Ο Paolo Signorelli, είναι o καθηγητής σύμβολο της κακής δικαιοσύνης της Ιταλίας. Ξεχασμένος όπως ανέφερα για 10 χρόνια στις φυλακές, απομονώσεις με κατηγορίες ως ηθικός αυτουργός σε βομβιστικές ενέργειες με κύρια αυτήν της Μπολόνια.
Ο καθηγητής, γεννήθηκε στην Ρώμη το 1934. Από μικρός κάνει ακτιβισμό με το MSI ( το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα ). Σύντομα γίνεται γραμματέας των εθνικιστών φοιτητών σε μια τοπική της Ρώμης. Αποφοιτά με το πτυχίο των πολιτικών επιστημών και διδάσκει στο κλασικό Λύκειο “De Sanctis”, ιστορία και φιλοσοφία. Είναι πολύ διαβασμένος και με λεπτούς τρόπους με μεγάλη ευγένεια και πάντα ενεργός ακτιβιστής πολιτικά. Μόνο που για τα χρόνια εκείνα ήτανε στην "λάθος" μεριά και το πλήρωσε ακριβά. Η δικαιοσύνη ξεκίνησε τον αγώνα εναντίον του το 1979 με τα πρώτα εντάλματα για κατοχή όπλων. Λίγες μέρες μετά αθωώνεται διότι έλειπαν στοιχεία. Στις 7 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς, ο εισαγγελέας της Ρώμης Mario Amato, υπογράφει ένα άλλο ένταλμα για " επανασύσταση του φασιστικού κόμματος".
Στις 21 Αυγούστου οι Δικαστές βλέπουν ότι δεν μπορεί να σταθεί αυτή η κατηγορία. Και ο καθηγητής αθωώνεται ακόμη μια φορά. Ακόμη δεν έχει συμβεί όμως τίποτε. Στις 23 Ιουνίου το 1980, οι NAR, δολοφονούν τον εισαγγελέα Αmato. Στις 26 Αυγούστου ξεκινά η περίοδος των περιπετειών του "μαύρου καθηγητή". Όλα υπογεγραμμένα από την εισαγγελία της Μπολώνια. Αυτήν την φορά η κατηγορία είναι: "ανατρεπτική δράση και ανταρτικό".
Η επιχείρηση αρχίζει στις 28 Αυγούστου. Στις 04.00 τα ξημερώματα, αρκετοί αστυνομικοί αποκλείουν το χωριό που βρίσκεται ο καθηγητής με την οικογένεια του. Εισβάλουν στο σπίτι άνθρωποι της αντιτρομοκρατικής με βαρύ οπλισμό στα χέρια. Τον δένουν χειροπόδαρα μαζί και με τους υπόλοιπου άνδρες, οικογενειακούς φίλους που φιλοξενεί, αλλά δεν συλλαμβάνουν καμιά γυναίκα. Όλη η επιχείρηση έμοιαζε σαν σύλληψη του αρχηγού των αρχηγών της Μαφία...!
Σκηνές πανικού από τις φωνές των μικρών παιδιών που ήτανε στο σπίτι. Στις εφημερίδες - άλλο που δεν ήθελαν οι δούλοι του συστήματος - τεράστιοι τίτλοι έκαναν την εμφάνιση τους όπως: " Signorelli, βόμβα στην Μπολόνια και δολοφονίες" και άλλα τέτοια που μόνο οι πουλημένοι δειλοί υπηρέτες ξέρουν να γράφουν. Άλλωστε έχουν το δικαίωμα να βγάζουν και τις αποφάσεις πριν τις δίκες...!
Ο καθηγητής για 8 χρόνια μένει στην φυλακή και απομόνωση και δυο χρόνια σε κατ' οίκον περιορισμό λόγω προβλημάτων υγείας. Στο μεταξύ έρχονται και άλλα εντάλματα ένα εκ των οποίων " για συμμετοχή στην δολοφονία Leandri". Μάλιστα θεωρείται συνένοχος και ο υιός του ο οποίος και συλλαμβάνεται στα εικοστά του γενέθλια στις 17 Οκτωβρίου το 1980. Στον Paolo δεν το λένε. Είναι στην απομόνωση και του δίνουν εκείνη την ώρα μόνο μια τηλεόραση για να δει στις ειδήσεις την σύλληψη του Luca, του γιού του, με χειροπέδες να οδηγείται στις φυλακές. Μάνα και κόρη βλέπουν πλέον τους δικούς τους πίσω από τα σίδερα. Τον έναν στις φυλακές της Ρώμης και τον άλλον στην Μπολόνια και πάντα με ειδική άδεια επίσκεψης.
