Η καταγωγή των σύγχρονων Βαλκανικών λαών

[Προέλλην]

Παράλληλα, στον ελλαδικό χώρο έχουμε Νεοδωριείς που μέχρι πριν λίγα χρόνια μιλούσαν αλβανικά και ρουμάνικα.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Ένα από τα «τεκμήρια» που χρησιμοποιούν οι νεοναζιστές, αλλά και άλλοι εθνοφυλετιστές, για να θεμελιώσουν την άποψή τους ότι βασικό συστατικό του έθνους είναι η κοινή καταγωγή, είναι η σχετική αναφορά στο όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομότροπον και το ομόθρησκον ως συστατικά στοιχεία του έθνους, στις «Ιστορίες» του Ηροδότου. Αυτά όντως βρίσκονται στο κείμενο των Ιστοριών του Ηροδότου, και συγκεκριμένα στο 8ο βιβλίο, την «Ουρανία». Μόνο που – καταρχήν – δεν συνιστούν δήλωση προσωπικών πεποιθήσεων του Ηροδότου. Η ρήση περί όμαιμου κλπ βρίσκεται σε απάντηση που έδωσαν οι Αθηναίοι στους Λακεδαιμονίους, όταν οι τελευταίοι τους ζήτησαν να μην συνθηκολογήσουν με τους Πέρσες μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας. Οι Αθηναίοι, αφού απέρριψαν την πρόταση των Περσών, απάντησαν στους Λακεδαιμόνιους ότι μια τέτοια συνθηκολόγηση με τον εχθρό ήταν απολύτως αδιανόητη. Και, μεταξύ άλλων, είπαν και τα εξής: [Ηροδότου «Ουρανία».144.2,3]

«Πολλά τε καὶ μεγάλα ἐστὶ τὰ διακωλύοντα ταῦτα μὴ ποιέειν μηδ᾽ ἢν ἐθέλωμεν, πρῶτα μὲν καὶ μέγιστα τῶν θεῶν τὰ ἀγάλματα καὶ τὰ οἰκήματα ἐμπεπρησμένα τε καὶ συγκεχωσμένα, τοῖσι ἡμέας ἀναγκαίως ἔχει τιμωρέειν ἐς τὰ μέγιστα μᾶλλον ἤ περ ὁμολογέειν τῷ ταῦτα ἐργασαμένῳ, αὖτις δὲ τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα, τῶν προδότας γενέσθαι Ἀθηναίους οὐκ ἂν εὖ ἔχοι. ἐπίστασθέ τε οὕτω, εἰ μὴ καὶ πρότερον ἐτυγχάνετε ἐπιστάμενοι· ἔστ᾽ ἂν καὶ εἷς περιῇ Ἀθηναίων, μηδαμὰ ὁμολογήσοντας ἡμέας Ξέρξῃ» «Είναι πολλά και μεγάλα αυτά που μας εμποδίζουν να το κάνουμε αυτό [να συνθηκολογήσουμε με τους Πέρσες], έστω κι αν το θέλαμε: πρώτα-πρώτα και πάνω απ᾽ όλα τα αγάλματα και οι ναοί των θεών που πυρπολήθηκαν κι έγιναν ερείπια, που μας υποχρεώνουν να πάρουμε τη μεγαλύτερη εκδίκηση που μπορούμε, και πολύ λιγότερο να συνομολογήσουμε συνθήκες μ᾽ αυτόν που τα έπραξε· και κατόπιν ο ελληνισμός, ένας κόσμος που στις φλέβες του κυλά το ίδιο αίμα και που μιλά την ίδια γλώσσα κι έχει κοινά τα λατρευτικά κέντρα των θεών και θυσίες και συνήθειες ίδιες κι απαράλλαχτες — η προδοσία όλων αυτών θα ήταν αίσχος για τους Αθηναίους. Και να ξέρετε καλά τούτο, αν τυχαίνει να μη το ξέρετε ώς τώρα, όσο θα μένει ζωντανός έστω και ένας Αθηναίος, δε θα κάνουμε συνθήκες με τον Ξέρξη ποτέ»

