Freisinniger έγραψε:Ελληγεννής έγραψε:
Τα επίκοινα είναι επινόηση της καθαρεύουσας. Στα αρχαία ελληνικά δεν θα έλεγαν ποτέ «η πρόεδρος». Μάλιστα υπήρχε ιδιότητα «η ταμία» (της ταμίας) και όχι «η ταμίας».
Για τα υπόλοιπα τα θεωρώ παντελώς επουσιώδες θέμα. Όταν αναφερόμαστε σε πλήθος ατόμων, αναγκαστικά θα χρησιμοποιήσουμε ένα γένος. Μπορούμε να αποφασίσουμε να δημιουργήσουμε ένα αόριστο γένος, αλλά οι κατασκευασμένες αλλαγές στην γλώσσα σπάνια πιάνουν. Οι γλωσσικές αλλαγές συνήθως προκύπτουν από γνήσιες γλωσσικές ανάγκες και κοινωνικοπολιτικές μεταβολές, όχι επειδή έτσι αποφάσισε κάποιος.
Συμφωνώ μαζί σου για το αόριστο γένος, αλλά το πρόβλημα είναι ότι στα ελληνικά συναντάται τόσο στον ενικό όσο και στον πληθυντικό. Δεν είναι λογικό να χρησιμοποιείς σε μάζα μόνο το αρσενικό γένος ή το θηλυκό και να απουσιάζει ένα εκ των δυο. Οι Γερμανοί προσπάθησαν να το δημιουργήσουν με μετοχή ενεστώτα πχ από το χρησιμοποιώ > χρησιμοποιήσιμος.
Στον ενικό δεν υφίσταται θέμα. Συνεχίζουν να υπάρχουν οι διακρίσεις των φύλων, εκτός από εκεί που τις ισοπέδωσε η καθαρεύουσα. Δηλαδή συνεχίζει να είναι σωστό το αστροναύτισσα και το συνεργάτρια και όχι η αστροναύτης και η συνεργάτης. Μόνο μπαμπουίνοι δημοσιογράφοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό.
Υφίσταται ένα θεματάκι στα ουσιαστικά σε -ος, καθότι δεν υπήρχε στην αρχαία ελληνική αντίστοιχο θηλυκό και υπάρχει το κακό προηγούμενο της χρήσης θηλυκών επιθέτων με κατάληξη -ος. Τώρα, για κάποιες άλλες ιδιότητες/επαγγέλματα, ευθύνεται 100% το κράτος που δεν αποδέχεται τις εγκυρότατες θηλυκές καταλήξεις. Π.χ. το δικάστρια δεν έχει απολύτως κανένα μορφολογικό ή ηχητικό πρόβλημα. Σχηματίζεται κανονικά κατά το αθλήτρια, γυμνάστρια, δαμάστρια, καθηγήτρια, ιδιοκτήτρια, δανειολήπτρια, κτλ. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να μην χρησιμοποιούνται οι μορφολογικά σωστοί τύποι.
Αλλά για τον πληθυντικό το θέμα είναι άλλο. Δεν έχει να κάνει με επίκοινα, έχει να κάνει με την ανάγκη χρήσης ενός γένους. Για λόγους πολιτικής ορθότητας, συχνά βάζουμε και τα δύο γένη, αλλά αυτό κάνει κουραστικό το κείμενο/τον λόγο. Ο λόγος είναι χρηστικό εργαλείο. Υπάρχει για να συνεννοούμαστε. Δεν υπάρχει χρηστικός λόγος να περιλαμβάνεται και το θηλυκό ή το ουδέτερο γένος όταν αναφερόμαστε σε πλήθος. Είτε θα πρέπει να διαλέξουμε ένα από τα διαθέσιμα γένη είτε να επινοήσουμε ένα τέταρτο. Από την στιγμή που η γλώσσα μας χρησιμοποιεί εδώ και χιλιετίες το αρσενικό γένος, χωρίς σύγχυση, δεν βλέπω την αναγκαιότητα αλλαγής αυτού του συντακτικού σχήματος.
