Ρωμαίος και Ιουλιέτα, και πραγματικότητα.

[Cavaliere]

Μια απόπειρα ανασκαφών...
Η ιστορία, όπως δραματοποιήθηκε από τον Σαίξπηρ, έγινε από τους δημοφιλέστερους μύθους στον Κόσμο.
Ενέπνευσε έναν σωρό ανθρώπους της Τέχνης και μη, και κάθε χρόνο συρρέουν ρομαντικοί από κάθε χώρα να "προσκυνήσουν" τον τάφο και το μπαλκονάκι της Ιουλιέτας.
Αναφορά στην κόντρα Μοντέγων-Καπελέττων, κάνει ο Δάντης -όχι ο Χρήστος, ο άλλος!- στο καθαρτήριο (VI) και πολλά λογοτεχνήματα του 16ου αιώνα.
Ο Luigi Da Porto, δημοσιεύει το 1531 στη Βενετία το διήγημα με τον ακόλουθο τίτλο.
Ιστορία εκ νέου ανευρεθείσα δύο ευγενών εραστών με τον λυπητερόν θάνατόν τους, που συνέβη στους χρόνους του Βαρθολομαίου Della Scala.
O Da Porto άκουσε την ιστορία από κάποιον βερονέζο συνστρατιώτη του στον στρατό της Βενετίας.
Ο Ματτέο Μπαντέλλο, βγάζει μια νουβέλλα με το ίδιο θέμα το 1554, στη Λούκκα.
Κι οι δυο προαναφερθέντες λογοτέχνες ισχυρίστηκαν ότι τους αφηγήθηκε την ιστορία κάποιος Pellegrino εκ Βερόνας. Με τη διαφορά, ότι ο Μπαντέλλο γνώρισε τον Pellegrino στα περίχωρα της Βερόνας, στα λουτρά του Καλντιέρο.
Το 1553, στη Βενετία κυκλοφορεί ένα ποιηματάκι με τίτλο "Η Κλιτσία στον Αρντέο της". Το ποίημα έχει 217 στροφές, οκτάστιχη ομοιοκαταληξία και αφορά στην αφήγηση της Κλιτσίας στον εραστή της την ιστορία των Ρωμαίος-Ιουλιέτα.
Λέμε λοιπόν, για τον Matteo Bandello και τον Luig Da Porto με τα λογοτεχνήματά τους.
Θα λέγαμε ότ'η νουβέλλα του Bandello σταδιοδρόμησε λίγο καλύτερα, διότι ως το 1562 είχε μεταφραστεί και στ'αγγλικά και στα γαλλικά, με αποτέλεσμα να γίνει διάσημη σε όλη την Ευρώπη. Η δουλειά του Da Porto περιορίστηκε σε μερικές εκδόσεις.
Μπορούμε να πούμε ότι ήρθε μια μόδα, με διάφορες παραλλαγές της ιστορίς των δύο εραστών από έναν σωρό δημιουργούς, όπως ο ισπανός Lope de Vega(Los Castilvinos y Montese).
Κορύφωση αυτής της μόδας ήταν το θεατρικό ανέβασμα του μύθου (1562), στην Αγγλία, από τον Αρθούρο Μπρουκ, ο οποίος μετάφρασε και το κείμενο.
Το ποίημα της Κλιτσίας και του γκόμενού της, φέρεται να έγραψε κάποιος Tζεράρντο Μπολντιέρο. Αυτός ο τύπος που λέτε, ο Τζεράρντο ο Μπολντιέρο, ο ποιητής της Κλιτσίας κλπ, είχε έναν ανεψιό που ήταν ιστορικός. Ton Girolamo Dalla Corte. Αυτός, μια σημαντική μορφή ως ιστορικός, βερονέζος, επηρεάστηκε πολύ από τις ενδείξεις του θείου του και βεβαιώνει σε κάποιο του σύγγραμμα(1860), την αληθινότητα της ιστορίας, με βασικό στοιχείο τ'ότι είδε με τα μάτια του τον τάφο της Τζουλιέτας, να τον χρησιμοποιούν οι μοναχοί της μονής San Francesco di corso, ως στέρνα νερού. Είδε κιόλας στον τοίχο του ναού απ'έξω , το μέρος όπου βρισκόταν ο τάφος και τον βγάλανε το 1548, όταν επισκευάζαν το φραγκισκάνικο μοναστήρι.
Θα μου πείτε, τι δουλειά έχει η μονή;
Εκεί γράφει στη νουβέλλα του ο Da Porto επίσης, ότι ετάφη η Ιουλιέτα.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά περιγράφει ότι στον εξωτερικό τοίχο υπήρχαν σαρκοφάγοι σε σειρά κι η μία ανήκε στους Καππελλέττους. Να σημειώσω, ότι η εν λόγω μονή άρχισε να χτίζεται το έτος 1230. Ο ναός του Αγίου Φραγκίσκου, χρειάστηκε ξανά χτίσιμο, όταν, στις 12 Αυγούστου 1624, όταν σε κάποιον γειτονικό πύργο έπεσε κεραυνός κι ανατινάχθηκαν 700 βαρέλια μπαρούτι από φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του. Ο τάφος που επισκέπτεται ο τουρίστας της Βερόνας, είναι η στέρνα που είδε ο Dalla Corte κι αυτό φαίνεται από τις δύο πωματισμένες τρύπες που υπάρχουν. Επίσης, λείπουν τα οικόσημα κι αυτό δεν είναι σωστό, αλλά υποθέτουμε ότι χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τους 2 αυτόχειρες εραστές. Η κρύπτη που βρίσκεται η σαρκοφάγος φτιάχτηκε πολύ αργότερα, την περίοδο που ο Antonio Avena διηύθυνε τα μουσεία(1937-45). Εχτός της σαρκοφάγου της Τζουλιέτας, υπάρχει και το σπίτι της οικογενείας της με το περίφημο μπαλκόνι. Εδώ υπάρχει ένα μικρό κόλλημα. Διότι το μπαλκόνι αυτό είναι του του 14ου αιώνα, όπως κι ολόκληρο το σπίτι κι ήταν της φαμίλιας Καππέλλο, η οποία θεωρείται ότι είναι οι Καππελλέττοι. Τέλος του 12ου-αρχές 13ου αιώνα, δύο φατρίες (Γιβελλίνοι-Γουέλφοι) αλληλοσπαράσονται διαρκώς και φέρνουν συνεχείς ταραχές στην πόλη της Βερόνας. Η εμφύλια διαμάχη κορυφώνεται με τη σύγκρουση του 1207, κατά την οποία και πυρπολούν όλη την πόλη. Οι οικογένεια των Μοντέκων υποστήριζε και καθοδηγούσε τους Γιβελλίνους.
Το έτος 1320, γνωρίζουμε ότι οι Μοντέκοι εξορίσθηκαν από το βασίλειο ως ένοχοι σε συνομωσία κατά του Cangrande della Scalla. Εδώ να σημειώσω ότι ο Βαρθολομαίος della Scala, βασίλεψε από 1303-1307 και δεν υπάρχουν αναφορές για εμφύλιες διαμάχες κατά την παραμονή του στην εξουσία.

