"Αγωνιστές του 21"

[Τλαξκαλτέκος]

Σύντομο χρονικό της επανάστασης στην Μολδοβλαχία

1/10/1820 : Σύσκεψη στο Ισμαήλιο της Βεσσαραβίας. Υπεραισιοδοξία του Παπαφλέσσα. Επιφυλάξεις του Χριστόφορου Περραιβού.

16/2/1821 : Κηρύττεται η Επανάσταση στο Κισνόβιο. Σύμμαχοι και βοηθοί του Υψηλάντη είναι ο Ιωάννης Φαρμάκης ( 1772 - 1821 ) απ' το Μπλάτσι της Δυτικής Μακεδονίας , ο Γεωργάκης Νικολάου Ολύμπιος ( 1772 - 1821 ) από τη Φτέρη του Ολύμπου και ο Σάββας Φωκιανός Καμινάρης ( 1785 - 1821 ) απ' την Πάτμο. Ακόμη θα βοηθούσε ο Βλάχος ( Ρουμάνος ) Θεόδωρος Βλαδιμηρέσκου , ο οποίος αντιπαθούσε εξίσου τους Τούρκους , αρκετούς Ρουμάνους προκρίτους ( βογιάρους ) και τους Έλληνες Φαναριώτες. Ο Υψηλάντης προσπάθησε να συνάψει συμμαχία και με τον Μίλος Ομπρένοβιτς της Σερβίας.

21/2/1821 : Ο Βασίλειος Καραβιάς καταλαμβάνει το Γαλάτσι. Οι Έλληνες σφάζουν 30 μουσουλμάνους εμπόρους και τον Τούρκο διοικητή.

22/2/1821 : Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με τους αδελφούς του Γεώργιο και Νικόλαο μπαίνει στο Ιάσιο.

24/2/1821 ¨: Κυκλοφορεί η προκήρυξη Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.
Ο ηγεμών των Σέρβων Μίλος Ομπρένοβιτς , μαθαίνοντας την αποδοκιμασία του Υψηλάντη απ' τον τσάρο , δεν βοηθάει.

1/5/1821 : Νίκη του Γιουσούφ Περκόφτσαλη κατά του Αθανασίου Καρπενησιώτη στο Γαλάτσι.

24/5/1821 : Ο Βλαδιμηρέσκου εκτελείται κατηγορούμενος για προδοτικές επαφές με τους Τούρκους.

7/6/1821 : Μάχη στο Δραγατσάνι. Οι Έλληνες ( 5.000 πεζοί , 2.500 ιππείς και 4 κανόνια ) δεν κατάφεραν να συντονίσουν τις κινήσεις τους και ηττώνται.

14/6/1821 : Νίκη των Τούρκων κατά του Αθανασίου Καρπενησιώτη στο Σκουλένι και θάνατος του Καρπενησιώτη.

15/6/1821 : Οι Αλέξανδρος , Γεώργιος και Νικόλαος Υψηλάντηδες καταφεύγουν στην Αυστρία. Συλλαμβάνονται και φυλακίζονται απ' τις αυστριακές αρχές υπό άθλιες συνθήκες. Λέγεται πως ο Νικόλαος Υψηλάντης θεωρούσε υπεύθυνο για τα παθήματά τους τον αδελφό του Αλέξανδρο και δεν του μιλούσε για 2,5 χρόνια !!! Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αποφυλακίστηκε τον Νοέμβριο του 1827. Πέθανε στις 31/1/1828. Το 1964 τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Αθήνα.

9/9/1821 : Μάχη της Μονής Σέκ(κ)ου. Σκοτώνεται ο Ολύμπιος. Ο Φαρμάκης τραυματίστηκε , αλλά συνέχισε να πολεμά ως τις 23/9/1821 , όταν και αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει. Οι Τούρκοι τον οδήγησαν στην Πόλη και τον αποκεφάλισαν στις 28/10/1821.

