ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

['71]

Το θέτω υπόψη του Adminovic επειδή "όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια", επομένως μήπως θεωρήσει ότι θα έπρεπε να ρυθμιστεί το θέμα δημοψηφισματικά "ποιοι ακριβώς νικήθηκαν, οι Έλληνες ή οι Σκοπιανοί;".

Το σωστό ερώτημα φίλε Νίκο θα ήταν "νικήθηκαν οι Ρωμιοί ή οι Σλαβομακεδόνες"..

Οι Έλληνες και οι Μακεδόνες έπαψαν να υπάρχουν εδώ και κάτι χιλιετίες. Καιρός να το χωνέψετε κι εσείς και οι Σλαβομακεδόνες. Αν θες τώρα να πούμε τί ακριβώς ήταν οι αρχαίοι Μακεδόνες, έχουμε σχετικό νήμα στην ενότητα Ιστορία.

Το ότι ο κάθε τριτοκοσμικός νοτιοβαλκάνιος ψάχνει κάποιο γκλαμουράτο αρχαίο λαό της περιοχής για να ταυτιστεί με αυτόν και να ανέβει το πρεστίζ του δεν σημαίνει ότι θα κάνουμε την ιστορία από επιστήμη ανέκδοτο.

Επανερχόμαστε τώρα στο σήμερα και ρωτώ: προτιμάς τη Μεγάλη Αλβανία + Μεγάλη Βουλγαρία στα βόρεια σύνορά σου ή την κατάσταση όπως είναι σήμερα και ένα κράτος με το οποίο θα έχεις φιλικές σχέσεις;

Τίποτα από αυτά δεν τον απασχολούν,το ζητούμενο γι'αυτούς είναι να πεθάνει ο αλήτης ο Τσίπρας.

[ВладимирВладимирович]

Να αφήσω λίγο και αυτό εδώ...

Προσέξτε τώρα πώς τυχαίνει όλοι αυτοί που μιλάνε τη μακεδονική να έχουν όλοι ελληνικά επώνυμα παράγωγα κάποιου μικρού ονόματος (Δημητρίου, Ιωάννου, Κωνσταντίνου κλπ)...

makedoniki.jpg

Δεν ειναι κατι περιεργο, 100 χρονια πριν ακομα και στην Πολη πολλα ληξιαρχικα γεγονοτα γραφοταν μονο με πατρώνυμο, χωρις επιθετο. Τι να περιμενουμε δηλαδη απο την επαρχια...

[NikosVy]

Εγώ φίλε Adminovic δεν είμαι ούτε 100% υπέρ ούτε 100% κατά της Συμφωνίας.

Πιστεύω ότι το θέμα κακώς ξεκίνησε. Ας έμπαιναν και σε ΟΗΕ και σε ΝΑΤΟ με οποιαδήποτε ονομασία, ακόμα και "Δημοκρατία της Μακεδονίας"

Απλά εμείς κάθε φορά που βλέπαμε αυτή την ονομασία σε κάποιο διεθνές έγγραφο θα βάζαμε και ένα σφραγιδάκι πριν από όποια υπογραφή μας που θα έλεγε "Με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος, δεν αναγνωρίζουμε στη χώρα αυτή το δικαίωμα να αυτοαποκαλείται Μακεδονία". Τελεία και παύλα. Και η Τουρκία το ίδιο έκανε για το ΠΓΔΜ. Τώρα με τα κομπιούτερς δεν χρειάζεται ούτε το κουραστικό σφραγιδάκι.

Αυτό που θα τους έκαιγε, δεν θα ήταν αν μπήκαν ή όχι στον ΟΗΕ με το όνομα "Μακεδονία" (η ψήφος της Ελλάδας στη Γενική Συνέλευση δεν έχει αξία, αλλά και η Παλαιστίνη που έγινε δεκτή στον ΟΗΕ με ψηφοφορία, δεν πέτυχε τύποτα, ούτε έγινε κράτος, ούτε μπήκε στον ΟΗΕ για να μην υπερβάλουμε την αξία των αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης, πολύ περισσότερο μιας Διεθνούς Διάσκεψης Τυποποίησης Ονομασιών για την οποία έκανε τόσο θέμα για το 1977 ο Κοτζιάς, ότι δήθεν αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ η μακεδονική γλώσσα και λοιπές μπούρδες).

Θα καίγονταν οι Σκοπιανοί για την ελληνική υπογραφή και συγκατάθεση, δεν θα κινδύνευαν τα ελληνικά προϊόντα, και κάποια μέρα θα χτύπαγαν οι σκοπιανοί την πόρτα της Ε.Ε. οπότε θα ξεκαθαρίζαμε νομίμως τα πράγματα (όπως έκαναν οι Γάλλοι με την ονομασία "Ηνωμένο Βασίλειιο" και όχι Μ. Βρετανία), αλλά και οι φίλοι μας οι Βούλγαροι που θα τους περίμεναν στη στροφή για τους όρους "μακεδονικό έθνος" και "μακεδονική γλώσσα".

Έχοντας πάντα την πεποίθηση ότι η γνώμη μου είναι μειοψηφούσα.
Διατελώ Υμέτερος,

['71]

Εγώ φίλε Adminovic δεν είμαι ούτε 100% υπέρ ούτε 100% κατά της Συμφωνίας.

Πιστεύω ότι το θέμα κακώς ξεκίνησε. Ας έμπαιναν και σε ΟΗΕ και σε ΝΑΤΟ με οποιαδήποτε ονομασία, ακόμα και "Δημοκρατία της Μακεδονίας"

Απλά εμείς κάθε φορά που βλέπαμε αυτή την ονομασία σε κάποιο διεθνές έγγραφο θα βάζαμε και ένα σφραγιδάκι πριν από όποια υπογραφή μας που θα έλεγε "Με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος, δεν αναγνωρίζουμε στη χώρα αυτή το δικαίωμα να αυτοαποκαλείται Μακεδονία". Τελεία και παύλα. Και η Τουρκία το ίδιο έκανε για το ΠΓΔΜ. Τώρα με τα κομπιούτερς δεν χρειάζεται ούτε το κουραστικό σφραγιδάκι.

Αυτό που θα τους έκαιγε, δεν θα ήταν αν μπήκαν ή όχι στον ΟΗΕ με το όνομα "Μακεδονία" (η ψήφος της Ελλάδας στη Γενική Συνέλευση δεν έχει αξία, αλλά και η Παλαιστίνη που έγινε δεκτή στον ΟΗΕ με ψηφοφορία, δεν πέτυχε τύποτα, ούτε έγινε κράτος, ούτε μπήκε στον ΟΗΕ για να μην υπερβάλουμε την αξία των αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης, πολύ περισσότερο μιας Διεθνούς Διάσκεψης Τυποποίησης Ονομασιών για την οποία έκανε τόσο θέμα για το 1977 ο Κοτζιάς, ότι δήθεν αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ η μακεδονική γλώσσα και λοιπές μπούρδες).

Θα καίγονταν οι Σκοπιανοί για την ελληνική υπογραφή και συγκατάθεση, δεν θα κινδύνευαν τα ελληνικά προϊόντα, και κάποια μέρα θα χτύπαγαν οι σκοπιανοί την πόρτα της Ε.Ε. οπότε θα ξεκαθαρίζαμε νομίμως τα πράγματα (όπως έκαναν οι Γάλλοι με την ονομασία "Ηνωμένο Βασίλειιο" και όχι Μ. Βρετανία), αλλά και οι φίλοι μας οι Βούλγαροι που θα τους περίμεναν στη στροφή για τους όρους "μακεδονικό έθνος" και "μακεδονική γλώσσα".

Έχοντας πάντα την πεποίθηση ότι η γνώμη μου είναι μειοψηφούσα.
Διατελώ Υμέτερος,

Ο λόγος που κτυπάς στο διαδίκτυο τη συμφωνία εσύ κι οι όμοιοί σου παρά το γεγονός ότι είναι καλή,είναι το γεγονός ότι την έφερε ο συριζα.Ο βασικός λόγος αυτός είναι,ας μην κοροιδευόμαστε μεταξύ μας.Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το αντισυριζα μέτωπο εμφάνισε ρωγμές μετά τη συμφωνία και αναλόγως την οπτική και θραύση.Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες και κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν τα παίρνει στα σοβαρά,εκτός αν μιλάμε για νδ κομματόσκυλα και σαμαροβενιζελικούς χουλιγκάνους και συνοδοιπόρους.

