Γεια σας παιδιά, τι κάνετε;
Χάθηκα λίγο.
Ήρθε η ώρα για ένα mice update όπως υποσχέθηκα.
Λοιπόν,από πού να αρχίσω. Σόρι για το κατεβατό αλλά έχω πολλά να πω.
Πρώτα απ' όλα το θέμα κλουβί. Όπως ίσως θα θυμάστε είναι ένα θέμα που με απασχολούσε όταν πρωτοπήρα τα ποντίκια γιατί αυτό που έμεναν ήταν αρκετό μικρό.
Ήθελα να τους πάρω ένα μεγαλύτερο. Επειδή εκείνο το διάστημα με είχαν πιάσει οι αφραγκίες μου αποφάσισα να τους φτιάξω η ίδια ένα αυτοσχέδιο, προσωρινά βέβαια, μέχρι να τους αγοράσω.
Είδα διάφορες ιδέες από το ίντερνετ και πράγματι τους έφτιαξα έναν μικρό παράδεισο με όλα τα κομφόρ μέσα.
Το θέμα ήταν βέβαια ότι δεν ήταν αρκετά λειτουργικό (αν και μεγάλο) για διάφορους λόγους τους οποίους βαριέμαι να αναλύσω.
Έμειναν εκεί περίπου δυο βδομάδες μέχρι που ήρθε η ώρα να τους αγοράσω ένα κανονικό. Πήγα σε ένα πετσοπ της περιοχής μου λοιπόν και τους πήρα το πιο μεγάλο κλουβί που είχαν. Τρίπατο, με τούνελ, με δυο ρόδες, σπιτάκια, σκατάκια ... ένα κλουβί ίσαμε κι πάνω. Αρκετά ευρύχωρο, αν και αυτό είχε τελικά κάποιες ατέλειες που τις ανακάλυψα στην πορεία, αλλά γενικά είμαι ευχαριστημένη από την αγορά μου. Δεν μπορώ να πω.
Τώρα πώς το πήραν τα ποντίκια μου το θέμα. Στην αρχή τους φάνηκε περίεργη η αλλαγή αλλά άρχισαν να το συνηθίζουν σιγά σιγά. Το θέμα είναι πώς, όπως σας είπα και σε προηγούμενα ποστ, τα ποντίκια μου είναι αρκετά κοιλιόδουλα για κάποιο λόγο. Δεν πολυπειραματίζονται με τον χώρο. Ενώ έχουν τρεις ορόφους να ανεβοκατεβαίνουν, προτιμούν να περνούν τον περισσότερο χρόνο τους (για να μην πω όλο) στο ισόγειο ας πούμε. Αν και μοίρασα τα αξεσουάρ τους και την τροφή τους και στους τρεις ορόφους για να έχουν κίνητρο να ανεβοκατεβαίνουν σε ολόκληρο το κλουβί, παρόλα αυτά δεν συγκινήθηκαν και προτίμησαν να μένουν μόνο στο κάτω.
Ώσπου κάποια μέρα (ενώ είχα απελπιστεί) πάω να δω τι κάνουν τα ποντίκια μου στο συνηθισμένο μέρος και βρήκα μόνο το ένα. "Ωπ λέω, πού πήγε το άλλο;" Τελικά το ένα είχε καταφέρει να ανέβει στον τελευταίο όροφο πάνω και το βρήκα εκεί μέσα σε ένα άλλο σπιτάκι που τους έχω κι εκεί. Δεν το πίστευα. Επιτέλους.
Για να μην τα πολυλογώ τελικά το ένα από τα δύο πήρε το κολλάι και ανεβοκατεβαίνει σε όλους τους ορόφους και κάνει τις βόλτες του. Είναι πιο θαρραλέο και τολμηρό από το άλλο. Το άλλο το καημένο κάνει κάποιες φιλότιμες προσπάθειες να ανέβει αλλά τελικά τα παρατάει και δεν το προσπαθεί και μένει κάτω. Βέβαια σε αυτό του άρεσε πολύ η καινούρια ρόδα που του πήρα που είναι τεράστια και μπορεί να κάνει άνετα σε σχέση με την προηγούμενη ρόδα που είχαν. Προσπαθώ το καημένο να το βοηθήσω, να του μάθω να ανεβαίνει και αυτό στους άλλους ορόφους (τι σκαλίτσες του έχω φτιάξει, τι το σπρώχνω μέσα στα τούνελ να του δώσω ώθηση γιατί δεν τα καταφέρνει να σκαρφαλώσει ως πάνω, προσπαθεί αλλά γλιστράει πάλι πίσω, είναι λίγο απότομα τα τούνελ) αλλά τίποτα.