Σε μια από τις επισκέψεις της μητέρας στο υιό, άργησε για πέντε λεπτά και τις απαγόρεψαν την είσοδο. Μια άλλη φορά η γυναίκα του καθηγητή με την κόρης της πήγαν για επίσκεψη και στην είσοδο τους είπανε να ξαναέρθουν την επόμενη..έτσι χωρίς λόγο. Μάλιστα κάποια άλλη φορά, διανυκτέρευσαν στην Μόντενα για να επισκεφτούν τον καθηγητή και το πρωί έμαθαν ότι τον μετέφεραν σε άλλη φυλακή. Δεν υπήρχε ποτέ καμία ενημέρωση και για τίποτε.
Στις 22 Φεβρουαρίου του 1983, καταδικάστηκε πάλι σε ισόβια από την τελευταία κατηγορία. Τον Δεκέμβριο της ιδίας χρονιάς φτάνει και ακόμη μια καταδίκη σε ισόβια από άλλη κατηγορία παλαιότερη για δολοφονία. Και τον Μάρτιο του 1985, έρχονται και τα τρίτα ισόβια για την δολοφονία του δικαστή Occorsio. Κλείνει έτσι ο κύκλος του πιο επικινδύνου καθηγητή, ιδεολόγου της ..νεοφασιστικής τρομοκρατίας.
Στις 5 Μάιου το 85, οι θεωρείς που κατασκευάστηκαν ενάντια του, αρχίζουν να καταρρέουν μια μια. Φτάνει η πρώτη αθώωση για την δολοφονία Leandri. Τον Μάρτιο του 87 το εφετείο ακυρώνει την καταδίκη για την δολοφονία Occorsio. Πρέπει να ξαναγίνει η δίκη. 17 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς, το Ορκωτό δικαστήριο της Μπολόνια, τον καταδικάζει σε κατ' οίκον περιορισμό για λόγους υγείας. Ο Paolo Signorelli ζυγίζει 55 κιλά. Δεν θα είναι ελεύθερος για ακόμη δυο χρόνια. Στις 16 Δεκεμβρίου, το ίδιο δικαστήριο ακυρώνει και την καταδίκη για την δολοφονία Amato. Και εδώ χρειάζεται μια νέα δίκη. Το 1990, δικαιώνεται τελειωτικά από το δικαστήριο της Φλωρεντίας καθώς και για άλλη δολοφονία - Occorsio. Και στις 18 Ιουλίου το 93, απαλλάσσεσαι επιτέλους και για την βόμβα στην Μπολόνια.
Έκανε 10 χρόνια προληπτική κράτηση, ενώ τα δικαστήρια έτρεχαν. Αθωώθηκε σε όλες τις δίκες που τον είχαν μπλέξει σαν ιδεολόγο των NAR. Το 1993 μια απόφαση ενός δικαστηρίου δεν θα του αναγνωρίσει καμιά αποζημίωση για την πολυετή κράτηση του. Η γυναίκα του η Lucia θυμάται με συγκίνηση: " ποτέ δεν απογοητεύτηκε και δεν έκανε πίσω στις ιδέες του. Την μόνη στιγμή που τον είδα κάπως, ήταν όταν έμαθε για την σύλληψη του γιου μας. Αυτό δεν μπορούσε να το αντέξει. Θεωρούσε ότι τον συνέλαβαν για να χτυπήσουν τον ίδιο".
Η μόνη καταδίκη που έμεινα ήταν αυτή του " εγκληματική οργάνωση κατά συρροή" που όπως ανέφερα θα τον εμποδίσει να ξαναδουλέψει σαν καθηγητή. Σε αυτόν το άθλιο επίλογο ο Signorelli θα θεωρηθεί " άνεργος του Κράτους". Ο Paolo όμως δεν υπάρχει πια. Έφυγε στις 1 - 10 - 2010, από καρκίνο.
Στην κηδεία του, το φέρετρο το κουβαλούσε και ο εγγονός του ο Paolo. Οι εφημερίδες του χώρου περιέγραφαν την Οδύσσεια του. Για τον Paolo Signorelli ήταν έτσι. Βγήκε από το μονοπάτι της ζωής με το κεφάλι ψηλά. Από την κύρια πόρτα και θα μπορούσαμε να πούμε : "Ο ήλιος νικά πάντα"...!
Εσύ είσαι μαζί μας, εμείς είμαστε μαζί σου
πέρα από κάθε λογικό όριο
Για σένα
οι γιοι των γιών σου μπορούν να πουν
"γνωρίσαμε έναν ΑΝΔΡΑ"
σε ένα Αύριο, εμείς οι κακοί
οι επαναστάτες σε αυτόν τον αστικό κόσμο
με θλίψη, αλλά με τις καρδιές ψηλά
πολύ βαρυσήμαντο επιστημονικά! 
Άμα έχεις κι άλλα τέτοια τελικά πορίσματα γράψε έναν κατάλογο να τον έχουμε για οδηγό.
