Η μάχη των οχυρών
-
Στύγιος
Η μάχη των οχυρών
Παληιουρώνες, Πυραμοδοειδές,Ιστίμπεη,Λίσσε, Ρούπελ, Μαλιάγκα,Ποποτλίβιτσα...........
0 .
-
Στύγιος
Re: Η μάχη των οχυρών
ΙΣΤΙΜΠΕΗ ΗΡΩΟ
ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ ΕΠΙΓΡΑΦΗ - Κάπου ως στρατιώτης είναι κι ο παππούς μου.
ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ ΕΠΙΓΡΑΦΗ - Κάπου ως στρατιώτης είναι κι ο παππούς μου.
0 .
-
Στύγιος
Re: Η μάχη των οχυρών
Γιατί το ελληνικό Οχυρό Ιστίμπεη στη Μακεδονία ονομάστηκε «αγκίστρι του θανάτου» για τους Γερμανούς εισβολείς. Πως οι Έλληνες υπερασπιστές των πυροβολείων έριχναν πίσω τις χειροβομβίδες που έπεφταν βροχή...
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/giati-to- ... des-pou/ΓΓ
Το οχυρό Ιστίμπεη ήταν ένα από τα οχυρά της γραμμής Μακεδονίας-Θράκης, το οποίο μαζί με τα γειτονικά Κελκαγιά και Αρπαλούκι κάλυπτε τον υποτομέα Θύλακος. Η φρουρά του αποτελείτο από 350 άνδρες και 14 αξιωματικούς με διοικητή τον ταγματάρχη ΠΖ Πικουλάκη Ξάνθο. Την επίθεση κατά του Ιστίμπεη (6 Απριλίου 1941) είχε αναλάβει το III/85 γερμανικό Τάγμα Ορεινού Πεζικού. Προηγήθηκε σφοδρός βομβαρδισμός από αέρος και πυροβολικό απέτυχε να προκαλέσει σοβαρές ζημίες, ενώ τα Stuka υπέστησαν απώλειες. Τα αντιαεροπορικά του οχυρού σίγησαν, αφού πρώτα κατέρριψαν τρία εχθρικά αεροσκάφη (συν μία πιθανή κατάρριψη). Οι Έλληνες στρατιώτες ήταν οι μόνοι που δεν λύγιζαν ψυχολογικά από τον απαίσιο θόρυβο των σειρήνων των αεροπλάνων και ανταπέδιδαν τα πυρά.
Ο ανθυπολοχαγός Όμηρος Παπαδόπουλος περιγράφει την πρώτη γερμανική επίθεση: «Τους αφήνω να πλησιάσουν στα συρματοπλέγματα ανενόχλητοι. Έχουν πιστέψει ότι αχρηστεύτηκαν τα πολυβόλα μας από το πυροβολικό τους… ξαφνικά έξι πολυβόλα αρχίζουν να τους θερίζουν… Σε πέντε λεπτά μπροστά μας δεν βρισκόταν τίποτε άλλο από νεκρούς». Στην περίπτωση όμως του Ιστίμπεη, οι Γερμανοί διατηρούσαν ένα πλεονέκτημα: λόγω της φύσης του εδάφους, το οχυρό ήταν κατασκευασμένο πολύ κοντά στα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα, επιτρέποντας στους επιτιθέμενους να βάλλουν με πυροβόλα ευθυτενούς τροχιάς κατευθείαν εναντίον των θυρίδων του συγκροτήματος. Το συνεχές πυρ κατά των θυρίδων του οχυρού άρχισε να αποδίδει. Οι υπερασπιστές του οχυρού μόλις άρχιζαν τα πυρά αποσύρονταν σε βαθύτερα και ασφαλέστερα σημεία. Μόλις το εχθρικό πυρ σταματούσε, επέστρεφαν στις θέσεις τους. Γερμανοί ορεινοί κυνηγοί ανεβαίνουν ένα ύψωμα στον υποτομέα Θύλακος, στην κορυφή του οποίου υπάρχει ένα καταληφθέν ελληνικό πολυβολείο.
Η τακτική αυτή όμως τους απασχόλησε αρκετά με αποτέλεσμα το γερμανικό πεζικό να κατορθώσει να πλησιάσει και να επικαθίσει στο οχυρό. Το ελληνικό πυροβολικό έβαλλε κατά των εκτεθειμένων γερμανικών πυροβόλων, καταστρέφοντας μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα δύο οβιδοβόλα και τρία αντιαρματικά. Αντίθετα με το πυροβολικό, τα ειδικά όπλα εφόδου των Γερμανών δεν φάνηκαν αποτελεσματικά εναντίον του ελληνικού οχυρού. Τα φλογοβόλα δεν λειτουργούσαν σωστά, ίσως λόγω του υψομέτρου, ενώ τα εκρηκτικά κοίλου γεμίσματος δεν κατάφεραν να διαπεράσουν τα τοιχώματα των ελληνικών οχυρών. Τις χειροβομβίδες που εκτόξευαν οι Γερμανοί, συχνά τις επέστρεφαν οι υπερασπιστές των οχυρών με καταστρεπτικά αποτελέσματα. Χαρακτηριστική είναι μια περίπτωση όπου μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών εκτόξευσε διαδοχικά τέσσερις δέσμες χειροβομβίδων κατά ενός πολυβολείου. Οι χειροβομβίδες επεστράφησαν όλες στους παραλήπτες τους! Περισσότερο δραστικά αποδείχθηκαν τα καπνογόνα, αλλά μόνο προσωρινά, αφού οι αμυνόμενοι τα επέστρεφαν, μόλις διαλυόταν ο καπνός. Η μόνη αποτελεσματική μέθοδος ήταν η «τύφλωση» των θυρίδων βολής με πέτρες και χώμα, με τα οποία οι επιτιθέμενοι γέμιζαν το κενό ανάμεσα στο σκυρόδεμα και τα συρμάτινα δίκτυα παραλλαγής. Παρά τη σκληρή ελληνική άμυνα, οι διεισδύσεις του εχθρικού πεζικού είχαν ήδη αρχίσει να φέρνουν αποτελέσματα. Οι επιτιθέμενοι είχαν αποδυθεί σε έναν «αγώνα δρόμου», προκειμένου να προλάβουν να «τυφλώσουν» τις θυρίδες, προτού αποδεκατιστούν από τα ελληνικά πολυβόλα. Οι αμυνόμενοι του οχυρού, διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούσαν πλέον να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους από τις θυρίδες, αποσύρθηκαν βαθιά μέσα στο οχυρό και κάλεσαν πυρά πυροβολικού κατευθείαν επάνω στις θέσεις τους.
Όλες οι προσπάθειες της Luftwaffe να σιγήσουν το ελληνικό πυροβολικό απέτυχαν, λόγω της αρίστης παραλλαγής του και της μειωμένης ορατότητας. Οι απώλειες του γερμανικού τάγματος εξακολούθησαν να αυξάνονται, ιδίως μετά από τις αιφνιδιαστικές αντεπιθέσεις των αμυνόμενων του οχυρού, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τις κρυφές εξόδους του.Οι Γερμανοί όμως παρέμειναν στις θέσεις τους, προσπαθώντας απεγνωσμένα να γεμίσουν με πέτρες τις θυρίδες των πολυβολείων, και περίμεναν να νυχτώσει. Το πείσμα των επιτιθέμενων, οι οποίοι είχαν πιαστεί στο «αγκίστρι του θανάτου», (όπως ονομάστηκε το Ιστίμπεη) αποδίδεται ανάγλυφα στις παρακάτω γραμμές: «Τώρα όμως ο εχθρός έπαιζε το τελευταίο του ατού. Κατεύθυνε καταστρεπτικά πυρά επάνω στο οχυρό…Οι βολές ήταν πολύ ακριβείς και οι απώλειες μας σοβαρές. Η θέση των κυνηγών μας ήταν δύσκολη. ..Επί 10 ώρες χτυπούσε το εχθρικό πυροβολικό…Οι κυνηγοί γαντζώθηκαν γερά και δεν άφησαν ούτε σπιθαμή από το έδαφος που κατέλαβαν. Με πέτρες, κλαριά και χώμα, προσπαθούσαν να φράξουν τα φατνώματα των πολυβολείων. Τα ελληνικά τμήματα ανθίστανται ηρωικά και απελπισμένα…». Τις πρώτες βραδινές ώρες, όταν πια το ελληνικό πυροβολικό άρχισε να εμφανίζει έλλειψη πυρομαχικών, το γερμανικό τάγμα αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε από τον 6ο Λόχο Σκαπανέων με υποστήριξη βαρέων πολυβόλων. Ο λόχος αυτός συνέχισε και ολοκλήρωσε την «τύφλωση» του οχυρού. Οι Γερμανοί κυνηγοί άρχισαν και πάλι τις επιθέσεις εναντίον του Ιστίμπεη. Τα δύο εναπομείναντα πολυβόλα του οχυρού «βρυχιόνταν» ακόμα. Παράλληλα μικρές ομάδες στρατιωτών ξεπρόβαλαν μέσα από τα χαλάσματα και χτυπούσαν αιφνιδιαστικά τους εισβολείς. Παρά την απελπισμένη ελληνική άμυνα η πτώση του οχυρού ήταν θέμα χρόνου, αν και μια πρώτη γερμανική προσπάθεια να καταληφθεί με έφοδο αποδείχθηκε εξαιρετικά ατυχής ιδέα.
