Η δημοκρατία της Αθήνας

[pluton]

Η ανάδυση της Δημοκρατίας το 462 π.Χ.


πρωτεργάτες τους Εφιάλτη του Σοφωνίδη (δεν πρέπει να συγχέεται με τον Εφιάλτη τον Τραχίνιο που πρόδωσε τον Λεωνίδα) και Αρχέστρατο, όταν, ως αρχηγοί του λαϊκού κινήματος, κατηγόρησαν τους ευγενείς Αρεοπαγίτες για κακοδιαχείριση και η εκκλησία του Δήμου ψήφισε την παραπομπή τους στα δικαστήρια της Ηλιαίας. Οι ποινές για τους αρεοπαγίτες που κρίθηκαν ένοχοι ήταν εξοντωτικές.

Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί εδώ ότι κατά πάσα πιθανότητα η γνωστή σε όλους μας φράση “είδα εφιάλτη”, καθώς και η λέξη "εφιάλτης" με την έννοια του κακού ονείρου, προέκυψε από την κυριολεκτική φράση “είδα τον Εφιάλτη”, καθώς οι Αρεοπαγίτες έβλεπαν στον ύπνο τους να τους κατηγορεί ο Εφιάλτης του Σοφωνίδη και ξυπνούσαν έντρομοι.


Η δημοκρατία λοιπόν στην Αθήνα δημιουργήθηκε από τον Εφιάλτη και τον Αρχέστρατο με επιβολή εξοντωτικών ποινών που πάει αν πει αίμα και κατασχέσεις περιουσιών, διότι η μοναδική ποινή που επέβαλε η δημοκρατία ήταν ο θάνατοςκαι όποιος καταδικαζόταν δεν είχε δικαίωμα αναίρεσης και η ποινή εκτελείτο σε 24 ώρες.

[pluton]

Οι τυραννοκτόνοι Αρμόδιος και ο Αριστογείτων

Τόσο ο Αρμόδιος όσο και ο Αριστογείτων ανήκαν στο γένος των Γεφυραίων, μιας μεγάλης ομάδας κατοίκων της Αττικής που δεν θεωρούνταν αυτόχθονες και ανήκαν στην ουσία στην τάξη των μεταναστών, είχαν έρθει από χρόνια στην Αττική, όταν τους έδιωξαν από τον τόπο τους αρχικά οι Αργείοι και στη συνέχεια οι Βοιωτοί.

Ο Τύραννος (η έννοια δεν έχει την σημασία που δίνουμε σήμερα) Πεισίστρατος είχε τρεις γιούς τους Ιππία, Θεταλλό και Ίππαρχο.

Το 514 π.Χ. Αρμόδιος και ο Αριστογείτων δολοφόνησαν τον Ίππαρχο, αδελφό του Ιππία κυρίως για λόγους προσωπικής εκδίκησης και ερωτικής αντιζηλίας.


Επειδή αυτός επανειλημμένα προσπάθησε (ο Ίππαρχος) να σαγηνεύσει τον νεότερο από αυτούς, δηλαδή τον Αρμόδιο που τον είχε γκόμενα ο Αριστογείτων, και όταν δεν τα κατάφερε, για να τον εκδικηθεί, τον εξευτέλισε δημοσίως, όπως και την αδελφή του. Το ομοφυλοφιλικό ζεύγος το έφερε βαρέως και δολοφόνησε τον Ίππαρχο στη διάρκεια της γιορτής των Μεγάλων Παναθηναίων.



Ο Αρμόδιος εκτελέστηκε επί τόπου, ενώ ο Αριστογείτων -λίγο μεγαλύτερος σε ηλικία από τον προηγούμενο- υπέκυψε ή εκτελέστηκε μετά από βασανιστήρια.

Ο φόνος ερμηνεύθηκε ως αντιτυραννική πράξη. Ο Ιππίας κυβέρνησε μετά την δολοφονία του Ίππαρχου άλλα 4 χρόνια, άρα η δολοφονία δε ανέτρεψε τους Πεισίστρατους. Στη δημοκρατία ηρωοποίησαν τους δύο π@ύστηδες και τους παρουσίασαν ως ημίθεους.

