Πεθανε ο Στιβεν Χογκινγκ

[stavmanr]

Αν όλα είναι ακίνητα, τότε, τί ακριβώς θυμόμαστε και ποιο το νόημα της μνήμης καθαυτής;

Θυμόμαστε την προηγούμενη κατάσταση που οφείλεται σε διαφορετική τιμή εντροπίας (τοπικά).

Είναι σαν να λέμε ότι ένα κομμάτι πέτρας παγωμένο στο απόλυτο μηδέν, χωρίς καμία εσωτερική κίνηση ή διαδικασία, «διατρέχει» τον εαυτό του κατά μήκος του χρόνου «ενθυμούμενο / βιώνοντας» τις καταστάσεις βηματικά.

Ποιες καταστάσεις; Μία κατάσταση θα υπήρχε ... πάαααααγγγοοοοοςςςςς.

Αν ήσουν παγωμένος και δεν κινούνταν τίποτα, ούτε τα ηλεκτρόνια στον εγκέφαλό σου, θα είχες παρατήρηση και πολλώ δε μάλλον ...μνήμη;

[Λαχουρένιος]

Κοπιαστε

viewtopic.php?f=30&t=7531

[stavmanr]

- ΑΝ ο χρόνος χάνει την ανεξαρτησία του και γίνεται μέρος του χώρου ( συμμετέχει δηλ. στον σχηματισμό του σταθερού μήκους για κάθε παρατηρητή) τότε είναι δυνατόν να οριστεί μεταβολή, δηλ. το πριν και το μετά, όταν δεν υπάρχει ανεξάρτητος χρόνος ? Κατά τη γνώμη μου όχι (εσείς τι λέτε ?)

Νομίζω ότι πρόκειται για μία ...δυιστική θεώρηση που δεν στέκει στη Φυσική. Δεν μπορεί το ίδιο θεμελιώδες μέγεθος να είναι πότε ανεξάρτητο και πότε εξαρτημένο.
Η Σχετικότητα δεν παύει να ισχύει και σε μικρές ταχύτητες. Τουναντίον, ισχύει ακόμα καλύτερα!
Η νευτώνεια προσέγγιση μας δίνει απλά μεγαλύτερη ευκολία στους υπολογισμούς και την μέτρηση. Είναι λάθος να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την Σχετικότητα με νευτώνεια Φυσική.
Ο χρόνος αποτελεί διάσταση, κι όχι ανεξάρτητη μεταβλητή. Ως ανεξάρτητη μεταβλητή εκλαμβάνεται μόνο κατά την προσεγγιστική μέθοδο υπολογισμών. Όταν δηλαδή ζυγίζουμε με τα ..καντάρια στη λαϊκή.

- ΑΝ πάλι ο χρόνος δεν γίνεται μέρος του χώρου, ε τότε είμαστε στα γνωστά (3διαστατη κίνηση) με τα γνωστά προβλήματα (ο καθένας μετράει διαφορετικό μήκος ανάλογα με το σύστημα αναφοράς)

Ίσως να βοηθούσε να τον σκεφτούμε ως "εσωτερικό σπιν του χώρου" δηλαδή ως βαθμό εσωτερικής στρέβλωσης (περιστροφής) του χώρου.
Κάπως έτσι παράγονται οι κώνοι του παρελθόντος.

Ισοδύναμα, ΑΝ κινείται (μεταβάλλεται) κάτι στις 4 διαστάσεις, τότε ο χρόνος δεν είναι αυτός στον οποίο βασίζεται για να υπάρξει η κίνηση ? (μπορεί να νοηθεί μεταβολή χωρίς την έννοια του χρόνου ?)
Αν λοιπόν υπάρχει χρόνος/μεταβολή στις 4 διαστάσεις, τότε αυτό σημαίνει είτε πως αυτός ποτέ δεν έγινε μέρος του χώρου (άρα οι διαστάσεις είναι 3) ή ότι υπάρχει μια νέα διάσταση χρόνου όπου το πράγμα μπερεύεται πολύ περισσότερο ...

