Σε τούτο το νήμα θα μάθουμε λίγη από την ιστορία που δεν διδασκόμαστε στο σχολείο, δηλαδή την καθημερινότητα στο πολιτισμένο Βυζάντιο (aka «Βασιλεία Ρωμαίων») που δίδασκε πολιτισμό τους βάρβαρους.
12/9/1185: Ο βάναυσος θάνατος του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α' Κομνηνού
Μαρτύρησε στα χέρια του λαού της Κωνσταντινούπολης.
Το έτος είναι 1185 και ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ανδρόνικος Κομνηνός, άλλοτε λαοφιλής και αγαπητός, χάνει το θρόνο του ύστερα από λαϊκή εξέγερση. Ο λόγος ήταν ο κίνδυνος των Νορμανδών που απειλούσαν την Κωνσταντινούπολη, καθώς και η κατά πολλούς βίαιη διακυβέρνησή του με ασταμάτητες εξορίες και εκτελέσεις.
Ο λαός εισέβαλε στα ανάκτορα, απελευθέρωσε τον αιχμάλωτο Ισαάκιο Άγγελο και τον ανακήρυξε αυτοκράτορα στη θέση του Ανδρόνικου. Ο ίδιος ο Ανδρόνικος, αποπειράται να αποδράσει μέσω θάλασσας αλλά αποτυγχάνει, συλλαμβάνεται και παραδίνεται στο πλήθος που διψούσε για αίμα.
Τον αλυσόδεσαν και αμέσως άρχισαν τα βασανιστήρια από το μανιασμένο όχλο. Τον χτυπούν βάναυσα στο πρόσωπο και το στόμα, του ξεριζώνουν τα γένια, τα μαλλιά, ενώ μέχρι και γυναίκες τον γρονθοκοπούν. Του κόβουν το ένα χέρι με τσεκούρι, του βγάζουν το ένα μάτι. Στη συνέχεια τον κλείνουν, καταματωμένο, στη φυλακή.
Όμως, τα βασανιστήρια του έκπτωτου αυτοκράτορα δεν είχαν τελειώσει εκεί. Πριν περάσουν μερικές μέρες, τον βγάζουν από τη φυλακή και τον τυφλώνουν κι από το άλλο μάτι. Τον σέρνουν μισόγυμνο, πάνω σε γέρικο ζώο, στους δρόμους της Αγοράς.
Ο Νικήτας Χωνιάτης βυζαντινός ιστορικός μάς μεταφέρει πώς του όρμησαν ζητιάνοι, αλήτες, μέθυσοι («οι απαιδευσότεροι της Κωνσταντινουπόλεως οικήτορες»), αλλά και τεχνίτες και επαγγελματίες. Τον χτυπούσαν στο κεφάλι με ρόπαλα, τον ράπιζαν στο πρόσωπο, του έσπασαν όλα τα δόντια, τον τρυπούσαν με ραβδιά.
Το θέαμα ήταν αξιοθρήνητο και έφερνε δάκρυα («θέαμα ελεεινόν και πηγάς έλκον δακρύων»). Άλλοι τον λιθοβολούσαν αποκαλώντας το λυσσασμένο σκύλο, του έβριζαν τη μητέρα, του πετούσαν σάπια κρέατα και σκουπίδια. Μια πόρνη πλησίασε τη θλιβερή πομπή και του έριξε καυτό νερό στο πρόσωπο, κατακαίγοντάς το.
Αργότερα, οδηγήθηκε στον Ιππόδρομο, όπου κρεμάστηκε ανάποδα από τα πόδια. Τα βάσανά του όμως είχαν και συνέχεια και, δυστυχώς γι’ αυτόν, ο θάνατος αργούσε. Ο Ανδρόνικος φώναζε στους βασανιστές του «Κύριε Ελέησον» και «γιατί επιμένετε να τσακίζετε ένα ήδη σπασμένο καλάμι;» («ίνα τι κάλαμον συντετριμμένον προσεπικλάτε;»), εκείνοι όμως συνέχιζαν απτόητοι, χωρίς να δείξουν το παραμικρό έλεος.