Ο Θουκυδίδης γράφει σε μια εποχή κατά την οποία ο περισσότερος κόσμος πίστευε πως η τυραννίδα των Πεισιστρατιδών είχε ανατραπεί κυρίως χάρη στον Αρμόδιο και στον Αριστογείτονα. Ο ίδιος διαφωνεί απόλυτα με αυτό, θεωρώντας το ιστορική ανακρίβεια. Γράφει ότι «η τυραννίδα δεν ανατράπηκε από το λαό ή τον Αρμόδιο, αλλά από τους Λακεδαιμονίους».... μάλιστα το ολιγαρχικό πολίτευμα στην Αθήνα το ανέτρεψαν οι ολιγαρχικοί Λακεδαιμόνιοι για να φέρουν δημοκρατία που πολύ τους βόλευε.
Πάντα κατά τον Θουκυδίδη, ο Αρμόδιος ήταν ένας όμορφος νέος και εραστής του μέσου αστού Αριστογείτονος, ο Ίππαρχος επειδή δεν του κάθισε ο Αρμόδιος κάλεσε την αδελφή του Αρμοδίου να συμμετάσχει στην πομπή των Παναθηναίων και όταν εκείνη ανταποκρίθηκε, την πλησίασε (ο ίδιος ή εκπρόσωπός του) και δημοσίως την έδιωξε φωνάζοντας ότι «ήταν ανάξια για μια τέτοια τιμή».

Ο Αριστοτέλης αναφέρει μια λίγο διαφορετική εκδοχή. Σύμφωνα με εκείνον, ο Πεισιστρατίδης που ερωτεύθηκε τον Αρμόδιο ήταν ο ετεροθαλής αδελφός του Ιππάρχου, ο Θετταλός, ο οποίος ήταν «πολύ πιο μικρός στην ηλικία, θρασύς και βίαιος». Όταν ο Αρμόδιος δεν ανταποκρίθηκε, ο Θετταλός έδιωξε από τα Παναθήναια την αδελφή του. Ο Θετταλός συγκεκριμένα αποκάλεσε το κορίτσι ανάξιο επειδή είχε "αδελφό γυναικωτό".

Ο Διόδωρος ο Σικελός διαφωνεί με τον Αριστοτέλη και συμφωνεί με τον Θουκυδίδη για το όνομα του Πεισιστρατίδη που είχε ερωτευθεί τον Αρμόδιο. Λέει μάλιστα ότι ο Θεταλλός ήταν ο πιο σοφός γιος του Πεισιστράτου.

Για το ζήτημα αυτό όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς μιλούν ότι η δολοφονία του Ίππαρχου έγινε από τους γυναικωτούς Αρμόδιο και Αριστογείτωνα διότι δεν κάθισε ο Αρμόδιος στον Ίππαρχο, η όλη ιστορία δεν έχει καμιά αντιτυραννική πράξη, όπως διέδωσαν ψευδώς μετά οι δημοκράτες.

[pluton]

Για να δούμε πως συμπεριφέρθηκε η δημοκρατία της Αθήνας στον Μιλτιάδη τον νικητή του Μαραθώνα.



Ο Μιλτιάδης (540 π.Χ. - περίπου 489 π.Χ.) ήταν ο Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός που οδήγησε τους Αθηναίους στη μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.).

Ο Μιλτιάδης ήταν αριστοκράτης από μία μεγάλη οικογένεια της Αθήνας, τους Φιλαΐδες, γιος του Κίμωνα του Πρεσβύτερου, και τρεις φορές ολυμπιονίκης στο άρμα.