Αν εκλάβουμε το χρόνο ως την "εσωτερική στροφορμή" του χώρου, τότε μπορούμε να νοημοματοδοτήσουμε και την "περιστροφική κίνηση" των ουράνιων σωμάτων, τα οποία διαγράφουν καμπύλες τροχιές στο χώρο Μινκόφκσι.

Επίσης, η όλη αυτή η οπτική δεν είναι διακριτή αλλά συνάρτηση της ταχύτητας του παρατηρητή. Το χάσιμο της ανεξαρτησίας του χρόνου που γίνεται μέρος του χώρου, είναι κάτι που εξαρτάται από την ταχύτητα του παρατηρητή σε σχέση με την ταχύτητα του φωτός. Προφανώς, σ'αυτην την περίπτωση τον στατικό 4διάστατο χώρο θα τον αντιλαμβάνεται ένας παρατηρητής που έχει ταχύτητα κοντά στην ταχύτητα του φωτός.

Θα μπορούσε, απλά, η "κίνηση" να είναι η διαφορά της "εσωτερικής στροφορμής" (στρέβλωσης) του χώρου από την ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας (ταχύτητα του φωτός).

[Spiros252]

Ποιες καταστάσεις; Μία κατάσταση θα υπήρχε ... πάαααααγγγοοοοοςςςςς.

Αν ήσουν παγωμένος και δεν κινούνταν τίποτα, ούτε τα ηλεκτρόνια στον εγκέφαλό σου, θα είχες παρατήρηση και πολλώ δε μάλλον ...μνήμη;

Κι όμως ισχύουν και τα δύο!
(σύμφωνα με τα δεδομένα, όπως φαίνεται)

Όπως το περιέγραψε ωραία ο Ελληγεννής καταστάσεις είναι οι διαβαθμισμένες τομές διαφορετικής εντροπίας. Ο τομογράφος ποιος είναι, είναι το ζητούμενο.

Υ.Γ. Ακόμα και σε εκείνες τις ακραίες καταστάσεις του απόλυτου πάγου έχουμε κβαντικές διακυμάνσεις. Τίποτα απολύτως δεν είναι εντελώς στατικό στον 3διάστατο αντιληπτό κόσμο μας.

Ψάχνοντας κάτι σχετικό τώρα βρήκα και αυτό το ενδιαφέρον απόσπασμα:
(επί του θέματος της διαστολής του σύμπαντος)

«Φυσιολογικά, ένα σύνολο ατόμων έλκεται από τη βαρύτητα, αλλά μερικά άτομα από το σύνολο που βρίσκεται σε θερμοκρασία κάτω από το απόλυτο μηδέν έχουν ανοδική πορεία αψηφώντας τη βαρύτητα, ενώ δεν αυτοκαταστρέφονται αφού η χαμηλή θερμοκρασία τά σταθεροποιεί. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τη "σκοτεινή ενέργεια", η οποία υποθετικά ευθύνεται για τη διαστολή τού σύμπαντος».

[nik_killthemall]

- ΑΝ ο χρόνος χάνει την ανεξαρτησία του και γίνεται μέρος του χώρου ( συμμετέχει δηλ. στον σχηματισμό του σταθερού μήκους για κάθε παρατηρητή) τότε είναι δυνατόν να οριστεί μεταβολή, δηλ. το πριν και το μετά, όταν δεν υπάρχει ανεξάρτητος χρόνος ? Κατά τη γνώμη μου όχι (εσείς τι λέτε ?)