Του έκοψαν κομμάτια από τη σάρκα του και τον τραυμάτισαν στα γεννητικά όργανα. Δύο στρατιώτες διαγωνίζονταν για το ποιος θα μπήξει το ξίφος βαθύτερα στο κορμί του βασανισμένου, χωρίς αυτός να σκοτωθεί, και το θύμα ξεψύχησε μόνο όταν ένας άλλος του έμπηξε ένα σπαθί βαθιά στο φάρυγγα. Έτσι πέθανε ο τελευταίος των Κομνηνών.
0 .
Ο ψεκασμός είναι υγεία, είναι πολιτισμός!
Σκοτώνει βακτήρια, ιούς, μύκητες, ζιζάνια, καθώς και πάσης φύσεως παράσιτα.
Έλληνες της Θεσσαλονίκης πάνε να τιμήσουν τα πατρώα τους έθιμα, αλλά λογαριάζουν χωρίς το Ρωμιό ξενοδόχο...
Άλλοι λένε για 7.000 θύματα, άλλοι για 17.000 ή περισσότερους από τη σφαγή που ακολούθησε. Ένας από τους ομαδικούς τάφους όπου «πέταξαν» τα νεκρά σώματα των θυμάτων έχει βρεθεί πρόσφατα.
Ο αυτοκράτωρ καθάρισε με μία συγγνώμη.
Περνώντας στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, την άνοιξη του 390 ο Θεοδόσιος εξέδωσε ένα διάταγμα κατά της ομοφυλοφιλίας. Με βάση αυτό το διάταγμα, ο Γότθος στρατάρχης Βουθέριχος συλλαμβάνει έναν δημοφιλή ηνίοχο της Θεσσαλονίκης την παραμονή των αγώνων. Ο λαός οργισμένος ζητά από τον στρατάρχη να ελευθερώσει τον ηνίοχο, κάτι που δεν πραγματοποιήθηκε. Έτσι το πλήθος, κινούμενο πιθανώς από αντιγοτθικά αισθήματα, σκοτώνει τον Βουθέριχο και προκαλούνται κάποια επεισόδια στην πόλη. Πληροφορούμενος ο Θεοδόσιος τα γεγονότα, οργίζεται και διατάζει την ημέρα των αγώνων να περικυκλωθεί ο ιππόδρομος και να σφαγιαστούν όλοι οι θεατές, όπερ και εγένετο. Υπολογίζεται πως 7.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν την ημέρα αυτή.
[...]
Ο αυτοκράτορας, θέλοντας να δείξει πως μετανόησε, εμφανιζόταν χωρίς το διάδημά του (στέμμα), ενώ υποχρεώθηκε να αποκηρύξει την πράξη του και να ζητήσει δημόσια συγγνώμη. Μετά από αυτά ο Αμβρόσιος επέτρεψε στον αυτοκράτορα να κοινωνήσει τα Χριστούγεννα.
Στον ανασκαφικό χώρο της Μοναστηρίου στην Θεσσαλονίκη ανακαλύφθηκε τμήμα του ομαδικού τάφου των 17.000 δολοφονημένων από τον Θεοδόσιο Α’. Πρόκειται περί κοινοταφίου και όχι περί κανονικών ταφών δεδομένης της πλήρους απουσίας κτερισμάτων.
Στο μικρό αυτό τμήμα, όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες, ανακαλύφθηκε μεγάλη ποσότητα σκελετών, με φανερές κρανιακές κακοποιήσεις.
0 .
Ο ψεκασμός είναι υγεία, είναι πολιτισμός!
Σκοτώνει βακτήρια, ιούς, μύκητες, ζιζάνια, καθώς και πάσης φύσεως παράσιτα.
Η σφαγή της Θεσσαλονίκης, κατά τους πιστούς της Πατρώας έγινε κατά εθνικών, αλλά στην πραγματικότητα ήταν αντιγοτθική εξέγερση, που φυσικά καταστάλθηκε δεόντως.
Κάποιες δεκαετίες αργότερα, σε μια ανάλογη εξέγερση, όλοι οι Γότθοι της Βασιλεύουσας πέρασαν από λεπίδι, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, κάτι που επέτρεψε στην ΑΡΑ να μην έχει την τύχη του δυτικού τμήματος. Δεν κατανοώ πού το θέμα με τον υψηλότερα ανεπτυγμένο λαό της Ευρώπης εκείνη την περίοδο.
