Schlei-Bote 1897,Λατινική Νομισματική Ενωση

[Τσακαλι]

Το απόσπασμα δημοσιεύτηκε από το γερμανό συγγραφέα Dirk Muller στο βιβλίο του «Σύγκρουση» από τις εκδόσεις Λιβάνη.


Το 1865 συστάθηκε η Λατινή Νομισματική Ενωση,η οποία περιλάμβανε την Γαλλία,το Βέλγιο,την Ιταλία και την Ελβετία.
Σε αυτή προσχώρησε η Ελλάδα το 1868.Οι πολιτικοί της εποχής εκείνης αμφισβήτισαν την προσχώρηση αυτη λόγω της διαφθοράς και της κακοδιαχείρισης που μάστιζαν την Ελλάδα.
Το ιδιαίτερο στοιχείο αυτης της νομισματικής ένωσης,καθώς και η αιτία της μακροχρόνιας ύπαρξης της ήταν η σύνδεση της με τα δυο ευγενή μέταλλα
(χρυσός και άργυρος).Σε ολα αυτα τα κράτη υπήρχαν χρυσά και αργυρά κέρματα με ίση ακριβώς στάθμιση των νομισματικών .

Ετσι,τα κέρματα των εταίρων μπορουσαν εύκολα να γίνουν αποδεκτά ως επίσημο μέσο συναλλαγών και στις εθνικές επικράτειες των χωρών μελών.
Με βάση τα χρυσά κέρματα,μάλισταν τύπωναν και τραπεζογραμμάτια(χαρτονομίσματα).Κάθε κράτος μπορούσε να κόβει χρυσά και αργυρά
κέρματα μόνο στο βαθμό που κατείχε ισόποσα αποθέματα χρυσού και αργυρού.Αν λοιπόν οι Ιταλοι πραγματοποιουσαν
αγορές στην Γαλλία,όφειλαν να παραδώσουν στην Γαλλιά την ιδια ακριβώς ποσότητα χρυσού και αργυρού κατα την πληρωμή με
το διμεταλλικό νόμισμα.

Μονο με τα χαρτονομίσματα ηταν δυνατή η απάτη.Κάθε χαρτονόμισμα αντιπροσώπευε απλώς ενα δικαίωμα έκδοσης της αντίστοιχης ποσότητας σε χρυσά κέρματα.Θεωρητικά,ενα κράτος ειχε την δυνατότητα να τυπώνει χαρτονομισματα που να αντιστοιχούν στα χρυσά κέρματα που διέθετε.Οι Ιταλοί και κυριώς οι Ελληνες αγνόησαν την ρητρα
και λόγω οικονομικής στενότητας τύπωναν πολυ περισσότερα χαρτονομισματα απο τα αποθέματα χρυσού που κατείχαν.
Σε αντίθεση ομως με τα χρυσά κέρματα.τα χαρτονομίσματα μπορουσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο στην χώρα οπου τυπώνονταν,με
αποτέλεσμα η αλογιστη έκδοση τραπεζογραμματίων να οδηγήσει την Ιταλιά και την Ελλάδα σε υψηλό πληθωρισμό.

Το επίπεδο των τιμών στην Ιταλία αυξηθηκε ραγδαία και συνεπώς συνέφερε περισσότερο να ψωνιζει κανείς στην Γαλλία η στο Βέλγιο
και να μεταφέρει εκεί τα χρυσά και αργυρά του κέρματα.Ως αποτέλεσμα,λογω της έντονης εξωτερικής ζήτησης παρατηρήθηκε
και στα κράτη αυτά ο λεγόμενος εισαγόμενος πληθωρισμός.Τα υπόλοιπα κράτη,έπρεπε να επωμιστούν ενας μέρος της κακης
χρηματοικονομικής κατάστασης της Ιταλιάς και Ελλάδας.

Υστερα απο μια αναδιάρθρωση του χρέους και μια χρεοκοπία ακολούθησε το 1908 η αποβολή της Ελλάδας απο την νομισματική ενωση.Η Ελλάδα ανέκαμψε
και δυο χρονια αργότερα έγινε εκ νέου δεκτή στην νομισματική ένωσην .


Η Λατινική Νομισματιή ενωση ειχε τις ίδιες ατέλεις με την σημερινή νομισματική ένωση.Απο τότε οραματίζονταν μια "Ευρωπαική Ενωση" με ενα κοινό νόμισμα που
θα λεγόταν Europe.Φιλοδοξούσαν να δημουργήσουν ενα κοινό οικοδόμημα κρατών,το οποιο θα διοικούσαν μια "Ευρωπαική επιτροπή και ενα Ευρωπαικό κοινοβούλιο".
Αλλα το όραμα δεν ευοδώθηκε.Εμειναν απλως σε μια νομισματική ενωση εντελώς διαφορετικών και ανεξάρτητων κρατών.Δεν κατάφεραν ποτέ να υλοποιήσουν την πολιτική
ενωση.Ως εκ τούτου,προέκυψαν τότε οπως και τώρα τα ιδια οικονομικά ατοπήματα.Ουδέν νεότερο απο το δυτικό μέτωπο.