Μια ομάδα σκαπανέων εισήλθε στο οχυρό, αλλά αναγκάσθηκε να αποχωρήσει με σημαντικές απώλειες. Οι Έλληνες αμύνονταν λυσσασμένα και μέσα στις στοές! Ο Όμηρος Παπαδόπουλος θυμάται τις τρομερές εκείνες στιγμές: «Αποσύρονται τα πολυβόλα του έργου στους διαδρόμους και σβήνονται τα φώτα. Οι πολυβολητές είναι ταμπουρωμένοι πίσω από γαιόσακους στη γωνία του κεντρικού διαδρόμου. Οι Γερμανοί έχουν μπει στο διάδρομο. Απέχουν μόλις 20 μ. από τα πολυβόλα…Ακούγεται μια λέξη: «Πυρ»… Σε ένα λεπτό και οι 100 Γερμανοί που τόλμησαν να διεισδύσουν στο οχυρό ήταν ξαπλωμένοι στο διάδρομο σε μια μεγάλη λίμνη αίματος, πολλοί νεκροί και άλλοι βαριά τραυματισμένοι, βογκώντας από τους πόνους». Μόνο οκτώ από τους επιτιθέμενους κατάφεραν να βγουν από τον «τάφο» του Ιστίμπεη, παίρνοντας μαζί τους και μερικούς αιχμαλώτους. Απ’ αυτούς ο διοικητής της 5ης Μεραρχίας, υποστράτηγος Γιούλιους Ρίνγκελ πληροφορήθηκε, εντυπωσιασμένος, ότι οι μικρές ελληνικές ομάδες που πολεμούσαν μέσα από τα χαλάσματα, είχαν χάσει κάθε επικοινωνία με την κεντρική διοίκηση του οχυρού. Δεν υπήρχε καμία ελπίδα να παραδοθούν, παρά μόνο αν το διέταζε ο διοικητής τους. Οι υπερασπιστές του Ιστίμπεη συνέχισαν να αμύνονται ακόμη και μέσα στις στοές.Η μέρα πέρασε και οι Γερμανοί δεν είχαν καταφέρει να κάμψουν τη λυσσαλέα ελληνική άμυνα.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ελληνικά τμήματα, αντεπιτιθέμενα, ανακατέλαβαν κατεστραμμένα πολυβολεία κατά τη διάρκεια της νύκτας. H απόπειρα των Γερμανών να πυρπολήσουν τους αμυνόμενους με βενζίνη απέτυχε, αφού τα καύσιμα εξαντλήθηκαν πολύ γρήγορα, προτού διεισδύσουν αρκετά βαθιά. Τελικά, το πιο αποφασιστικό όπλο τα καπνογόνα υποχρέωσαν την ελληνική φρουρά να παραδοθεί στις 16.00 της 7ης Απριλίου, με απώλειες 25 νεκρών και 70 τραυματιών. Ο Ε. Ζαχαράκης, μαχητής του οχυρού, περιέγραψε το χρονικό της παράδοσης: «Ο διοικητής του οχυρού συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του βγήκε έξω από ένα ξεχαρβαλωμένο πολυβολείο και συναντήθηκε με τον Γερμανό διοικητή. Σε λίγο επέστρεψε στο οχυρό και εξέδωσε την διαταγή παραδόσεως, με τη διαδικασία που καθόρισαν οι Γερμανοί. Πρώτοι θα έβγαιναν έξω από την κυρία πύλη του οχυρού οι αξιωματικοί φέροντες τα περίστροφά τους και θα ακολουθούσαν οι στρατιώτες άοπλοι… Στην έξοδο του οχυρού μας περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.
Βρισκόταν παρατεταγμένο ένα τιμητικό γερμανικό απόσπασμα και παρουσίασε όπλα στους αξιωματικούς. Ο διοικητής του γερμανικού αποσπάσματος μας συνεχάρη για την άμυνα του οχυρού». Πάντως, ο Πικουλάκης κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να πείσει τους άνδρες του να παραδοθούν. Ο τελευταίος που βγήκε από το οχυρό ήταν ο δεκανέας Γεώργιος Αγιαννιτόπουλος, ο οποίος κατέγραψε στα πολεμικά του απομνημονεύματα τη συγκινησιακά φορτισμένη στιγμή: «Βγήκα τελευταίος βλέποντας τους στρατιώτες έτοιμους σε φάλαγγα και τον ταγματάρχη στην είσοδο του οχυρού μας σε παράταξη με τους Γερμανούς αξιωματικούς…Ράγισε η καρδιά μου, πήγε να σπάσει γιατί τα πολυβόλα του οχυρού Μπουμπουτλίβιτσα (Ποποτλίβιτσα) έβαζαν. Αυτοί δεν είχαν παραδοθεί ακόμα. Έβαζαν για αντιπερισπασμό. Δάκρυσα εγώ ο σκληρός που είχα σκοτώσει τόσους Γερμανούς! Γιατί, μα γιατί να παραδοθούμε; Έπρεπε να πέσουμε ως τον τελευταίο. Σκούπισα τα μάτια μου κρυφά και κοίταξα τον λοχία που έκανε και αυτός το ίδιο. Όλα είχαν χαθεί…Τώρα πήραμε το μεγάλο δρόμο της αιχμαλωσίας. Ποιοι; Εμείς οι νικητές, οι ήρωες του Ιστίμπεη…»....
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/giati-to- ... vides-pou/
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/giati-to- ... des-pou/ΓΓ
Το οχυρό Ιστίμπεη ήταν ένα από τα οχυρά της γραμμής Μακεδονίας-Θράκης, το οποίο μαζί με τα γειτονικά Κελκαγιά και Αρπαλούκι κάλυπτε τον υποτομέα Θύλακος. Η φρουρά του αποτελείτο από 350 άνδρες και 14 αξιωματικούς με διοικητή τον ταγματάρχη ΠΖ Πικουλάκη Ξάνθο. Την επίθεση κατά του Ιστίμπεη (6 Απριλίου 1941) είχε αναλάβει το III/85 γερμανικό Τάγμα Ορεινού Πεζικού. Προηγήθηκε σφοδρός βομβαρδισμός από αέρος και πυροβολικό απέτυχε να προκαλέσει σοβαρές ζημίες, ενώ τα Stuka υπέστησαν απώλειες. Τα αντιαεροπορικά του οχυρού σίγησαν, αφού πρώτα κατέρριψαν τρία εχθρικά αεροσκάφη (συν μία πιθανή κατάρριψη). Οι Έλληνες στρατιώτες ήταν οι μόνοι που δεν λύγιζαν ψυχολογικά από τον απαίσιο θόρυβο των σειρήνων των αεροπλάνων και ανταπέδιδαν τα πυρά.
Ο ανθυπολοχαγός Όμηρος Παπαδόπουλος περιγράφει την πρώτη γερμανική επίθεση: «Τους αφήνω να πλησιάσουν στα συρματοπλέγματα ανενόχλητοι. Έχουν πιστέψει ότι αχρηστεύτηκαν τα πολυβόλα μας από το πυροβολικό τους… ξαφνικά έξι πολυβόλα αρχίζουν να τους θερίζουν… Σε πέντε λεπτά μπροστά μας δεν βρισκόταν τίποτε άλλο από νεκρούς». Στην περίπτωση όμως του Ιστίμπεη, οι Γερμανοί διατηρούσαν ένα πλεονέκτημα: λόγω της φύσης του εδάφους, το οχυρό ήταν κατασκευασμένο πολύ κοντά στα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα, επιτρέποντας στους επιτιθέμενους να βάλλουν με πυροβόλα ευθυτενούς τροχιάς κατευθείαν εναντίον των θυρίδων του συγκροτήματος. Το συνεχές πυρ κατά των θυρίδων του οχυρού άρχισε να αποδίδει. Οι υπερασπιστές του οχυρού μόλις άρχιζαν τα πυρά αποσύρονταν σε βαθύτερα και ασφαλέστερα σημεία. Μόλις το εχθρικό πυρ σταματούσε, επέστρεφαν στις θέσεις τους. Γερμανοί ορεινοί κυνηγοί ανεβαίνουν ένα ύψωμα στον υποτομέα Θύλακος, στην κορυφή του οποίου υπάρχει ένα καταληφθέν ελληνικό πολυβολείο.