=================================================

Καρπενησιώτης Αθανάσιος ( ή Τουφεκτσής ) : Ο Πουκεβίλ τον αναφέρει ως Αθανάσιο Αγραφιώτη. Γεννήθηκε στον Άγιο Ανδρέα του Καρπενησίου το 1770. Εγκαταστάθηκε στην Μολδοβλαχία. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και συμμετείχε στο κίνημα του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Στις 30/4/1828 , στη γέφυρα του ποταμού Σερέτη κοντά στο Γαλάτσι , με 700 συναγωνιστές του απέκρουσε 2.000 Τούρκους. Την 1/5/1821 , ο Γιουσούφ Περκόφτσαλης με 7.000 άνδρες ( Τούρκοι και Ζαπορόγοι Κοζάκοι ) επιτέθηκε σε 900 πολεμιστές του Καρπενησιώτη, ο οποίος αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Οι Έλληνες είχαν 350 νεκρούς , ενώ οι Τούρκοι , οι οποίοι και κατέλαβαν το Γαλάτσι , 1.200. Στις 17/6/1821 , στο Σκουλένι , 2.000 Τούρκοι πεζοί και 4.000 Τούρκοι ιππείς επιτέθηκαν στους 500 Έλληνες του Καρπενησιώτη. Σκοτώθηκαν 300 Έλληνες και μαζί τους ο Καρπενησιώτης. Οι Τούρκοι πλήρωσαν ακριβά τη νίκη τους με 1.600 νεκρούς ! Κατά την διάρκεια της μάχης , οι Ρώσοι κοιτούσαν απ' την απέναντι όχθη του Προύθου λυπημένοι την άνιση μάχη.

Οι Κοζάκοι στο Σκουλένι :

( Απόστολος Βακαλόπουλος )
Άλλοι 200 Κοζάκοι συμμετείχαν στο πλευρό των Τούρκων στην πολιορκία του Μεσολογγίου.
Κοζάκοι είχαν ταχθεί και με το μέρος των επαναστατών. Ο Γεώργιος Υψηλάντης στην Μολδοβλαχία ήταν επικεφαλής 120 Κοζάκων.

[Τλαξκαλτέκος]

Δεριγνύ Ερρίκος Δανιήλ Γκωτιέ : ( 1782 - 1835 ) Γάλλος ναύαρχος και πολιτικός. Φιλέλληνας στα πλαίσια πάντα της γαλλικής πολιτικής. Γνωστός απ' την συμμετοχή του στη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Το 1829 προβιβάστηκε σε αρχιναύαρχο και το 1831 έγινε πολιτικός.

Κόδριγκτων Έντουαρντ : Άγγλος ναύαρχος. Πολέμησε κατά των Γάλλων στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ ( 21/10/1805 ) και κατά των ΗΠΑ στον Αγγλο-ΗΠΑνικό Πόλεμο του 1812 - 1815. Γνωστός απ' την συμμετοχή του στη ναυμαχία του Ναυαρίνου ( 6/10/1827 ) , στην οποία δέχτηκε μια βολή μουσκέτου που του τρύπησε το μανίκι στο ύψος του καρπού ενώ το ρολόι και το πανωφόρι του καταστράφηκαν από θραύσματα ξύλου. Επίσης, τραυματίσθηκε και ο γιος του. Επιτιμήθηκε γιατί συγκρούστηκε με τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο υπερβαίνοντας τις διαταγές του αγγλικού ναυαρχείου. Έπεσε σε δυσμένεια ως το 1837 - 39 , οπότε και έγινε αρχιναύαρχος. Έγραψε απομνημονεύματα.

Χέυδεν ( ή Χέυντεν ή Χέυντεκ ) Λογγίνος : Ρώσος ναύαρχος ολλανδικής καταγωγής. Γεννήθηκε στην Χάγη της Ολλανδίας το 1772. Κατέφυγε στην Ρωσία , όπου πολιτογραφήθηκε Ρώσος. Πολέμησε κατά του Ναπολέοντος . Συμμετείχε στην ναυμαχία του Ναυαρίνου και βοήθησε τον Καποδίστρια στην καταστολή της πειρατείας στο Αιγαίο. Το 1831 διορίστηκε υπασπιστής του τσάρου Νικολάου Α΄. Πέθανε το 1840.

Μποτασαίοι : Οικογένεια αγωνιστών του '21 και πλοιοκτητών των Σπετσών με απώτερη καταγωγή απ' το Κρανίδι. Φιλοκυβερνητικοί κατά τον Εμφύλιο.

Κουντουριώτηδες : Οικογένεια πλοιοκτητών απ' την Ύδρα. Γνωστοί έμειναν οι αδλεφοί Λάζαρος ( 1769 - 1852 ) και Γεώργιος Κουντουριώτης ( 1782 - 1858 ).

Μπουκουβαλαίοι : 1) Οικογένεια αγωνιστών του '21 και αρματολών των Αγράφων που καταγόταν απ' το Σακαρέτσι του Βάλτου. Αντίπαλοι του Αλή πασά.
2) Οικογένεια αγωνιστών του '21 απ' τις Σπέτσες.
3) Οικογένεια αγωνιστών του '21 απ' την Μάνη.