Για πολλές δεκαετίες δεν τολμουσαν να διαλύσουν την Λ.Ν.Ε καθώς ανησηχούσαν για το κόστος και τον αντίκτυπο.Ενω τα χρυσά και αργυρά κερματα παρέμεναν
σε ισχύ σε ολα τα συμμετεχοντα κράτη,στο εσωτερικό τους οι μεμωνομένες χώρες άρχισαν σταδιακά να υπερβαίνουν την κάλυψη των χαρτονομισμάτων τους
σε χρυσό και να κάνουν κατάχρηση της πρέσας.Στην ουσία υπήρχαν δυο νομίσματα.Απλως δεν ειχαν ακόμα καταργηθεί τα χρυσά κέρματα,αλλα κάθε κράτος χωριστά
χρησιμοποιούσε το δικό του νόμισμα υπό μορφή ακάλυπτων τραπεζογραμματίων,τα οποία είχαν ισχύ μονο στο εν λόγω κράτος.







Το απόσπασμα που ακολουθεί αποτελεί δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Schlei-Bote στις 17 Μαϊου 1897 και αναφέρεται στην τότε πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας μας.

Αν και έχουν περάσει περισσότερα από 100 χρόνια πριν το δημοσίευμα, σύμφωνα με planetnew.gr, μοιάζει να ναι βγαλμένο από τη σημερινή πραγματικότητα. Διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, γη και ύδωρ στους δανειστές, ανεπαρκές πολιτικό σύστημα, με μόνο θύμα όπως και τώρα τον ελληνικό λαό. Λες και πρόκειται για σημερινό δημοσίευμα.

Το απόσπασμα δημοσιεύτηκε από το γερμανό συγγραφέα Dirk Muller στο βιβλίο του «Σύγκρουση» από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Διαβάστε το απόσπασμα:

«Μπορεί το ελληνικό κράτος να είναι φτωχό, αλλά δεν ευθύνεται αυτό. Χειρότερη ακόμη και από τη φτώχεια του όμως είναι η δεινή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Όποια και αν είναι η σύνθεση των υπουργείων, υπάρχει μονίμως έλλειψη χρηματικών πόρων. Εκατομμύρια και εκατομμύρια που κανονικά θα έπρεπε να διατίθενται για την υλοποίηση μεγάλων και ωφέλιμων για τη χώρα έργων μπαίνουν σε άλλες τσέπες αντί για τις τσέπες των μηχανικών και των εργατών που εκτελούν τις εργασίες.

Ενδεικτικά, κατά την κατασκευή της περίφημης διώρυγας της Κορίνθου εξανεμίστηκαν 80 εκατομμύρια... Μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα από την Τουρκία στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας έως τους γάμους του διαδόχου του θρόνου πρίγκιπα Κωνσταντίνου με την πριγκίπισσα της Σοφία της Πρωσίας οι έλληνες υπουργοί Οικονομικών τσέπωναν το ένα δάνειο ύψους 100 εκατομμυρίων μετά το άλλο, Μεγάλες τράπεζες στο Γερμανικό Ράιχ, στη Γαλλία και στην Αγγλία αναλάμβαναν με προθυμία τη διαμεσολάβηση και όλα αυτά τα πανέμορφα ποσά που η αξία τους έχει πλέον απομειωθεί κατά τα 2/3 θα πάνε χαμένα αν δεν προκύψει βέβαια ανατροπή του καθεστώτος.

Το δημόσιο χρήμα στην Ελλάδα διασπαθίζεται αμέσως αφού δεν γίνεται καμία αξιόλογη προσπάθεια αξιοποίησής του προς το συμφέρον της χώρας. Ακόμη και για στρατιωτικούς σκοπούς δεν απομένει τίποτα. Τα δανειζόμενα κεφάλαια βρέθηκαν πρόσφατα στο επίκεντρο της διαμάχης για τις τρέχουσες κρατικές δαπάνες, τις οποίες οφείλουν να καλύψουν οι φορολογούμενοι πολίτες.

Στη σύγχρονη Ελλάδα ωστόσο είθισται οι υποστηρικτές του εκάστοτε πρωθυπουργού και οι δικοί του άνθρωπο να θεωρούν αποκλειστικό τους προνόμιο να πληρώνουν όσο λιγότερους φόρους γίνεται στο κράτος ή ακόμη καλύτερα να μην πληρώνουν καθόλου. Καθώς η Ελλάδα αλλάζει περίπου δύο κυβερνήσεις το χρόνο, μπορεί κανείς να υπολογίσει πόσοι από τους πληρωτέους φόρους καταβάλλονται τελικά. Πόσα τρυφερά και στοργικά συναισθήματα τρέφουν οι κυβερνήσεις για τους ψηφοφόρους αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όλοι οι υπουργοί ψήφισαν εντελώς αβασάνιστα υπέρ της μείωσης των αποδόσεων για τους ξένους κατόχους ελληνικών κρατικών τίτλων, ενώ στους Έλληνες κατόχους εξακολουθούν να καταβάλλονται κανονικά».


H Ελλάδα διατυμπάνιζε οτι θα ικανοπιήσει ολους τους πιστωτές της αν της επιτρέψουν να κρατήσει την Κρήτη.Πρόκειται για σχήμα λόγου βεβαίως,καθώς σε
μια Ελλάδα όπου θεριεύει το μικροβιο της μεγαλομανίας έχουν κατακλέψει τα δημόσια ταμεία.Προκειμένου να μπει τάξη στα δημόσια οικονομικά
μόνος ενας αυστηρός δημοσιονομικός έλεγχος θα μπορούσε να βοηθήσει,διοτι μπορει το Ελληνικό κράτος να ειναι πάμπτωχο,οι Ελληνες ωστόσω πόρρω
απέχουν απο αυτό..

[Διάδοχος]

Ενδιαφέρον.