ειχα μεινει με την εντυπωση οτι οι ελληνες πολεμουσαν σαν ηρωες και ιπποτες
πανω σε ασπρα αλογα διαβαζοντας αρλεκεν και τους αιχμαλωτους τους ταιζαν απο το νεκταρ που ειχαν φυλαγμενο στα κελαρια
εμ ολα εδω φανερωνονται ευτυχως δηλαδη που υπαρχουν και οι ξερολες που μοχθησαν παραπανω απο μας για να μαθουν αυτες τις γνωσεις και να μας τις μεταδωσουν
παραθετω ενα μικρο αποσπασμα απο το σαιτ ελευθερη ερευνα
(μονο που δεν κλαιει το ατιμουλικο για τους φουκαραδες τουρκους )
σας το συνιστω για να ξεστραβωθειτε ιστορικα ωστε οταν σας ρωτουν
για την ταυτοτητα του γενους να απαντατε -ποια τυροπιτα ;cool!
.gif "Laughing")
(το αλλο οξυμωρο περα απο τις μπουρδες που γραφουν ειναι οτι κυκλοφορουν ακομη αναμεσα μας)
Άτακτες χριστιανικές ομάδες ληστοσυμμοριτών
Τέλη Μαρτίου του ΄21, είχαν ξεκινήσει να κατεβαίνουν από τα βουνά άτακτες ομάδες ληστοσυμμοριτών, που άρχισαν να επιτίθενται και να λεηλατούν τουρκικές κοινότητες. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Τυχοδιώκτες και μαχαιροφόροι). Κληρικοί προέτρεπαν τους ρωμιούς σε κάθε χωριό, να αφανίσουν τους άπιστους μουσουλμάνους. Συχνά, οι πρώτοι ηγέτες ήταν ιερείς, που έβλεπαν από τη μεριά τους το θέμα ως θρησκευτική κάθαρση. Με αυτοσχέδια όπλα, ξύλα, μαχαίρια κ.ά., οι ρωμιοί της Πελοποννήσου στράφηκαν κατά του ανυπεράσπιστου οθωμανικού πληθυσμού.
Επιτίθονταν στα σπίτια τους, τους σκότωναν κι έπαιρναν ό,τι λάφυρο έβρισκαν. Δεν άφηναν ─κυριολεκτικά─ ούτε καρφί στον τοίχο! Άνοιγαν ακόμα και τους οθωμανικούς τάφους. Για το δημόσιο ταμείο δεν άφηναν βέβαια τίποτε, γι' αυτό σύντομα αναγκάστηκαν να αρχίσουν τα δάνεια από το εξωτερικό. Κι αυτά όμως, τα διαγούμιζαν οι «ημέτεροι» κι έτσι πάλι με άδειο ταμείο έμεναν, αλλά επιπλέον ήταν και χρεωμένοι. Νοοτροπία και καταστάσεις, που διαιωνίζονται έκτοτε στο κρατίδιο της Ρωμιοσύνης και φτάνουν με ολέθρια αποτελέσματα μέχρι τις μέρες μας. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Η λαφυρομανία των «αγωνιστών» του ΄21).
Είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος σήμερα, ότι ο ελλαδικός χώρος κάποτε, φιλοξενούσε ένα μεγάλο πληθυσμό οθωμανών. Ζούσαν σε μικρές κοινότητες. Αγρότες, έμποροι, κρατικοί υπάλληλοι και οι οικογένειές τους, δεν είχαν γνωρίσει άλλη πατρίδα για εκατοντάδες χρόνια. Μετά το 1821 όμως, τα ίχνη τους χάθηκαν εντελώς. Οικογένειες αγροτών, εμπόρων κι αξιωματούχων της Πύλης είχαν ζήσει εδώ για αιώνες. Τώρα όμως, δεν είχε μείνει ούτε ένας. Όπως έλεγαν οι ρωμιοί: «Τους έφαγε το... φεγγάρι!»! Δεκάδες χιλιάδες τούρκοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν μέσα σε μερικές βδομάδες. Μέχρι το Πάσχα (10 Απριλίου), «δέκα έως δεκαπέντε χιλιάδες μουσουλμάνων εξωλοθρεύθησαν εν ψυχρώ αίματι και περί τας τρισχιλίας επαύλεις εδηώθησαν» (Τζ. Φίνλεϋ, τ. Α΄, σελ. 199). Πολλοί από τους σφαγέντες ήταν πρώην χριστιανοί, των οποίων οι προπάτορες είχαν ασπασθεί το μωαμεθανισμό, για να αποφύγουν φόρους. Οι περισσότεροι ήταν γυναικόπαιδα.
Σώθηκαν ─προς το παρόν─ μόνον όσοι πρόλαβαν να καταφύγουν στα κάστρα, τη μόνη διαφαινόμενη ελπίδα σωτηρίας τους, επειδή τα έλεγχαν ακόμα κάποιες δυνάμεις του οθωμανικού στρατού. Τα σπουδαιότερα από αυτά, ήταν τα κάστρα του Ρίου και του Αντίρριου, της Πάτρας, του Ακροκορίνθου, τα δύο κάστρα του Ναυπλίου, το Παλαμήδι και το Μπούρτζι, της Μονεμβασιάς, της Μεθώνης, της Κορώνης, το Νεόκαστρο και το Παλαιόκαστρο του Ναβαρίνου. Τα κάστρα ήταν επί το πλείστον κτισμένα παράλια σε δύσβατα σημεία και είχαν το πλεονέκτημα της δυνατότητας τροφοδοσίας από τον οθωμανικό στόλο.