Νομίζω ότι πρόκειται για μία ...δυιστική θεώρηση που δεν στέκει στη Φυσική. Δεν μπορεί το ίδιο θεμελιώδες μέγεθος να είναι πότε ανεξάρτητο και πότε εξαρτημένο.
Η Σχετικότητα δεν παύει να ισχύει και σε μικρές ταχύτητες. Τουναντίον, ισχύει ακόμα καλύτερα!
Η νευτώνεια προσέγγιση μας δίνει απλά μεγαλύτερη ευκολία στους υπολογισμούς και την μέτρηση. Είναι λάθος να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την Σχετικότητα με νευτώνεια Φυσική.
Ο χρόνος αποτελεί διάσταση, κι όχι ανεξάρτητη μεταβλητή. Ως ανεξάρτητη μεταβλητή εκλαμβάνεται μόνο κατά την προσεγγιστική μέθοδο υπολογισμών. Όταν δηλαδή ζυγίζουμε με τα ..καντάρια στη λαϊκή.

- ΑΝ πάλι ο χρόνος δεν γίνεται μέρος του χώρου, ε τότε είμαστε στα γνωστά (3διαστατη κίνηση) με τα γνωστά προβλήματα (ο καθένας μετράει διαφορετικό μήκος ανάλογα με το σύστημα αναφοράς)

Ίσως να βοηθούσε να τον σκεφτούμε ως "εσωτερικό σπιν του χώρου" δηλαδή ως βαθμό εσωτερικής στρέβλωσης (περιστροφής) του χώρου.
Κάπως έτσι παράγονται οι κώνοι του παρελθόντος.

Ισοδύναμα, ΑΝ κινείται (μεταβάλλεται) κάτι στις 4 διαστάσεις, τότε ο χρόνος δεν είναι αυτός στον οποίο βασίζεται για να υπάρξει η κίνηση ? (μπορεί να νοηθεί μεταβολή χωρίς την έννοια του χρόνου ?)
Αν λοιπόν υπάρχει χρόνος/μεταβολή στις 4 διαστάσεις, τότε αυτό σημαίνει είτε πως αυτός ποτέ δεν έγινε μέρος του χώρου (άρα οι διαστάσεις είναι 3) ή ότι υπάρχει μια νέα διάσταση χρόνου όπου το πράγμα μπερεύεται πολύ περισσότερο ...

Αν εκλάβουμε το χρόνο ως την "εσωτερική στροφορμή" του χώρου, τότε μπορούμε να νοημοματοδοτήσουμε και την "περιστροφική κίνηση" των ουράνιων σωμάτων, τα οποία διαγράφουν καμπύλες τροχιές στο χώρο Μινκόφκσι.

Επίσης, η όλη αυτή η οπτική δεν είναι διακριτή αλλά συνάρτηση της ταχύτητας του παρατηρητή. Το χάσιμο της ανεξαρτησίας του χρόνου που γίνεται μέρος του χώρου, είναι κάτι που εξαρτάται από την ταχύτητα του παρατηρητή σε σχέση με την ταχύτητα του φωτός. Προφανώς, σ'αυτην την περίπτωση τον στατικό 4διάστατο χώρο θα τον αντιλαμβάνεται ένας παρατηρητής που έχει ταχύτητα κοντά στην ταχύτητα του φωτός.

Θα μπορούσε, απλά, η "κίνηση" να είναι η διαφορά της "εσωτερικής στροφορμής" (στρέβλωσης) του χώρου από την ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας (ταχύτητα του φωτός).

Μαν, σε μεγάλο βαθμό δεν ξέρεις τι λες :

1) Ποιος είπε οτι η σχετικότητα παύει να ισχύει σε μικρές ταχύτητες ή ότι σε αυτές ισχύει καλύτερα ? Ουδείς ... Σε μικρές ταχύτητες απλά συγκλίνει στην Νευτώνια μηχανική.