Μια μέρα τα πήρα στο κρανίο που τα παρατούσε συνέχεια και παίρνω το σπιτάκι του και το βάζω στο μεσαίο όροφο. Χωρίς το σπιτάκι του αυτό δεν μπορεί καθόλου. Σκέφτηκα ότι έτσι ίσως το αναζητήσει και έτσι τα καταφέρει να ανέβει μόνο του πάνω. Τελικά βρήκε τρόπο πράγματι να ανέβει στον πάνω όροφο (για να φανταστείτε πόσο έψαχνε το σπιτάκι του) αλλά ήταν λίγο ανορθόδοξος και λίγο ταλαιπώρια η όλη διαδικασία για το καημένο. Το χειρότερο ήταν ότι δεν ήξερε να κατεβαίνει. Αντί να γλιστράει μέσα από τα τούνελ αυτό πηδούσε και έπεφτε άγαρμπα κάτω. Το λυπήθηκα. Ξανακατέβασα το σπιτάκι του κάτω για να μην το ταλαιπωρώ άλλο και σκέφτηκα ας μην ανεβαίνει στους πάνω ορόφους, δεν πειράζει.
Γενικά πάντως το "προπονούσα" αρκετά με διάφορα κόλπα για να το βοηθήσω λίγο να εξοικειωθεί παραπάνω με το χώρο και μπορώ να πω ότι έχει ξεθαρρέψει αρκετά και άρχισε να παίρνει και μόνο του πρωτοβουλίες και να κάνει διάφορες προσπάθειες. Οι κόποι μου δεν πήγαν χαμένοι θα έλεγα. Το βλέπω ότι προσπαθεί και μόνο του να ανέβει τα τούνελ κι εκεί που πάει να φτάσει στην κορυφή το παίρνει πίσω η κατηφόρα. Αλλά του αρέσει να μπαίνει εκεί μέσα, να ξύνει τα νύχια του, να παίρνει κανέναν υπνάκο κι ας μην τα καταφέρνει να ανέβει ως πάνω.
Καλά το άλλο είναι πιο τζαναμπέτικο. Έχει βρει τα κόλπα του και δεν μασάει σε τίποτα. Τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες.
Κι ερχόμαστε τώρα στις σχέσεις μας μεταξύ μας. Αν και πλέον με έχουν μάθει και είναι πολύ εξοικειωμένα μαζί μου κι εγώ μαζί τους φυσικά (έχω μάθει όλες τις συνήθειές τους) ωστόσο αυτό που είναι πιο φιλικό και δεκτικό θα έλεγα μαζί μου είναι το πιο θαρραλέο. Το άλλο είναι πιο διστακτικό και φοβητσιάρικο. Κι εγώ από την πλευρά μου δεν το πιέζω όμως γιατί δε θέλω να το στρεσσάρω. Μέχρι εκεί που μου το επιτρέπει. Καλά με το άλλο όμως πολλή πλάκα. Το βγάζω έξω από το κλουβί, το κρατάω, περπατάει πάνω μου, σχεδόν παίζουμε θα έλεγα και έχει συνηθίσει πολύ την παρουσία μου και με αναγνωρίζει αμέσως.
Γενικά κάθομαι και τα παρατηρώ αρκετή ώρα. Αστείες στιγμές πολλές. Τι να πρωτοπώ; Με εκπλήσσουν κάθε μέρα. Γενικά το μεγαλύτερο διάστημα της μέρας κοιμούνται και όποτε ακούω ότι ξυπνάνε και κινούνται μέσα στο κλουβί τρέχω κατευθείαν να τα πειράξω λίγο
. Γενικά όποτε ακούν ότι τους βάζω φαί,ξεμυτίζουν μέσα από το σπίτι τους να δουν τι τους έβαλα.