Λένε λοιπόν οι Αθηναίοι στους Λακεδαιμόνιους ότι δεν πρόκειται να συνθηκολογήσουν με τον εχθρό εναντίον τους, διότι, μεταξύ άλλων, είναι αμφότεροι Έλληνες και στις φλέβες τους κυλάει το ίδιο αίμα. Μόνο που εδώ η φράση «έχουμε το ίδιο αίμα» δεν μπορεί να σημαίνει «έχουμε την ίδια καταγωγή». Καθότι, ως γνωστόν, οι αρχαίοι Αθηναίοι πίστευαν ότι, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους Έλληνες, οι ίδιοι ήταν αυτόχθονες, δηλαδή είχαν εμφανιστεί από την αρχή στον τόπο όπου κατοικούσαν και ουδέποτε είχαν μετακινηθεί από εκεί. Πράγμα που ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι αποκλείει κάθε ενδεχόμενο κοινής καταγωγής με τους άλλους Έλληνες. Αν ένας πληθυσμός ζει ανέκαθεν στον τόπο του, δεν μπορεί να έχει κοινή καταγωγή με άλλους πληθυσμούς που έχουν μετακινηθεί από αλλού σε γειτονικές περιοχές. Είναι αδύνατον! [ΣΗΜ: Εδώ αναφερόμαστε στις πεποιθήσεις των Αθηναίων, οι οποίες ασφαλώς επηρέαζαν αυτά που έλεγαν, έγραφαν και εννοούσαν, και όχι στην ιστορική και ανθρωπολογική πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία ασφαλώς ούτε οι Αθηναίοι ούτε κανένας άλλος Έλληνας ήταν αυτόχθονες.] Η άποψη των Αθηναίων ότι ήταν αυτόχθονες μαρτυρείται μεταξύ άλλων από τον Ισοκράτη, στον Πανηγυρικό του: [Ισοκράτης, «Πανηγυρικός», 24-25]

«ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ᾽ ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ᾽ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ᾽ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ᾽ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν. μόνοις γὰρ ἡμῖν τῶν Ἑλλήνων τὴν αὐτὴν τροφὸν καὶ πατρίδα καὶ μητέρα καλέσαι προσήκει.» «Στη χώρα ετούτη [εμείς οι Αθηναίοι] κατοικούμε χωρίς να διώξουμε άλλους· ούτε τη βρήκαμε έρημη· ούτε και μαζευτήκαμε εδώ πέρα ανάκατοι από διάφορα έθνη. Είναι τόσο ωραία και γνήσια, λέω, η καταγωγή μας, ώστε εκεί που γεννηθήκαμε εκεί και κατοικούμε χωρίς καμιά διακοπή, γέννημα–θρέμμα αυτού του τόπου. Έτσι μπορούμε να ονομάσουμε την πόλη μας με τις ίδιες τρυφερές λέξεις που χρησιμοποιούμε για τους στενούς μας συγγενείς. Μονάχα εμείς δηλαδή από τους Έλληνες έχουμε το δικαίωμα να την αποκαλέσουμε τροφό, πατρίδα, μάνα.»

Σημειωτέον, την πεποίθηση περί αυτοχθονίας των Αθηναίων την συμμερίζεται και ο ίδιος ο Ηρόδοτος, όπως γράφει σε άλλο σημείο του έργου του: [Ηροδότου «Κλειώ».56.2]