2) Σε μεγάλες ταχύτητες η διαστολή του χρόνου δεν είναι αμελητέα και εμμέσως είναι αυτή που συμμετέχει στον σχηματισμό εκείνου του "ισοδύναμου" σταθερού μήκους που μετράνε όλοι οι παρατηρητές. (ds^2 = dx^2+dy^2+dz^2 +(i cdt)^2 )

3) Όσα λες περι στροφορμής δείχνουν πως δεν ξέρεις τι είναι αυτό το μέγεθος. Στροφορμή σκέτο, είναι η ροπή της ορμής. "Εσωτερική στροφορμή του χώρου" τώρα τι μπορεί να είναι ? Η ροπή του χώρου/όγκου ? τι ?

4) Ο ισχυρισμός πως στον χώρο Minskowski "απάγεται" η ανεξαρτησία του χρόνου δεν μου ήρθε τώρα, ούτε και το σκέφτηκα μόνος μου, αλλά είναι κάτι που είχα διαβάσει σε σχετικό πεηπερ προ 10ετίας.

[stavmanr]

Νομίζω ότι πρόκειται για μία ...δυιστική θεώρηση που δεν στέκει στη Φυσική. Δεν μπορεί το ίδιο θεμελιώδες μέγεθος να είναι πότε ανεξάρτητο και πότε εξαρτημένο.
Η Σχετικότητα δεν παύει να ισχύει και σε μικρές ταχύτητες. Τουναντίον, ισχύει ακόμα καλύτερα!
Η νευτώνεια προσέγγιση μας δίνει απλά μεγαλύτερη ευκολία στους υπολογισμούς και την μέτρηση. Είναι λάθος να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την Σχετικότητα με νευτώνεια Φυσική.
Ο χρόνος αποτελεί διάσταση, κι όχι ανεξάρτητη μεταβλητή. Ως ανεξάρτητη μεταβλητή εκλαμβάνεται μόνο κατά την προσεγγιστική μέθοδο υπολογισμών. Όταν δηλαδή ζυγίζουμε με τα ..καντάρια στη λαϊκή.


Ίσως να βοηθούσε να τον σκεφτούμε ως "εσωτερικό σπιν του χώρου" δηλαδή ως βαθμό εσωτερικής στρέβλωσης (περιστροφής) του χώρου.
Κάπως έτσι παράγονται οι κώνοι του παρελθόντος.


Αν εκλάβουμε το χρόνο ως την "εσωτερική στροφορμή" του χώρου, τότε μπορούμε να νοημοματοδοτήσουμε και την "περιστροφική κίνηση" των ουράνιων σωμάτων, τα οποία διαγράφουν καμπύλες τροχιές στο χώρο Μινκόφκσι.


Θα μπορούσε, απλά, η "κίνηση" να είναι η διαφορά της "εσωτερικής στροφορμής" (στρέβλωσης) του χώρου από την ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας (ταχύτητα του φωτός).

Μαν, σε μεγάλο βαθμό δεν ξέρεις τι λες :

Αμάν ρε συ Νικ... Θα σκάσεις αν δεν προσβάλεις.

1) Ποιος είπε οτι η σχετικότητα παύει να ισχύει σε μικρές ταχύτητες ή ότι σε αυτές ισχύει καλύτερα ? Ουδείς ... Σε μικρές ταχύτητες απλά συγκλίνει στην Νευτώνια μηχανική.

Αν και δεν ...ξέρω τι λέω, είπα ακριβώς αυτό.

2) Σε μεγάλες ταχύτητες η διαστολή του χρόνου δεν είναι αμελητέα και εμμέσως είναι αυτή που συμμετέχει στον σχηματισμό εκείνου του "ισοδύναμου" σταθερού μήκους που μετράνε όλοι οι παρατηρητές. (ds^2 = dx^2+dy^2+dz^2 +(i cdt)^2 )

Αυτό που ονομάζεις "διαστολή του χρόνου" είναι η στροφή (στρέβλωση) του χώρου.