Άρα, είμαστε βέβαιοι για την ύπαρξη και δράση της οικογένειας των Μοντέκων, αλλά κολλάμε στους Καππελλέττους. Καππελλέττοι δεν φαίνονται πουθενά, στον ορίζοντα, προς το παρόν.

Είναι βέβαιο ότι ο θρύλος υπερισχύει της πραγματικότητας κι η λαϊκή φαντασία έχει κάνει για μια ακόμα φορά το θαύμα της. Η ιστορία των 2 εραστών "φούντωσε" στον 9ο αιώνα μΧ, μέσα από τους παραμυθάδες, τους λαϊκούς ζωγράφους, τους τραγουδοποιούς και τους ερωτευμένους στιχοπλόκους. Τα χρόνια της Αναγέννησης στάθηκαν ιδανικά -μιας κι υπήρχε το καλλιτεχνικό υπόβαθρο και το ταξίδεμα των ιδεών και των ρευμάτων- να αξιοποιηθεί αυτή η μυθολογία τόσο καλά, ώστε να απασχολήσει τους λόγιους και να τη συνδυάσουν με αληθινά γεγονότα.

Ακόμα κι αν οι Μοντέκοι κάποτε αναστατώσαν τη Βερόνα, ακόμα κι να οι Καππελλέττοι κι οι Cappelli, ήταν η ίδια φάρα, το μπαλκονάκι της Τζουλιέτας που προσκυνούν όλοι οι τουρίστες της Βερόνας, είναι ένα όμορφο τουριστικό τρυκ. Με τη διαφορά, του ότι το μεγαλείο της Τέχνης και της λαϊκής φαντασίας, είναι ικάνο να φτιάξει ψέμματα πιο αληθινά από την ιστρική πραγματικότητα. Άλλως τε, καλύτερα να "υπάρχει" αυτό το μπαλκόνι, η Ιουλιέτα, ο τάφος, που πλέναν τα ποδάρια τους οι καλογέροι...και πού ξέρεις...Μπορεί σε 50 χρόνια να βρεθεί ερευνητής που να αποδείξει την ύπαρξή της και να γίνουμε όλοι "ρόμπες".
Αυτή είναι η γοητεία της Ιστορίας.

[Λαχουρένιος]

Καβαλιερε θα μπορουσες να το μορφοποιησεις καλυτερα αν δεν σου ειναι κοπος?

Σαν χρηστης στο λεω για να διαβαστει καλυτερα το κειμενο σου, δεν ειναι παρατηρηση μοντ

[Cavaliere]

Να το κάνω αύριο, να έχω χρόνο, το ήθελα μόνο να το σώσω.