Είχε συνεργαστεί με τους Πέρσες στην εκστρατεία τους στην Σκυθία. Πολιτικός του αντίπαλος ήταν ο Θεμιστοκλής που επιθυμούσε να κάνει την Αθήνα ηγετική δύναμη στην Ελλάδα και να αναπτύξει ένα ναυτικό πρόγραμμα.
Κατά την διάρκεια μιας εκστρατείας στην χερσόνησο της Κριμαίας νυμφεύθηκε την Ηγησιπύλη, κόρη του Ολόρου, βασιλιά της Θράκης, με την οποία έκανε τον δευτερότοκο γιο του, τον Κίμωνα. Πήρε μέρος στην Επανάσταση των Ιώνων το 499 π.Χ. και κατέλαβε τα νησιά Ίμβρο και Τένεδο και τα παρέδωσε ύστερα στην Αθήνα.

Το 489 οργάνωσε εκστρατεία στη Νάξο που είχε κατακτηθεί από τους Πέρσες έχοντας μάλιστα πείσει τους Αθηναίους να του χορηγήσουν 70 πλοία προκειμένου να εδραιώσει τη νίκη τους. Η εκστρατεία στη Νάξο πέτυχε και έβαλε ως επόμενο στόχο την Πάρο την οποία όμως απέτυχε να καταλάβει ύστερα από 26 μέρες πολιορκίας. Ο Μιλτιάδης μάλιστα τραυματίστηκε από βέλος στο μηρό στη διάρκεια της πολιορκία

Η δημοκρατία της Αθήνας μετά την επιστροφή του στην Αθήνα κατηγορήθηκε για προδοσία από τον Ξάνθιππο, με την κατηγορία ότι εξεστράτευσε για προσωπικούς λόγους εναντίον της Πάρου.

Καταδικάστηκε αρχικά σε θάνατο αλλά αργότερα η ποινή μετατράπηκε σε πρόστιμο 50 ταλάντων, ποσό τόσο μεγάλο που ούτε ο πλούσιος Μιλτιάδης δεν μπόρεσε να πληρώσει. Επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει το ποσό αυτό, ο Μιλτιάδης κλείστηκε στη φυλακή, όπου πέθανε λίγο αργότερα από τη γάγγραινα, λόγω της πληγής στο πόδι του. Το πρόστιμο πλήρωσε αργότερα ο γιος του Κίμων.

[pluton]

Για να δούμε πως συμπεριφέρθηκε η δημοκρατία της Αθήνας στον Θεμιστοκλή τον νικητή της Σαλαμίνας.


Ο Θεμιστοκλής του Νεοκλέους ο Φρεάριος (527 π.Χ. - 459 π.Χ.)
Υπήρξε αρχηγός της δημοκρατικής παράταξης στην κλασική Αθήνα, έλαβε μέρος στη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. και στη Ναυμαχία του Αρτεμισίου το 480 π.Χ.. Έμεινε όμως γνωστός ως ο θεμελιωτής της ναυτικής δύναμης της Αθήνας και ως ο κυριότερος συντελεστής της αποφασιστικής νίκης των Ελλήνων εναντίον των Περσών στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας στις 22 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ.

Τη χρονιά που γεννήθηκε ο Θεμιστοκλής, δηλαδή το 527 π.Χ., πέθανε ο τύραννος Πεισίστρατος, οπότε τον διαδέχτηκαν οι γιοι του, Ίππαρχος και Ιππίας.

Η πολιτική που ακολούθησε ο Θεμιστοκλής εξασφάλισε στην Αθήνα ναυτική υπεροχή και οδήγησε στην ίδρυση της Συμμαχίας της Δήλου. Η Συμμαχία είχε σκοπό την απελευθέρωση των ιωνικών πόλεων από τον περσικό ζυγό και υποχρέωνε τους σύμμαχους που δεν συμμετείχαν με στρατό ή στόλο στον κοινό αγώνα εναντίον των Περσών να καταβάλλουν χρήματα.

Παρά τη σύνεσή του ο Θεμιστοκλής έχασε την εμπιστοσύνη των Αθηναίων, που τον κατηγόρησαν ότι έκανε σφάλματα και παρεκτροπές. Το 471 π.Χ. ο Θεμιστοκλής εξοστρακίστηκε επειδή κάποιοι τον φθονούσαν και άλλοι επειδή φοβόντουσαν ότι με την υπεροχή του θα κινδύνευε η δημοκρατία.