Φωτήλας Ασημάκης : Πρόκτιρος , Φιλικός και αγωνιστής του '21 . Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το 1761. Θερμός υποστηρικτής της άμεσης έναρξης της Επανάστασης. Κατά τον Εμφύλιο συγκρούστηκε με τους κυβερνητικούς και τους Ρουμελιώτες , γιατί τήρησε μετριοπαθή στάση, παραιτήθηκε και δεν κυνήγησε τους αντικυβερνητικούς. Πέθανε το 1835. Ο γιος του Παναγιώτης Φωτήλας πέθανε στο Μέγα Σπήλαιο το 1824.

Μπενιζέλοι : Αθηναϊκή οικογένεια . Εμφανίστηκαν το 1370. Απ' την οικογένεια αυτή βγήκαν λόγιοι , καλλιτέχνες και αγωνιστές του '21. Ο Ιωάννης Μπενιζέλος ( γεννήθηκε το 1730 ) θεωρείται ο συγγραφέας της Ιστορίας περί Αθηνών . Ο Νερούτσος Μπενιζέλος ( 1792 - 1826 ) έπεσε κατά την διάρκεια του Αγώνα του '21 . Ο πρόκριτος Προκόπιος Μπενιζέλος ( 1782 - 1850 ) βασανίστηκε φρικτά από τους Τούρκους κατά την έναρξη της Επανάστασης του '21 και γι' αυτό έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του κατάκοιτος .

Ρούφος : Επώνυμο οικογενειών των Πατρών , της Κέρκυρας και της Αθήνας που κατάγονταν απ' την Σικελία. Αρχικά ήταν ρωμαιοκαθολικοί. Σύντομα όμως ασπάστηκαν το ορθόδοξο δόγμα και συγγένεψαν με την οικογένεια Κανακάρη των Πατρών. Ο πρόκριτος των Πατρών Μπενιζέλος Ρούφος ( 1795 - 1828 ) συμμετείχε στον Αγώνα του '21.

Χουρμούζης ( ή Χουρμούζιος ) Μιλτιάδης ( ή Μιχαήλ ) Τριανταφύλλου : Γεννήθηκε στην Πόλη το 1804. Αγωνιστής του '21 , πολιτικός , συγγραφέας, δημοσιογράφος , στρατιωτικός και βουλευτής. Πέθανε το 1882.

Κουρμούλης : Επώνυμο οικογένειας αγωνιστών του '21 απ' το Ηράκλειο της Κρήτης. Το 1680 οι Κουρμούληδες αναγκάστηκαν να εξισλαμιστούν για να διατηρήσουν την περιουσία τους. Παρέμειναν όμως κρυπτοχριστιανοί και με το ξέσπασμα της Επανάστασης του '21 αμέσως άρχισαν να πολεμούν κατά των Τούρκων δείχνοντας τα πραγματικά θρησκευτικά και εθνικά τους αισθήματα.
Ο Δημήτριος Κουρμούλης απ' την Μεσσαρά Ηρακλείου Κρήτης έπεσε ηρωικά μαχόμενος στην μάχη του Αναλάτου/Φαλήρου το 1827.
Ο Εμμανουήλ Κουρμούλης σκοτώθηκε το 1827 στο Λασίθι.
Ο Μιχαήλ Κουρμούλης ( Κουιές Μεσσαράς Ηρακλείου Κρήτης 1765 - Ύδρα 1829 ) , που ως ψευτο-μουσουλμάνος έφερε το επώνυμο Χουσεΐν μπέης, ξεσήκωσε όλους τους Κρήτες κρυπτοχριστιανούς και πέθανε στην Ύδρα το 1829 , όπου είχε καταφύγει μετά την αποτυχία της Επανάστασης στην Κρήτη.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

επανάστασης στην Μολδοβλαχία

Ποια ήταν η συμμετοχή του ντόπιου πληθυσμού;

[Τλαξκαλτέκος]

επανάστασης στην Μολδοβλαχία

Ποια ήταν η συμμετοχή του ντόπιου πληθυσμού;

Έτσι και έτσι. Είχαμε συμμετοχή κάποιων βογιάρων ( Μπαλεάνου *, Βακαρέσκου , Φιλιππέσκου ) και ιερέων , πανδούρων , επαγγελματιών οπλοφόρων ( "Αρβανιτών" ) , αλλοεθνών ( Ελλήνων , Σέρβων , Βουλγάρων κ.α. ) και ντόπιων ( Ρουμάνοι /Μολδαβοί ). Αν υπήρχαν και μεγαλύτερες επιτυχίες και ίσως η ρωσική υποστήριξη , η συμμετοχή του ντόπιου πληθυσμού θα ήταν και μεγαλύτερη.