1 .
Formerly known as lamogio88 "Let us have a dagger between our teeth, a bomb in our hands and an infinite scorn in our hearts."
fasistario έγραψε:Δεν κατανοώ πού το θέμα με τον υψηλότερα ανεπτυγμένο λαό της Ευρώπης εκείνη την περίοδο.
Κληρονόμος ενός πολύ ανεπτυγμένου πολιτισμού ήταν, τίποτα περισσότερο. Σαν κάτι κληρονόμους που παίρνουν στα χέρια τους μια επιτυχημένη επιχείρηση και την βουλιάζουν γιατί οι ίδιοι δεν είναι ούτε για να βόσκουν πρόβατα.
0 .
Ο ψεκασμός είναι υγεία, είναι πολιτισμός!
Σκοτώνει βακτήρια, ιούς, μύκητες, ζιζάνια, καθώς και πάσης φύσεως παράσιτα.
ο αντιμν εχει εμμονες με το παρελθον αλλα δεν συγκρινει το κροατικο παρελθον -γιατι δεν υπαρχει -η κριτικη που ασκουμε στο παρελθον πηγαζει απο το ιδιο υπαρκτο φωτεινο παρελθον
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
Ευνούχοι, οι διακεκριμένοι απόκληροι του Βυζαντίου. Ποιοι διετέλεσαν πατριάρχες, μητροπολίτες, στρατηγοί. Πως κατάφεραν να οργανωθούν σε τάγμα και να αποκτήσουν εξουσία.
[...]
Οι ευνούχοι έχαιραν ιδιαίτερα καλής αντιμετώπισης από τους υπηκόους της αυτοκρατορίας, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ιωάννης Ζωναράς: «Οι Βυζαντινοί ήταν πάντοτε παθιασμένα ενθουσιώδεις με τους ευνούχους». Μάλιστα, η αξία που είχαν στο Βυζάντιο μπορεί να γίνει κατανοητή από το γεγονός ότι οι ευνούχοι θεωρούνταν το πιο πολύτιμο δώρο, για να το προσφέρει κάποιος στον αυτοκράτορα! Για παράδειγμα, ανάμεσα στα δώρα που προσέφερε η Δανιέλης στον Βασίλειο Α’ τον Μακεδόνα (867- 886) ήταν 100 νεαροί ευνούχοι διότι «γνώριζε ότι πάντα υπάρχει χώρος για ευνούχους στο αυτοκρατορικό παλάτι». Επίσης, ο Θεοπόλδος Α’, μαρκήσιος του Spoleto (929 – 936), αφότου αιχμαλώτισε Έλληνες στρατιώτες, τους ευνούχισε και ενημέρωσε τον στρατηγό του: «Από όσο γνωρίζω, τίποτα δεν αξίζει περισσότερο για τον άγιο αυτοκράτορα από τους ευνούχους. Έτσι, πήρα την ταπεινή πρωτοβουλία να στείλω αυτούς τους λίγους σ’ αυτόν και, αν μου το επιτρέψει ο Θεός, θα στείλω ακόμα περισσότερους».
Και όμως, όση αξία και αν είχαν, οι νόμοι της βυζαντινής αυτοκρατορίας – που τέθηκαν πολύ νωρίς από τον αυτοκράτορα Δομιτιανό – ήταν ξεκάθαροι: απαγορεύεται ο ευνουχισμός ανθρώπων! Παρά όμως τις αλλεπάλληλες κινήσεις για την απαγόρευσή του, οι ευνούχοι ποτέ δεν εξαφανίστηκαν από την αυτοκρατορία. Γιατί; Διότι πολύ απλά οι παραπάνω νόμοι μπορούσαν να εφαρμοστούν μόνο σε εδάφη της αυτοκρατορίας και δεν υπήρχε κάποιος νόμος που να απαγόρευε (ούτε καν να περιόριζε) το εμπόριο ευνούχων από μέρη εκτός του Βυζαντίου. Μάλιστα, εξαιτίας αυτού του παράλογου νομικού συστήματος, αλλά και της μεγάλης θνησιμότητας κατά τον ευνουχισμό (μόλις 3 στους 90 επιζούσαν), το εμπόριο ευνούχων αποδείχθηκε ιδιαίτερα προσοδοφόρο, μιας και ένας ευνούχος κάτω των 10 ετών κόστιζε 10 solidi, άνω των 10 ετών 50 και αν ήταν εκπαιδευμένος σε κάτι έως και 60 solidi (σύμφωνα με τον Κώδικα του Ιουστινιανού). Πέρα όμως από την προβληματική νομοθεσία που ωθούσε τους ευνούχους στη σκλαβιά, η ίδια η συμπεριφορά των πολιτών, σε κάθε κοινωνικό στρώμα, διακρινόταν από μία πρωτοφανή υποκρισία. Όπως αναφέρει ο Ζωναράς, ακόμα και ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ιουλιανός (361- 363) – που κρατούσε κοντά του τον ευνούχο Μακεδώνιο σαν προσωπικό του διδάσκαλο – κυνήγησε και θανάτωσε τον ευνούχο Ευσέβιο και απομάκρυνε όλους τους ευνούχους από το αυτοκρατορικό παλάτι!
