Δρίμακος

[Προέλλην]

Σύμφωνα με μία παράδοση που εντάσσεται στα πλαίσια της ελληνικής μυθολογίας, οι κάτοικοι της Χίου ήταν οι πρώτοι στον ελλαδικό χώρο που αγόρασαν ξένους δούλους, γεγονός που κίνησε την οργή των θεών. Μέχρι τότε, οι δούλοι στην Ελλάδα ήταν Έλληνες. Τότε ένας σημαντικός αριθμός δούλων αποσκίρτησε και κατέφυγε στα βουνά, όπου και εγκαταστάθηκαν. Αρχηγός αυτών των πρώην δούλων ήταν ο Δρίμακος.

Από εκεί, έκαναν επιδρομές εναντίον της χώρας και λεηλατούσαν τα κτήματα των πρώην κυρίων τους. Μετά από πολλές μάχες, οι κάτοικοι συμφώνησαν να κάνουν ανακωχή με τον Δρίμακο: Θα πλήρωναν ένα ποσό κάθε χρόνο και ο Δρίμακος δεν θα τους ξαναενοχλούσε. Παρά τη συμφωνία όμως, οι κάτοικοι της Χίου επικήρυξαν την κεφαλή του Δρίμακου.

Μετά από καιρό ο αρχηγός των πρώην δούλων, μη μπορώντας πλέον να υποφέρει τη ζωή του κάτω από τη συνεχή καταδίωξη, έπεισε ένα πρόσωπο που αγαπούσε πολύ, να του κόψει το κεφάλι και να το πάει να εισπράξει την επικήρυξη, όπως και έγινε. Οι πρώην δούλοι όμως, μετά τον θάνατο του αρχηγού τους ξανάρχισαν τις λεηλασίες. Μετανοώντας, οι Χιώτες ίδρυσαν ιερό και καθιέρωσαν τη λατρεία του Δρίμακου. Από τότε, όταν κάποιος κινδύνευε από τους δούλους του, ο Δρίμακος παρουσιαζόταν στον ύπνο του και τον προειδοποιούσε.

Παραθέτουμε την αφήγηση του Αθήναιου σε μετάφραση: Δειπνοσοφισταί, βιβλίο πέμπτο.

"Γράφει λοιπόν ο Θεόπομπος στην 17η των "ιστοριών" του, πως οι Χιώτες ήταν οι πρώτοι που αγόρασαν δούλους. Πριν από αυτούς είχαν δούλους οι Σπαρτιάτες και οι Θεσσαλοί, αλλά από Έλληνες που κατοικούσαν πριν τα μέρη που έχουν αυτοί. Οι μεν υποδούλωσαν τους Αχαιούς, οι δε τους Περραιβούς και τους Αινιάνες, και τους αποκάλεσαν Είλωτες οι Σπαρτιάτες, και Πενέστες οι Θεσσαλοί. Αλλά οι Χιώτες πήραν βάρβαρους δούλους, και τους πλήρωσαν. Αυτά λέει ο Θεόπομπος. Εγώ όμως λέω πως με αυτό, οι Χιώτες εξόργισαν τους θεούς. Γιατί, χρόνια μετά, έγινε πόλεμος με τους δούλους τους."

"Ο Νυμφόδωρος ο Συρακούσιος στον ‘Ασίας περίπλου’, λέει τα εξής:

Το σκάνε οι δούλοι των Χιωτών και, μαζεμένοι πολλοί, ξεκινώντας από τα βουνά, καταστρέφουν τα αγροκτήματα, μια που το νησί είναι κακοτράχαλο και δασωμένο. Λίγο πριν τον καιρό μας, οι Χιώτες εξιστορούν για έναν δούλο που το έσκασε και ζούσε στα βουνά. Ήταν παλληκάρι, και διοικούσε τις πολεμικές ομάδες των δραπετών με επιτυχία, σα να ήταν βασιλιάς με στρατό. Πολλές φορές οι Χιώτες εκστράτευσαν εναντίον του και δεν κατάφεραν τίποτα. Τους έβλεπε αυτούς ο Δρίμακος –έτσι τον έλεγαν τον δραπέτη- και τους λέει: «Αυτό που σας κάνουν οι δούλοι, Χιώτες αφέντες μου, δεν θα πάψει.Πώς να γίνει αυτό αφού υπάρχει χρησμός που έδωσε θεός; Αν λοιπόν με ακούσετε, και μας αφήσετε στην ησυχία μας, εγώ θα σας προσφέρω πολλά καλά». Αφού λοιπόν τον άκουσαν οι Χιώτες και έδειξαν ανοχή για λίγο, κατασκευάζει δικά του μέτρα και σταθμά και σφραγίδα. Τα έδειξε στους Χιώτες και είπε: «Ό, τι πάρω από σας θα μετριέται με αυτά τα μέτρα και σταθμά, και αφού το πάρω, θα αφήνω την σφραγίδα μου. Όσοι δε δούλοι σας το σκάνε, θα τους ανακρίνω και θα μαθαίνω την αιτία. Αν μου φανεί πως το έσκασαν γιατί τους κάνατε άσκημα πράγματα, θα μένουν μαζί μου. Αν δεν έχουν δίκιο, θα τους στέλνω πίσω στους αφέντες τους.» Βλέποντας λοιπόν οι δούλοι πως οι Χιώτες τα αποδέχτηκαν αυτά με ευχαρίστηση, δεν το έσκαγαν πια συχνά, γιατί φοβότανε την κρίση του Δρίμακου. Και όσοι δραπέτες έμεναν μαζί του, φοβόταν πιο πολύ αυτόν, παρά τους αφέντες τους, και έκαναν ό, τι τους έλεγε, πειθαρχώντας σε αυτόν σα να ήταν στρατηγός. Γιατί τιμωρούσε τους ανυπάκουους και σε κανέναν δεν επέτρεπε να ληστεύει τους αγρούς ή να κάνει άλλη αδικία χωρίς να τον ρωτήσει. Στις γιορτές, κατέβαινε και έπαιρνε από τα κτήματα κρασί και σφάγια για θυσίες, όσα έδιναν οι αφέντες. Αν καταλάβαινε πως κάποιος του σχεδίαζε κακό, ή του έστηνε ενέδρα, τον τιμωρούσε. Μετά όμως η πόλη ανακήρυξε πως θα δώσει πολλά χρήματα σε όποιον τον πιάσει ή φέρει το κεφάλι του. Τότε, ο ίδιος ο Δρίμακος, που είχε πια γεράσει, φώναξε τον εραστή του σε ένα μέρος του λέει: «Από όλους τους ανθρώπους εγώ σε αγάπησα πιο πολύ. Εσύ είσαι ο δούλος μου, ο γιός μου, και όλα τ’ άλλα. Εμένα πέρασε η ζωή μου, έζησα αρκετά, εσύ είσαι νέος και έχεις να ζήσεις χρόνια ωραία. Τι πρέπει λοιπόν; Να γίνεις σωστός και ωραίος άντρας. Αφού λοιπόν το κράτος της Χίου δίνει σε όποιον με σκοτώσει πολλά χρήματα, και υπόσχεται να τον ελευθερώσει, εσύ πρέπει να μου πάρεις το κεφάλι, να το πας στην πόλη, να πάρεις τα χρήματα και να ζήσεις καλά.» Έφερνε αντίρρηση ο νεαρούλης, αλλά τον έπεισε να το κάνει. Παίρνοντας το κεφάλι του, παίρνει τα λεφτά της επικήρυξης από τους Χιώτες, έθαψε το σώμα του δραπέτη και πήγε στην πατρίδα του. Όσο για τους Χιώτες, συνέχισαν να ληστεύονται και να αδικούνται από τους δούλους τους, και θυμήθηκαν τότε την επιείκεια του σκοτωμένου, του έκαναν ηρώο και τον ονόμασαν «Ευμενή Ήρωα». Σε αυτόν ακόμα και τώρα θυσιάζουν οι δραπέτες απαρχές από όσα κλέβουν. Ακόμα λένε πως εμφανίζεται σε όνειρα σε πολλούς Χιώτες και τους ειδοποιεί για όσα τους ετοιμάζουν οι δούλοι. Και όποιος τον δει έτσι, θυσιάζει σε αυτόν, πηγαίνοντας στο ηρώο του.

Αυτά εξιστόρησε ο Νυμφόδωρος.

