Spiros252 έγραψε:nrg έγραψε:2. Δεν θα διασπαστεί, διότι δεν "γνωρίζει" ότι ξεχείλωσε.
Δεν έχει σημασία το πόσο ισχυρή είναι η δύναμη.
Σημασία έχει αν παρασύρεται από την διαστολή του χωροχρόνου.
Στο άτομο του ηλίου, οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ πυρήνα και ηλεκτρονίων είναι ελάχιστες. Η καμπύλωση που δημιουργούν πολύ μικρή, οπότε ο χωροχρόνος παρασύρει το άτομα. Το ξεχειλώνει, όπως φαίνεται στην εικόνα.
Αν στην θέση του ατόμου, βάλουμε έναν γαλαξία, τότε οι "εσωτερικές" βαρυτικές δυνάμεις, είναι πολύ ισχυρές και δεν παρασύρεται από την διαστολή, όπως φαίνεται εδώ:
Όταν όμως στο μέλλον η διαστολή γίνει πολύ μεγαλύτερη, τότε θα παρασυρθεί και ο γαλαξίας και θα ξεχειλώσει.
Η απόσταση μεταξύ ηλεκτρονίων και πυρήνα έχει αυξηθεί λες λοιπόν, αλλά επειδή έχει αυξηθεί και το μέτρο (που λέει ο stav) δεν παίρνουμε χαμπάρι τίποτα;
Μάλιστα. Θεωρείς λοιπόν ότι εφόσον οι βαρυτικές δυνάμεις στο άτομο του ηλίου είναι αμελητέες, και εξ αυτού δεν καμπυλώνεται ο χωρόχρονος εκεί αρκετά, η «διαστολική δύναμη» υπερνικά την ισχυρή πυρηνική και διαστέλλει τον πυρήνα. Έτσι;
Η υπόθεση αυτή που κάνεις έχει πολλά προβλήματα.
Πρώτον, στην καθομιλουμένη, όταν λέμε «παρασύρονται», εννοούμε ότι μετακινούνται ή μετατίθενται επειδή δεν συγκρατούνται με κάποιο τρόπο. Όταν συγκρατείται κάτι δεν παρασύρεται.
Δεύτερον, οι πυρηνικές δυνάμεις δεν θα δρούσαν γιατί αυξάνεται η απόσταση μεταξύ των σωματιδίων. Οι πυρήνες και τα άτομα θα διαλύονταν.
Τρίτον, και σημαντικότερο, θεωρείς λανθασμένα ότι οι άλλες δυνάμεις δεν είναι παραμορφώσεις του χωρόχρονου. Είναι κι αυτές και μάλιστα πολύ ισχυρότερες και πολυπλοκότερες παραμορφώσεις του χωροχρονικού συνεχούς σε άλλες διαστάσεις.
Τέταρτον, δεν έχουμε κάποιο σοβαρό λόγο να κάνουμε τέτοια υπόθεση. Κόβεται από το ξυράφι του Όκαμ.
Δεν θα αναφερθώ στην ισχυρή και στην ασθενή πυρηνική, διότι η εμβέλειά τους είναι πολύ μικρή και περιορίζονται στις διαστάσεις του πυρήνα του ατόμου. Από την άλλη η ηλεκτρομαγνητική φαίνεται να έχει άπειρη εμβέλεια.
Επίσης η ηλεκτρομαγνητική ακλουθεί τις διακυμάνσεις του χωροχρόνου που δημιουργούν οι μάζες.
Οπότε ο λογισμός μου περιορίζεται μέχρι τις διαστάσεις του ατόμου.
Ας τα δούμε λοιπόν, με την σειρά βήμα βήμα.
1. Το φώς καθώς μετακινείται από τον έναν γαλαξία στον άλλο, λόγω της διαστολής του σύμπαντος, μεγαλώνει το μήκος κύματος.
Δηλαδή το φώς διαστέλλεται, άρα μεγαλώνει το μήκος του. Μία ακτίνα φωτός, ξεκινά από έναν γαλαξία με μήκος πχ 1 μέτρο και φτάνει στο άλλο, με μεγαλύτερο μήκος πχ 1,2 μέτρα.
Είναι το γνωστό RedShift το οποίο όμως μας ενδιαφέρει (τονίζω ξανά) μόνο για την διαστολή του σύμπαντος και όχι στην ταχύτητα απομάκρυνσης των 2 γαλαξιών. Οι γαλαξίες σε ένα επίπεδο στατικό σύμπαν, θα ήταν ακίνητοι, ο ένας προς τον άλλο και δεν θα παρατηρούσαμε το φαινόμενο RedShift.
2. Καθώς το σύμπαν διαστέλλεται με επιτάχυνση, οι γαλαξίες κάποια στιγμή θα απομακρύνονται με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός. Τότε δεν θα μπορούμε να δούμε τους άλλους γαλαξίες.
3. Κάποια στιγμή η
τοπική ταχύτητα της διαστολής θα γίνει τόσο μεγάλη που το φως από τον ήλιο, δεν θα προλάβει να φτάσει στην Γη. Δεν θα μπορούμε να δούμε τον ήλιο.
4. Ας θεωρήσουμε, χάριν ευκολίας, ότι το άτομο είναι σαν το ηλιακό σύστημα. Δηλαδή ο πυρήνας είναι στο κέντρο και τα ηλεκτρόνια περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Η έλξη μεταξύ πυρήνα και ηλεκτρονίων, οφείλεται σε φωτόνια που είναι φορείς της ηλεκτρομαγνητικής και ελκτικής δύναμης που αναπτύσσεται μεταξύ τους.
Και κάποια στιγμή, η
τοπική ταχύτητα της διαστολής θα γίνει τόσο μεγάλη, που τα φωτόνια από τον πυρήνα δεν θα μπορέσουν να φτάσουν τα ηλεκτρόνια που περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Τότε η έλξη μεταξύ πυρήνα και ηλεκτρονίων θα "πέσει" και το άτομα θα διασπαστεί.
Τα παραπάνω για να συμβούν, όπως τα προβλέπουν οι θεωρίες, προϋποθέτουν ότι η διαστολή του σύμπαντος, παρασύρει αναγκαστικά όλα τα σώματα.
Αν η απόσταση του πυρήνα με τα ηλεκτρόνια δεν αυξάνει, λόγω της διαστολής, τότε το άτομο δεν θα διασπαστεί ποτέ.