3) Όσα λες περι στροφορμής δείχνουν πως δεν ξέρεις τι είναι αυτό το μέγεθος. Στροφορμή σκέτο, είναι η ροπή της ορμής. "Εσωτερική στροφορμή του χώρου" τώρα τι μπορεί να είναι ? Η ροπή του χώρου/όγκου ? τι ?

Προφανώς σου ξέφυγαν "κατά λάθος" τα εισαγωγικά στον όρο "στροφορμή".
Αναφερόμουν σε εσωτερική στρέβλωση του χώρου. Βλέπε την εικόνα παραπάνω.

4) Ο ισχυρισμός πως στον χώρο Minskowski "απάγεται" η ανεξαρτησία του χρόνου δεν μου ήρθε τώρα, ούτε και το σκέφτηκα μόνος μου, αλλά είναι κάτι που είχα διαβάσει σε σχετικό πεηπερ προ 10ετίας.

Αυτό που έγραψα είναι ότι ο χρόνος δεν είναι άνθρωπος, να παντρεύεται και να ξεπαντρεύεται (εξάρτηση, ανεξαρτησία).
Αυτό που αποκαλείς "ανεξαρτησία" είναι απλά η φαινομενικά σταθερή τιμή του χρόνου σε χαμηλές σχετικιστικές ταχύτητες.

[micro]

στη κβαβντιομηχανικη ο χρονςο δεν ειναι σχετικος οπως στη σχειτκοτιτηα αλλα απολθυτος!!! χαχαχαχα

[Ελληγεννής]

Αν όλα είναι ακίνητα, τότε, τί ακριβώς θυμόμαστε και ποιο το νόημα της μνήμης καθαυτής;

Θυμόμαστε την προηγούμενη κατάσταση που οφείλεται σε διαφορετική τιμή εντροπίας (τοπικά).

Είναι σαν να λέμε ότι ένα κομμάτι πέτρας παγωμένο στο απόλυτο μηδέν, χωρίς καμία εσωτερική κίνηση ή διαδικασία, «διατρέχει» τον εαυτό του κατά μήκος του χρόνου «ενθυμούμενο / βιώνοντας» τις καταστάσεις βηματικά.

Το ότι ο χρόνος υπάρχει είναι το δεδομένο εδώ. Ο χρόνος ορίζεται ως μεταβολή της εντροπίας. Εξαιτίας των στοιχειωδών αλληλεπιδράσεων, το τετραδιάστατο σύμπαν περιγράφεται σαν ένα σύνολο διαφορετικών καταστάσεων, διαφορετικά θα ήταν ένα πράγμα που δεν θα άλλαζε ποτέ και η έννοια του χρόνου δεν θα υφίστατο.

Το κατά πόσο αυτή είναι σωστή οπτική και το σύμπαν είναι τετραδιάστατο ή κάτι άλλο, θα το απαντήσει οριστικά κάποια στιγμή η επιστήμη. Αυτήν την στιγμή μάς λείπουν κάποια κομμάτια του παζλ που δημιουργούν προβλήματα στην κατανόηση του σύμπαντος, όπως η συμπεριφορά του κενού, η σκοτεινή ενέργεια, η βαρύτητα, ο αριθμός των διαστάσεων.

[stavmanr]

Το ότι ο χρόνος υπάρχει είναι το δεδομένο εδώ.

"ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΙΧΩΣ ΧΡΟΝΟ
Η ξεχασμένη κληρονομιά των Γκέντελ και Αϊνστάιν"

http://www.travlos.gr/Goitia_gnosis/ena ... sXrono.htm

[micro]

αυτα που λετε για μινκσφοσκι και 4 διαστασεις και χρονςο που εναι αλλη διασταση χωρου κλπ,, οαλ αυτα ισχυουν στον μακροσμο και στη σχειτικοτητα κι ΟΧΙ στο μικροκομσο και την κβαντικη,.. κει ισχυει η καλσικη αντιληξψη του χρονου αχαχαχα