Μετά από περιπλάνηση κατέληξε στην Αυλή του βασιλιά της Περσίας Αρταξέρξη τον δέχθηκε με περισσή ευγένεια λέγοντας: "Μακάρι οι Έλληνες να διώχνουν πάντα έτσι τους καλύτερους ανθρώπους τους".

Η παράδοση αναφέρει ότι όταν επαναστάτησε η Αίγυπτος, ο Αρταξέρξης ζήτησε από τον Θεμιστοκλή τη συνδρομή του στην καταστολή της επανάστασης, αλλά ο Θεμιστοκλής αρνήθηκε να στραφεί ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα και από την άλλη δεν ήθελε να δείξει αχαριστία στο βασιλιά της Περσίας. Έτσι προτίμησε να πιει αίμα ταύρου ή κάποιο άλλο δηλητήριο και να θέσει τέρμα στη ζωή του (σύμφωνα όμως με τον Θουκυδίδη, ο Θεμιστοκλής πέθανε ύστερα από ασθένεια).

Όταν ο Αρταξέρξης έμαθε το θάνατό του, θαύμασε τη φιλοπατρία του. Προς τιμήν του Θεμιστοκλή, στήθηκε λαμπρό μνήμα έξω από τα τείχη της Μαγνησίας και ανδριάντας του στην αγορά.

[pluton]

Λυσικλής στρατηγός ήταν ένας από τους Αθηναίους διοικητές του Αθηναϊκού στρατού κατά τη Μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. Καταδικάστηκε σε θάνατο, μετά τις εναντίον του κατηγορίες από τον ρήτορα (πολιτικάντη) Λυκούργο. Ο λόγος του Λυκούργου ενάντια στον Λυσικλή αναφέρεται από τον Αρποκρατίωνα. Ο Λυσικλής αφού λοιδωρήθηκε έντονα, βρήκε οικτρό θάνατο.

Ο ρήτορας (πολιτικάντης) Δημοσθένης που ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τον πόλεμο κατά του Φιλίππου και ο οποίος πολέμησε στην Χαιρώνεια κατόρθωσε να διαφύγει.... πηδούσε από βράχο σε βράχο για να σωθεί και όταν πιάστηκε η χλαμύδα του σε ένα βάτο νομίζοντας στην τρομάρα του ότι τον συνέλαβαν οι Μακεδόνες κραύγασε "φεισθήτε της ζωής μου" υψώνοντας τα χέρια στον ουρανό. Αυτός ο ρήτορας (πολιτικάντης) όταν έφτασε ταλαιπωρημένος στην Αθήνα .... ο Δήμος τον λιποτάκτη Δημοσθένη τον στεφάνωσε με χρυσό στεφάνι....


Φίλιππος ο Β’ είπε: «Οι Αθηναίοι δεν ξέρουν να κερδίζουν» εννοούσε η Αθηναϊκή δημοκρατία δεν ξέρει να κερδίζει, ο Φίλιππος και ο Μ Αλέξανδρος φυσικά δεν ήταν δημοκράτες.

[pluton]

Για να δούμε πως συμπεριφέρθηκε η δημοκρατία της Αθήνας στον Θουκυδίδη

Ο Θουκυδίδης, γιος του Ολόρου, γεννήθηκε στο δήμο Αλιμούντα της Αττικής (σημ.Άλιμο), από πλούσια αριστοκρατική οικογένεια, η οποία είχε δεσμούς με το βασιλικό οίκο της Θράκης και τους μεγάλους στρατηγούς Μιλτιάδη και Κίμωνα.

