Όταν έφτανε ο χρόνος που έπρεπε να θυσιαστούν, τα παιδιά αυτά οδηγούνταν από τους ιερείς των Ίνκας σε απόμακρες βουνοκορφές, όπου αφήνονταν να πεθάνουν από το ψύχος. Πρώτα όμως κατανάλωναν αλκοόλ και μασούσαν φύλλα κόκας. Αυτό, σε συνδυασμό με τις συνθήκες ψύχους και έλλειψης οξυγόνου πιστεύεται πως είχε σαν αποτέλεσμα έναν "ανώδυνο" θάνατο. Δηλαδή κοιμούνταν και δεν ξυπνούσαν ποτέ, γι' αυτό και οι μούμιες που έχουν βρεθεί είναι συνήθως σε στάση ύπνου.
Οι συνθήκες μεγάλου ψύχους, χαμηλής υγρασίας, απουσίας βακτηρίων και χαμηλής συγκέντρωσης οξυγόνου που επικρατούσαν στα μεγάλα ύψη (6.000 μέτρα ή και περισσότερο) είχαν σαν αποτέλεσμα να μουμιοποιηθούν, με φυσικό τρόπο, πολλά από αυτά τα παιδιά. Δυστυχώς κάποιες από τις μούμιες χτυπήθηκαν από κεραυνούς και έχουν υποστεί σοβαρές φθορές, ωστόσο υπάρχουν και άλλες, που είναι σε άριστη κατάσταση.
Η πιο άριστα διατηρημένη μούμια, η ανάλυση της οποίας έδωσε πολλές πληροφορίες σχετικά με το έθιμο αυτό, είναι η "ντονσέγια", μια κοπέλα που θυσιάστηκε σε ηλικία 13 ετών, μαζί με δύο άλλα παιδιά, ηλικίας 5 και 6 ετών και των οποίων οι μούμιες ανακαλύφθηκαν τυχαία το 1999 κοντά σε ένα ηφαίστειο στην Αργεντινή, σε υψόμετρο περί τα 6.700 μέτρα. Τα παιδιά αυτά υπολογίζεται ότι πρέπει να θυσιάστηκαν περίπου στις αρχές του 16ου αιώνα.
Η εικόνα της μούμιας αυτής δίνει την εντύπωση πως η κοπέλα κοιμάται και κάποια στιγμή θα ξυπνήσει και θα σου μιλήσει.
Δείτε εδώ εικόνες:


Διαβάστε σχετικά και εδώ:
http://www.thehistoryblog.com/archives/26363