Έχω καταλάβει ότι θέλουν να αισθάνονται ότι τους βάζεις φρέσκια τροφή κάθε μέρα. Δλδ δεν είναι μόνο να τους γεμίσεις το μπολ και να το αφήσεις καμιά βδομάδα έτσι. Που τους φτάνει για μια βδομάδα η τροφή. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα (αφού γεμίζω το μπολ τους ως πάνω και αυτά τρώνε σαν σπουργίτια, λίγο-λίγο). Αλλά όπως είπα θέλουν να αισθάνονται ότι τους βάζεις καινούρια τροφή κάθε μέρα και ότι την ανανεώνεις.
Αυτό κάνω λοιπόν.
Έχω τρία διαφορετικά μπολάκια. Στο ένα βάζω την ξηρά τροφή τους (σπόρια και διάφορους ξηρούς καρπούς), στο άλλο λαχανικά και στο τρίτο φρούτα.
Κι ερχόμαστε στο θέμα της τροφής. Μια πονεμένη ιστορία.
Καταρχήν ας ξεκινήσω με αυτό. Δεν ξέρω τι ράτσα είναι. Κανείς δεν μου είπε κι εγώ πρώτη φορά έχω ποντίκια και δεν έχω εμπειρία με ράτσες ποντικιών. Η αδερφή μου (άπειρη και αυτή) όταν πήρε τα ποντίκια δεν φρόντισε να μάθει τι ράτσα είναι, ούτε καν το σκέφτηκε.
Έτσι βρέθηκα κι εγώ με δυο ποντίκια αγνώστου πατρός . Της είπα να πάει στο πετσοπ που τα αγόρασε και να ρωτήσει τι ράτσα είναι για να ξέρω. Ακόμα δεν πρόλαβε να το κάνει. Διαφορετικά θα πάω σε έναν κτηνίατρο να ρωτήσω. Ή δεν ξέρω. Σε κάποιον που ξέρει τέλος πάντων για να τα ταυτοποιήσει.
Anyway, με μια αναζήτηση που έκανα στο ίντερνετ εικάζω ότι τα ποντίκια μου ανήκουν στην κατηγορία dwarf hamsters που είναι αρκετά διαδεδομένη ράτσα. Αλλά δεν είμαι τελείως σίγουρη ακόμα.
Έχει σημασία να μάθω τι ράτσα είναι ακριβώς γιατί παίζει ρόλο στη διατροφή τους. Είναι κάποιες ράτσες που έχουν ευαισθησία σε κάποιες τροφές και δεν κάνει με τίποτα να τους τις δίνεις. Οπότε δεν θέλω να τους προκαλέσω κάποιο κακό. Πχ τα dwarf hamsters έχουν μια εγγενή τάση για διαβήτη οπότε δεν κάνει με τίποτα να τρώνε γλυκά (καλά γλυκά έτσι κι αλλιώς δεν τους δίνω) αλλά ταυτόχρονα δεν κάνει να τρώνε και φρούτα που είναι φουλ στα σάκχαρα.
Οπότε κατά μια έννοια δεν ξέρω τι να τα ταίσω ακριβώς. Πειραματίζομαι με διάφορα αλλά και πάλι προσέχω πολύ. Είμαι σίγουρη ότι έχω κάνει αρκετές βλακείες στη διατροφή τους αλλά ελπίζω όχι κάτι μοιραίο. Η βασική τους τροφή είναι το mix σπόρων που παίρνω από το πετσοπ. Από κει και πέρα τους αγοράζω και ξεχωριστά ξηρούς καρπούς. Έχω δοκιμάσει τα πάντα. Και όταν λέω τα πάντα εννοώ τα πάντα μέχρι να δω τι προτιμούν. Ότι ξηρός καρπός υπάρχει το αγόρασα. Τελικά καταλήξαμε ότι προτιμούν περισσότερα τα καρύδια. Για τα υπόλοιπα δεν πολυτρελαίνονται.