Διατέλεσε μαθητής του Αναξαγόρα και του ρήτορα Αντιφώντα, εκλέχθηκε στρατηγός, κατά το όγδοο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, και στάλθηκε με μικρή μοίρα του αθηναϊκού στόλου να επιβλέπει τα παράλια της Θράκης. Ο Θουκυδίδης, όμως, δεν πρόλαβε, λόγω άπνοιας των ανέμων, να σώσει την πόλη από το Σπαρτιάτη στρατηγό Βρασίδα, ο οποίος την κατέλαβε αιφνιδιαστικά. Οι Αθηναίοι «έφεραν βαρέως» την απώλεια της Αμφίπολης και τιμώρησαν το Θουκυδίδη με εξορία, για είκοσι χρόνια, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος (Βιβλ. Ε', 26).

. Η εξορία έδωσε στο μεγάλο ιστορικό την ευκαιρία να ασχοληθεί με την έρευνα, να ταξιδέψει και να συγκεντρώσει πληροφορίες, να παρακολουθεί άνετα τις εξελίξεις του Πελοποννησιακού πολέμου, τη σοβαρότητα και τις διαστάσεις του οποίου είχε προβλέψει.

«Θουκυδίδης Aθηναῖος ξυνέγραψε τὸν πόλεμον τῶν Πελοποννησίων καὶ Ἀθηναίων ὡς ἐπολέμησαν πρὸς ἀλλήλους, ἀρξάμενος εὐθὺς καθισταμένου καὶ ἐλπίσας μέγαν τε ἔσεσθαι καὶ ἀξιολογώτατον τῶν προγεγενημένων, τεκμαιρόμενος ὅτι ἀκμάζοντές τε ᾖσαν ἐς αὐτὸν ἀμφότεροι παρασκευῇ τῇ πάσῃ καὶ τὸ ἄλλον Ἑλληνικὸν ὁρῶν ξυνιστάμενον πρὸς ἐκατέρους, τὸ μὲν εὐθύς, τὸ δὲ καὶ διανοούμενον».

Ο Θουκυδίδης ο Αθηναίος συνέγραψε τον πόλεμο των Πελοποννησίων και Αθηναίων, πώς δηλαδή πολέμησαν μεταξύ τους, αρχίζοντας αμέσως από τα πρώτα γεγονότα, επειδή σχημάτισε τη γνώμη ότι θα είναι μεγάλος και ο πιο αξιόλογος από όλους τους προηγούμενους. Το συμπέρανε αυτό αφενός γιατί και οι δύο αντίπαλοι ρίχνονταν σε αυτόν εντελώς προετοιμασμένοι σε όλα, αφετέρου γιατί έβλεπε ότι και οι άλλοι Έλληνες ή συντάσσονταν αμέσως με μια από τις δύο μερίδες ή σκόπευαν να το πράξουν.

(Mτφρ. Π.Γ. Ξιφαράς)

[pluton]

Ο Αθηναϊκός όχλος εκτελεί 6 νικητές στρατηγούς


Η Ναυμαχία στις Αργινούσες (νησιά στα παράλια της Μικράς Ασίας απέναντι από τη Λέσβο) έγινε το 406 π.Χ. κατά τα τέλη του Πελοποννησιακού Πολέμου μεταξύ οκτώ Αθηναίων στρατηγών που ηγούνταν 155 τριήρεων και του Σπαρτιάτη Καλλικρατίδα που ηγείτο 120.



Η ναυμαχία έληξε με νίκη των Αθηναϊκών δυνάμεων και το αποτέλεσμα προκάλεσε πρόταση συνθηκολόγησης από τη Σπάρτη, απορρίφθηκε όμως από την Αθήνα ως ασύμφορη.

Η δημοκρατία της Αθήνας αποφάσισε την εκτέλεση των νικητών Αθηναίων στρατηγών, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή δεν διέσωσαν τους ναυαγούς και δεν περισυνέλεξαν τις σορούς περίπου 5.000 συμπολεμιστών τους.

Ο λόγος που δεν περισυνέλλεξαν τους ναυαγούς και τους νεκρούς ήταν ότι ξέσπασε καταιγίδα η οποία εμπόδισε τα πλοία να κινηθούν κατά βούληση.

