Λευκό/Xωριάτικο ψωμί

[Προέλλην]

Αναφέρομαι σε αυτά όπως τα παραπάνω, συνήθως μόνο απο σιτάλευρο, με την μαλακή ψίχα, ακόμη και όταν προωθείται δήθεν ως χωριάτικο και έχει καλή κόρα απ έξω.

Δεν τρώγεται αυτό πράμα, είναι για τα σκυλιά.

[Προέλλην]

Στην Ελλάδα, το πιο διαδεδομένο ψωμί είναι το λευκό ψωμί από αλεύρι σίτου, ιδιαίτερα το παραδοσιακό ψωμί του φούρνου, όπως η χωριάτικη φραντζόλα και το καρβέλι. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι ψωμιού στην ελληνική αγορά είναι:

- Λευκό ψωμί: καθημερινή επιλογή για το τραπέζι, τα σάντουιτς και το πρωινό.
- Χωριάτικο ψωμί: συχνά με πιο χοντρή κόρα και συμπαγή ψίχα, με παραλλαγές που περιέχουν προζύμι ή ελαιόλαδο.
- Ψωμί ολικής άλεσης: επιλογή για όσους προτιμούν περισσότερες φυτικές ίνες.
- Πολύσπορο ψωμί: δημοφιλές σε καταναλωτές που αναζητούν ποικιλία σπόρων και δημητριακών.
- Ψωμί σικάλεως: μικρότερη κατηγορία σε σχέση με το λευκό ψωμί.

Σημαντική διευκρίνιση: Σύμφωνα με έρευνα του 2019, το χωριάτικο ψωμί ήταν πρώτο στις προτιμήσεις των Ελλήνων, με 41,3%, έναντι 29,7% για το λευκό και 29% για το ολικής άλεσης.

[Adminović]

Στα χωριά που ξέρω εγώ, δεν υπήρχε αυτό το πράμα παλιά. Καταχρηστικά ονομάζεται "χωριάτικο".

Έχω πολλά χρόνια που το αντικατέστησα με ολικής ή σίκαλης. Το λευκό μου προκαλούσε δυσκοιλιότητα.

[Προέλλην]

Στα χωριά που ξέρω εγώ, δεν υπήρχε αυτό το πράμα παλιά. Καταχρηστικά ονομάζεται "χωριάτικο".

Έχω πολλά χρόνια που το αντικατέστησα με ολικής ή σίκαλης. Το λευκό μου προκαλούσε δυσκοιλιότητα.

Απ ότι διαβάζω, το λευκό ψωμί, αυτό το ξέπλυμα στην 1η φώτο, έγινε μόδα μετά τον ΒΠΠ. Πιο πριν στα χωριά, ειδικά στα φτωχά, δεν έτρωγαν σταρένιο ψωμί γιατί ήταν ακριβό. Ουσιαστικά μετά τον πόλεμο όλοι οι κομπλεξικοί χωριάτες άρχισαν να τρώνε το σταρένιο μαλακό ψωμί, το χειρότερο διατροφικά δηλαδή, νομίζοντας ότι έτσι αναβαθμίζονται. Στα 80ς νομίζω το 99.9% του ψωμιού που έβλεπες στους ΕΛ φούρνους ήταν μόνο αυτό. Απο το 90 και μετά άρχισαν δειλά δειλά οι δήθεν πιο ψαγμένοι να τρώνε χωριάτικο (το ίδιο δηλαδή, αλλά με πιο ξερή και παχιά κρούστα)
Στο ένα δικό μου χωριό, έτρωγαν όμως ανέκαθεν τέτοιο λευκό ψωμί γιατί ήταν σιτοβολώνας και το σιτάλευρο ήταν άφθονο. Ο παππούς μου έλεγε ότι συγγενείς που είχαμε σε ορεινά χωριά και έτρωγαν κριθαρένιο, ήταν πιο υγιείς.

Σικάλεως σωστό στην Ελλάδα θα φας μόνο κάτω απο το όνομα "γερμανικό ψωμί"

[Adminović]

Απ ότι διαβάζω, το λευκό ψωμί, αυτό το ξέπλυμα στην 1η φώτο, έγινε μόδα μετά τον ΒΠΠ. Πιο πριν στα χωριά, ειδικά στα φτωχά, δεν έτρωγαν σταρένιο ψωμί γιατί ήταν ακριβό. Ουσιαστικά μετά τον πόλεμο όλοι οι κομπλεξικοί χωριάτες άρχισαν να τρώνε το σταρένιο μαλακό ψωμί, το χειρότερο διατροφικά δηλαδή, νομίζοντας ότι έτσι αναβαθμίζονται. Στα 80ς νομίζω το 99.9% του ψωμιού που έβλεπες στους ΕΛ φούρνους ήταν μόνο αυτό. Απο το 90 και μετά άρχισαν δειλά δειλά οι δήθεν πιο ψαγμένοι να τρώνε χωριάτικο (το ίδιο δηλαδή, αλλά με πιο ξερή και παχιά κρούστα)
Στο ένα δικό μου χωριό, έτρωγαν όμως ανέκαθεν τέτοιο λευκό ψωμί γιατί ήταν σιτοβολώνας και το σιτάλευρο ήταν άφθονο. Ο παππούς μου έλεγε ότι συγγενείς που είχαμε σε ορεινά χωριά και έτρωγαν κριθαρένιο, ήταν πιο υγιείς.