Η τακτική αυτή όμως τους απασχόλησε αρκετά με αποτέλεσμα το γερμανικό πεζικό να κατορθώσει να πλησιάσει και να επικαθίσει στο οχυρό. Το ελληνικό πυροβολικό έβαλλε κατά των εκτεθειμένων γερμανικών πυροβόλων, καταστρέφοντας μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα δύο οβιδοβόλα και τρία αντιαρματικά. Αντίθετα με το πυροβολικό, τα ειδικά όπλα εφόδου των Γερμανών δεν φάνηκαν αποτελεσματικά εναντίον του ελληνικού οχυρού. Τα φλογοβόλα δεν λειτουργούσαν σωστά, ίσως λόγω του υψομέτρου, ενώ τα εκρηκτικά κοίλου γεμίσματος δεν κατάφεραν να διαπεράσουν τα τοιχώματα των ελληνικών οχυρών. Τις χειροβομβίδες που εκτόξευαν οι Γερμανοί, συχνά τις επέστρεφαν οι υπερασπιστές των οχυρών με καταστρεπτικά αποτελέσματα. Χαρακτηριστική είναι μια περίπτωση όπου μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών εκτόξευσε διαδοχικά τέσσερις δέσμες χειροβομβίδων κατά ενός πολυβολείου. Οι χειροβομβίδες επεστράφησαν όλες στους παραλήπτες τους! Περισσότερο δραστικά αποδείχθηκαν τα καπνογόνα, αλλά μόνο προσωρινά, αφού οι αμυνόμενοι τα επέστρεφαν, μόλις διαλυόταν ο καπνός. Η μόνη αποτελεσματική μέθοδος ήταν η «τύφλωση» των θυρίδων βολής με πέτρες και χώμα, με τα οποία οι επιτιθέμενοι γέμιζαν το κενό ανάμεσα στο σκυρόδεμα και τα συρμάτινα δίκτυα παραλλαγής. Παρά τη σκληρή ελληνική άμυνα, οι διεισδύσεις του εχθρικού πεζικού είχαν ήδη αρχίσει να φέρνουν αποτελέσματα. Οι επιτιθέμενοι είχαν αποδυθεί σε έναν «αγώνα δρόμου», προκειμένου να προλάβουν να «τυφλώσουν» τις θυρίδες, προτού αποδεκατιστούν από τα ελληνικά πολυβόλα. Οι αμυνόμενοι του οχυρού, διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούσαν πλέον να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους από τις θυρίδες, αποσύρθηκαν βαθιά μέσα στο οχυρό και κάλεσαν πυρά πυροβολικού κατευθείαν επάνω στις θέσεις τους.
Όλες οι προσπάθειες της Luftwaffe να σιγήσουν το ελληνικό πυροβολικό απέτυχαν, λόγω της αρίστης παραλλαγής του και της μειωμένης ορατότητας. Οι απώλειες του γερμανικού τάγματος εξακολούθησαν να αυξάνονται, ιδίως μετά από τις αιφνιδιαστικές αντεπιθέσεις των αμυνόμενων του οχυρού, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τις κρυφές εξόδους του.Οι Γερμανοί όμως παρέμειναν στις θέσεις τους, προσπαθώντας απεγνωσμένα να γεμίσουν με πέτρες τις θυρίδες των πολυβολείων, και περίμεναν να νυχτώσει. Το πείσμα των επιτιθέμενων, οι οποίοι είχαν πιαστεί στο «αγκίστρι του θανάτου», (όπως ονομάστηκε το Ιστίμπεη) αποδίδεται ανάγλυφα στις παρακάτω γραμμές: «Τώρα όμως ο εχθρός έπαιζε το τελευταίο του ατού. Κατεύθυνε καταστρεπτικά πυρά επάνω στο οχυρό…Οι βολές ήταν πολύ ακριβείς και οι απώλειες μας σοβαρές. Η θέση των κυνηγών μας ήταν δύσκολη. ..Επί 10 ώρες χτυπούσε το εχθρικό πυροβολικό…Οι κυνηγοί γαντζώθηκαν γερά και δεν άφησαν ούτε σπιθαμή από το έδαφος που κατέλαβαν. Με πέτρες, κλαριά και χώμα, προσπαθούσαν να φράξουν τα φατνώματα των πολυβολείων. Τα ελληνικά τμήματα ανθίστανται ηρωικά και απελπισμένα…». Τις πρώτες βραδινές ώρες, όταν πια το ελληνικό πυροβολικό άρχισε να εμφανίζει έλλειψη πυρομαχικών, το γερμανικό τάγμα αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε από τον 6ο Λόχο Σκαπανέων με υποστήριξη βαρέων πολυβόλων. Ο λόχος αυτός συνέχισε και ολοκλήρωσε την «τύφλωση» του οχυρού. Οι Γερμανοί κυνηγοί άρχισαν και πάλι τις επιθέσεις εναντίον του Ιστίμπεη. Τα δύο εναπομείναντα πολυβόλα του οχυρού «βρυχιόνταν» ακόμα. Παράλληλα μικρές ομάδες στρατιωτών ξεπρόβαλαν μέσα από τα χαλάσματα και χτυπούσαν αιφνιδιαστικά τους εισβολείς. Παρά την απελπισμένη ελληνική άμυνα η πτώση του οχυρού ήταν θέμα χρόνου, αν και μια πρώτη γερμανική προσπάθεια να καταληφθεί με έφοδο αποδείχθηκε εξαιρετικά ατυχής ιδέα.
Μια ομάδα σκαπανέων εισήλθε στο οχυρό, αλλά αναγκάσθηκε να αποχωρήσει με σημαντικές απώλειες. Οι Έλληνες αμύνονταν λυσσασμένα και μέσα στις στοές! Ο Όμηρος Παπαδόπουλος θυμάται τις τρομερές εκείνες στιγμές: «Αποσύρονται τα πολυβόλα του έργου στους διαδρόμους και σβήνονται τα φώτα. Οι πολυβολητές είναι ταμπουρωμένοι πίσω από γαιόσακους στη γωνία του κεντρικού διαδρόμου. Οι Γερμανοί έχουν μπει στο διάδρομο. Απέχουν μόλις 20 μ. από τα πολυβόλα…Ακούγεται μια λέξη: «Πυρ»… Σε ένα λεπτό και οι 100 Γερμανοί που τόλμησαν να διεισδύσουν στο οχυρό ήταν ξαπλωμένοι στο διάδρομο σε μια μεγάλη λίμνη αίματος, πολλοί νεκροί και άλλοι βαριά τραυματισμένοι, βογκώντας από τους πόνους». Μόνο οκτώ από τους επιτιθέμενους κατάφεραν να βγουν από τον «τάφο» του Ιστίμπεη, παίρνοντας μαζί τους και μερικούς αιχμαλώτους. Απ’ αυτούς ο διοικητής της 5ης Μεραρχίας, υποστράτηγος Γιούλιους Ρίνγκελ πληροφορήθηκε, εντυπωσιασμένος, ότι οι μικρές ελληνικές ομάδες που πολεμούσαν μέσα από τα χαλάσματα, είχαν χάσει κάθε επικοινωνία με την κεντρική διοίκηση του οχυρού. Δεν υπήρχε καμία ελπίδα να παραδοθούν, παρά μόνο αν το διέταζε ο διοικητής τους. Οι υπερασπιστές του Ιστίμπεη συνέχισαν να αμύνονται ακόμη και μέσα στις στοές.Η μέρα πέρασε και οι Γερμανοί δεν είχαν καταφέρει να κάμψουν τη λυσσαλέα ελληνική άμυνα.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ελληνικά τμήματα, αντεπιτιθέμενα, ανακατέλαβαν κατεστραμμένα πολυβολεία κατά τη διάρκεια της νύκτας. H απόπειρα των Γερμανών να πυρπολήσουν τους αμυνόμενους με βενζίνη απέτυχε, αφού τα καύσιμα εξαντλήθηκαν πολύ γρήγορα, προτού διεισδύσουν αρκετά βαθιά. Τελικά, το πιο αποφασιστικό όπλο τα καπνογόνα υποχρέωσαν την ελληνική φρουρά να παραδοθεί στις 16.00 της 7ης Απριλίου, με απώλειες 25 νεκρών και 70 τραυματιών. Ο Ε. Ζαχαράκης, μαχητής του οχυρού, περιέγραψε το χρονικό της παράδοσης: «Ο διοικητής του οχυρού συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του βγήκε έξω από ένα ξεχαρβαλωμένο πολυβολείο και συναντήθηκε με τον Γερμανό διοικητή. Σε λίγο επέστρεψε στο οχυρό και εξέδωσε την διαταγή παραδόσεως, με τη διαδικασία που καθόρισαν οι Γερμανοί. Πρώτοι θα έβγαιναν έξω από την κυρία πύλη του οχυρού οι αξιωματικοί φέροντες τα περίστροφά τους και θα ακολουθούσαν οι στρατιώτες άοπλοι… Στην έξοδο του οχυρού μας περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.