«ἱστορέων δὲ εὕρισκε Λακεδαιμονίους τε καὶ Ἀθηναίους προέχοντας, τοὺς μὲν τοῦ Δωρικοῦ γένεος, τοὺς δὲ τοῦ Ἰωνικοῦ. ταῦτα γὰρ ἦν τὰ προκεκριμένα, ἐόντα τὸ ἀρχαῖον τὸ μὲν Πελασγικόν, τὸ δὲ Ἑλληνικὸν ἔθνος. καὶ τὸ μὲν οὐδαμῇ κω ἐξεχώρησε, τὸ δὲ πολυπλάνητον κάρτα.» «Και ερευνώντας [ο Κροίσος] έβρισκε πως ξεχώριζαν οι Λακεδαιμόνιοι και οι Αθηναίοι, οι πρώτοι ανάμεσα στους Δωριείς, οι δεύτεροι ανάμεσα στους Ίωνες. Γιατί αυτά τα έθνη ήσαν τα πιο γνωστά, όντας τα παλιά χρόνια το τελευταίο πελασγικό, το πρώτο ελληνικό. Οι Αθηναίοι ποτέ ώς τώρα δεν ξεσηκώθηκαν από τον τόπο τους, ενώ οι άλλοι ήσαν πολυπλάνητοι.»

Μάλιστα, στο ίδιο βιβλίο, λίγο παρακάτω, ο Ηρόδοτος γράφει για την καταγωγή των Ελλήνων: [Ηροδότου «Κλειώ».58.1]

«τὸ δὲ Ἑλληνικὸν γλώσσῃ μέν, ἐπείτε ἐγένετο, αἰεί κοτε τῇ αὐτῇ διαχρᾶται, ὡς ἐμοὶ καταφαίνεται εἶναι· ἀποσχισθὲν μέντοι ἀπὸ τοῦ Πελασγικοῦ ἐὸν ἀσθενές, ἀπὸ σμικροῦ τεο τὴν ἀρχὴν ὁρμώμενον αὔξηται ἐς πλῆθος τῶν ἐθνέων, Πελασγῶν μάλιστα προσκεχωρηκότων αὐτῷ καὶ ἄλλων ἐθνέων βαρβάρων συχνῶν. πρὸς δὴ ὦν ἔμοιγε δοκέει οὐδέ τὸ Πελασγικὸν ἔθνος, ἐὸν βάρβαρον, οὐδαμὰ μεγάλως αὐξηθῆναι.» «Το ελληνικό έθνος, αφότου φάνηκε, την ίδια πάντα γλώσσα μιλεί — αυτή είναι η πεποίθησή μου· αφότου όμως ξέκοψε από το πελασγικό, αδύνατο τότε και στην αρχή μικρό, αυξήθηκε ύστερα και πλήθαινε σε έθνη, καθώς προσχώρησαν σ᾽ αυτό κυρίως οι Πελασγοί, αλλά και πολλά άλλα βαρβαρικά φύλα. Τέλος είμαι της γνώμης ότι το Πελασγικό έθνος πρωτύτερα και εφόσον ήταν βαρβαρικό, ποτέ δε γνώρισε μεγάλη δύναμη.»

Εδώ ο Ηρόδοτος γράφει πως το Ελληνικό έθνος αυξήθηκε και πληθύνθηκε χάρη στην προσχώρηση βάρβαρων εθνών σε αυτό. Δηλαδή ο Ηρόδοτος, αυτήν την «φυλετική μίξη» που οι νεοναζιστές απεχθάνονται την θεωρεί εξαιρετικά θετικό στοιχείο, που επέτρεψε στο Ελληνικό έθνος να μεγαλώσει! Είναι λοιπόν προφανές ότι οι Αθηναίοι, όταν έγραφαν στους Λακεδαιμόνιους ότι «έχουν το ίδιο αίμα», δεν θα μπορούσαν να εννοούν κάποια κοινή καταγωγή, αφού καθόλου δεν πίστευαν κάτι τέτοιο. Οπότε δεν μένει παρά να συμπεράνουμε ότι το «όμαιμον» οι Αθηναίοι το εννοούσαν εδώ συμβολικά, ως μεταφορά για την στενή πνευματική τους συγγένεια με τους Λακεδαιμόνιους – η οποία ασφαλώς πιστοποιούνταν από την κοινή θρησκεία, την κοινή γλώσσα και τα κοινά ήθη!

https://www.kar.org.gr/2017/02/06/h-ali ... -irodotos/

[nemo]

καταρχην θα μπορουσε το νημα να προχωρισει αν ακολουθουσα τους κανονες της καλης διαγωγης
προς χαρην του διαλογου θα εφερνα πηγές περι του αντίθετου που λες ...κλπ αλλα δενν εχω το κουραγιο