[pluton]

[NikosVy]

Και ο Κεμάλ;

Έχω λοιπόν τήν τιμή, μέ τήν ιδιότητα μου ώς αρχηγού τής ελληνικής κυβέρνησης τό 1930, όταν ή υπογραφή του έλληνο-τουρκικού συμφώνου σημάδεψε μια νέα εποχή στην πορεία τής Εγγύς Ανατολής προς τήν ειρήνη, νά θέσω πρό τών εξεχόντων μελών τής επιτροπής του βραβείου Νόμπελ για τήν ειρήνη τήν υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ώς άξιου αυτής τής επιφανούς τιμής.

Δεχθείτε, κύριε πρόεδρε, τήν έκφραση τής μέγιστης εκτίμησης μου.

[Προέλλην]

Greece's invisible minority - the Macedonian Slavs

By ratifying an agreement with the newly renamed Republic of North Macedonia, Greece has implicitly recognised the existence of a Macedonian language and ethnicity. And yet it has denied the existence of its own Macedonian minority for decades, says Maria Margaronis. Will something now change?

Mr Fokas, 92, stands straight as a spear in his tan leather brogues and cream blazer, barely leaning on the ebony and ivory cane brought from Romania by his grandfather a century ago. His mind and his memory are as sharp as his outfit.

A retired lawyer, Mr Fokas speaks impeccable formal Greek with a distinctive lilt: his mother tongue is Macedonian, a Slavic language related to Bulgarian and spoken in this part of the Balkans for centuries. At his son's modern house in a village in northern Greece, he takes me through the painful history of Greece's unrecognised Slavic-speaking minority.

Mr Fokas takes care to emphasise from the start that he is both an ethnic Macedonian and a Greek patriot. He has good reason to underline his loyalty: for almost a century, ethnic Macedonians in Greece have been objects of suspicion and, at times, persecution, even as their presence has been denied by almost everyone.

Most are reluctant to speak to outsiders about their identity. To themselves and others, they're known simply as "locals" (dopyi), who speak a language called "local" (dopya). They are entirely absent from school history textbooks, have not featured in censuses since 1951 (when they were only patchily recorded, and referred to simply as "Slavic-speakers"), and are barely mentioned in public. Most Greeks don't even know that they exist.

That erasure was one reason for Greece's long-running dispute with the former Yugoslav republic now officially called the Republic of North Macedonia. The dispute was finally resolved last month by a vote in the Greek parliament ratifying (by a majority of just seven) an agreement made last June by the countries' two prime ministers. When the Greek Prime Minster, Alexis Tsipras, referred during the parliamentary debate to the existence of "Slavomacedonians" in Greece - at the time of World War Two - he was breaking a long-standing taboo.

The use of the name "Macedonia" by the neighbouring nation state implicitly acknowledges that Macedonians are a people in their own right, and opens the door to hard questions about the history of Greece's own Macedonian minority.

When Mr Fokas was born, the northern Greek region of Macedonia had only recently been annexed by the Greek state. Until 1913 it was part of the Ottoman Empire, with Greece, Bulgaria and Serbia all wooing its Slavic-speaking inhabitants as a means to claiming the territory. It was partly in reaction to those competing forces that a distinctive Slav Macedonian identity emerged in the late 19th and early 20th Century. As Mr Fokas's uncle used to say, the family was "neither Serb, nor Greek, nor Bulgarian, but Macedonian Orthodox".

In the end, the Slav Macedonians found themselves divided between those three new states. In Greece, some were expelled; those who remained were pushed to assimilate. All villages and towns with non-Greek names were given new ones, chosen by a committee of scholars in the late 1920s, though almost a century later some "locals" still use the old ones.

In 1936, when Mr Fokas was nine years old, the Greek dictator Ioannis Metaxas (an admirer of Mussolini) banned the Macedonian language, and forced Macedonian-speakers to change their names to Greek ones.

Mr Fokas remembers policemen eavesdropping on mourners at funerals and listening at windows to catch anyone speaking or singing in the forbidden tongue. There were lawsuits, threats and beatings.

Women - who often spoke no Greek - would cover their mouths with their headscarves to muffle their speech, but Mr Fokas's mother was arrested and fined 250 drachmas, a big sum back then.

"Slavic-speakers suffered a lot from the Greeks under Metaxas," he says. "Twenty people from this village, the heads of the big families, were exiled to the island of Chios. My father-in-law was one of them." They were tortured by being forced to drink resin oil, a powerful laxative.

When Germany, Italy and Bulgaria invaded Greece in 1941, some Slavic-speakers welcomed the Bulgarians as potential liberators from Metaxas's repressive regime. But many soon joined the resistance, led by the Communist Party (which at that time supported the Macedonian minority) and continued fighting with the Communists in the civil war that followed the Axis occupation. (Bulgaria annexed the eastern part of Greek Macedonia from 1941 to 1944, committing many atrocities; many Greeks wrongly attribute these to Macedonians, whom they identify as Bulgarians.)

When the Communists were finally defeated, severe reprisals followed for anyone associated with the resistance or the left.

"Macedonians paid more than anyone for the civil war," Mr Fokas says. "Eight people were court-martialled and executed from this village, eight from the next village, 23 from the one opposite. They killed a grandfather and his grandson, just 18 years old.

..

It's impossible accurately to calculate the number of Slavic-speakers or descendants of ethnic Macedonians in Greece. Historian Leonidas Embiricos estimates that more than 100,000 still live in the Greek region of Macedonia, though only 10,000 to 20,000 would identify openly as members of a minority - and many others are proud Greek nationalists.

The Macedonian language hasn't officially been banned in Greece for decades, but the fear still lingers. A middle-aged man I met in a village near the reed beds of Lake Prespa, where the agreement between Greece and the North Macedonian republic was first signed last June, explained that this fear is passed down through the generations. "My parents didn't speak the language at home in case I picked it up and spoke it in public. To protect me. We don't even remember why we're afraid any more," he said. Slowly the language is dying. Years of repression pushed it indoors; assimilation is finishing the job.

And yet speaking or singing in Macedonian can still be cause for harassment. Mr. Fokas' son is a musician; he plays the haunting Macedonian flute for us as his own small son looks on. He and a group of friends used to host an international music festival in the village square, with bands from as far away as Brazil, Mexico and Russia.

"After those bands had played we'd have a party and play Macedonian songs," he says. "None of them were nationalist or separatist songs - we would never allow that. But in 2008, just as we were expecting the foreign musicians to arrive, the local authority suddenly banned us from holding the festival in the square, even though other people - the very ones who wanted us banned - still hold their own events there."

At the last minute, the festival was moved to a field outside the village, among the reeds and marshes, without proper facilities - which, Mr Fokas's son points out, only made Greece look bad.

"And do you know why the songs are banned in the square but not the fields outside?" his father adds. "Because around the square there are cafes, and local people could sit there and watch and listen secretly. But outside the village they were afraid to join in - they would have drawn attention to themselves by doing that."

The ratification of Greece's agreement with the Republic of North Macedonia - and its implicit recognition of a Macedonian language and ethnicity - is a major political breakthrough which should help to alleviate such fears. But the process has also sparked new waves of anger and anxiety, with large, sometimes violent protests opposing the agreement, supported by parts of the Orthodox church.

An election is due before the end of the year. Greece's right-wing opposition has been quick to capitalise on nationalist sentiments, accusing the Syriza government of treason and betrayal. For Greece's Slavic-speakers, who have long sought nothing more than the right to cultural expression, the time to emerge from the shadows may not quite yet have arrived.

https://www.bbc.com/news/stories-47258809

[pluton]

Τα αποτελέσματα της κατάπτυστης συμφωνίας που έκανε η αριστερά για την Μακεδονία.

Ερωτηματικά και οργή προκαλεί το εκτενές ρεπορτάζ του βρετανικού δικτύου BBC για τη «σλαβομακεδονική μειονότητα» της Ελλάδας.