Βρισκόταν παρατεταγμένο ένα τιμητικό γερμανικό απόσπασμα και παρουσίασε όπλα στους αξιωματικούς. Ο διοικητής του γερμανικού αποσπάσματος μας συνεχάρη για την άμυνα του οχυρού». Πάντως, ο Πικουλάκης κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να πείσει τους άνδρες του να παραδοθούν. Ο τελευταίος που βγήκε από το οχυρό ήταν ο δεκανέας Γεώργιος Αγιαννιτόπουλος, ο οποίος κατέγραψε στα πολεμικά του απομνημονεύματα τη συγκινησιακά φορτισμένη στιγμή: «Βγήκα τελευταίος βλέποντας τους στρατιώτες έτοιμους σε φάλαγγα και τον ταγματάρχη στην είσοδο του οχυρού μας σε παράταξη με τους Γερμανούς αξιωματικούς…Ράγισε η καρδιά μου, πήγε να σπάσει γιατί τα πολυβόλα του οχυρού Μπουμπουτλίβιτσα (Ποποτλίβιτσα) έβαζαν. Αυτοί δεν είχαν παραδοθεί ακόμα. Έβαζαν για αντιπερισπασμό. Δάκρυσα εγώ ο σκληρός που είχα σκοτώσει τόσους Γερμανούς! Γιατί, μα γιατί να παραδοθούμε; Έπρεπε να πέσουμε ως τον τελευταίο. Σκούπισα τα μάτια μου κρυφά και κοίταξα τον λοχία που έκανε και αυτός το ίδιο. Όλα είχαν χαθεί…Τώρα πήραμε το μεγάλο δρόμο της αιχμαλωσίας. Ποιοι; Εμείς οι νικητές, οι ήρωες του Ιστίμπεη…»....
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/giati-to- ... vides-pou/
0 .
-
Στύγιος
Re: Η μάχη των οχυρών
«Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται», ήταν η ηρωική απάντηση του Ταγματάρχη Γεώργιου Δουράτσου, διοικητή του οχυρού Ρούπελ στους Γερμανούς αγγελιοφόρους στις 9 Απριλίου, όταν του ζήτησαν την παράδοση του οχυρού στην αμυντική γραμμή Μεταξά. Οι Γερμανοί απεσταλμένοι ενημέρωσαν τον Ταγματάρχη Δουράτσο πως ο αγώνας του είναι μάταιος, καθώς έχει υπογραφεί η συνθηκολόγηση στην Θεσσαλονίκη μεταξύ του διοικητή του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας, Αντιστράτηγου Μπακόπουλου και του διοικητή της 2ης Γερμανικής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας, Αντιστράτηγου Φάελ.
«Τότε ο ταγματάρχης Δουράτσος, ως διοικητής των οχυρών, απάντησε πως εμείς διαταγές δεχόμαστε μόνο από τους ιεραρχικά προϊσταμένους μας και ο αγών θα συνεχιστεί. Πάσαν δέ απόπειρα προσεγγίσεως του οχυρού θα συντριβεί»«Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται», ήταν η ηρωική απάντηση του Ταγματάρχη Γεώργιου Δουράτσου, διοικητή του οχυρού Ο Δουράτσος προσπάθησε να κερδίσει χρόνο. Έκαψε όλα τα απόρρητα έγγραφα και τους χάρτες με τις λεπτομέρειες της κατασκευής των οχυρών για να μην πέσουν στα χέρια των Γερμανών. Την ίδια ώρα, οι στρατιώτες του τον παρακαλούσαν να μην παραδώσει τα οχυρά
Στις 10 Απριλίου, ο Δουράτσος, έχοντας επιβεβαιώσει επίσημα την συνθηκολόγηση της Θεσσαλονίκης αποφάσισε να συμμορφωθεί με τις εντολές του επιτελείου. Η διαταγή κατάπαυσης πυρός προκάλεσε απογοήτευση στους Έλληνες μαχητές. Ήθελαν να συνεχίσουν τον αγώνα. Ένιωθαν νικητές και όχι ηττημένοι. «Οι Έλληνες στρατιώτες δάκρυσαν, έκλαψαν, αναστατώθηκαν και αποφάσισαν κάποιοι από αυτούς να μην το παραδώσουν ποτέ», τονίζει ο Βασίλης Νικόλτσιος, Συνταγματάρχης εα και ιστορικός ερευνητής, στη «Μηχανή του Χρόνου». Πολλοί Έλληνες στρατιώτες περνούσαν δίπλα από τον Στρυμόνα και πετούσαν τα όπλα τους μέσα στο ποτάμι προκειμένου να μην παραδοθούν στους Γερμανούς. «Στην απέναντι όχθη του ποταμού υπάρχει ένας ένοπλος στρατιώτης. Δεν έχει παραδώσει το όπλο του και φωνάζει προς τους απέναντι οδηγούμενους στρατιώτες στην αιχμαλωσία: ‘‘Έλληνες, το βλέπετε τούτο δω’, δείχνοντάς τους το τουφέκιον του, ‘Εγώ του το δω δεν το παραδίνω’. Και το πέταξε μέσα στα ορμητικά νερά του ποταμού Στρυμόνα προκειμένου να μην πέσει στα χέρια του εχθρού», αναφέρει ο Γεώργιος Δ. Μέρμηγκας, ιστορικός ερευνητής. Σύμφωνα με τον Συνταγματάρχη Γκουτζουρέλα, «πολλοί πετούσαν τον οπλισμό τους μέσα στις τουαλέτες για να μην τα παραδώσουν στους Γερμανούς.
Υπήρξαν επίσης και πολλοί οι οποίοι έκρυβαν τα όπλα στις γύρω περιοχές, στο βουνό, κάτω από θάμνους, έτσι ώστε αν χρειαστεί σε δεύτερο χρόνο αργότερα να τον χρησιμοποιήσουν για την αντίσταση». Μετά τη συνθηκολόγηση και την παράδοση των οχυρών, οι Έλληνες στρατιώτες κατευθύνθηκαν με τα πόδια προς τις Σέρρες, όπου παρέμειναν για λίγες ημέρες μέχρι να αφεθούν ελεύθεροι κατ’ εξαίρεση με διαταγή του Χίτλερ
Ήρωας Πολέμου Ο Ταγματάρχης Γ. Δουράτσος γεννήθηκε στην Άνω Σύρο την 1η Αυγούστου 1894. Για τη στρατιωτική του δράση και τις υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα του απονεμήθηκαν πολλά παράσημα και διακρίσεις: το Αριστείο Ανδρείας Επιχειρήσεων Οχυρών 1941, το Αριστείο Ανδρείας Επιχειρήσεων Οχυρού Ρούπελ, το μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας, το μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων Οχυρού Ρούπελ, το μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων Επιχειρήσεων 1941 και ο Πολεμικός Σταυρός Γ΄ τάξεως. Αποστρατεύθηκε στις 10 Μαΐου 1950 με τον βαθμό του Υποστρατήγου.
