Δίγαμμα που επινόησαν «
» από το ανεστραμμένο «
» του αντίστοιχου Ιώτα του δικού μας αλφαβήτου, το οποίο αργότερα το κατάργησαν, διότι θεωρήθηκε άχρηστο και πολύ σωστά έπραξαν. Το δίγαμμα στην συνέχεια το παρέδωσαν στους Λατίνους που το χρησιμοποίησαν στο λατινικό αλφάβητο, γι αυτό άλλωστε αποτελεί την ίδια σειρά μετά το Έψιλον στην αρχαιότητα.Ζαγίν - Ζήτα: Το αντίστοιχο φοινικικό γράμμα ήταν
, που μοιάζει με το γράμμα «Ι» του δικού μας αλφαβήτου, κατά τους φοίνικες το σύμβολο αυτό φαίνεται να είχε την σημασία κάποιου σπαθιού, δεν βρήκα λεπτομέρειες αν προέρχεται από αιγυπτιακό ιερογλυφικό που είναι και το πιο πιθανόν άλλωστε.Χέτ - Ήτα: Παρ όλο που έχει την σημερινή ομοιότητα με το «Η» στην αρχαιότητα είχε την μορφή του «Θ» με πιο τετραγωνοποιημένες άκρες που προέρχεται από το φοινικικό «
» και αυτό από ιερογλυφικό σύμβολο των Αιγυπτίων «» που σήμαινε αυλή. Τέτ - Θήτα: Το γράμμα αυτό έμοιαζε με τροχό και αυτή την σημασία είχε κατά τους φοίνικες συμβόλιζε δηλαδή ένα τροχό «
», αυτό με την σειρά του προέρχεται από το ιερογλυφικό των Αιγυπτίων «
» που είναι το σύμβολο της ομορφιάς ή του υπέροχου. Γιόντ - Γιώτα: Ναι μεν το γράμμα έχει ακριβώς την ίδια ονομασία όπως στην αρχαιότητα, το σύμβολο ήταν ένα ανάστροφο «F» στους φοίνικες «
». Στο ελληνικό αλφάβητο επινοήθηκε το «Ι» το οποίο δεν υπάρχει στο φοινικικό ή άλλο αλφάβητο της περιοχής με εξαίρεση το εβραϊκό, το οποίο παραδώσαμε στους Ρωμαίους αργότερα. Στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά συμβολίζεται σαν «
» ένας πήχης του χεριού μας και ονομαζόταν «ayin».Κάπ ή Κάφ - Κάπα: Το σύμβολο αυτό προέρχεται από το αντίστροφο γράμμα του φοινικικού αλφαβήτου «
» το οποίο αντιστρέψανε αργότερα οι Έλληνες, όπως και πολλά γράμματα του φοινικικού αλφαβήτου. Το γράμμα όμως προέρχεται από το «
» ιερογλυφικό των Αιγυπτίων που σημαίνει πιθανόν χέρι/ παλάμη ή κόκκινος στα έργα κατασκευής. Λαμέντ - Λάμδα: Το γράμμα προέρχεται από το φοινικικό γράμμα «
» το οποίο το ανέστρεψαν οι Έλληνες κατά τους αρχαϊκούς χρόνους σε αυτή τη μορφή «
». Το γράμμα συμβόλιζε πιθανόν το βουκέντρο, ραβδί βοσκού ή οπλές βοοειδών κλπ. Μέμ - Μι: Το γράμμα προέρχεται από το φοινικικό γράμμα «
» από το ιερογλυφικό των Αιγυπτίων «
» που συμβόλιζε το νερό. Άλλωστε όπως γνωρίζουμε από Μύριαμ ή Μαριάμ στα αραμαϊκά σημαίνει θάλασσα ή το λατινικό Μάρε που σημαίνει πάλι το ίδιο. Στην γερμανική το αντίστοιχο είναι Meer (μέα).