αλλα ακομη και να υποθεσουμε πως οτι γραφεις ειναι σωστο δηλαδη διαβαζουμε αυτο ακριβως που λες
πως γνωριζουμε οτι εννοει αυτο που μας λες εσυ οτι το εννοει ....
οι αρχαιοι ηταν πολυ φυλετιστες χειροτεροι απο ναζι -γιατι να μην εννοήσουμε τις εσωτερικες μετακινησεις
εξαλλου ο ηροδοτος εγραψε και πολλα παρατραγουδα

[mister spooky]

Διαφωνώ πως είναι πεποίθηση των αθηναίων, πουθενα οι αθηναίοι δεν συμμεριζόταν μαζικά κάτι τέτοιο. Είναι εισαγώμενο από τον ηροδοτο, ξεκάθαρα, που αρέσκεται σε κάτι τέτοιες εισαγωγές παραμυθικές.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

καταρχην θα μπορουσε το νημα να προχωρισει αν ακολουθουσα τους κανονες της καλης διαγωγης
προς χαρην του διαλογου θα εφερνα πηγές περι του αντίθετου που λες ...κλπ αλλα δενν εχω το κουραγιο

αλλα ακομη και να υποθεσουμε πως οτι γραφεις ειναι σωστο δηλαδη διαβαζουμε αυτο ακριβως που λες
πως γνωριζουμε οτι εννοει αυτο που μας λες εσυ οτι το εννοει ....
οι αρχαιοι ηταν πολυ φυλετιστες χειροτεροι απο ναζι -γιατι να μην εννοήσουμε τις εσωτερικες μετακινησεις
εξαλλου ο ηροδοτος εγραψε και πολλα παρατραγουδα

Ο Ηροδοτος ήταν καρικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του

[nemo]

καταρχην θα μπορουσε το νημα να προχωρισει αν ακολουθουσα τους κανονες της καλης διαγωγης
προς χαρην του διαλογου θα εφερνα πηγές περι του αντίθετου που λες ...κλπ αλλα δενν εχω το κουραγιο

αλλα ακομη και να υποθεσουμε πως οτι γραφεις ειναι σωστο δηλαδη διαβαζουμε αυτο ακριβως που λες
πως γνωριζουμε οτι εννοει αυτο που μας λες εσυ οτι το εννοει ....
οι αρχαιοι ηταν πολυ φυλετιστες χειροτεροι απο ναζι -γιατι να μην εννοήσουμε τις εσωτερικες μετακινησεις
εξαλλου ο ηροδοτος εγραψε και πολλα παρατραγουδα

Ο Ηροδοτος ήταν καρικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του

καλα και εγω πανε δεκα χρονια που τα διαβαζα αυτα και τα εχω ξεχασει απλως αν ειχαν ισχυ αυτα που ειπες
θα τα θυμομουν γιατι συγκρατησα τα κυριοτερα
και οι αθηναιοι δεν ειχαν παραμεινει το ιδιο καθαροι με τους ιωνες -τεσπα υπαρχουν αρκετα μπερδεματα
με τις χρονολογιες και με τους μυθους