Κι ερχόμαστε στο θέμα των λαχανικών και των φρούτων και λοιπών φαγητών. Αυτό και αν είναι πονεμένη ιστορία. Προσπαθώ να τους παίρνω ασφαλείς τροφές γιατί κάποιες είναι τελείως απαγορευμένες για τα ποντίκια. Αφού ενημερώθηκα για τα do και donts από το ίντερνετ δοκίμασα μαρούλι, ντομάτα πιπεριά, καρότα, μήλο (με φλούδα και χωρίς φλούδα), μπανάνα (για την μπανάνα δεν είμαι σίγουρη γιατί αν και είναι από τις τροφές που επιτρέπονται, ωστόσο υποψιάζομαι ότι έχουν πολλά σάκχαρα και λίγο τις αποφεύγω, έτσι κι αλλιώς δεν τους άρεσε), βραστό αυγό, κοτόπουλο, ποπ κορν, τυρί και δε θυμάμαι τι άλλο. Απ' όλα αυτά τα μόνα που προτιμούν είναι το μαρούλι (το τρώνε σαν τρελά) και το μήλο σε γενικές γραμμές το τρώνε. Τα άλλα ούτε τα αγγίζουν.
Τώρα θέλω να δοκιμάσω να τους δώσω αγγούρι και γαλοπούλα. Διάβασα ότι επιτρέπονται. Σιγά μην το φάνε. Είναι πολύ δύσκολα στο φαί. Το άλλο κουφό είναι ότι δεν πίνουν σχεδόν καθόλου νερό.
Με έχει προβληματίσει αρκετά αυτό το θέμα. Δεν ξέρω γιατί δεν πίνουν. Τέσπα.
Γενικά κάθε μέρα δοκιμάζω από μια νέα τροφή να δούμε πού θα καταλήξουμε επιτέλους.
Μια άλλη δυσκολία που αντιμετωπίζω με τα λαχανικά και τα φρούτα είναι ότι χαλάνε γρήγορα. Δλδ τα βάζω στο μπολ τους και αυτά μέχρι να τα φάνε γίνονται νιανια. Στην αρχή έκανα τη βλακεία να φουλάρω τα μπολάκια τους με φρούτα και λαχανικά για να έχουν και να τρώνε όλη την ημέρα αλλά κατέληγα στο τέλος να τα πετάω αφού γίνονταν σαν σκατά μέχρι να τα φάνε. Έτσι τώρα τους βάζω λίγο λίγο και ανανεώνω την τροφή τους πολλές φορές την ημέρα. Κι αυτά νομίζω ότι το προτιμούν έτσι.
Μια ακόμη δυσκολία που αντιμετωπίζω είναι στην αγορά της τροφής τους. Εγώ γενικά δεν πολυτρώω φρούτα και λαχανικά (κακώς βέβαια) και αν δεν ήταν τα ποντίκια σιγά μην ψώνιζα τέτοια πράγματα για μένα. Στην ουσία τα ψωνίζω μόνο για τα ποντίκια αυτά. Αλλά δεν μπορώ να παίρνω πολύ μεγάλες ποσότητες γιατί χαλάνε γρήγορα ακόμα και αν τα έχω στο ψυγείο. Το ιδανικό θα ήταν να αγόραζα ένα φύλλο μαρούλι, ένα μήλο κτλ .... όλα από λίγο. Αλλά δεν γίνεται πάντα. Ειδικά το μαρούλι. Τι να αγοράσω; Ένα φύλλο μαρουλιού; Δεν πουλιέται έτσι. Έτσι αναγκαστικά παίρνω ολόκληρο μαρούλι τρώνε τρεις σκατούλες αυτά και για να μην χαλάσει το υπόλοιπο το τρώω εγώ. Άρχισα να τρώω και λαχανικά εξαιτίας τους