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/ta-ochira ... imona-gia/
«Τότε ο ταγματάρχης Δουράτσος, ως διοικητής των οχυρών, απάντησε πως εμείς διαταγές δεχόμαστε μόνο από τους ιεραρχικά προϊσταμένους μας και ο αγών θα συνεχιστεί. Πάσαν δέ απόπειρα προσεγγίσεως του οχυρού θα συντριβεί»«Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται», ήταν η ηρωική απάντηση του Ταγματάρχη Γεώργιου Δουράτσου, διοικητή του οχυρού Ο Δουράτσος προσπάθησε να κερδίσει χρόνο. Έκαψε όλα τα απόρρητα έγγραφα και τους χάρτες με τις λεπτομέρειες της κατασκευής των οχυρών για να μην πέσουν στα χέρια των Γερμανών. Την ίδια ώρα, οι στρατιώτες του τον παρακαλούσαν να μην παραδώσει τα οχυρά
Στις 10 Απριλίου, ο Δουράτσος, έχοντας επιβεβαιώσει επίσημα την συνθηκολόγηση της Θεσσαλονίκης αποφάσισε να συμμορφωθεί με τις εντολές του επιτελείου. Η διαταγή κατάπαυσης πυρός προκάλεσε απογοήτευση στους Έλληνες μαχητές. Ήθελαν να συνεχίσουν τον αγώνα. Ένιωθαν νικητές και όχι ηττημένοι. «Οι Έλληνες στρατιώτες δάκρυσαν, έκλαψαν, αναστατώθηκαν και αποφάσισαν κάποιοι από αυτούς να μην το παραδώσουν ποτέ», τονίζει ο Βασίλης Νικόλτσιος, Συνταγματάρχης εα και ιστορικός ερευνητής, στη «Μηχανή του Χρόνου». Πολλοί Έλληνες στρατιώτες περνούσαν δίπλα από τον Στρυμόνα και πετούσαν τα όπλα τους μέσα στο ποτάμι προκειμένου να μην παραδοθούν στους Γερμανούς. «Στην απέναντι όχθη του ποταμού υπάρχει ένας ένοπλος στρατιώτης. Δεν έχει παραδώσει το όπλο του και φωνάζει προς τους απέναντι οδηγούμενους στρατιώτες στην αιχμαλωσία: ‘‘Έλληνες, το βλέπετε τούτο δω’, δείχνοντάς τους το τουφέκιον του, ‘Εγώ του το δω δεν το παραδίνω’. Και το πέταξε μέσα στα ορμητικά νερά του ποταμού Στρυμόνα προκειμένου να μην πέσει στα χέρια του εχθρού», αναφέρει ο Γεώργιος Δ. Μέρμηγκας, ιστορικός ερευνητής. Σύμφωνα με τον Συνταγματάρχη Γκουτζουρέλα, «πολλοί πετούσαν τον οπλισμό τους μέσα στις τουαλέτες για να μην τα παραδώσουν στους Γερμανούς.
Υπήρξαν επίσης και πολλοί οι οποίοι έκρυβαν τα όπλα στις γύρω περιοχές, στο βουνό, κάτω από θάμνους, έτσι ώστε αν χρειαστεί σε δεύτερο χρόνο αργότερα να τον χρησιμοποιήσουν για την αντίσταση». Μετά τη συνθηκολόγηση και την παράδοση των οχυρών, οι Έλληνες στρατιώτες κατευθύνθηκαν με τα πόδια προς τις Σέρρες, όπου παρέμειναν για λίγες ημέρες μέχρι να αφεθούν ελεύθεροι κατ’ εξαίρεση με διαταγή του Χίτλερ
Ήρωας Πολέμου Ο Ταγματάρχης Γ. Δουράτσος γεννήθηκε στην Άνω Σύρο την 1η Αυγούστου 1894. Για τη στρατιωτική του δράση και τις υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα του απονεμήθηκαν πολλά παράσημα και διακρίσεις: το Αριστείο Ανδρείας Επιχειρήσεων Οχυρών 1941, το Αριστείο Ανδρείας Επιχειρήσεων Οχυρού Ρούπελ, το μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας, το μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων Οχυρού Ρούπελ, το μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων Επιχειρήσεων 1941 και ο Πολεμικός Σταυρός Γ΄ τάξεως. Αποστρατεύθηκε στις 10 Μαΐου 1950 με τον βαθμό του Υποστρατήγου.
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/ta-ochira ... imona-gia/
0 .
-
Λαχουρένιος
- Ultimate Stalker
- Δημοσιεύσεις: 49425
- Τοποθεσία: Γεφυρα
Re: Η μάχη των οχυρών
Στύγιος έγραψε:Παληιουρώνες, Πυραμοδοειδές,Ιστίμπεη,Λίσσε, Ρούπελ, Μαλιάγκα,Ποποτλίβιτσα...........
Παληιουρωνας και Ποποτλιβιτσας εισαι και φαινεσαι
0 .
-
Στύγιος
Re: Η μάχη των οχυρών
Λαχουρένιος έγραψε:Στύγιος έγραψε:Παληιουρώνες, Πυραμοδοειδές,Ιστίμπεη,Λίσσε, Ρούπελ, Μαλιάγκα,Ποποτλίβιτσα...........
Παληιουρωνας και Ποποτλιβιτσας εισαι και φαινεσαι
Άνοιξε και κάνα βιβλίο ιστορίας ,μαλακισμένο
0 .
-
Στύγιος
Re: Η μάχη των οχυρών
Κατά τη σύντομη διάρκεια του ελληνογερμανικού πολέμου, οι γερμανοί εισβολείς συνάντησαν σθεναρή αντίσταση και υπέστησαν βαριές απώλειες στην προσπάθεια διάσπασης της οχυρωματικής «γραμμής Μεταξά». Ποιες ήταν όμως αυτές οι οχυρώσεις που κατάφεραν, έστω και προσωρινά, να ακινητοποιήσουν τον γερμανικό «οδοστρωτήρα»; Η «γραμμή Μεταξά», συνολικού μήκους 170 χιλιομέτρων, από τον Αξιό έως τον Νέστο ποταμό, αποτελούσε το κύριο αμυντικό στήριγμα της χώρας για την αντιμετώπιση εισβολής από τα βουλγαρικά εδάφη.
Το 1936 διατέθηκαν για την οχύρωση της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου πιστώσεις ύψους 62,5 εκατομμυρίων δραχμών. Την κατασκευή του έργου ανέλαβαν εργάτες κυρίως από την Πελοπόννησο, ώστε να μην γνωρίζουν την περιοχή στην οποία εργάζονταν και έτσι να μη διαρρεύσουν τα μυστικά των οχυρώσεων. Παράλληλα, τεράστια παραπετάσματα σηκώθηκαν προς την πλευρά της Βουλγαρίας, ώστε οι γείτονες να μην παρακολουθούν την πρόοδο των εργασιών. Κατά τη διάρκεια των εργασιών δίνονταν σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια, όπως η πλύση των χαλικιών, με γλυκό νερό προκειμένου να μη διαβρώνονται από τα άλατα. Χαρακτηριστικό της ιδιαίτερης σημασίας που έδινε η κυβέρνηση στην οχύρωση της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου ήταν η επίσκεψη στα εργοτάξια το 1939 κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας, του ίδιου του Ιωάννη Μεταξά. Τα ρεκόρ των οχυρών H κατασκευή των οχυρών ολοκληρώθηκε στον χρόνο-ρεκόρ των τεσσάρων ετών και μερικών μηνών (1936-1941). Κατά μέσο όρο απασχολούντο (την εντατική περίοδο εργασιών) περίπου 3.500 εργάτες την ημέρα. Το συνολικό έργο της οχύρωσης της παραμεθορίου ζώνης στοίχισε 1.457.975.336 δραχμές. Ως τεχνικό έργο τα οχυρά δεν μπορούσαν να συγκριθούν με κανένα άλλο κατά την περίοδο 1940-41, αποτελώντας τη χρυσή τομή μεταξύ παθητικών (κατασκευών από σκυρόδεμα) και ενεργητικών (βαρέων όπλων) μέσων άμυνας.
Τα πολυδιαφημισμένα οχυρά της γραμμής Μαζινό στη Γαλλία διέθεταν πολλές και ανθεκτικές κατασκευές, αλλά ανεπαρκή όπλα και θυρίδες. Τα οχυρά στη Νορβηγία αντίθετα διέθεταν επαρκή δύναμη πυρός, αλλά οι κατασκευές κατέρρεαν μετά από παρατεταμένο βομβαρδισμό. Στην Ελλάδα συνδύαζαν τα θετικά και των δύο. Η μοναδική τεχνική ατέλεια που παρουσίασαν ήταν η αδυναμία ικανοποιητικού εξαερισμού των υπόγειων χώρων, με αποτέλεσμα την επικράτηση των καπνογόνων που έρριπταν επιτιθέμενα γερμανικά τμήματα. Ωστόσο, ακόμη και τότε ήταν πολύ δύσκολο να απομονωθεί ένα συγκρότημα για να μπορέσουν αν ρίξουν μέσα τα καπνογόνα. Παρά τις ελλείψεις, οι φρουρές των ελληνικών οχυρών αντιστάθηκαν με αφάνταστη γενναιότητα και έγραψαν μια ακόμη σελίδα δόξας, σε συνέχεια του αλβανικού έπους. H κατασκευή των οχυρών ολοκληρώθηκε στον χρόνο-ρεκόρ των τεσσάρων ετών και μερικών μηνών Ο θαυμασμός των Γερμανών Μετά την κατάληψη της Ελλάδας, το γερμανικό Γενικό Επιτελείο συγκρότησε επιτροπή υπό τον υποστράτηγο Σνάιντερ, η οποία συνοδευόμενη από Έλληνες αξιωματικούς, εξέτασε εξονυχιστικά επί έναν μήνα τα οχυρά για να διαπιστώσει τα αίτια της σκληρής άμυνας που αντιμετώπισε. Τα γερμανικά συμπεράσματα δεν φείδονται εγκωμιαστικών σχολίων. Η θέση των οχυρών, σύμφωνα με τους Γερμανούς, ήταν απόλυτα ενδεδειγμένη και η προσαρμογή των πυρών στο έδαφος τέλεια. Επίσης η παραλλαγή των πολυβολείων, ολμοβολείων κ.α. ήταν άριστη, με συνέπεια πολλά γερμανικά τμήματα να βάλλονται από πυρά χωρίς να μπορούν να ανταποδώσουν.