Όπως αναφέρει το βρετανικό αφιέρωμα, η Αθήνα, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, αναγνώρισε τους «Μακεδόνους» και πλέον η χώρας μας οδηγείται με σταθερά και μεγάλα βήματα προς διαμελισμό.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ αυτό, στην Ελλάδα κατοικείται εδώ και χρόνια μια καταπιεσμένη “μακεδονική” μειονότητα, η οποία μέχρι τη συμφωνία των Πρεσπών δεν αναγνωριζόταν, καταπιεζόταν, εξοριζόταν από το ελληνικό κράτος.

Μάλιστα το BBC έχει πάρει και συνεντεύξεις από υποτιθέμενα μέλη της «μακεδονικής μειονότητας» της Ελλάδας προκειμένου να τεκμηριώσει τους ανθελληνικούς ισχυρισμούς.

Συγκεκριμένα στο ρεπορτάζ του το BBC αναφέρει:

«Επικυρώνοντας την συμφωνία με την νεοσυσταθείσα «Βόρεια Μακεδονία» η Ελλάδα έχει ρητά αναγνωρίσει την ύπαρξη «Μακεδονικής» γλώσσας και εθνότητας. Και ακόμη αρνείται την ύπαρξη της δικιάς της «Μακεδονικής» μειονότητας για δεκαετίες λέει η Μαρία Margaronis. Θα αλλάξει τώρα κάτι;

O κύριος Φωκάς ετών 92, ένας συνταξιούχος δικηγόρος μιλά ελληνικά αλλά με ένα ιδίωμα, η μητρική του γλώσσα είναι τα Μακεδονικά, μια σλαβική γλώσσα που σχετίζεται με τα Βουλγαρικά και την μιλούσαν στα Βαλκάνια για δεκαετίες. Μας ξεναγεί στο μοντέρνο σπίτι του γιου του στην βόρεια Ελλάδα και μας εξιστορεί μια ιστορία που πονάει, την ιστορία της μη αναγνωρισμένης σλαβικής μειονότητας της Ελλάδας.

Ο κύριος Φωκάς μας διευκρινίζει εξαρχής ότι είναι και τα δύο: εθνικά «Μακεδόνας» και Έλληνας πατριώτης. Εχει καλό λόγο να υπογραμμίζει την αφοσίωση του, για περίπου έναν αιώνα, οι «Μακεδόνες» στην Ελλάδα ήταν αντικείμενα υποψίας καθώς η παρουσία τους δεν γινόταν αποδεκτή από κανέναν.

Οι περισσότεροι ήταν απρόθυμοι να μιλούν σε ξένους για την ταυτότητα τους. Για τους εαυτούς τους και τους άλλους, είναι γνωστοί απλά ως «ντόπιοι», που μιλούν μια γλώσσα που ονομάζεται «τοπική» (dopya).

Απουσιάζουν εντελώς από τα εγχειρίδια της σχολικής ιστορίας, δεν έχουν εμφανιστεί στις απογραφές από το 1951 (αναφέρθηκαν απλώς ως κάποιοι που μιλούν «σλαβικά») και δεν αναφέρονται καθόλου στο κοινό. Οι περισσότεροι Έλληνες δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχουν.

Αυτή η διαγραφή ήταν ένας από τους λόγους για την μακρόχρονη διαμάχη της Ελλάδας με την πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία, που τώρα επίσημα ονομάζεται Δημοκρατία της «Βόρειας Μακεδονίας».

Η διαμάχη επιλύθηκε τελικά τον περασμένο μήνα με ψηφοφορία στο ελληνικό κοινοβούλιο επικυρώνοντας (με πλειοψηφία μόλις επτά ατόμων), μια συμφωνία που έγινε τον περασμένο Ιούνιο από τους δύο πρωθυπουργούς των χωρών. Όταν ο πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας, αναφέρθηκε κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης στην ύπαρξη «Σλαβομακεδόνων» στην Ελλάδα – την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου – έσπασε ένα μακροχρόνιο ταμπού.

Η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» από το γειτονικό κράτος, αναγνωρίζει σιωπηρά ότι οι «Μακεδόνες» είναι αυτοί οι ίδιοι και ανοίγει την πόρτα σε δύσκολες ερωτήσεις σχετικά με την ιστορία της μακεδονικής «μειονότητας» της Ελλάδας.

Όταν γεννήθηκε ο κ. Φωκάς, η βόρεια ελληνική περιοχή της Μακεδονίας είχε μόλις προσαρτηθεί πρόσφατα από το ελληνικό κράτος. Μέχρι το 1913 ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Σερβία να «φλερτάρουν» με όσους κατοίκους μιλούσαν Σλαβικά, ως μέσο για την διεκδίκηση της επικράτειας.

Ως αντίδραση σε αυτές τις δυνάμεις που συγκρούονταν μεταξύ τους, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα προέκυψε μια ξεχωριστή ταυτότητα αυτή των «Σλαβομακεδόνων» . Όπως έλεγε ο θείος του κ. Φωκά, η οικογένεια δεν ήταν «ούτε Σέρβοι, ούτε Έλληνες ούτε Βούλγαροι, αλλά Ορθόδοξοι «Μακεδόνες».

Τελικά, οι Σλάβοι «Μακεδόνες» βρέθηκαν χωρισμένοι μεταξύ αυτών των τριών νέων κρατών. Στην Ελλάδα, ορισμένοι εκδιώχθηκαν, όσοι παρέμειναν αφομοιώθηκαν με την βία. Όλα τα χωριά και οι πόλεις με μη ελληνικά ονόματα έλαβαν νέα, τα οποία επέλεξε μια επιτροπή μελετητών στα τέλη της δεκαετίας του 1920, αν και σχεδόν έναν αιώνα μετά μερικοί «ντόπιοι» εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τα παλιά.

Το 1936, όταν ο κ. Φωκάς ήταν εννέα ετών, ο Έλληνας δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς (ένας θαυμαστής του Μουσολίνι) απαγόρευσε τη «μακεδονική» γλώσσα και ανάγκασε τους «Μακεδόνες» να αλλάξουν τα ονόματά τους σε ελληνικά.

Ο κ. Φωκάς θυμάται αστυνομικούς να παρακολουθούν όσους θρηνούσαν σε κηδείες και να στήνουν αυτί στα παράθυρα για να πιάσουν κάποιον που μιλάει ή τραγουδάει στην «απαγορευμένη γλώσσα». Υπήρχαν αγωγές, απειλές και ξυλοδαρμούς.

Οι γυναίκες – οι οποίες συχνά δεν μιλούσαν ελληνικά – θα κάλυπταν το στόμα τους με τις μαντίλες τους για να μιμηθούν την ομιλία τους, η μητέρα του κ. Φωκά συνελήφθη και της επιβλήθηκε πρόστιμο 250 δραχμών, ένα μεγάλο ποσό τότε.

«Οι Σλάβοι υπέφεραν πολλά από τους Έλληνες κάτω από τον Μεταξά», λέει. «Είκοσι άνθρωποι από αυτό το χωριό, οι αρχηγοί των μεγάλων οικογενειών, εξορίστηκαν στο νησί της Χίου, ο πεθερός μου ήταν ένας από αυτούς». Βασανίστηκαν, αναγκάστηκαν να πίνουν ρητινέλαιο, ένα ισχυρό καθαρτικό.

Όταν η Γερμανία, η Ιταλία και η Βουλγαρία εισέβαλαν στην Ελλάδα το 1941, μερικοί που Σλάβοι υποδέχτηκαν τους Βούλγαρους ως πιθανούς απελευθερωτές από το καταπιεστικό καθεστώς του Μεταξά. Αλλά πολλοί σύντομα εντάχθηκαν στην αντίσταση, υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος (το οποίο τότε υποστήριζε τη μακεδονική μειονότητα) και συνέχισαν να αγωνίζονται με τους κομμουνιστές στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε την κατοχή του Άξονα. (Η Βουλγαρία προσάρτησε το ανατολικό τμήμα της ελληνικής Μακεδονίας από το 1941 έως το 1944, διαπράττοντας πολλές φρικαλεότητες, πολλοί Έλληνες αποδίδουν εσφαλμένα αυτά στους «Μακεδόνες», τους οποίους αναγνωρίζουν ως Βούλγαροι).