Θυμάμαι τον πρώτο καιρό που δοκίμαζα διάφορα λαχανικά να δω τι τους αρέσει πήγαινα στο σούπερ και έπαιρνα λίγα λίγα γιατί σκεφτόμουν ότι έτσι και δεν τους αρέσει τι θα την κάνω τόση μεγάλη ποσότητα; Σιγά μην τη φάω εγώ. Που λέτε πήγα μια φορά στο σούπερ και πήρα ένα καρότο μόνο (χαχαχχαχαχχαχαχαχα) κι έτυχε να μου τα ζυγίσει ένα ωραίο παλικάρι που δούλευε εκεί στη μαναβική και ντράπηκα λίγο. Λέω ποιος ξέρει τι θα φαντάζεται τώρα ότι θα το κάνω το καρότο (χαχαχαχχαχαχαχχα). Για να σώσω λίγο την κατάσταση του εξήγησα ότι είναι για τα ποντίκια μου (μετά αισθάνθηκα ακόμα χειρότερα - άκου ποντίκια- πού μένω σε κανέναν υπόμονο; πώς το πέταξα έτσι;) ... τα χάμστερς μου εννοώ, του ξαναείπα σε μια προσπάθεια να ξανασώσω την κατάσταση αλλά αυτός ούτε που με άκουσε καθώς του εξηγούσα. Είχε περάσει στον επόμενο πελάτη και μου έδωσε το καρότο στο χέρι μαζί με την τιμή κολλημένη πάνω. Έφυγα λίγο ντροπιασμένη και τελικά τα ποντίκια μου ούτε έφαγαν και το καρότο.
Anyway, αυτά με τα ποντίκια μου. Αν και έχω να πω κι άλλα. Σόρι που σας κούρασα αλλα είμαι πολύ ενθουσιασμένη με τα ποντίκια μου. Ειλικρινά έχω δεθεί πολύ μαζί τους και το γεγονός ότι ζουν μόνο 2 χρόνια πολύ με χαλάει. Ίσως θα έπρεπε να βρω ένα φόρουμ για τρωκτικά να συμμετέχω εκεί για να μην σας πρήζω εδώ.
Ααααααααα .... το άλλο θετικό δεν σας το είπα. Το πιο βασικό. Όλη αυτή η ιστορία με τα ποντίκια με έκανε να δω κάποιες κατηγορίες ζώων που ψιλοσιχαινόμουν με άλλο μάτι. Κατάλαβα ότι ο λόγος που σιχαινόμουν κάποιες κατηγορίες ζώων (ερπετά, έντομα και όλα τα συναφή) είναι γιατί δεν γνώριζα τι πλάσματα είναι. Όπως συνέβη και με τα ποντίκια μου. Κατάλαβα ότι κάθε πλάσμα έχει τη δική του ομορφιά και χάρη.
Να φανταστείτε ο γαμπρός μου είχε πιάσει μέσα στο Πάσχα ένα πολύ περίεργο και μεγάλο, μαύρο σκαθάρι και μου το έφερε κοντά μου να το δω. Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πηδήξει έξω από το συρματόπλεγμα της αυλής και θα έτρεχα μακριά με την τρίχα κάγκελο. Κάθισα όμως ψύχραιμη και μου το έφερε τόσο κοντά μου που σχεδόν το ακούμπησα.
Και χθες που ήμουν έξω πέταξε κάτι τεράστιο ξυστά από δίπλα μου (δεν πρόλαβα να δω τι ήταν) και έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει αντί να τσιρίζει.
Αφού να φανταστείτε τώρα τελευταία ξαναβλέπω κάτι σειρές παλιές του μέγκα "Είσαι το ταίρι μου" για την ακρίβεια και έχω κολλήσει με το ιγκουάνα του Λάζαρου. Το θυμάστε; Παλιά έλεγα "καλά δεν σιχαίνεται που το έχει και περπατάει πάνω του;". Τώρα άρχισα να γλυκοκοιτάω το ιγκουάνα (χαχαχαχχαχαχχαχαχαχα). Λέτε να πάρω στο τέλος και ιγκουάνα;
Αυτά σόρι που κούρασα και πάλι (αν καταφέρατε να διαβάσετε ως εδώ δλδ)