Δεν βρήκα να μνημονεύεται με το όνομα του σε πολλά αντίγραφα. [εδώ γίνεται παρένθεση για άλλο, άσχετο επεισόδιο της Χιώτικης ιστορίας, και συνεχίζει] Ο Νικόλαος ο περιπατητικός και ο στωικός Ποσειδώνιος στις ιστορίες τους, λένε πως οι Χιώτες εξανδραποδίστηκαν από τον Μιθριδάτη της Καππαδοκίας, που τους παράδωσε δεμένους στους δούλους τους για να μετοικισθούν στη γη της Κολχίδας. Έτσι λοιπόν ο θεός τους χρησμοδότησε αληθινά, [απειλώντας τους] επειδή πρώτοι αυτοί χρησιμοποίησαν αγορασμένους [ξένους] δούλους. Άλλωστε, από εκεί βγήκε η παροιμία «ο Χιώτης αγόρασε αφέντη», που την χρησιμοποιεί ο Εύπολις στους «Φίλους»"

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CF ... E%BF%CF%82

[Λαχουρένιος]

Βλέποντας λοιπόν οι δούλοι πως οι Χιώτες τα αποδέχτηκαν αυτά με ευχαρίστηση, δεν το έσκαγαν πια συχνά, γιατί φοβότανε την κρίση του Δρίμακου. Και όσοι δραπέτες έμεναν μαζί του, φοβόταν πιο πολύ αυτόν, παρά τους αφέντες τους, και έκαναν ό, τι τους έλεγε, πειθαρχώντας σε αυτόν σα να ήταν στρατηγός.

Δηλαδη ηταν κατι σαν ΔΕΚΟτζης συνδικαλιστης. Γεια σου ρε Ελλαδαρα.

Τότε, ο ίδιος ο Δρίμακος, που είχε πια γεράσει, φώναξε τον εραστή του

Έφερνε αντίρρηση ο νεαρούλης, αλλά τον έπεισε να το κάνει.

Το τσιμπησε το τεκνακι του ο Δριμακος. Μερακλης και γνησιος ελλην.

[Τλαξκαλτέκος]

Μερικά στοιχεία από την Π- Λ- Μπ .

- Ο Δρίμακος ήταν βαρβαρικής καταγωγής.

- Στη Χίο υπήρχε ο μεγαλύτερος αριθμός δούλων από όλες τις ελληνικές πόλεις της αρχαιότητας.

--------------------------------------------------
Στο βιβλίο της Γλώσσας της Δ΄Δημοτικού που διδασκόταν την δεκαετία του '90 τον παρουσίαζαν ως Μεσσηνιακής καταγωγής.

[Προέλλην]

Αφού ήταν μπινές, σίγουρα ΕΛ θα ήταν.

[Τλαξκαλτέκος]

Δεν είναι βέβαια σίγουρο πως το "εραστής" σήμαινε πως πηδηκοβολιόντουσαν κιόλας. Και μάλλον όχι γιατί ο Δρίμακος ήταν πολύ γέρος και δεν θα του έκανε κούκου. Άρα η σχέση τους θα πήγαινε προς το πνευματικό.

[Προέλλην]

Aυτο ακριβώς το αποπάνω, αυτό είναι ο Υπαρκτός Ελλημπανισμός

[Τλαξκαλτέκος]

Εσύ δηλαδή έχεις αποδείξεις πως την ματσακωνιάζαν την βάρκα ; Για φέρε τα στοκουμέντα σου !

[Προέλλην]

Ο Δρίμακος ήταν μπινές και ο εραστής του το πιθανότερο ήταν ανήλικος. Τυπική κατάσταση για αρχαία Ελλάδα. Nothing to see here, disperse.

[Λαχουρένιος]

Εσύ δηλαδή έχεις αποδείξεις πως την ματσακωνιάζαν την βάρκα ; Για φέρε τα στοκουμέντα σου !

Αφου λεει οτι ηταν εραστης του. Λογικα τον πηδαγε ο μικρος αφου ο Δριμακος ως μπαρμπας δε θα χε σηκωμαρες. Οχι πως εχει σημασια ποιος τον εδινε σε ποιον, οπως και να χει πουστης ηταν.