[...]
Και όμως, ευνούχοι κατάφεραν να εισέλθουν στην πολιτική, θρησκευτική και στρατιωτική σκηνή της αυτοκρατορίας, αναλαμβάνοντας κατά καιρούς ηγετικές θέσεις. Αν και σύμφωνα με τον Κανόνα 1 της Συνόδου της Νίκαιας (325 μ.Χ.) «αν κάποιος ιερέας […], ενώ ήταν υγιής, αυτό-ευνουχίστηκε πρέπει οπωσδήποτε να απομακρυνθεί από την εκκλησία […] και από εδώ και πέρα κανένας τέτοιος δεν επιτρέπεται να γίνει ιερέας», πλήθος ευνούχων διετέλεσαν πατριάρχες, μητροπολίτες, μοναχοί κλπ., όπως π.χ. ο Γερμανός Α’ (715 – 730), o Θεοφύλακτος (933 – 956) και o Ευστράτιος Γαρίδας (1081 – 1084). Έως και μοναστήρια είχαν ιδρυθεί αποκλειστικά για ευνούχους, όπως π.χ. η μονή των Καθαρών που ίδρυσε ο ευνούχος πρωτοσπαθάριος Ναρσής, κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Ιουστίνου Β’ (565 – 578). Πιθανόν, στο χώρο της εκκλησίας, κάποιοι να ακολούθησαν κατά γράμμα το λόγο του Ιησού: « […] υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι μόνοι τους έγιναν ευνούχοι διά την βασιλείαν των ουρανών. Όποιος μπορεί να το κάνει, ας το κάνει …», όπως περιγράφεται στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (19:12). Αν και επρόκειτο για παραβολή, ο μεγαλύτερος θεολόγος – φιλόσοφος στην ιστορία του Χριστιανισμού,ο Ωριγένης, σε ηλικία 25 ετών ευνουχίστηκε για τη βασιλεία των ουρανών, όπως και πολλοί άλλοι.
0 .
Ο ψεκασμός είναι υγεία, είναι πολιτισμός!
Σκοτώνει βακτήρια, ιούς, μύκητες, ζιζάνια, καθώς και πάσης φύσεως παράσιτα.
Φυσικά, ο ευνούχος δεν έχει απογόνους, και δεν μπορεί να κυβερνήσει. Ιδανικό για αρκετές θέσεις, και μάλιστα οι ευνούχοι αξιωματούχοι, ήταν ανώτεροι από τους αρτιμελείς με τα ίδια αξιώματα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα επιτυχημένου ευνούχου ο στρατηγός Ναρσης
1 .
Formerly known as lamogio88 "Let us have a dagger between our teeth, a bomb in our hands and an infinite scorn in our hearts."
Το συστημα της Βυζ. Αυτοκρατοριας ηταν αξιοκρατικο για τα δεδομενα της εποχης. Δεν υπηρχε ισχυρη αριστοκρατια, ουτε η μοναρχια ηταν αναγκαστικα κληρονομικη ενω ο στρατος και η εκκλησια εδιναν πολλες ευκαιριες κοινωνικης ανοδου σε φιλοδοξα παιδια αγροτων.
.gif "Teleia")