Οι στρατηγοί έμαθαν ότι ήταν έξαλλοι οι Αθηναίοι και σκέφτηκαν ότι τους διέβαλε σε αυτούς ο πολιτικάντης Θηραμένης κατάφερε να μεταστρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους.

Τους διαμήνυσαν «να καταπλεύσουν στην Αθήνα για να δικαστούν» Τότε δύο από τους 8 στρατηγούς διέφυγαν – ο Αριστογένης και ο Πρωτόμαχος-, επειδή ήταν βέβαιοι πως υπήρχε προκατάληψη στην Αθήνα και θα καταδικάζονταν, εντούτοις και αυτό εξελήφθη ως ένδειξη ενοχής. Οι υπόλοιποι έξι πάντως γύρισαν στον Πειραιά.

Ο Ξενοφών μιλά για κανονική συνωμοσία του Θηραμένη, ο οποίος προκειμένου να πετύχει την καταδίκη των στρατηγών, έβαλε δικούς του ανθρώπους να ντυθούν πένθιμα και να παριστάνουν τους συγγενείς αδικοχαμένων ναυαγών, να κλαίνε στους δρόμους και να αναστατώνουν τα πλήθη.

Η δίκη των στρατηγών ξεκίνησε ημερολογιακά μια λαϊκή εορτή, τα Απατούρια (αρχές Οκτωβρίου), που ήταν τρόπον τινά «η ημέρα της οικογένειας» και ήταν ουσιαστικά μια μέρα αφιερωμένη στη συνεύρεση των οικογενειών. Η ατμόσφαιρα φορτίσθηκε εκ νέου και οι συγγενείς απαίτησαν δικαίωση.

Με πρωταγωνιστές διάφορους πολιτικούς που εκμεταλλεύθηκαν το κλίμα, αλλά και το ειλικρινές πένθος όσων είχαν χάσει δικούς τους, η αθηναϊκή κοινή γνώμη έγινε πιεστική σε βαθμό οχλοκρατίας. Προτάθηκε να μη γίνει δίκη και να εκδοθεί μια μαζική απόφαση για τους στρατηγούς, τα δε μέλη της συνέλευσης να ψηφίσουν δια ανατάσεως της χειρός αν οι στρατηγοί ήταν υπεύθυνοι ή όχι για το συγκεκριμένο αδίκημα, δηλαδή που δεν φρόντισαν συγκεκριμένα για να περισυλλεγούν οι ναυαγοί συμπολεμιστές τους. Έτσι όπως διατυπωνόταν το ερώτημα και με δεδομένη την όξυνση των πνευμάτων, η απόφαση ήταν δεδομένη. Επιπλέον αυτή η ομαδική καταδίκη, χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστικά δίκη, ήταν απαράδεκτη νομικά στην αθηναϊκή δημοκρατία.

Όταν το θέμα τέθηκε στην Πρυτανεία όποτε πήγαινε να πάρει το λόγο ένας από τους στρατηγούς για να απολογηθεί ή κάποιος από τα πληρώματα για να καταθέσει τη μαρτυρία του περί κακοκαιρίας, ο κόσμος του διέκοπτε και δεν τους άφηνε να μιλήσουν.

Ο κόσμος βλέποντας την Πρυτανεία να θέλει να αναβάλλει την δίκη, θεωρούσε υπερβολή να χάσουν εν καιρώ πολέμου 10 μέρες για τις δίκες. Άρχισαν να φωνάζουν ότι οι πρυτάνεις δεν είχαν κανένα δικαίωμα να πηγαίνουν ενάντια στη βούληση της πλειοψηφίας και καλά θα έκαναν να άλλαζαν γνώμη, εκτός κι αν ήθελαν να πάνε κι αυτοί συγκατηγορούμενοι των στρατηγών.

Οι πρυτάνεις κάμφθηκαν και προώθησαν την πρόταση – μειοψήφισε ο Σωκράτης, που επέμεινε μέχρι τέλους να μην περάσει η πρόταση προς ψήφιση.