Όταν οι κομμουνιστές τελικά ηττήθηκαν, ακολούθησαν σοβαρά αντίποινα για όποιον συνδεόταν με την αντίσταση ή την αριστερά.

«Οι «Μακεδόνες» πλήρωσαν περισσότερο από οποιονδήποτε για τον εμφύλιο πόλεμο», λέει ο κ. Φωκάς. «Οκτώ άτομα δικάστηκαν και εκτελέστηκαν από αυτό το χωριό, οκτώ από το επόμενο χωριό, 23 από το ένα απέναντι, σκοτώθηκαν ένας παππούς και ο εγγονός του, μόλις 18 χρονών».

Ο κ. Φωκάς στη συνέχεια φοίτησε στη Θεσσαλονίκη – αλλά και ο ίδιος συνελήφθη και πέρασε τρία χρόνια στη Μακρόνησο, όχι για κάτι που έκανε, αλλά επειδή η μητέρα του βοήθησε τον γαμπρό του να αποδράσει από τον φεγγίτη ένα καφενείο όπου κρατούνταν.

Οι περισσότεροι από τους κρατούμενους στη Μακρόνησο ήταν Έλληνες αριστεριστές και πιέστηκαν να υπογράψουν δηλώσεις μετάνοιας για το υποτιθέμενο κομμουνιστικό τους παρελθόν. Εκείνοι που αρνήθηκαν αναγκάστηκαν να συρθούν κάτω από συρματόπλεγμα ή χτυπημένοι με παχιά μπαμπού. «Τα πράγματα έγιναν φρικτά», λέει ο κ. Φωκάς. «Αλλά δεν πρέπει να μιλάμε γι “αυτούς, είναι μια προσβολή του ελληνικού πολιτισμού, βλάπτει το καλό όνομα της Ελλάδας».

Δεκάδες χιλιάδες μαχητές με το Δημοκρατικό Στρατό, περίπου οι μισοί από αυτούς μιλούσαν σλαβικά, εξορίστηκαν στις χώρες του ανατολικού μπλοκ κατά τη διάρκεια και μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Περίπου 20.000 παιδιά μεταφέρθηκαν πέρα ​​από τα σύνορα από τους κομμουνιστές, είτε για την προστασία τους είτε ως εφεδρικά στρατεύματα για μια μελλοντική αντεπίθεση.

Πολλοί Σλάβοι πολίτες επίσης πήγαν βόρεια για ασφάλεια. Ολόκληρα χωριά έμειναν κενά, όπως ο παλιός οικισμός της Κρυσταλλοπηγής (Smrdes στα «Μακεδονικά») κοντά στα αλβανικά σύνορα, όπου μόνο η επιβλητική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου μαρτυρεί έναν πληθυσμό που κάποτε αριθμούσε περισσότερες από 1.500 ψυχές.

Το 1982, 30 χρόνια μετά το τέλος της σύγκρουσης, η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Ελλάδας εξέδωσε διάταγμα που επέτρεπε την επιστροφή των προσφύγων από τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά μόνο εκείνοι που ήταν «ελληνικής καταγωγής».

Οι «Μακεδόνες» από την Ελλάδα παρέμειναν εξόριστοι από τη χώρα τους, τα χωριά τους και τη γη τους, οι οικογένειες που χωρίστηκαν από τον πόλεμο δεν επανασυνδέθηκαν ποτέ.

Ο πατέρας και ο γαμπρός του κ. Φωκά πέθαναν και στα Σκόπια. Όμως, επισημαίνει, η απόφαση αυτή αναγνώρισε σιωπηρά ότι υπήρχαν «Μακεδόνες» (σσ μειονότητα) στην Ελλάδα, παρόλο που το κράτος δεν αναγνώρισε ποτέ επίσημα την ύπαρξή τους: «Αυτοί οι πρόσφυγες πολέμου άφησαν πίσω τους τα παιδιά, τα εγγόνια, τους πατέρες και τις μητέρες. »

Είναι αδύνατο να υπολογιστεί με ακρίβεια ο αριθμός των Σλάβων ή των απογόνων των «Μακεδόνων» στην Ελλάδα. Ο ιστορικός Leonidas Embiricos εκτιμά ότι περισσότεροι από 100.000 εξακολουθούν να ζουν στην ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας, αν και μόνο 10.000 έως 20.000 θα αναγνωριστούν ανοιχτά ως μέλη μιας μειονότητας – και πολλοί άλλοι είναι υπερήφανοι Ελληνες εθνικιστές.

Η «Μακεδονική» γλώσσα δεν έχει επίσημα απαγορευτεί στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες, αλλά ο φόβος εξακολουθεί να παραμένει. Ένας μεσήλικας άνδρας που συνάντησα σε ένα χωριό κοντά στη λίμνη Πρέσπα, όπου η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και «Βόρειας Μακεδονίας» υπογράφηκε τον περασμένο Ιούνιο, εξήγησε ότι ο φόβος αυτός περνάει μέσα από τις γενιές.

«Οι γονείς μου δεν μιλούσαν τη γλώσσα στο σπίτι, σε περίπτωση που την έπαιρνα και την μιλούσα δημόσια, για να με προστατέψουν, δεν θυμάμαι, γιατί φοβούμαστε πια», είπε. Αργά η γλώσσα πέθαινε. Χρόνια καταστολής, την έσπρωξαν σε «εσωτερικούς» χώρους. η αφομοίωση την τελείωσε.

Και όμως μιλώντας ή τραγουδώντας στα «Μακεδονικά» μπορεί ακόμα να είναι αιτία παρενόχλησης. Ο γιος του κ. Φωκά είναι μουσικός. παίζει το «Μακεδονικό» φλάουτο καθώς μας κοιτάζει ο δικός του μικρός γιος. Αυτός και μια ομάδα φίλων συνήθιζαν να φιλοξενούν ένα διεθνές φεστιβάλ μουσικής στην πλατεία του χωριού, με συγκροτήματα από τη Βραζιλία, το Μεξικό και τη Ρωσία.

«Αφού έπαιζαν τα συγκροτήματα αυτά, κάναμε πάρτι και παίζαμε «Μακεδονικά» τραγούδια», λέει. «Κανένα από αυτά δεν ήταν εθνικιστικά ή αυτονομιστικά – δεν θα το αφήναμε ποτέ αυτό. Αλλά το 2008, όπως περιμέναμε να φτάσουν οι ξένοι μουσικοί, η τοπική αρχή μας απαγόρευσε ξαφνικά την διοργάνωση του φεστιβάλ στην πλατεία…»

https://www.crashonline.gr/slider/13551 ... makedones/

[Προέλλην]

Μετά τους Βρετανούς, στα αυτιά δίνουν και οι Ρως

https://sputniknews.gr/ellada/201902222 ... eionotita/

Το Sputnik βάζει στο μικροσκόπιο την κοινότητα των σλαβόφωνων της Βόρειας Ελλάδας και μιλά με στέλεχος του προεδρείου του «Ουράνιου Τόξου», του κόμματος που όπως ισχυρίζεται, εκφράζει την αυτοαποκαλούμενη «μακεδονική μειονότητα που μιλά την μακεδονική γλώσσα».

Το 1995, ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, κάνοντας τον απολογισμό της διαχείρισης του ονοματολογικού κατά την πρωθυπουργία του, είχε προβεί στην εξής δήλωση: «To θέμα των Σκοπίων το είδα από την πρώτη στιγμή στις πραγματικές του διαστάσεις. Αυτό που με απασχόλησε από την αρχή δεν ήταν το όνομα του κράτους αυτού. Το πρόβλημα για εμένα ήταν να μη δημιουργηθεί ένα δεύτερο μειονοτικό ζήτημα στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Αυτό ήταν το κλειδί της ελληνοσκοπιανής διαφοράς».