Τα κάστρα πολιορκούσαν ομάδες ατάκτων υπό τη διοίκηση ντόπιων καπεταναίων, προεστών ή ιεραρχών που είχαν ξεσηκωθεί. Οι εξαθλιωμένοι από τις πολιορκίες οθωμανοί συνθηκολογούσαν σε αρκετές περιπτώσεις στην αρχή με τους πολιορκητές, αλλά όταν άνοιγαν τις πόρτες κι έμπαιναν μέσα οι ρωμιοί, ακολουθούσαν γενικές σφαγές και θηριωδίες.
Πολιορκία του Ακροκορίνθου
Μετά την αποτυχία των ρωμιών να καταλάβουν το Ναύπλιο με τη γενική έφοδο που επιχείρησαν στις 4 Δεκεμβρίου 1821, οι προσπάθειές τους επικεντρώθηκαν στην πολιορκία ενός άλλου κάστρου της Πελοποννήσου, του Ακροκορίνθου. Το κάστρο δεν θεωρούταν τόσο σημαντικό από στρατιωτικής πλευράς, γιατί δεν δεσπόζει επ’ ακριβώς της εισόδου στην Πελοπόννησο, καθώς ένας στρατός έχει τη δυνατότητα να το παρακάμψει, ήταν όμως σημαντικό για το προσδοκώμενο πλιάτσικο των θησαυρών που υπήρχαν μέσα.
Ο Brengeri υπολογίζει ότι στην Κόρινθο είχαν συγκεντρωθεί γύρω στους 20.000 ρωμιούς. «Μοναδική απασχόλησή τους ήταν να τρώνε και να πίνουν». Οι στρατιώτες σεργιάνιζαν στην πόλη με χρυσές και ασημένιες πιστόλες στο ζωνάρι τους. Κάθε μέρα πτώματα τούρκων βρίσκονταν στους δρόμους.
Οι 800 περίπου κλεισμένοι στο κάστρο του Ακροκορίνθου οθωμανοί, εκμεταλλευόμενοι την κατά καιρούς χαλαρότητα της πολιορκίας, τουλάχιστον μέχρι το φθινόπωρο του 1821, επιχειρούσαν επιτυχείς εξόδους για ανεφοδιασμό. Χαρακτηριστικά μάλιστα αναφέρεται ότι σε μια από αυτές είχαν κατορθώσει να μεταφέρουν στο φρούριο ολόκληρο κοπάδι από κατσίκες και πρόβατα. Μετά την πτώση της Τριπολιτσάς όμως, τα πράγματα είχαν γίνει πιο δύσκολα γι΄ αυτούς.
Οι ρωμιοί είχαν τοποθετήσει σ΄ ένα αντικρινό ύψωμα δύο κανόνια που είχαν φέρει από την Ύδρα, και βομβάρδιζαν το κάστρο, ακόμα και τα σπίτια, αλλά χωρις πρακτικό αποτέλεσμα, καθότι δεν γνώριζαν καλά τη χρήση τους. Ο αποκλεισμός όμως, ήταν ασφυκτικός.
Η έλλειψη τροφίμων, που γινόταν πια ιδιαίτερα αισθητή, οι επιδημίες που τη συνόδευαν, αλλά περισσότερο η ψυχολογική επίδραση από τη σφαγή της Τριπολιτσάς και την αιχμαλωσία του Κιαμίλ-μπέη, είχαν δυσμενή επίδραση στο ηθικό των πολιορκημένων. Ορισμένοι απελπισμένοι παραδόθηκαν στο στρατόπεδο των ρωμιών εγκαταλειμένοι στον οίκτο των νικητών. Οίκτος όμως, δεν υπήρχε.
Ο θησαυρός του μπέη
IMAGE DESCRIPTION
Ο Κιαμίλ-μπέης ήταν επιφανέστατος τούρκος της Πελοποννήσου, μεγαλοτσιφλικάς, γνωστός για τα αμύθητα πλούτη του. Είχε απέραντα τσιφλίκια στην Κόρινθο, τη Στυμφαλία, τη Νεμέα, τη Μαντινεία, τη Μεγαρίδα και αλλού. Ήταν πραγματικός κύριος ολόκληρων επαρχιών, ο πλουσιότερος τούρκος της εποχής. Από την κολοσσιαία αυτή κτηματική περιουσία είχε τεράστια ετήσια εισοδήματα και τα αποταμιεύματά του σε χρήμα ήταν μεγάλα. Θεωρούσαν ότι είχε κρυμμένα ακόμα και ξένα νομίσματα, γιατί επί χρόνια αποταμίευε ανταλλάσσοντας τούρκικο χρήμα με τους ξένους έμπορους που επισκέπτονταν τον κόλπο της Ναυπάκτου. Οι ρωμιοί αρχηγοί υπολόγιζαν περισσότερο στο δικό του θησαυρό, παρά σε όλα τα άλλα λάφυρα του Ακροκορίνθου.
https://www.freeinquiry.gr/single-post.php?id=4328