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Βαρδαριωτες Τούρκοι

Από την ονομασία τους είναι εμφανές ότι επρόκειτο για μια τουρκική εθνότητα. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ερχόταν διαχρονικά σε επαφή με διάφορους τουρκικούς λαούς, οι οποίοι, όντας νομάδες της στέπας, μετακινούνταν κατά κύματα από την κεντρική Ασία προς τις στέπες της βόρειας παρευξείνιας περιοχής και κατά περιπτώσεις έφταναν μέχρι τον Δούναβη. Τέτοιοι τουρκικοί λαοί ήταν οι Ούννοι, οι Άβαροι, οι Πρωτο-Βούλγαροι και οι Χάζαροι, για τους οποίους έχει ήδη γίνει λόγος. Κάποιοι από αυτούς τους λαούς πραγματοποίησαν εισβολές στα Βαλκάνια ή και κυρίευσαν εδάφη της βαλκανικής χερσονήσου, όπως οι Άβαροι και κυρίως οι Πρωτο-Βούλγαροι, που ίδρυσαν το πρώτο βουλγαρικό κράτος. Από τα τέλη του 9ου αιώνα έρχονται στο προσκήνιο σειρά νέων τέτοιων λαών, οι Ούγγροι, οι Πετσενέγοι, οι Ούζοι, και οι Κουμάνοι αργότερα. Το σύνολο αυτών των λαών πραγματοποίησαν εισβολές στη βυζαντινή επικράτεια κατά διαστήματα. Στα πλαίσια της αντιμετώπισής τους, οι βυζαντινές αρχές έρχονταν σε συμφωνίες με ομάδες μεταξύ αυτών, που τους επιτρεπόταν να εγκατασταθούν σε βυζαντινά εδάφη και εντάσσονταν στον βυζαντινό στρατό. Το φαινόμενο αυτό το παρατηρούμε ιδιαίτερα με τις περιπτώσεις των Πετσενέγων, που κάποιες από τις φυλές τους εγκαταστάθηκαν ως υπόσπονδοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην περιοχή μεταξύ του Δούναβη και του Αίμου στα μέσα του 11ου αιώνα, καθώς και με τους Κουμάνους, που ομάδες απαντούν εγκατεστημένες στη βυζαντινή επικράτεια, στα Βαλκάνια και στη Μικρά Ασία, επιφορτισμένες με στρατιωτικά καθήκοντα, κατά τους 12ο και 13ο αιώνα. Οι Βαρδαριώτες Τούρκοι συνιστούν την πρώτη περίπτωση τέτοιων τουρκογενών νομάδων που εγκαθίστανται στη βυζαντινή επικράτεια και αναλαμβάνουν υπηρεσία για το Βυζάντιο και την μόνη που περιλαμβάνεται αυστηρά στα χρονικά πλαίσια αυτής της μελέτης. Η πρώτη μνεία περί αυτών παρέχεται από το εκκλησιαστικό τακτικόν αρ. 7 της έκδοσης Darrouzès, χρονολογούμενο στις αρχές του 10ου αιώνα, στο οποίο μεταξύ των επισκοπών της εκκλησιαστικής επαρχίας Θεσσαλονίκης συγκαταλέγεται και η επισκοπή Βαρδαριωτών Τούρκων. Από το πρώτο συστατικό της ονομασίας τους, Βαρδαριώτες, θεωρούμε ότι θα πρέπει να ήταν εγκαταστημένοι περί τον Αξιό ποταμό (Βαρδάριος), σε κάποια κλεισούρα αυτού, την οποία και θα ήταν επιφορτισμένοι να φρουρούν. Η παρουσία τους δηλαδή ενίσχυε τη συνοριακή άμυνα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έναντι των Βουλγάρων. Επιπλέον, από μεταγενέστερο τακτικόν μαθαίνουμε ότι η επισκοπή των Βαρδαριωτών Τούρκων ταυτιζόταν με τη μετέπειτα γνωστή ως επισκοπή Πολυανής, παλαιότερη ονομασία της Δοϊράνης. Έτσι, μπορούμε να προσδιορίσουμε ακριβέστερα τον χώρο εγκατάστασης των Βαρδαριωτών από τη Δοϊράνη μέχρι την κοιλάδα του Αξιού στα στενά Ευζώνων–Ιδομένης. Σύμφωνα με άποψη που έχει προταθεί, η ονομασία Βαρδάρης του Αξιού ποταμού, που γενικά θεωρείται σλαβική, δεν είναι τέτοια αλλά ιρανικής ετυμολόγησης (Vardar), που εισήχθη απ’ αυτόν τον ασιατικό πληθυσμό όταν εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Οι Βαρδαριώτες Τούρκοι θα πρέπει να εγκαταστάθηκαν σε αυτή την περιοχή βόρεια της Θεσσαλονίκης κάποια στιγμή στη διάρκεια του 9ου αιώνα, στα πλαίσια της βυζαντινής ανασυγκρότησης και της αποκατάστασης της βυζαντινής διοίκησης στα νότια Βαλκάνια, που συντελείται εκείνη την περίοδο. Κρίνοντας από το όνομα «Τούρκοι», που εκείνη την εποχή χρησιμοποιείται για να δηλώνει ειδικά τους Ούγγρους, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι θα επρόκειτο για Ούγγρους. Είναι γνωστό ότι οι Ούγγροι εμφανίζονται στο ιστορικό προσκήνιο προς τα τέλη του 9ου αιώνα, όταν συμμαχούν με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και επιτίθενται από το Βορρά στους Βουλγάρους, στη διάρκεια του πρώτου βυζαντινο-βουλγαρικού πολέμου του Συμεών (894-896). Ο Συμεών απάντησε συμμαχώντας με τους Πετσενέγους, οι οποίοι και εκτόπισαν τους Ούγγρους, ωθώντας τους στην κατόπιν Ουγγαρία, στην κεντρική Ευρώπη. Μάλλον στη διάρκεια αυτών των γεγονότων μια ομάδα Ούγγρων αποκόπηκαν από τον κύριο όγκο αυτών και οι Βυζαντινοί τους εγκατέστησαν στο θέμα Θεσσαλονίκης, όπου και εκχριστιανίστηκαν ή βρίσκονταν σε φάση εκχριστιανισμού, εφόσον ήδη στις αρχές του 10ου αιώνα είχε συγκροτηθεί εκκλησιαστική αρχή επ’ αυτών. Αργότερα κάποιοι από αυτούς τους Βαρδαριώτες εντάχθηκαν ως ιδιαίτερο σώμα στην αυτοκρατορική φρουρά, υπό τη διοίκηση του πριμμικιρίου των Βαρδαριωτών, όπου και η ονομασία τους σταδιακά έλαβε καθαρά θεσμικό περιεχόμενο, αποσυνδεδεμένο από τη συγκεκριμένη εθνοτική ομάδα. Οι Βαρδαριώτες της Μακεδονίας, καθώς ήταν μια όχι ιδιαίτερα πολυπληθής ομάδα, σταδιακά θα αφομοιώθηκαν από γειτονικούς ελληνικούς ή σλαβικούς πληθυσμούς.