* Σε επιστολή του προς τον Υψηλάντη ζητούσε το έθνος του ( "δακικό έθνος" ) να αποκατασταθεί παντελεύθερον , αυτοδέσποτον και αυτόνομον , υπό την προστασίαν του τσάρου , στα φυσικά του όρια : απ' τα Καρπάθια ως τον Δούναβη.

Υπήρχαν και βογιάροι που υπολόγιζαν στην αποτυχία του ελληνικού κινήματος στην περιοχή, ώστε οι Ρουμάνοι ( Βλάχοι ) να αποσπάσουν περισσότερα δικαιώματα απ' την Πύλη . Και το κατάφεραν. Μετά την αποτυχία του κινήματος έπαψαν να διορίζονται στην Μολδοβλαχία οι εκτεθειμένοι Έλληνες Φαναριώτες αξιωματούχοι. Άρχισε ο διορισμός ντόπιων και αυτό ήταν ένα πρώτο βήμα προς την ρουμανική ανεξαρτησία.

Σύμφωνα με τον Βακαλόπουλο μικρό μέρος των των Βλάχων και των Μολδαβών συμμετείχε , με εξαίρεση τους πανδούρους της Ολτένιας ( Μικρής Βλαχίας ) που είχαν οργανωθεί το 1803 απ' τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη. Ο Γεωργάκης Ολύμπιος είπε στον Βλαδιμηρέσκου να πει στους πανδούρους πως η επανάσταση γινόταν κατά των Φαναριωτών και όχι κατά του σουλτάνου , ώστε να μην φοβηθούν και να μην φανεί πως την πρωτοβουλία του κινήματος την είχαν οι Έλληνες. Το κήρυγμα του Βλαδιμηρέσκου κατά των Φαναριωτών και των βογιάρων ξεσήκωσε του ρουμανικό ( βλάχικο ) λαό των ορέων και των πεδιάδων , αλλά έκανε και τις Μεγάλες Δυνάμεις να υποψιάζονται για πρώτη φορά πως το κίνημα είναι κοινωνικό και όχι εθνικό.

Ο Μολδαβός Γεώργιος Καντακουζηνός , γαμπρός του Υψηλάντη , προσπάθησε να οργανώσει τους Μολδαβούς σε εταιρεία διαφορετική απ' την ελληνική Φιλική.

Ο Βλαδιμηρέσκου είχε το πολύ 3.000 - 4.000 άνδρες ( Ρουμάνους/πανδούρους/χωρικούς/βοσκούς , Έλληνες , Σέρβους , Βουλγάρους, "Αρβανίτες" ) , οι οποίοι έκαναν αρκετές λεηλασίες και αρπαγές εις βάρος των ντόπιων.

Ο Υψηλάντης είχε 1.600 - 3.000 άνδρες : Έλληνες, Βούλγαρους και Σέρβους και ελάχιστους Μολδαβούς. Όσοι ήταν γύρω απ' τον Υψηλάντη ήταν πειθαρχημένοι. Πολλές φορές όμως οι "Αρβανίτες" προχωρούσαν σε αρπαγές εις βάρος του ντόπιου λαού και των βογιάρων.

Ο ηγεμόνας Μιχαήλ Σούτσος που στήριζε το κίνημα , ζήτησε απ' τον Υψηλάντη να τον εκθρονίσουν δημοσίως , ώστε να μην κινδυνέψουν οι συγγενείς του στην Πόλη.

Οι Φιλικοί καλούν όλους τους Βαλκάνιους σε ξεσηκωμό :

Screenshot 2023-01-02 133447.png

Προκήρυξη προς τους Δάκες :

Screenshot 2023-01-02 134631.png

Οι υπόλοιποι βαλκανικοί λαοί δεν θέλγονταν απ' τον ήχο της ελευθερίας που εκπεμπόταν απ' τις γραικικές σάλπιγγες.

Screenshot 2023-01-02 135019.png

Μολδαβοί άμαχοι δέχονται τουρκικά αντίποινα.