Σε ακόμα παλαιότερη δήλωσή του, ανέφερε ότι η «Μακεδονική μειονότητα είναι μειονότητα φάντασμα. Είναι η μοναδική περίπτωση, από όσες εγώ γνωρίζω, όπου την μειονότητα την παρουσιάζουν τρίτοι, απ' έξω από τη χώρα και όχι μέσα στην ενδιαφερόμενη χώρα.»

Σήμερα, το 2019, μετά την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από το ελληνικό κοινοβούλιο και τη μετονομασία της γειτονικής χώρας σε Βόρεια Μακεδονία, μια ομάδα αγνώστου αριθμού Ελλήνων πολιτών διεκδικεί την αναγνώριση της ως «Μακεδονική Μειονότητα της Ελλάδας».

Το «Ουράνιο Τόξο» είναι το κόμμα που όπως ισχυρίζεται, εκφράζει την αυτοαποκαλούμενη «μακεδονική μειονότητα που μιλά την μακεδονική γλώσσα».

«Υπάρχουν περίπου 500 χωριά στη Βόρεια Ελλάδα από την Καστοριά μέχρι τη Δράμα και μέχρι τις παρυφές της Ναούσης και της Βέροιας όπου ακούγεται η απαγορευμένη γλώσσα», τονίζει στο Sputnik o Παύλος Βοσκόπουλος, μέλος του προεδρείου και ιδρυτικό στέλεχος του κόμματος. «"Μη μιλάς παιδί μου, βούλωσέ το", έλεγαν αρκετοί γονείς στα παιδιά τους, όταν τα άκουγαν να τη μιλάνε» προσθέτει αναφερόμενος σε περασμένες δεκαετίες.

Το «Ουράνιο Τόξο» ζητά να διδάσκεται στα σχολεία η μακεδονική γλώσσα, εκεί που είναι ζωντανή. «Κανονικά στα σχολεία του ελληνικού κράτους, όχι σε παράλληλα σχολεία, γιατί εκεί θα υπάρξει περιθωριοποίηση», αναφέρει ο πρόεδρός του. «Δύσκολο είναι να εκτιμήσουμε τον ακριβή αριθμό ομιλητών. Αν βρεθείτε σε πανηγύρια χωριών στην Καστοριά, στις Σέρρες, στην Ημαθία, θα ακούσεις τα λεγόμενα μακεδονικά τραγούδια σε αυτήν την "ανύπαρκτη" γλώσσα».

«Ο μέσος Έλληνας αγνοεί ότι υπάρχουν πολίτες στα Βαλκάνια που μιλούν για τη σύγχρονη μακεδονική ταυτότητα, λαμβάνοντας υπ'όψιν τη σλαβική παράμετρο χωρίς να συνδέονται κατ' αποκλειστικότητα με την αρχαιότητα», αναφέρει ο Παύλος Βοσκόπουλος υποστηρίζοντας ότι το κόμμα του είναι κατά της αρχαιολατρείας και ότι «η σύγχρονη μακεδονική ιδεολογία δομήθηκε στη μαγιά αναρχικών και σοσιαλιστικών ιδεών».

Η ευαισθησία των Ελλήνων απέναντι στον όρο «Μακεδονία» δημιουργεί πολέμιους αλλά και υποστηρικτές απέναντι στο κόμμα του «Ουράνιου Τόξου».

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στις 4 Δεκεμβρίου 1991, έβαλε τρεις όρους προς την κυβέρνηση της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας για την αναγνώριση της χώρας αυτής.

Ο πρώτος ήταν η αλλαγή του ονόματος «Μακεδονία», η οποία έχει γεωγραφική και όχι εθνική υπόσταση, ο δεύτερος ήταν η αναγνώριση ότι δεν έχει εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας και ο τρίτος, η ρητή αναγνώριση ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα μακεδονική μειονότητα. Από τότε, πάγια άποψη των ελληνικών κυβερνήσεων παραμένει ότι δεν υφίσται μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα.

Τον περασμένο Δεκέμβριο ξέσπασε μια κόντρα με αφορμή το θέμα αυτό ανάμεσα στο Μέγαρο Μαξίμου και τη Νέα Δημοκρατία. Ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης επισήμανε ότι «ίσως δρομολογείται διεκδίκηση μακεδονικής μειονότητας εντός της Ελλάδας».

Σε απάντησή του, το Γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού, κατηγόρησε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι συνεχίζει «τον επικίνδυνο και ολισθηρό δρόμο, ανοίγοντας τώρα αυτοβούλως και θέμα "μειονότητας", ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι και το τελευταίο παράθυρο σε μία τέτοια πιθανότητα κλείνει οριστικά η ίδια η Συμφωνία των Πρεσπών».

Παράλληλα, κατηγόρησε τον κ. Μητσοτάκη πως «ξεχνάει ότι επί των ημερών της παράταξής του αναγνωρίστηκε η ύπαρξη "μακεδονικής γλώσσας" το 1977 στη διάσκεψη του ΟΗΕ» ενώ υπενθύμιζε ότι σε συνέντευξή του στο Politico «άνοιξε αυτοβούλως ζήτημα αυτονομιστικών δυνάμεων» στην Ελλάδα.

«Κανείς δεν αμφισβητεί ότι υπάρχουν σλαβόφωνες ή δίγλωσσες οικογένειες στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά μειονότητα δεν υπάρχει» επισημαίνει στο Sputnik συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, «αφού τα ποσοστά του καθιστούν την σχετική υπόθεση, μη συγκρίσιμη αριθμητικά με οποιαδήποτε αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα στην Ευρώπη».

Από την πλευρά του, ο Παύλος Βοσκόπουλος τονίζει ότι αφού σέβεται το δικαίωμα του άλλου στον αυτοπροσδιορισμό θέλει να το έχει και ο ίδιος.

Την ίδια στιγμή, καταγγέλλει την αντίθεση εθνικιστών από την Ελλάδα και από τη Βόρεια Μακεδονία με το Ουράνιο Τόξο και τους σκοπούς του, ενώ για τη συμφωνία των Πρεσπών εκφράζει την αντίθεση με τον γεωγραφικό πρόθεμα. «Είμαστε αντίθετοι στον εκατέρωθεν αλυτρωτισμό καθώς όταν ακούσει κάποιος και μαθαίνει για Βόρεια Μακεδονία, θα ρωτήσει τι συμβαίνει με τη Νότια Μακεδονία», επισημαίνει.

«Ως "Ουράνιο τόξο" καταδικάζουμε τον μακεδονικό εθνικισμό και όποιους βγάζουν αυτές τις βλακείες, χάρτες της μεγάλης Μακεδονίας. Τους καταδικάζουμε και θα τους πολεμάμε», προσθέτει.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Παύλου Βοσκόπουλου στο Sputnik:

Η συμφωνία των Πρεσπών είναι πλέον νόμος του ελληνικού κράτους και η γειτονική χώρα αναγνωρίζεται πλέον από την Ελλάδα ως Βόρεια Μακεδονία. Ποιά η θέση σας για αυτή τη συμφωνία;

Σαν πολίτες του ελληνικού κράτους και πολιτικό κόμμα, έχουμε το δικαίωμα να σχολιάσουμε. Πρέπει να τονίσουμε ότι η συμφωνία δεν είναι τέλεια, έχει και τα θετικά της και τα αρνητικά της, από τη δική μας πλευρά. Εμείς θεωρούμε ότι είναι ένα μικρό βήμα, θετικό, σε ότι αφορά την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών, όπου για 2,5 δεκαετίες υπήρχε ένα αγκάθι το ονοματολογικό. Συγκεκριμένα ένα βήμα μπροστά είναι ότι σε αυτή τη συμφωνία στα πλαίσια της ελληνικής εθνικής ιδεολογίας δεν γινόταν σεβαστή η ιδιαίτερη μακεδονική ταυτότητα, μεταξύ αυτών και η σύγχρονη μακεδονική γλώσσα. Στη συμφωνία γίνεται αναφορά ότι η μακεδονική γλώσσα γίνεται σεβαστή, καθώς η πάγια θέση του ελληνικού κράτους είναι ότι δεν υπάρχει μακεδονική γλώσσα. Το δεύτερο θετικό είναι ότι επειδή υπάρχει στη συμφωνία αναφορά για την μακεδονική εθνότητα που είναι κυρίως νομικός όρος, είναι ρητή η αναφορά ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει τη μακεδονική εθνικότητα. Ανοίγει ένα παράθυρο στη χώρα μας για να συζητηθεί το πώς συγκροτήθηκαν οι σύγχρονες εθνικές ταυτότητες μεταξύ αυτών και η μακεδονική. Το αρνητικό της συμφωνίας είναι το γεωγραφικό πρόθεμα. Παραπέμπει σε επόμενες γενιές και ανάλογα με το ποιος έχει την εξουσία, αλλά οι πολιτικές εξουσίες θα μπορούσαν να σπεκουλάρουν μεγαλοιδεατικά ή αλυτρωτικά. Μακάρι να μη γίνει φυσικά αυτό.