Πάντως τελικά η πρόταση πέρασε, η ψηφοφορία έγινε και καταδικάστηκαν όλοι οι στρατηγοί και οι παρόντες έξι εκτελέστηκαν.

Οι Αθηναίοι σύντομα μετάνιωσαν για την απόφασή τους και απήγγειλαν κατηγορίες εναντίον όσων είχαν εξαρχής εισηγηθεί την ψήφιση της μαζικής και συνοπτικής διαδικασίας, αλλά αυτοί είχαν προλάβει να το σκάσουν από την Αθήνα.

[pluton]

Ο Αριστείδης (περίπου 550 π.Χ. - 467 π.Χ.) (επονομαζόμενος και «δίκαιος») υπήρξε Αθηναίος στρατηγός και πολιτικός. Ήταν από τα σημαντικότερα δημόσια πρόσωπα της εποχής του και ο σημαντικότερος πολιτικός αντίπαλος του Θεμιστοκλή.

Φίλος του δημοκρατικού πολιτικού Κλεισθένη.

Πολέμησε στη Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.) ως στρατηγός της φυλής του και τον επόμενο χρόνο εκλέχτηκε «άρχων» της Αθήνας. Η εκλογή αυτή, πιθανότατα, ήταν αποτέλεσμα της φήμης που είχε αποκτήσει κατά την θητεία του ως ταμίας του ναού της Αθηνάς, όπου διακρίθηκε για την τιμιότητα και την δικαιοσύνη που επέδειξε.

Εξαιτίας της φήμης του, ο στρατηγός Μιλτιάδης τον επέλεξε ανάμεσα στους δέκα στρατηγούς των αττικών φυλών για τη φύλαξη των λαφύρων και των αιχμαλώτων μετά την μάχη του Μαραθώνα.

Ο Αριστείδης εμφανίστηκε ως υπέρμαχος της συντηρητικής αγροτικής πολιτικής. Η δημοκρατία της Αθήνας τον εξόρισε.
Ο Αριστείδης επέλεξε ως τόπο εξορίας την Αίγινα. Όταν όμως πλησίαζε και πάλι ο περσικός κίνδυνος (φθινόπωρο 480 π.Χ.) στις παραμονές της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, κατόρθωσε να διαπεράσει τον κλοιό των περσικών πλοίων ανοικτά της Σαλαμίνας τη νύχτα και να ειδοποιήσει τον Θεμιστοκλή ότι ο ελληνικός στόλος ήταν περικυκλωμένος. Προς το τέλος της σύγκρουσης, ο ίδιος με τμήμα Αθηναίων οπλιτών, αποβιβάστηκαν στην νησίδα Ψυττάλλεια, στο ανατολικό τμήμα του κόλπου της Σαλαμίνας και εξόντωσε την επίλεκτη φρουρά που είχε αφήσει ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης, κατά την αποχώρησή του προς το Φάληρο. Με το πέρας της ναυμαχίας, η δημοτικότητα του Αριστείδη αυξήθηκε αλματωδώς.

Το 479 π.Χ. εκλέχτηκε και πάλι στρατηγός και οδήγησε τους Αθηναίους στην μεγάλη νίκη κατά την Μάχη των Πλαταιών.

[Nandros]

'
Όσα ελαττώματα και να έχει η Δημοκρατία, είναι σκάλες ανώτερη από τον μαύρο φασισμό που προμοτάρεις εσυ το χρυσαύγουλο ή τον κόκκινο φασισμό που προπαγανδίζουν τα νεοκομμουνιστομποτς.
.

[pluton]

'
Όσα ελαττώματα και να έχει η Δημοκρατία, είναι σκάλες ανώτερη από τον μαύρο φασισμό που προμοτάρεις εσυ το χρυσαύγουλο ή τον κόκκινο φασισμό που προπαγανδίζουν τα νεοκομμουνιστομποτς.
.

