Οι μαρτυρίες όσων ήταν στην Κύπρο την εποχή εκείνη (μεταξύ αυτών και ο πατέρας μου, που υπηρετούσε τη θητεία του) λένε ότι αφ’ ενός δεν είχαν πολεμοφόδια, αφ’ ετέρου είτε δεν λάμβαναν τις απαιτούμενες εντολές να χτυπήσουν τους Τούρκους είτε τους έλεγαν ότι «δεν είναι τίποτα» και να μην αντιδράσουν. Οι δε Τούρκοι δεν είχαν λάβει κανένα ιδιαίτερο μέτρο για να προστατευθούν από ενδεχόμενη αντίδραση του ελληνικού στρατού. Κάτι ήξεραν προφανώς και πήγαιναν για «βολτίτσα» στην Κύπρο.