Εκτός από πολύ μικρές φθορές τα οχυρά δεν υπέστησαν καμία ζημιά από την Luftwaffe και το γερμανικό πυροβολικό. Χαρακτηριστικό της αντοχής είναι το γεγονός ότι μετά την κατάληψη της Ελλάδας ο βουλγαρικός στρατός προσπάθησε να καταστρέψει τα οχυρά με ελεγχόμενες εκρήξεις. Σύντομα όμως εγκατέλειψε την προσπάθεια όταν κατανόησε ότι λόγω της μεγάλης ανθεκτικότητας των εγκαταστάσεων, απαιτούντο τεράστιες ποσότητες εκρηκτικών. Ομόφωνη υπήρξε η άποψη των Γερμανών αξιωματικών ότι ο βουλγαρικός στρατός δεν είχε καμία ελπίδα διάσπασης της γραμμής Μεταξά. Γενικά, οι Γερμανοί χαρακτήρισαν τα ελληνικά οχυρά ως τη «χρυσή τομή» μεταξύ των οχυρών της γραμμής Μαζινό και εκείνων της γραμμής Ζίγκφριντ. Τα γαλλικά οχυρά χαρακτηρίζονταν από υπερβολικές ανέσεις για το προσωπικό (υπήρχαν ακόμη και ειδικοί λαμπτήρες για τεχνητή ηλιοθεραπεία!) ενώ ο αριθμός των όπλων ήταν δυσανάλογα μικρός σε σχέση με την έκταση των οχυρών. Τουναντίον, τα γερμανικά οχυρά είχαν ανεπαρκέστατη φροντίδα για τη διαβίωση του προσωπικού, δυσανάλογα πολλά όπλα σε σχέση με την έκτασή τους και ανεπαρκή κάλυψη. Τα ελληνικά οχυρά αντίθετα, διακρίνονταν για την επαρκή κάλυψη, τις καλές συνθήκες διαβίωσης του προσωπικού και τα ανάλογα όπλα σχετικά με την έκταση των εγκαταστάσεων.
Οι Γερμανοί εντυπωσιάστηκαν όταν συνειδητοποίησαν ότι τα όπλα των οχυρών δεν ήταν ειδικά κατασκευασμένα γι’ αυτά. Ομόφωνη υπήρξε η άποψη των γερμανών αξιωματικών ότι ο βουλγαρικός στρατός δεν είχε καμία ελπίδα διάσπασης της γραμμής Μεταξά. Ο γράφων θα προσέθετε πως αν τα οχυρά δεν αντιμετώπιζαν έλλειψη πυρομαχικών και εφεδρειών και αν κάποιες εμπειροπόλεμες μονάδες του αλβανικού μετώπου είχαν τη δυνατότητα να ενισχύσουν τις φρουρές των οχυρών (κυρίως με τη διενέργεια τοπικών αντεπιθέσεων σε τομείς που παρουσιαζόταν ρήγμα), τότε οι γερμανοί εισβολείς θα αντιμετώπιζαν ένα ιδιαίτερα δυσεπίλυτο πρόβλημα.
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-thrilik ... mi-metaxa/
Το 1936 διατέθηκαν για την οχύρωση της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου πιστώσεις ύψους 62,5 εκατομμυρίων δραχμών. Την κατασκευή του έργου ανέλαβαν εργάτες κυρίως από την Πελοπόννησο, ώστε να μην γνωρίζουν την περιοχή στην οποία εργάζονταν και έτσι να μη διαρρεύσουν τα μυστικά των οχυρώσεων. Παράλληλα, τεράστια παραπετάσματα σηκώθηκαν προς την πλευρά της Βουλγαρίας, ώστε οι γείτονες να μην παρακολουθούν την πρόοδο των εργασιών. Κατά τη διάρκεια των εργασιών δίνονταν σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια, όπως η πλύση των χαλικιών, με γλυκό νερό προκειμένου να μη διαβρώνονται από τα άλατα. Χαρακτηριστικό της ιδιαίτερης σημασίας που έδινε η κυβέρνηση στην οχύρωση της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου ήταν η επίσκεψη στα εργοτάξια το 1939 κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας, του ίδιου του Ιωάννη Μεταξά. Τα ρεκόρ των οχυρών H κατασκευή των οχυρών ολοκληρώθηκε στον χρόνο-ρεκόρ των τεσσάρων ετών και μερικών μηνών (1936-1941). Κατά μέσο όρο απασχολούντο (την εντατική περίοδο εργασιών) περίπου 3.500 εργάτες την ημέρα. Το συνολικό έργο της οχύρωσης της παραμεθορίου ζώνης στοίχισε 1.457.975.336 δραχμές. Ως τεχνικό έργο τα οχυρά δεν μπορούσαν να συγκριθούν με κανένα άλλο κατά την περίοδο 1940-41, αποτελώντας τη χρυσή τομή μεταξύ παθητικών (κατασκευών από σκυρόδεμα) και ενεργητικών (βαρέων όπλων) μέσων άμυνας.
Τα πολυδιαφημισμένα οχυρά της γραμμής Μαζινό στη Γαλλία διέθεταν πολλές και ανθεκτικές κατασκευές, αλλά ανεπαρκή όπλα και θυρίδες. Τα οχυρά στη Νορβηγία αντίθετα διέθεταν επαρκή δύναμη πυρός, αλλά οι κατασκευές κατέρρεαν μετά από παρατεταμένο βομβαρδισμό. Στην Ελλάδα συνδύαζαν τα θετικά και των δύο. Η μοναδική τεχνική ατέλεια που παρουσίασαν ήταν η αδυναμία ικανοποιητικού εξαερισμού των υπόγειων χώρων, με αποτέλεσμα την επικράτηση των καπνογόνων που έρριπταν επιτιθέμενα γερμανικά τμήματα. Ωστόσο, ακόμη και τότε ήταν πολύ δύσκολο να απομονωθεί ένα συγκρότημα για να μπορέσουν αν ρίξουν μέσα τα καπνογόνα. Παρά τις ελλείψεις, οι φρουρές των ελληνικών οχυρών αντιστάθηκαν με αφάνταστη γενναιότητα και έγραψαν μια ακόμη σελίδα δόξας, σε συνέχεια του αλβανικού έπους. H κατασκευή των οχυρών ολοκληρώθηκε στον χρόνο-ρεκόρ των τεσσάρων ετών και μερικών μηνών Ο θαυμασμός των Γερμανών Μετά την κατάληψη της Ελλάδας, το γερμανικό Γενικό Επιτελείο συγκρότησε επιτροπή υπό τον υποστράτηγο Σνάιντερ, η οποία συνοδευόμενη από Έλληνες αξιωματικούς, εξέτασε εξονυχιστικά επί έναν μήνα τα οχυρά για να διαπιστώσει τα αίτια της σκληρής άμυνας που αντιμετώπισε. Τα γερμανικά συμπεράσματα δεν φείδονται εγκωμιαστικών σχολίων. Η θέση των οχυρών, σύμφωνα με τους Γερμανούς, ήταν απόλυτα ενδεδειγμένη και η προσαρμογή των πυρών στο έδαφος τέλεια. Επίσης η παραλλαγή των πολυβολείων, ολμοβολείων κ.α. ήταν άριστη, με συνέπεια πολλά γερμανικά τμήματα να βάλλονται από πυρά χωρίς να μπορούν να ανταποδώσουν.
Εκτός από πολύ μικρές φθορές τα οχυρά δεν υπέστησαν καμία ζημιά από την Luftwaffe και το γερμανικό πυροβολικό. Χαρακτηριστικό της αντοχής είναι το γεγονός ότι μετά την κατάληψη της Ελλάδας ο βουλγαρικός στρατός προσπάθησε να καταστρέψει τα οχυρά με ελεγχόμενες εκρήξεις. Σύντομα όμως εγκατέλειψε την προσπάθεια όταν κατανόησε ότι λόγω της μεγάλης ανθεκτικότητας των εγκαταστάσεων, απαιτούντο τεράστιες ποσότητες εκρηκτικών. Ομόφωνη υπήρξε η άποψη των Γερμανών αξιωματικών ότι ο βουλγαρικός στρατός δεν είχε καμία ελπίδα διάσπασης της γραμμής Μεταξά. Γενικά, οι Γερμανοί χαρακτήρισαν τα ελληνικά οχυρά ως τη «χρυσή τομή» μεταξύ των οχυρών της γραμμής Μαζινό και εκείνων της γραμμής Ζίγκφριντ. Τα γαλλικά οχυρά χαρακτηρίζονταν από υπερβολικές ανέσεις για το προσωπικό (υπήρχαν ακόμη και ειδικοί λαμπτήρες για τεχνητή ηλιοθεραπεία!) ενώ ο αριθμός των όπλων ήταν δυσανάλογα μικρός σε σχέση με την έκταση των οχυρών. Τουναντίον, τα γερμανικά οχυρά είχαν ανεπαρκέστατη φροντίδα για τη διαβίωση του προσωπικού, δυσανάλογα πολλά όπλα σε σχέση με την έκτασή τους και ανεπαρκή κάλυψη. Τα ελληνικά οχυρά αντίθετα, διακρίνονταν για την επαρκή κάλυψη, τις καλές συνθήκες διαβίωσης του προσωπικού και τα ανάλογα όπλα σχετικά με την έκταση των εγκαταστάσεων.