[Τλαξκαλτέκος]

Οι Ούγγροι ήταν πολύ κινητικοί. Στον χάρτη παρακάτω οι επιδρομές τους σε όλη την Ευρώπη ( Βαλκανική , Ιταλία , Ισπανία κ.α. ).

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οι Ούγγροι ήταν πολύ κινητικοί. Στον χάρτη παρακάτω οι επιδρομές τους σε όλη την Ευρώπη ( Βαλκανική , Ιταλία , Ισπανία κ.α. ).

Από που προήλθαν οι γλωσσικοί τους πρόγονοι;

[Τλαξκαλτέκος]

Οι Ούγγροι ήταν πολύ κινητικοί. Στον χάρτη παρακάτω οι επιδρομές τους σε όλη την Ευρώπη ( Βαλκανική , Ιταλία , Ισπανία κ.α. ).

Από που προήλθαν οι γλωσσικοί τους πρόγονοι;

Ο ουγγρικός λαός ( Ούγγροι , Μαγυάροι ) ήταν ουραλικής καταγωγής , συγγενείς δηλαδή των Φινλανδών , των Λαπώνων , των Καρελίων , των Εσθονών , των Λιβονών κ.α. Η βασιλική δυναστεία τους όμως ήταν απ' τους Καβάρους , ένα τουρκικό φύλο που είχε αποκοπεί από τους Χαζάρους.

Ένα πολύ ωραίο βιβλίο για την πρώιμη ιστορία των Ούγγρων και τις σχέσεις τους με τους Βυζαντινούς είναι αυτό : https://drive.google.com/file/d/0B9U6_t ... RZblU/view

Όρεξη να 'χετε και χρόνο να διαβάζετε !