. . .΄γατουλίσιμα σερενάτα.
Σκέφτηκα νὰ γράψω μιὰ καντσονέτα,
γλύκα μου, γατούλα ποὺ λαχταρῶ,
νἆμαι 'γὼ Ρωμαῖος κι' ἐσὺ Τζουλιέτα...
Τέλος, σερενάτα θὰ πῶ θαρρῶ.
Οὕνα γατουλίσιμα σερενάτα
σκάρωσα γιὰ σένα σὲ σὸλ ματζόρ.
Ἄλλη πιὸ τσαχπίνα δὲν ξέρω γάτα,
νιάρ, νιάρ, νιὰρ νιάρ! Νιὰρ ντέλ' μίο κουόρ!
Ἐσὺ π' ὀμορφαίνεις τὰ κεραμίδια,
μ' ἔχεις τυλιγμένο σὲ μιὰν οὐρά.
Θἄχεις στὸ λαιμὸ χίλια μπιχλιμπίδια,
πάρε μιὰ καρδιά καὶ μιὰ ζαφορά!
Οὕνα γατουλίσιμα σερενάτα,
μὲ τὸ μαντολίνο σοῦ τραγουδῶ.
Νὰ καὶ δυὸ ψαράκια ἀλὰ μαρινάτα...
νιὰρ, νιὰρ, νιὰρ, νιάρ! Σοῦ κλινοραψωδῶ.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.


* Σοῦ λέει: Ὅποιος πιστεύει ὅτι οἱ γάτες καὶ οἱ σκύλοι εἶναι ἄσπονδοι φίλοι,
* Un chien bloqué sauvé par un chat, ====
...ἀλλὰ καὶ σκυλάκι σώζει παράνομους καρποὺς ἀνύπαντρης γάτας...

* Λὲς νἆναι πρόσφυγας; Ὤ, συμφορά μου!...Τὴν παίρνω σπίτι μου, ἰσοβίως μου.
- Χάρη στὴν ὀμορφιά μου, αὐτὴ τὴν φορὰ ὁ Κλινὸ ξέχασε νὰ βάλει γάτα!...
- Ἁπλῶς, ἔβγαλε τὰ γυαλιά του καὶ εἶδε τὴν πραγματικότητα!...




Μμμμ!...Μὴν ξεχάσω ὕστερα τὴν αἴτηση γιὰ τὸν οἰκογενειακό μου γιατρό! Τώρα ποὺ νιώθω καλά, δὲν ξέρεις τί γίνεται.