Σαν Έλληνες πολίτες μαθαίνουμε στην ιστορία ότι απελευθερώσαμε με τους Βαλκανικούς πολέμους τη Θεσσαλονίκη, άλλα ένα κομμάτι απέμεινε υποδουλωμένο όπως το Μοναστήρι η Γευγελή κλπ.

Στην άλλη πλευρά των συνόρων αναπόφευκτα όταν μια χώρα εκπέμπει ως φάρος σε όλο τον κόσμο, αυτομάτως όταν ακούσει κάποιος και μαθαίνει για Βόρεια Μακεδονία, θα ρωτήσει τι συμβαίνει με τη Νότια Μακεδονία. Γεωγραφικό πρόθεμα ανάλογα με τις πολιτικές εξουσίες μπορεί να οδηγήσει σε αλυτρωτικές πολιτικές. Είμαστε αντίθετοι στον εκατέρωθεν αλυτρωτισμό. Αυτό υποστηρίξαμε και στις παρεμβάσεις μας στον κύριο Νίμιτς. Θυμηθείτε πόσες αντιθέσεις υπήρξαν στα κράτη με γεωγραφικό πρόθεμα, όπως η Κορέα, το Βιετνάμ κλπ. Βέβαια υπάρχουν και περιοχές όπου βρίσκονται μακριά από εθνικισμούς.

Πόσα είδη Μακεδόνων αναγνωρίζετε; Για παράδειγμα υπάρχουν Έλληνες Μακεδόνες και Μακεδόνες της Βόρειας Μακεδονίας;

Είναι δικαίωμα του καθενός να αποκαλείται όπως θέλει, όπως και δεν μπορεί αμφισβητείται ο Έλληνας Μακεδόνας έτσι και δεν μπορεί να αμφισβητείται και ο Μακεδόνας το έθνος.
Σέβομαι το δικαίωμα σου στον αυτοπροσδιορισμό. Εγώ όμως δεν έχω δικαίωμα σε αυτό;Θες να λέγεσαι φίλε μου Έλληνας Μακεδόνας. Καλώς. Εμένα λέγε με Μακεδόνα- Μακεδόνα. Σαν τις καρέτα-καρέτα, είδος υπό εξαφάνιση (γέλια).

Τα φετίχ του ελληνικού εθνικισμού είναι μεταξύ άλλων ότι είμαστε Έλληνες, απόγονοι του Σωκράτη του Πλάτωνα και του Περικλή ότι δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού σε όλον τον κόσμο. Αυτός ο εθνικός μύθος μεγάλωσε στα πλαίσια της μεγαλοιδεατικής επεκτατικής πολιτικής στα Βαλκάνια. Αργότερα, μπήκε η μακεδονική παράμετρος ότι η Μακεδονία είναι ελληνική και ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν τμήμα του ελληνικού κόσμου. Εκεί βασίστηκε και η ελληνική επιχειρηματολογία κατά της δημιουργίας σύγχρονου μακεδονικού κράτους, που αγνοεί ότι στα Βαλκάνια δημιουργήθηκε σύγχρονη μακεδονική ιδεολογία περί το 1870- 1880 που δεν συνδέεται με τον αρχαίο κόσμο. Ο μέσος Έλληνας αγνοεί ότι υπάρχουν πολίτες στα Βαλκάνια που μιλούν για τη σύγχρονη μακεδονική ταυτότητα, λαμβάνοντας υπ'όψιν τη σλαβική παράμετρο, χωρίς να συνδέονται κατ αποκλειστικότητα με την αρχαιότητα.

Άρα λοιπόν ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας, Μακεδόνας ή και τα δύο; Η οικειοποίηση της ελληνικής ιστορίας από τη Βόρεια Μακεδονία τα προηγούμενα χρόνια σας βρίσκει σύμφωνους;

Γενικά δεν μας βρίσκει σύμφωνους η αρχαιολατρεία. Εμείς σαν ουράνιο τόξο απευθυνόμαστε σε σύγχρονες εθνικές ταυτότητες και στην πολιτική συνείδηση ενός συνειδητοποιημένου πολίτη ως κομμάτι σύγχρονων κρατών, όπου οι πολίτες θα φροντίζουν για την ευημερία και την εφαρμογή των νόμων. Στα δημοκρατικά πλαίσια και το καλό να γίνεται καλύτερο. Αυτή είναι η ιδεολογία μας. Αν μια χώρα γενικότερα σε ότι αφορά τα λεγόμενα εθνικά προβλήματα, κάνει αναφορά στο παρελθόν της και αγκιστρώνεται από την ιστορία ξεχνά ότι όσο πιο βαθιά πηγαίνει, τόσο μεγαλύτερο πρόβλημα έχει με τη σύγχρονη ταυτότητα της. Και αυτό αφορά τον κάθε πολίτη, όπου ζει είτε στην Ελλάδα είτε στη Βόρεια γείτονα μας ή στη Βουλγαρία είτε αλλού. Για να είμαστε ακριβής ας δούμε πως λειτουργούν τα σύγχρονα έθνη και ιδεολογίες. Σαν μωσαϊκό που για να το φτιάξει ο καλλιτέχνης θα διαλέξει τα πιο όμορφα πετράδια κατά την επιθυμία του, παρόντος και παρελθόντος. Τα κακά και τα άσχημα τα βάζει στην άκρη.

Εκ των πραγμάτων στην Ελλάδα, ο κάθε Έλληνας πολίτης, λέει πρωτίστως ότι είναι Έλληνας. Το προσωνύμιο Μακεδόνας, Πελοποννήσιος, Θεσσαλός, Θρακιώτης είναι συμπληρωματικό. Βεβαίως η εθνική μας ιδεολογία έχει φτιάξει το μωσαϊκό της και ταυτίζει τη σύγχρονη ελληνικότητα με αυτούς τους όρους.

Σε αυτό το χώρο όμως η ιστορία δεν ξεκινάει ούτε τελειώνει με τον Μέγα Αλέξανδρο. Όλοι καταγόμαστε από το homo sapiens και έχουμε ότι καλό και ότι κακό έχει περάσει από την ευρύτερη περιοχή. Ο όρος Μακεδόνας σαφώς και χρησιμοποιείται από όλους με διαφορετική ερμηνεία βάση των εθνικών ιδεολογιών.

Με βάση το μακεδονικό ζήτημα η ελληνική εθνική ιδεολογία πρέπει να κάνει μια μεταρρύθμιση και να ξεφύγει από την αρχαιοπληξία.

Την ίδια στιγμή ως «Ουράνιο τόξο», καταδικάζουμε τον μακεδονικό εθνικισμό και όποιους βγάζουν αυτές τις βλακείες, χάρτες της μεγάλης Μακεδονίας. Τους καταδικάζουμε και θα τους πολεμάμε.

Οι δημόσιες τοποθετήσεις σας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν αυξηθεί το τελευταίο έτος στη διάρκεια όλης αυτής της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων Ελλάδας- Βόρειας Μακεδονίας. Τι διεκδικείτε εσείς τώρα;

Πίσω από την κουρτίνα του προβλήματος, όπου και οι ξένοι απορούν για τις αντιρρήσεις της Ελλάδος και την τεράστια κινητοποίηση στο ζήτημα αυτό, είναι ακριβώς αυτό που δεν λέει. Συνεχώς υπάρχει η επιχειρηματολογία ότι υπάρχει ο κίνδυνος του αλυτρωτισμού του μεγαλοϊδεατισμού, για τη χρήση του ονόματος. Ένας λογικός ευρωπαίος γνωρίζει ότι αυτή η χώρα όχι μόνο στρατό δεν έχει, ζήτημα αν είναι 10.000 οι επαγγελματίες και γεωγραφικά και πολιτικά και οικονομικά και στρατιωτικά επουδενί μπορεί να αποτελέσει απειλή για την Ελλάδα.