Ναι, το λευκό ψωμί στα χωριά κυρίως από τη δεκαετία του 50 και μετά διαδόθηκε. Στις πόλεις πρέπει να υπήρχε από καναν αιώνα και βάλε.

Στα δικά μου τα μέρη έτρωγαν είτε σίκαλης είτε καλαμποκόψωμο-μπομπότα.

Σικάλεως σωστό στην Ελλάδα θα φας μόνο κάτω απο το όνομα "γερμανικό ψωμί"

Ένα που το χαρακτηρίζουν "γερμανικό" και το δοκίμασα μια φορά, αηδία ήταν.
Αυτό που τρώω συνήθως είναι συνδυασμός ολικής και σίκαλης.

[Λαχουρένιος]

Έχω αντικαταστήσει τα τελευταία χρόνια το καρβέλι με ψωμί του τοστ και το τρώω πάντα μαζί με κάτι άλλο (ζαμπόν, φέτα κλπ) σε μορφή τοστ ή με μερέντα. Το καρβέλι είναι ωραίο το άτιμο αλλά είναι άχρηστες θερμίδες να τρως σκέτο ψωμί και δεν μπορώ να πω ότι με χορταίνει εκτός και αν φάω μισή φραντζόλα που πρέπει να έχει 1500 θερμίδες.

[Προέλλην]

Απ ότι διαβάζω, το λευκό ψωμί, αυτό το ξέπλυμα στην 1η φώτο, έγινε μόδα μετά τον ΒΠΠ. Πιο πριν στα χωριά, ειδικά στα φτωχά, δεν έτρωγαν σταρένιο ψωμί γιατί ήταν ακριβό. Ουσιαστικά μετά τον πόλεμο όλοι οι κομπλεξικοί χωριάτες άρχισαν να τρώνε το σταρένιο μαλακό ψωμί, το χειρότερο διατροφικά δηλαδή, νομίζοντας ότι έτσι αναβαθμίζονται. Στα 80ς νομίζω το 99.9% του ψωμιού που έβλεπες στους ΕΛ φούρνους ήταν μόνο αυτό. Απο το 90 και μετά άρχισαν δειλά δειλά οι δήθεν πιο ψαγμένοι να τρώνε χωριάτικο (το ίδιο δηλαδή, αλλά με πιο ξερή και παχιά κρούστα)
Στο ένα δικό μου χωριό, έτρωγαν όμως ανέκαθεν τέτοιο λευκό ψωμί γιατί ήταν σιτοβολώνας και το σιτάλευρο ήταν άφθονο. Ο παππούς μου έλεγε ότι συγγενείς που είχαμε σε ορεινά χωριά και έτρωγαν κριθαρένιο, ήταν πιο υγιείς.

Ναι, το λευκό ψωμί στα χωριά κυρίως από τη δεκαετία του 50 και μετά διαδόθηκε. Στις πόλεις πρέπει να υπήρχε από καναν αιώνα και βάλε.

Στα δικά μου τα μέρη έτρωγαν είτε σίκαλης είτε καλαμποκόψωμο-μπομπότα.

Σικάλεως σωστό στην Ελλάδα θα φας μόνο κάτω απο το όνομα "γερμανικό ψωμί"

Ένα που το χαρακτηρίζουν "γερμανικό" και το δοκίμασα μια φορά, αηδία ήταν.
Αυτό που τρώω συνήθως είναι συνδυασμός ολικής και σίκαλης.

To γερμανικό σίκαλης, προζύμι, είναι κάπως έτσι



Παίζει να ζυγίζει 2-3 κιλά αυτή η φρατζόλα, φρέσκια, όταν πατάς την ψίχα, είναι μαλακή, όχι ξερή δηλαδή, αλλά πολύ πυκνή και ελαστική. Τρώς μία φέτα και την νιώθεις.
Ψήνεται σε φούρνο μέσα σε μαντεμένιο ή κεραμικό σκεύος

Αν το βρείς αυτό σε φούρνο στην Αθήνα, δοκίμασε.

[Προέλλην]

Kαι ακόμη καλύτερα, ειδικά για όσους κάνουν διατροφή, Πούμπερνικελ https://en.wikipedia.org/wiki/Pumpernickel

Εδώ δεν μπαίνει αλεύρι, απλά χονδρικά σπασμένη σίκαλη. Μία φέτα παίζει να ζυγίζει μισό κιλό

[Adminović]

Kαι ακόμη καλύτερα, ειδικά για όσους κάνουν διατροφή, Πούμπερνικελ https://en.wikipedia.org/wiki/Pumpernickel

Εδώ δεν μπαίνει αλεύρι, απλά χονδρικά σπασμένη σίκαλη. Μία φέτα παίζει να ζυγίζει μισό κιλό

Αυτό είχα δοκιμάσει. Αηδία.

To γερμανικό σίκαλης, προζύμι, είναι κάπως έτσι

Αυτό πιο νορμάλ φαίνεται.
Πώς το ζητάς όμως;

[Προέλλην]

https://variabakery.com/home#
Farmers rye bread (δεν φαίνεται να έχει ελληνικά η σελίδα)
https://www.athinorama.gr/restaurants/3 ... u-psomiou/
Δεν ξέρω κατά πόσο είναι το ίδιο με εδώ βέβαια.