Οι Γερμανοί εντυπωσιάστηκαν όταν συνειδητοποίησαν ότι τα όπλα των οχυρών δεν ήταν ειδικά κατασκευασμένα γι’ αυτά. Ομόφωνη υπήρξε η άποψη των γερμανών αξιωματικών ότι ο βουλγαρικός στρατός δεν είχε καμία ελπίδα διάσπασης της γραμμής Μεταξά. Ο γράφων θα προσέθετε πως αν τα οχυρά δεν αντιμετώπιζαν έλλειψη πυρομαχικών και εφεδρειών και αν κάποιες εμπειροπόλεμες μονάδες του αλβανικού μετώπου είχαν τη δυνατότητα να ενισχύσουν τις φρουρές των οχυρών (κυρίως με τη διενέργεια τοπικών αντεπιθέσεων σε τομείς που παρουσιαζόταν ρήγμα), τότε οι γερμανοί εισβολείς θα αντιμετώπιζαν ένα ιδιαίτερα δυσεπίλυτο πρόβλημα.
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-thrilik ... mi-metaxa/
0 .
-
hades
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 525
Re: Η μάχη των οχυρών
Τα οχυρά φτιάχθηκαν για να δώσουν λύση σε ένα πρόβλημα που χε η Ελλάδα στην Μακεδονία με το που τελείωσαν οι Βαλκανικοί . Το μικρό βάθος(σε σημεία των συνόρων το σύνορο από την θάλασσα είναι μόνο 40 χλμ το μεγάλο μήκος των συνόρων και την κεντρική θέση της Βουλγαρίας που μπορούσε να κινηθεί εντός εσωτερικών γραμμών . Το σκεπτικό ήταν τα Οχυρά να κρατήσουν 15 μέρες το λιγότερο απέναντι στους Βούλγαρους μέχρι να τελειώσει η επιστράτευση και η προώθηση δυνάμεων στο μέτωπο. Αυτό τον ρόλο θα τον έπαιζαν άριστα (ειδικά αν τελείωναν όλα τα έργα αλλά από το 1939 με την κατάληψη της Αλβανίας από τους Ιταλούς μέσα και πόροι άρχισαν να πηγαίνουν στην Ήπειρο. Όπως και ότι μετά την έναρξη του πολέμου υλικά και άντρες πήγαν στο μέτωπο της Αλβανίας.
Τώρα και εγώ πιστεύω ότι αν θεωρητικά η χώρα δεν είχε μέτωπο με τους Ιταλούς θα βάζαμε δύσκολα στους Γερμανούς αλλά πάλι θα χάναμε λόγω αεροπορίας. Πχ αν δει κάποιος το Ηρώο στο Ρούπελ και διαβάσει δίπλα στα ονόματα σε πια τάγματα ήταν οι πεσόντες θα δει ότι ήταν σε τάγματα που ταν έξω από τα Οχυρά με ρόλο την ενίσχυση τους . Οι ποιο πολλές απώλειες ήταν από την αεροπορία όταν ξεκίνησαν να κινούνται από Πετρίτσι και σΣδηρόκαστρο (αυτό έγινε γιατί από ένα κενό πέρασε μια γερμανική διλοχία και αγκιστρώθωκε πίσω από τα Οχυρά σε έναν λόφο. Ξεκίνησαν να την καταστρέψουν οι δικοί μας και φάγανε πολλές μπόμπες από τα στούκας.Τελικά δεν καταφεραν να την εξοντώσουν .Γενικά οι παππούδες μας το πάλεψαν όσο μπορούσαν. Μάγκες απλά
Στην κατασκευή βοήθησε πολύ και το Μετσόβιο ειδικά για την σύσταση του τσιμέντου των Οχυρών .Τα Οχυρά ήταν εξ ολοκλήρου Ελληνική σχεδίαση από ¨Ελληνες μηχανικούς χωρίς να ανακατευθεί κανένας ξένος.
εδιτ ένας από τους λόγους που οι Γερμανοί των πρώτων γραμμών συμπεριφέρθηκαν άριστα στους αιχμαλώτους ήταν ότι οι δικοί μας σεβάστηκαν ακόμα κα ιτους νεκρούς τους. Έβρισκαν νεκρούς Γερμανούς που δεν είχαν σκηλευτεί με τα όπλα τους δίπλα (απλώς σπασμένα) .Όπως και η άριστη φροντίδα που δώσαν οι δικοί μας σε τραυματίες αιχμαλώτους δικούς του.ς
Αντίθετα τα γερμανικά τμήματα που ταν ποιο πίσω και παρέλαβαν δικούς μας δεν είχαν καλή συμπεριφορά και έδωσαν αιχμαλώτους Έλληνες στους Βούλγαρους (όπως τους στρατιώτες του Ιστίμπεη )
Τώρα και εγώ πιστεύω ότι αν θεωρητικά η χώρα δεν είχε μέτωπο με τους Ιταλούς θα βάζαμε δύσκολα στους Γερμανούς αλλά πάλι θα χάναμε λόγω αεροπορίας. Πχ αν δει κάποιος το Ηρώο στο Ρούπελ και διαβάσει δίπλα στα ονόματα σε πια τάγματα ήταν οι πεσόντες θα δει ότι ήταν σε τάγματα που ταν έξω από τα Οχυρά με ρόλο την ενίσχυση τους . Οι ποιο πολλές απώλειες ήταν από την αεροπορία όταν ξεκίνησαν να κινούνται από Πετρίτσι και σΣδηρόκαστρο (αυτό έγινε γιατί από ένα κενό πέρασε μια γερμανική διλοχία και αγκιστρώθωκε πίσω από τα Οχυρά σε έναν λόφο. Ξεκίνησαν να την καταστρέψουν οι δικοί μας και φάγανε πολλές μπόμπες από τα στούκας.Τελικά δεν καταφεραν να την εξοντώσουν .Γενικά οι παππούδες μας το πάλεψαν όσο μπορούσαν. Μάγκες απλά
Στην κατασκευή βοήθησε πολύ και το Μετσόβιο ειδικά για την σύσταση του τσιμέντου των Οχυρών .Τα Οχυρά ήταν εξ ολοκλήρου Ελληνική σχεδίαση από ¨Ελληνες μηχανικούς χωρίς να ανακατευθεί κανένας ξένος.
εδιτ ένας από τους λόγους που οι Γερμανοί των πρώτων γραμμών συμπεριφέρθηκαν άριστα στους αιχμαλώτους ήταν ότι οι δικοί μας σεβάστηκαν ακόμα κα ιτους νεκρούς τους. Έβρισκαν νεκρούς Γερμανούς που δεν είχαν σκηλευτεί με τα όπλα τους δίπλα (απλώς σπασμένα) .Όπως και η άριστη φροντίδα που δώσαν οι δικοί μας σε τραυματίες αιχμαλώτους δικούς του.ς
Αντίθετα τα γερμανικά τμήματα που ταν ποιο πίσω και παρέλαβαν δικούς μας δεν είχαν καλή συμπεριφορά και έδωσαν αιχμαλώτους Έλληνες στους Βούλγαρους (όπως τους στρατιώτες του Ιστίμπεη )
0 .
"Υπάρχουν στιγμές στις οποίες ένας λαός οφείλει ,αν θέλει να μείνει μεγάλος ,να είναι ικανός να πολεμήσει ...Έστω και χωρίς ελπίδα νίκης. Μόνο διότι πρέπει "
-
Στύγιος
Re: Η μάχη των οχυρών
Δημήτρης Ίτσιος. Ο λοχίας που σταμάτησε την γερμανική επέλαση με πέντε άντρες. Εξολόθρευσε από το πολυβολείο πάνω από 250 στρατιώτες της Βέρμαχτ...
Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου οι Γερμανοί προσπαθούν να διασπάσουν τη γραμμή Μεταξά, από τα σύνορα μας με την Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία. Η Γιουγκοσλαβία είχε πέσει δια περιπάτου και οι Βούλγαροι συμμάχησαν με τον Άξονα. Η επίθεση των Γερμανών ήταν καταιγιστική Οι Έλληνες στρατιώτες έδωσαν μια ηρωική μάχη στα οχυρά. Ξεχωριστή όμως, είναι η ιστορία του έφεδρου λοχία Δημήτρη Ίτσιου, ο οποίος ήταν επικεφαλής της αντίστασης στο πολυβολείο, Π8 στην ομορφοπλαγιά του Μπέλες πάνω από τα Άνω Πορόια Σερρών. Ο Ίτσιος αν και ήταν μόνο με πέντε φαντάρους δεν παραδόθηκε και οι Γερμανοί είχαν μόνο μια λύση για να τους αφοπλίσουν. Να πάνε οι ίδιοι να πάρουν τα όπλα τους. Το συγκεκριμένο πολυβολείο κάλυπτε την υποχώρηση των Ελλήνων στρατιωτών και η αποστολή του ήταν να αντέξει όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε.
Ο έφεδρος λοχίας άντεξε μέχρι να του τελειώσουν τα πυρομαχικά. Περίπου 38 χιλιάδες σφαίρες ανάγκασαν τους Γερμανούς να θυσιάσουν πάνω από 250 άνδρες και να χάσουν έναν αντισυνταγματάρχη, τον Έμπελινγκ. Ο Ίτσιος έχει εντολή να υποχωρήσει και αυτός, όταν κερδίσει τον απαιτούμενο χρόνο, αλλά οι Γερμανοί τον εγκλωβίζουν. Δίνει εντολή στους στρατιώτες να φύγουν και να τον αφήσουν μόνο του να συνεχίσει την αντίσταση. Οι άνδρες υπάκουσαν εκτός από δυο φαντάρους, συντοπίτες του από το διπλανό χωριό. Οι τρεις άνδρες μένουν για να πεθάνουν αγωνιζόμενοι, αλλά ούτε οι βολές των Στούκας τους εξοντώνουν, ούτε το πυροβολικό, ούτε οι επιθέσεις των επίλεκτων χερσαίων δυνάμεων της Βέρμαχτ. Τελικά τους νίκησε το αναπόφευκτο. Η εξάντληση δηλαδή των πυρομαχικών τους. Δεν είχαν πλέον άλλες σφαίρες. Αναγκαστικά παραδόθηκαν. Οι Γερμανοί με χίλιες προφυλάξεις τους πλησίασαν και ο επικεφαλής τους άνοιξε διάλογο με τον λοχία. Ο διάλογος φθάνει με διάφορες παραλλαγές αλλά το πνεύμα είναι πάντα ίδιο
Στρατηγός Σόρνερ: Που είναι ο αξιωματικός σου; Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: δεν υπάρχει, εγώ είμαι επικεφαλής Στρατηγός Σόρνερ: εσύ; Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: ναι; Στρατηγός Σόρνερ: συγχαρητήρια, με την αντίσταση σου ζωντάνεψες το πνεύμα των προγόνων σου Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: έκανα το καθήκον μου .Στρατηγός Σόρνερ: και τώρα πρέπει να κάνω και εγώ το δικό μου. Μου στοίχισες πάνω από διακόσιους άνδρες. Ο Διοικητής διέταξε να τον εκτελέσουν. Ο Ίτσιος με απορία ρώτησε γιατί, αλλά ο Γερμανός δεν είχε άλλες απαντήσεις. Έβαλε τους άνδρες του να παρουσιάσουν όπλα. Τον τίμησε και αμέσως μετά με το όπλο του πυροβόλησε τον ηρωικό λοχία στο κεφάλι. Τους άλλους δύο φαντάρους δεν τους πείραξε.
Μετά από λίγο τους άφησε ελεύθερους και αυτοί διηγήθηκαν την ιστορία τους και τη θυσία του Ίτσιου. Μετά τον πόλεμο η γυναίκα του ξέθαψε τα οστά του και τον έθαψε στο χωριό τους που ήταν κάτω από το πολυβολείο, την Άνω Πορρόια Σερρών....
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/dimitris- ... -vermacht/
Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου οι Γερμανοί προσπαθούν να διασπάσουν τη γραμμή Μεταξά, από τα σύνορα μας με την Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία. Η Γιουγκοσλαβία είχε πέσει δια περιπάτου και οι Βούλγαροι συμμάχησαν με τον Άξονα. Η επίθεση των Γερμανών ήταν καταιγιστική Οι Έλληνες στρατιώτες έδωσαν μια ηρωική μάχη στα οχυρά. Ξεχωριστή όμως, είναι η ιστορία του έφεδρου λοχία Δημήτρη Ίτσιου, ο οποίος ήταν επικεφαλής της αντίστασης στο πολυβολείο, Π8 στην ομορφοπλαγιά του Μπέλες πάνω από τα Άνω Πορόια Σερρών. Ο Ίτσιος αν και ήταν μόνο με πέντε φαντάρους δεν παραδόθηκε και οι Γερμανοί είχαν μόνο μια λύση για να τους αφοπλίσουν. Να πάνε οι ίδιοι να πάρουν τα όπλα τους. Το συγκεκριμένο πολυβολείο κάλυπτε την υποχώρηση των Ελλήνων στρατιωτών και η αποστολή του ήταν να αντέξει όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε.
Ο έφεδρος λοχίας άντεξε μέχρι να του τελειώσουν τα πυρομαχικά. Περίπου 38 χιλιάδες σφαίρες ανάγκασαν τους Γερμανούς να θυσιάσουν πάνω από 250 άνδρες και να χάσουν έναν αντισυνταγματάρχη, τον Έμπελινγκ. Ο Ίτσιος έχει εντολή να υποχωρήσει και αυτός, όταν κερδίσει τον απαιτούμενο χρόνο, αλλά οι Γερμανοί τον εγκλωβίζουν. Δίνει εντολή στους στρατιώτες να φύγουν και να τον αφήσουν μόνο του να συνεχίσει την αντίσταση. Οι άνδρες υπάκουσαν εκτός από δυο φαντάρους, συντοπίτες του από το διπλανό χωριό. Οι τρεις άνδρες μένουν για να πεθάνουν αγωνιζόμενοι, αλλά ούτε οι βολές των Στούκας τους εξοντώνουν, ούτε το πυροβολικό, ούτε οι επιθέσεις των επίλεκτων χερσαίων δυνάμεων της Βέρμαχτ. Τελικά τους νίκησε το αναπόφευκτο. Η εξάντληση δηλαδή των πυρομαχικών τους. Δεν είχαν πλέον άλλες σφαίρες. Αναγκαστικά παραδόθηκαν. Οι Γερμανοί με χίλιες προφυλάξεις τους πλησίασαν και ο επικεφαλής τους άνοιξε διάλογο με τον λοχία. Ο διάλογος φθάνει με διάφορες παραλλαγές αλλά το πνεύμα είναι πάντα ίδιο
Στρατηγός Σόρνερ: Που είναι ο αξιωματικός σου; Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: δεν υπάρχει, εγώ είμαι επικεφαλής Στρατηγός Σόρνερ: εσύ; Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: ναι; Στρατηγός Σόρνερ: συγχαρητήρια, με την αντίσταση σου ζωντάνεψες το πνεύμα των προγόνων σου Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: έκανα το καθήκον μου .Στρατηγός Σόρνερ: και τώρα πρέπει να κάνω και εγώ το δικό μου. Μου στοίχισες πάνω από διακόσιους άνδρες. Ο Διοικητής διέταξε να τον εκτελέσουν. Ο Ίτσιος με απορία ρώτησε γιατί, αλλά ο Γερμανός δεν είχε άλλες απαντήσεις. Έβαλε τους άνδρες του να παρουσιάσουν όπλα. Τον τίμησε και αμέσως μετά με το όπλο του πυροβόλησε τον ηρωικό λοχία στο κεφάλι. Τους άλλους δύο φαντάρους δεν τους πείραξε.
Μετά από λίγο τους άφησε ελεύθερους και αυτοί διηγήθηκαν την ιστορία τους και τη θυσία του Ίτσιου. Μετά τον πόλεμο η γυναίκα του ξέθαψε τα οστά του και τον έθαψε στο χωριό τους που ήταν κάτω από το πολυβολείο, την Άνω Πορρόια Σερρών....
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/dimitris- ... -vermacht/
0 .
-
Γύπας
- Extreme poster
- Δημοσιεύσεις: 2752
Re: Η μάχη των οχυρών
Νηματάρα 
0 .
itteithe δεν μπορεί, κάπου θα το διαβάσεις κάποια στιγμή. Άμα δεν γυρίσεις να ποστάρεις τον παίρνεις
Τέλος!