Αυτό που υποκρύπτεται είναι το ζήτημα της μακεδονικής εθνικής μειονότητας στην Βόρεια Ελλάδα. Ένας λογικός Έλληνας πολιτικός θα μπορούσε να πει: Διαφωνούμε με τη χρήση του όρου Μακεδονία γιατί επειδή στη Βόρεια Ελλάδα έχουμε μακεδονική εθνική μειονότητα και φοβόμαστε μην τυχόν εφαρμοστούν αλυτρωτικές πολιτικές και έχουμε πρόβλημα εμείς όσον αφορά το γεωγραφικό μα διαμέρισμα που λέγεται Μακεδονία. Αυτή θα έπρεπε να είναι επίσημα, αλλά υπάρχει φόβος για να ειπωθεί κάτι τέτοιο, γιατί τότε οι Ευρωπαίοι θα απαντούσαν:

Αν δώσεις δικαιώματα στη μειονότητα και αναπτύξεις μια πραγματικά αληθινή δημοκρατία και αν οι μειονότητά σου αποτελείται από συνειδητούς πολίτες, γιατί να φοβάσαι τότε για το όνομα; Εκεί είναι η αχίλλεια πτέρνα της εθνικής ιδεολογίας και θέσης.

Η πολιτική θέση του Ουράνιου Τόξου είναι να σεβαστεί το ελληνικό κράτος τη γλώσσα μας και την ανάπτυξη της. Ζητάμε να διδάσκεται στα σχολεία η μακεδονική γλώσσα, εκεί που είναι ζωντανή. Κανονικά στα σχολεία του ελληνικού κράτους, όχι σε παράλληλα σχολεία, γιατί εκεί θα υπάρξει περιθωριοποίηση.

Άρα εσείς διεκδικείτε την ύπαρξη μακεδονικής μειονότητας εντός της επικράτειας. Ποια είναι αυτή η γλώσσα που αναφέρετε και πόσοι άνθρωποι τη μιλούν;

Μιλάμε για μια γλωσσοπολιτιστική μειονότητα. Σε γλωσσοπολιτιστικό επίπεδο υπάρχουν περίπου 500 χωριά στη Βόρεια Ελλάδα, από την Καστοριά μέχρι τη Δράμα και έως τις παρυφές της Ναούσης και της Βέροιας όπου ακούγεται η απαγορευμένη γλώσσα. Εμείς γνωρίζουμε ότι σε αυτά τα χωριά, πέρα από τους πρόσφυγες χριστιανικής καταγωγής που μετακινήθηκαν με τη συνθήκη της Λωζάννης, κατοικούσαν και αρκετοί άνθρωποι κοντά στο γλωσσοπολιτιστικό μας ιδίωμα. Οι τελευταίες γενιές και ασφαλώς τα νέα παιδιά χάνουν τη λεγόμενη μητρική γλώσσα. Όσο πάμε πιο παλιά, στη δεκαετία του 70, του 60 του 50 τόσο περισσότερο οι άνθρωποι αναπτύχθηκαν από αυτό που ονομάζουμε σύγχρονη μακεδονική ταυτότητα. Για το λόγο αυτό δημιουργήθηκε το ουράνιο τόξο για να θέσει πολιτικά το ζήτημα σε μια χώρα που πρέπει να σέβεται τα δημοκρατικά δικαιώματα. Δύσκολο είναι να εκτιμήσουμε τον ακριβή αριθμό. Αν βρεθείτε σε πανηγύρια χωριών στην Καστοριά, στις Σέρρες, στην Ημαθία, θα ακούσεις τα λεγόμενα μακεδονικά τραγούδια σε αυτήν την «ανύπαρκτη» γλώσσα. Να σεβαστεί το κράτος τη γλώσσα και την ανάπτυξη της, αυτή είναι η θέση του τόξου.

Πως έχουν αντιμετωπιστεί διαχρονικά οι άνθρωποι στα χωριά αυτά για την ομιλία αυτής της γλώσσας;

Τις προηγούμενες δεκαετίες ήταν σχεδόν απαγορευμένο να μιλήσεις την απαγορευμένη γλώσσα. «Μη μιλάς παιδί μου βούλωσέ το», έλεγαν αρκετοί γονείς στα παιδιά τους, όταν τα άκουγαν να τη μιλάνε. Τιμωρίες επιβάλλονταν από τις αστυνομίες ακόμα και για ένα τραγούδι σε αυτή τη γλώσσα. Πριν το 1987 δεν θα ακούσεις ποτέ μακεδονικό τραγούδι με λόγια παρά μόνο μουσική. Από τότε ξεκινάει μια πολιτιστική γλωσσική αφύπνιση που σε ορισμένα μακεδονόφωνα χωριά, μεταξύ των οποίων η Μελίτη, ξεκίνησαν να καλούν παραδοσιακά συγκροτήματα, που μπορούσαν να τραγουδήσουν με λόγια πέρα από τη μουσική. Τότε ξεκίνησε μάχη στα χωριά για το αν πρέπει να ακούγονται τα τραγούδια ή όχι. Αυτή συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Η πάγια θέση του ελληνικού κράτους εδώ και δεκαετίες ήταν και παραμένει ότι δεν υπάρχει μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα, πόσο μάλλον όταν δεν έχει καταμετρηθεί πληθυσμός με αυτά τα χαρακτηριστικά και εσείς δεν γνωρίζετε τον ακριβή αριθμό. Ποια είναι η απάντηση σας;

Δεν υπάρχει μειονότητα γιατί είναι πολύ λίγοι κάποιοι που ζητάνε, λένε όντως στα διεθνή φόρα οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους και η απάντηση μας είναι η εξής: Αν 1500 ελληνορθόδοξοι στην Τουρκία των 80 εκατομμυρίων, είναι αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα με σχολεία και στοιχειώδη δικαιώματα(όσα μπορεί να έχουν σε ένα κράτος όπως είναι η Τουρκία), πόσοι πρέπει να είναι στην Ελλάδα ο αριθμός για να θεωρηθούν εθνική μειονότητα. Δεν έχουμε πάρει ποτέ απάντηση σε αυτό. Δεν είναι καθόλου υπερβολικό ότι η πολιτική της σύγχρονης ελληνικής κρατικής οντότητας απέναντι στα δικαιώματα των μειονοτήτων μου θυμίζουν σαν τη Γερμανία τη δεκαετίας του 1930. Και αναφέρομαι φυσικά στους Εβραίους που ήθελαν να διεκδικήσουν την αναγνώριση τους με πολιτιστικό σύλλογο πολιτικό κόμμα κλπ. Κάτι αντίστοιχο επιδιώκει το Ουράνιο Τόξο.

Σας έχουν κατηγορήσει για ανθελληνισμό, πρόκληση και διέγερση πολιτών σε αμοιβαία διχόνοια, με αποτέλεσμα τη διατάραξη της κοινής ειρήνης, στα ελληνικά δικαστήρια, μια υπόθεση που έφτασε έως τα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Ποια ήταν η εξέλιξη και η κατάληξη της;

Η πρώτη περίπτωση ήταν σχετικά με την προσπάθεια συγκρότησης πολιτιστικού συλλόγου, όπου στα πλαίσια της συγκρότησης του σκοπός του ήταν η διάδοση της μακεδονικής κουλτούρας και πολιτισμού, μεταξύ αυτών και της μακεδονικής γλώσσας. Και επειδή τα μέλη της ήταν κάτοικοι των χωριών της Φλώρινας και μέλη της ελληνικής μακεδονικής μειονότητας τα ελληνικά δικαστήρια σε κάθε επίπεδο (Πρωτοδικείο, Εφετείο, Άρειος Πάγος κλπ) αρνήθηκαν την αναγνώριση του πολιτιστικού συλλόγου. Η υπόθεση πήγε στο δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Στρασβούργο και η Ελλάδα καταδικάστηκε.Επιχειρήθηκε στη συνέχεια να γίνει κανονική εγγραφή του συλλόγου όπως προβλέπει ο νόμος. Τότε προκλήθηκε νέα αντίδραση. Ξανά η ίδια διαδικασία και τότε η υπόθεση ξαναπήγε στο ευρωπαϊκό δικαστήριο. Η Ελλάδα καταδικάστηκε για δεύτερη φορά και αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμο. Και τώρα βρισκόμαστε στην Τρίτη φορά που επαναλαμβάνεται η διαδικασία και η χώρα μας είναι προ των πυλών να καταδικαστεί εκ νέου από το ευρωπαϊκό δικαστήριο. Αυτά ήταν για τα πολιτιστικά.