Screenshot 2023-01-02 144010.png

[Τλαξκαλτέκος]

Γριβαίοι : Επώνυμο οικογένειας κλεφταρματολών και αγωνιστών του '21 απ' την Ακαρνανία. Κλάδος της οικογένειας Μπούα. Γενάρχης τους φέρεται ο χριστιανός αλβανόφωνος φύλαρχος Γκίνος ( Ιωάννης ) Μπούας Γρίβας ( 14ος αι. ). Οι Γριβαίοι εγκαταστάθηκαν στη Νότια Ήπειρο και στη Βόνιτσα της Ακαρνανίας με ηγέτες τα αδέλφια Θεόδωρο και Γκίνο Μπουαίους Γριβαίους ( 16ος αι. ) . Οι Γριβαίοι πολεμούσαν συνεχώς με τις ντόπιες ισχυρές οικογένειες ( φάρες ) του Βάλτου Κατσικογιάννη και Τρουμπούκη για την αρχηγία του αρματολικιού της περιοχής. Ο Γκίνος Μπούας Γρίβας ο νεώτερος σκοτώθηκε πολεμώντας τους Τούρκους στη θέση Του Μπούα τ' αυλάκι απέναντι απ' την Λευκάδα. Το 1732 οι Κατσικογιανναίοι εκδιώχτηκαν απ' τους Γριβαίους που είχαν επικεφαλής τους τον Αποστόλη Χρ. Γρίβα ( πέθανε το 1760 ) , και μόνο έπειτα από 20 χρόνια , μετά τον γάμο ( 1752 ) του Χρίστου Αποστ. Γρίβα ( 1720 - 1770 ) με τη Μόσχω , κόρη του Γερο-Κατσικογιάννη , οι τοπικοί αγώνες σταμάτησαν και το αρματολίκι ανέλαβε ο Αποστόλης Γρίβας. Μετά τον θάνατο του τελευταίου το 1760 , το αρματολίκι ανέλαβαν οι γιοι του Χρίστος , Τσέλιος και Κώστας , οι οποίοι πήραν μέρος στα Ορλοφικά σε συνεργασία με τον αρματολό Γεώργιο Γουλιμή Λαχούρη * στην Ακαρνανία. Κινήθηκαν όμως εναντίον τους πολυάριθμες τουρκαλβανικές ομάδες. Ο Γεώργιος Γουλιμής Λαχούρης , ο Χρίστος Γρίβας και ο Τσέλιος Γρίβας με 300 άνδρες τους έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι κοντά στο Αγγελόκαστρο , στην θέση Των Γριβαίων τα κόκαλα . Οι Τουρκαλβανοί έσφαξαν σχεδόν όλο τον πληθυσμό του Αιτωλικού και του Μεσολογγίου και έτσι έληξαν τα Ορλοφικά στην Ακαρνανία. Το αρματολίκι του Ξηρομέρου περιήλθε στον Χρίστο Κατσικογιάννη. Οι Γριβαίοι κατέφυγαν στην Λευκάδα και οι έριδες με τους Κατσικογιανναίους ξανάρχισαν. Το 1790 , ο Δημήτριος Δράκος Γρίβας ( 1765 - 1813 ) , γιος του Χρίστου Γρίβα που έπεσε στα Ορλοφικά και μεγαλύτερος αδελφός του Γεωργάκη Γρίβα Σβίγγα ( 1768 - 1826 ) , παρέλαβε το αρματολίκι της Βόνιτσας και του Ξηρόμερου απ' τον θείο του Χρίστο Κατσικογιάννη και οι έριδες σταμάτησαν. Ο Αλή πασάς όμως εξεδίωξε τον Δημήτριο Δράκο Γρίβα και την οικογένειά του , οι οποίοι κατέφυγαν στα Επτάνησα. Το 1810 , ο Δημήτριος Δράκος Γρίβας επανήλθε στην Ακαρνανία έπειτα από πρόσκληση του Αλή πασά που ήθελε να εκστρατεύσει κατά των Γαρδικιωτών ( Γαρδίκι -> χωριό της Βορείου Ηπείρου ). Έτσι ο Δράκος επανέκτησε την αρχηγία του αρματολικού της Βόνιτσας απ' τον Χρίστο Κατσικογιάννη. Αρνήθηκε όμως να συμμετάσχει στην εκστρατεία κατά του Γαρδικίου. Ο Αλή πασάς τον κάλεσε στα Ιωάννινα και εκεί μάλλον τον δηλητηρίασε. Το αρματολίκι ανέλαβε ο Γεώργιος Τσόγκας. Ο Δημήτριος Δράκος Γρίβας , απ' τον γάμο του με την Θεοδώρα Γιανίτση , κόρη προκρίτου της Πρέβεζας , απέκτησε 5 γιους : τον Χρίστο , τον Φλώρο ή Κώστα , τον Σταύρο , τον Θεόδωρο και τον Αλέξιο.