Άκου εγώ δεν προσπαθώ να επιβάλω τις απόψεις σε κανένα, γνωρίζω ότι σας έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου σε σημείο να μη μπορείτε να ξεχωρίσετε την μέρα από την νύχτα και γνωρίζω ότι κάποιος για να καταλάβει κάποια πράγματα είναι πολύ δύσκολο πράγμα, οι άνθρωποι ζουν στις φαντασιώσεις τους και στην παραμύθα τους και δεν θέλουν να καταλάβουν. Άρα λοιπόν γνωρίζω ότι είναι ματαιοπονία να προσπαθείς να εξηγήσεις σε ένα τυφλό εκ γεννητής πως είναι πχ το κόκκινο χρώμα ή το μπλε.... Επειδή δεν μου αρέσει να λέω ψέματα πιστεύω ότι η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα και έχει φέρει μόνο συμφορές, ο ασφαλέστερος τρόπος για να καταστρέψεις ένα έθνος είναι να του δώσεις δημοκρατία.

Αυτά που βλέπεις δεν συνέβησαν μόνο στην δημοκρατία της Αθήνας πχ

Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος (580 π.Χ. - 496 π.Χ.) ήταν σημαντικός Έλληνας φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και θεωρητικός της μουσικής. Παντρεύτηκε την φιλόσοφο και επιστήμονα Θεανώ. Είναι ο κατεξοχήν θεμελιωτής των ελληνικών μαθηματικών, δημιούργησε ένα άρτιο σύστημα για την επιστήμη των ουρανίων σωμάτων που κατοχύρωσε με όλες τις σχετικές αριθμητικές και γεωμετρικές αποδείξεις και ήταν ιδρυτής ενός μυητικού φιλοσοφικού κινήματος που λέγεται Πυθαγορισμός (Pythagorism ή Pythagoreanism).

Γύρω στο 530 π.Χ. μετακόμισε σε μία ελληνική αποικία στη νότια Ιταλία. Οι υποστηρικτές του Πυθαγόρα ακολούθησαν τις πρακτικές που ανέπτυξε και μελέτησαν τις φιλοσοφικές του θεωρίες. Τα μέρη συνάντησης των Πυθαγόρειων κάηκαν και ο Πυθαγόρας αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη. Πέθανε στο Μεταπόντιον της Ιταλικής Λευκανίας σε ηλικία 84 ετών το 496 π.Χ.

Επειδή τόσο ο ίδιος ο Πυθαγόρας όσο και οι μαθητές του περιβάλλονταν από μεγάλο κύρος και απολάμβαναν της εμπιστοσύνης και του θαυμασμού των κατοίκων της Ιταλίας, παρουσιάστηκε το φαινόμενο να τους αναθέτουν οι εκεί πόλεις τη διοίκησή τους. Ωστόσο, σε μεταγενέστερο χρόνο, έγιναν αντικείμενο φθόνου και στόχος συνομωσιών.

Οι Πυθαγόρειοι κυνηγήθηκαν αφάνταστα από τους δημοκράτες. Από τους συντρόφους λέγουν πως σαράντα συνελήφθησαν συγκεντρωμένοι σε σύσκεψη στην οικία του Μίλωνα, ενώ άλλοι φονεύθηκαν. Ο Πυθαγόρας μαζί με τους υπόλοιπους διέφυγαν αρχικώς μεταβαίνοντας προς τους Λοκρούς. Οι εκεί πολίτες όμως φοβούμενοι πιθανό πόλεμο αρνήθηκαν να τους δεχθούν και αφού τους προμήθευσαν τα αναγκαία, ο Πυθαγόρας έπλευσε προς τον Τάραντα κι από εκεί προς το Μεταπόντιο. Εκεί λέγεται ότι τελείωσε τη ζωή του, αποσυρόμενος στο ιερό των Μουσών και παραμένοντας εκεί για σαράντα ημέρες δίχως τροφή.


Η τύχη του Πυθαγόρα και των Πυθαγορείων είναι τόσο θλιβερή που ότι και να γράψεις είναι λίγα.....