Για το κόμμα μας τώρα, μια ανάλογη περίπτωση επειδή τόλμησε να αναρτήσει μια πινακίδα και στις τρεις γλώσσες, ελληνικά, αγγλικά, μακεδονικά, απλά το όνομα του κόμματος ουράνιο τόξο μαζί με τη διεύθυνση του. Για το λόγο αυτό ο εισαγγελέας Φλώρινας άσκησε δίωξη κατά του Ουράνιου Τόξου για τη χρήση αυτής της «προκλητικής γλώσσας». Έπρεπε να πάμε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια για να δικαιωθούμε ως Ουράνιο Τόξο όπως για παράδειγμα την καταστροφή του γραφείου. Ακριβώς τότε ο δήμαρχος Φλώρινας, η μητρόπολη Φλώρινας και όλοι οι αρμόδιοι συμμετείχαν και εξώθησαν ακραίους πολίτες να εισβάλλουν και να καταστρέψουν το γραφείο. Μετά την πολύχρονη μάχη στα ελληνικά δικαστήρια αναγκάστηκε το ουράνιο τόξο να πάει στα ευρωπαϊκά δικαστήρια όπως και η στέγη μακεδονικού πολιτισμού και δικαιώθηκε. Καταδικάστηκε η Ελλάδα γιατί ακριβώς δεν εφάρμοσε η ελληνική δικαιοσύνη αυτά που πρέπει και τιμωρώντας αυτούς που κατέστρεψαν το γραφείο και την πινακίδα και με την αποζημίωση 35.000 ευρώ πριν μερικά χρόνια το Ουράνιο Τόξο, εξέδωσε το αλφαβητάρι και το σύγχρονο ελληνομακεδονικό λεξικό. Υπάρχουν και περιπτώσεις διαφόρων περιστατικών βίας απέναντι σε μέλη της μειονότητας που σπάνια τα ελληνικά δικαστήρια μας έχουν δικαιώσει.

Έχετε κατηγορήσει επίσης ελληνικά εθνικιστικά μέτωπα για επιθέσεις σε βάρος σας. Θα θέλαμε να μας αναφέρετε μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις.
Και προσωπικά έχω δεχθεί δύο φορές επίθεση. Είμαι αρχιτέκτων μηχανικός και έχει καταστραφεί το γραφείο μου. Με αυτές τις επιθέσεις,είναι δύσκολο να εκφράζονται οι άνθρωποι ανοιχτά υπέρ της ταυτότητας τους, πόσο μάλλον οι άνθρωποι στη Φλώρινα στην Έδεσσα που μπορεί να έχουν επιχειρήσεις και να φοβούνται για αυτές.

Οι εθνικιστές στα Σκόπια πως σας αντιμετωπίζουν; Φιλικά η εχθρικά;

Μας κατηγορούν ότι είμαστε πληρωμένοι και ειδικά όταν βρήκαμε και κάποια θετικά στη συμφωνία των Πρεσπών. Αλλά επιτρέψτε μου εδώ να πω κάτι. Εκεί υπάρχουν τα καλά του Σοσιαλισμού. Αυτοί που μας κατηγορούν ήταν δέκα χρόνια στην εξουσία, αλλά η σύγχρονη μακεδονική ιδεολογία έχει ένα φοβερό πλεονέκτημα σε σχέση με τις εθνικές ιδεολογίες, Ελλάδα, Βουλγαρία κλπ: Ότι γεννήθηκε και αναμίχθηκε με τις πρώιμες αναρχικές και σοσιαλιστικές ιδεολογίες και αρχές. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτή ήταν και η μαγιά της σύγχρονης μακεδονικής ιδεολογίας που γεννήθηκε στα Βαλκάνια. Κάθε κράτος των Βαλκανίων ήθελε Βασίλειο αλλά οι Μακεδόνες ιδεολόγοι μίλησαν για άλλο πολίτευμα πιο δημοκρατικό. Αυτή είναι και η διαφορά μας από τους εθνικιστές.

Καταγγέλλετε το ελληνικό κράτος ότι δεν επέτρεψε στους ανθρώπους που μιλάτε την ίδια γλώσσα να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Πείτε μας περισσότερα.
Και όχι μόνο ανθρώπους που μιλάνε την ίδια γλώσσα αλλά Έλληνες πολίτες, μέλη της εθνικής μακεδονικής μειονότητας που βρέθηκαν στην ηττημένη πλευρά του εμφυλίου πολέμου. Όσοι ήταν μέλη του δημοκρατικού στρατού και αναγκάστηκαν είτε να φύγουν είτε να εκδιωχθούν και ήταν ανήλικα παιδιά στις τότε χώρες του ανατολικού μπλοκ και ένα τμήμα της τότε Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στα πλαίσια της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας από το 1948 μέχρι και το 1995 δεν μπορούσαν να έρθουν ν επισκεφτούν τους συγγενείς τους στην Ελλάδα.
Το 1982 είναι γνωστός ο νόμος περί συμφιλίωσης σχετικά με τον εμφύλιο πόλεμο, ώστε να κλείσουν οι πληγές του και η απόφαση επί ΠΑΣΟΚ την ίδια χρονιά όπου έχουν το δικαίωμα να επαναπατριστούν όλοι οι πρόσφυγες. Βάσει νόμου είχαν δικαίωμα να επιστρέψουν όλοι οι Έλληνες το γένος, πολιτικοί πρόσφυγες, θύματα του εμφυλίου. Πάνω σε αυτή τη φράση, Έλληνες το γένος, απέκλεισε τους χιλιάδες τότε Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες, είτε τότε μαχητές ακόμα και παιδιά να επιστρέψουν στη γενέθλια γη. Μετά το 1995, υπήρξε μια σχετική μεταρρύθμιση ανάμεσα στην Ελλάδα και τη γειτονική χώρα ώστε να μπορεί να επισκεφτεί το χωριό που γεννήθηκε ένας ουσιαστικά Έλληνας πολίτης.
Στο 2019 οι μεγαλύτεροι σε ηλικία έχουν φύγει, ζούνε τα τότε- παιδιά φυγάδες.

Πόσα είναι τα εγγεγραμμένα και ενεργά μέλη του τόξου; Το ουράνιο τόξο είναι ένα συμπαγές κόμμα όσον αφορά τις ιδέες του; Η υπάρχουν συνιστώσες και διαφορετικές προσεγγίσεις.
Κάπου στα 200 με 250 άτομα είναι ενεργά μέλη. Στις εκλογές υπάρχουν καταγγελίες ότι εξαφανίζονται τα ψηφοδέλτια από τις κάλπες, όπως και τα σποτάκια μας από παντού. Παρόλα αυτά κάποιες χιλιάδες άνθρωποι ψηφίζουν το τόξο. Σίγουρα πολύ παραπάνω από την ελληνική εθνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη. Οι ιδέες μας είναι σταθερές από τότε. Και επαναλαμβάνουμε τις δηλώσεις μας κατά του αλυτρωτισμού από όλες τις πλευρές και φυσικά κατά του ρατσισμού. Και όλα όσα υποστηρίξαμε νωρίτερα.

[Λαχουρένιος]

Παει αλωθηκε απο την ΝΤΠ και η ορθοδοξη Ρωσια