* Για τους Γουλιμήδες βλ. και εδώ viewtopic.php?f=20&t=6644&p=315522&hilit=%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CE%AE%CF%82#p315522

Θεοδωράκης Γρίβας : ( Πρέβεζα 1797 - Μεσολόγγι 1862 ) Τέταρτος γιος του Δημητρίου Δράκου Γρίβα. Από 14 ετών υπηρετούσε στο σώμα του συγγενή του κλέφτη Ιωάννη Μπουκουβάλα. Έπειτα κατατάχθηκε στο σώμα του αρματολού των Σαλώνων Πανουργιά. Φυλακίστηκε απ' τον Αλή πασά , αλλά έπειτα από διαμεσολάβηση του Ομέρ Βρυώνη αφέθηκε ελεύθερος. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία απ' τον Αλέξη Νούτσο. Στην Επανάσταση του '21 πήρε μέρος σε διάφορες μάχης στην Ρούμελη και στον Μοριά. Στον Εμφύλιο ήταν με τους αντικυβερνητικούς γι' αυτό και φυλακίστηκε με τον Κολοκοτρώνη απ' τους κυβερνητικούς. Κατά την καποδιστριακή περίοδο αποσύρθηκε στην πατρίδα του. Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια κινήθηκε κατά των καποδιστριακών και του αρχηγού τους Αυγουστίνου Καποδίστρια , αδελφού του Ιωάννη. Επί Βαυαρικής Αντιβασιλείας θεωρήθηκε ύποπτος συνωμοσίας , αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος. Πήρε μέρος στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843. Κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο ( 1854 ) πέρασε στην Ήπειρο για να συνδράμει τον εκεί εθνικό αγώνα. Στις 4/10/1862 επαναστάτησε κατά του Όθωνα. Πέθανε από ασθένεια 20 ημέρες αργότερα.
Γι' αυτόν είχε βγει αρχικά το γνωστό τραγούδι Γρίβα σε θέλει ο βασιλιάς με αντιβασιλική - αντιοθωνική χροιά :
Γρίβα σε θέλει ο βασιλιάς , όλος ο κόσμος κι ο ντουνιάς.
Γρίβα σε θέλει ο βασιλιάς. - Τι να με θέλει ο κιαρατάς ;
Αν θα με θέλει για καλό , ν' αλλάξω και να στολιστώ.
Κι αν θα με θέλει για κακό , να πάω με τούτα που φορώ.
Γρίβα σε θέλει κι ο στρατός για να σε κάμει στρατηγό.
Μετά πήρε βασιλική χροιά και αφιερώθηκε με λίγο αλλαγμένους στίχους στον άξιο της πατρίδας Γεώργιο Γρίβα Διγενή.

Ο Θεοδωράκης Γρίβας νυμφεύθηκε το 1826 την Ελένη Μπούμπουλη , κόρη του Δημητρίου Μπούμπουλη και της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας και χήρα του Πάνου Κολοκοτρώνη , με την οποία απέκτησε τον πολιτικό Δημήτριο Γρίβα ( 1829 - 1889 ). Το 1850 ήρθε σε δεύτερο γάμο με τη νεαρότατη και ωραιότατη Περσεφόνη Στάικου , κόρη του αγωνιστή Στάμου Στάικου και αδελφή του υποστρατήγου Δημοσθένη Στάικου.

( Π-Λ-Μπ )

[Τλαξκαλτέκος]

Καλλιμάχης : Επώνυμο φαναριώτικης οικογένειας της Κωνσταντινούπολης. Το "Καλλιμάχης" είναι εξελληνισμένος τύπος του "Καλμούκος" ή του "Καλμάς". Oι Καλμούκοι ήταν μογγολικός λαός της Νότιας Ρωσίας , βορείως του Νταγκεστάν του Καυκάσου .

Ιωάννης Καλλιμάχης : ( 1700 - 1761 ) Το 1758 έγινε ηγεμόνας της Μολδαβίας. Κατηγορήθηκε για προδοσία και καρατομήθηκε.

Γρηγόριος Καλλιμάχης : ( 1723 - 1769 ) Γιος του προηγούμενου. Ηγεμών της Μολδαβίας το 1761 - 1764. Το 1769 εκτελέστηκε ως προδότης.

Αλέξανδρος Καλλιμάχης : ( 1737 - 1821 ) Γιος του Ιωάννη και αδελφός του Γρηγορίου. Το 1795 έγινε ηγεμών της Μολδαβίας. Το 1799 επανήλθε στην Πόλη. Με την έναρξη του κινήματος του Υψηλάντη στην Μολδοβλαχία , εξορίστηκε στην Βιθυνία όπου και πέθανε.

Ιωάννης Καλλιμάχης : ( 1781 - 1821 ) Γιος του Αλεξάνδρου. Καρατομήθηκε το 1821 λόγω των σχέσεών του με την Φιλική Εταιρεία.

Σκαρλάτος Καλλιμάχης : ( 1773 - 1821 ) Γιος του Αλεξάνδρου και αδελφός του Ιωάννη. Το 1806 διετέλεσε για 2 μήνες ηγεμών της Μολδαβίας. Διετέλεσε για δεύτερη φορά ηγεμών της Μολδαβίας το 1807 - 1810 και για τρίτη φορά το 1812 - 1819. To 1819 αντικαταστάθηκε απ' τον Μιχαήλ Σούτσο. Το 1821 έγινε ηγεμόνας της Βλαχίας και λίγο αργότερα της Μολδαβίας ( για 4η φορά ) , μετά την απομάκρυνση του Μιχαήλ Σούτσου. Θεωρήθηκε ύποπτος για συνεργασία με τους επαναστάτες της Μολδοβλαχίας και θανατώθηκε.

==========================================================================================
Σούτσος : Επώνυμο αρχοντικής οικογένειας της Κωνσταντινούπολης. Καταγόταν απ' την οικογένεια των Δράκων της Ηπείρου , κλάδος της οποίας εγκαταστάθηκε στην Πόλη τον 17ο αι. Το 1668 ο Διαμαντάκης Δράκος Σούτσος ήταν Μέγας Ρήτορας του πατριαρχείου. Ο Κωνσταντίνος Δράκου Σούτσος ήταν σπαθάριος το 1711 και Μέγας Λογοθέτης το 1738.

Νικόλαος Σούτσος : Γιος του Κωνσταντίνου. Το 1768 έγινε Μεγάλος Διερμηνέας. Κατά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο ( 1768 - 1774 ) θεωρήθηκε φιλορώσος , φυλακίστηκε και αποκεφαλίστηκε στις 29/8/1769 μαζί με τον ηγεμόνα της Βλαχίας Γρηγόριο Καλλιμάχη.

Μιχαήλ Σούτσος : ( 1729 - 1803 ) Αδελφός του προηγούμενου. Ηγεμών της Μολδοβλαχίας.

Αλέξανδρος Σούτσος : Γιος του προηγούμενου και Μέγας Διερμηνέας. Κατηγορήθηκε στον σουλτάνο απ' τους Άγγλους ότι συνεργαζόταν με τους Γάλλους εις βάρος των Οθωμανών. Αποκεφαλίστηκε απ' τον σουλτάνο στις 22/9/1807.

Αλέξανδρος Σούτσος : ( 1758 - 1821 ) Γιος του Νικολάου Σούτσου. Συμμετείχε ως Μέγας Διερμηνεύς στη ρωσοτουρκική συνθήκη της Κωνσταντινούπολης ( 21/3/1800 ) με την οποία ιδρύθηκε η Πολιτεία των Επτά Ηνωμένων Νήσων. Το 1801 έγινε ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας. Η γνώμη που είχε διατυπωθεί παλαιότερα πως δηλητηριάστηκε από μέλη της Φιλικής Εταιρείας δεν είναι τεκμηριωμένη και έχει αποδειχθεί πως ο θάνατός του οφείλεται σε ολιγοήμερη σοβαρή ασθένεια.

Μιχαήλ Βόδας Σούτσος : ( Πόλη 1784 - Αθήνα 1864 ) Τελευταίος ουσιαστικά Έλλην ηγεμών της Μολδαβίας. Εγγονός του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Μιχαήλ Σούτσου και ανιψιός του Αλεξάνδρου Σούτσου. Το 1819 έγινε ηγεμών της Μολδαβίας. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία το 1820. Συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη κατά την επανάσταση της Μολδοβλαχίας ( 22/2/1821 ). Στο κείμενο του αφορισμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου εναντίον του Υψηλάντη ( 23/3/1821 ) ο Σούτσος χαρακτηριζόταν "κακόβουλος και αχάριστος". Μετά την αποτυχία του κινήματος και ενώ κατευθυνόταν προς την Ελβετία συνελήφθη απ' τους Αυστριακούς , οι οποίοι τον κράτησαν 3 χρόνια. Κατά την Καποδιστριακή Περίοδο έγινε πρεσβευτής σε διάφορες χώρες.Συμμετείχε στην πολιτειακή μεταβολή της 3ης Σεπτεμβρίου . Το όνομά του δόθηκε σε έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας.

Ιωάννης Σούτσος : ( Πόλη 1803 - Αθήνα 1890 ) Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σκαρλάτος Σούτσος : ( Βουκουρέστι 1806 - Αθήνα 1887 ) Υπουργός Στρατιωτικών κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο. Το 1878 εισέβαλε στην Θεσσαλία για να ενισχύσει τους εκεί επαναστάτες. Το 1881 έγινε αντιστράτηγος.

Αλέξανδρος Σούτσος : ( Πόλη 1803 - Σμύρνη 1863 ) Ποιητής και εκπρόσωπος της Αθηναϊκής Σχολής. Γιος του Κωνσταντίνου Σούτσου ( 1760 - 1810 ) και της Ελένης. Αντικαποδιστριακός και αντιοθωνικός.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Δείγμα της ποίησής του #1
(…)
Σιώπα Σούτσε ! Στους κακούς μην πρόσφερε καθρέπτας
Μήπως δεν είδαμεν ημείς τόσους Επάρχους κλέπτας ;
Μήπως δεν είδαμε ημείς ν’ αρμέγουν την Ελλάδα
Εκτελεσταί και Υπουργοί καθείς με την αράδα ;
Και όμως σιωπήσαμεν, αφήσαμεν να τρέχη
Και να πηγαίνει πάντοτε το πράγμα όπως έχει.
Αφήσαμεν τους κόλακας να γλύφουν τους Μεγάλους,
Και, λόγιοι, αφήσαμεν λογιωτάτους άλλους
Εις των Προκρίτων ταις αυλαίς να κοίτωνται ριμμένοι
Σαν ψιττακοί να φλυαρούν εις το κλουβί κλεισμένοι,
Δεν σε αρέσκωμεν ημείς ; Σιώπα ! Βουβός μείνε !
Καθένας Διπλωματικός δεν ημπορεί να είναι
Ατιμωρήτως χαμερπής, ψεύτης και Φαρισαίος ;
Όποιον εμπρός σου κι αν ιδής, ας είναι και δικαίως,
Πρέπει να κάθεσαι κρυφά να τον ζωγραφίζης ;
Ή έργον χριστιανικόν, θεάρεστον νομίζεις
Το να πληγώνης όλους μας για μια ξερή πατρίδα ;
Εκείνος τι σ’επείραξεν αν έχη αυτιά Μήδα ;
Αν έχει γάτου κύτταγμα, μορφήν αλωπεκώδη,
Αν έχη καύκαλα βωδιού, αν φέρεται σαν βώδι ;
Τι πολεμάς τα ήθη μας ; ήλθες να δώσης νόμους ;
Ωσάν πιθήκους τι τραβάς τους Γραμματείς στους δρόμους ;
Τι προσκαλείς απάνθρωπα τον κόσμον εμπροστά των
Και προξενείς τον γέλωτα με τα σκιρτήματά των ;
Αυτά τα τόσα γέλια σου θέλουν σε φέρει θρήνους,
τι πιάνεσαι αστόχαστα με τούτους και με κείνους ;
Αν η Ελλάς κατέστρεψεν Αγάδων χιλιάδες ,
Είναι Γραικοί Βεζίρηδες , είναι Γραικοί Πασάδες,
Είναι Μουφτήδες ρασωτοί και μοναχοί Δερβίσαι,
Την μέθην των την λύσσαν των πώς Σούτσε, δεν φοβείσαι ;
(…)

Δείγμα της ποίησής του #2
Όταν ζούσαν εις ημέρας δουλικάς οι Αθηναίοι, δύο ήρωες γενναίοι
ο Αρμόδιος ο ένας , άλλος ο Αριστογείτων,
έκρυψαν με ταις μυρσίναις το αθάνατον σπαθί των,
και τα σπλάχνα του τυράννου σπάραξαν εις τον ναόν.
Πέθαναν…πλην μ’ αδριάντας τιμάς έλαβον θεών.
Μιμητής του Αρμοδίου και Αριστογείτων νέος,
το φιλέκδικο σπαθί μου θα σκεπάσω με μυρσίνη,
εις τον τύραννον θα πέσω… θα τον σφάξω και γενναίως
θα σφαγώ καθώς εκείνοι.
.
Ένας πλάνος Κερκυραίος νόμους , όρκους παραβαίνει·
με το μισθωτό του χέρι Έλληνας αλυσοδένει ,
και το αίμα της Ελλάδος με τα όπλα των Ελλήνων
σ’ εμφυλίους στάσεις χύνων,
τον δεσποτικόν του θρόνον εις τους τάφους μας υψώνει ,
και κανείς απ’ τα δεσμά της την πατρίδα δεν λυτρώνει .
Μιμητής του Αρμοδίου και Αριστογείτων νέος ,
το φιλέκδικο σπαθί μου θα σκεπάσω με μυρσίνη,
εις τον τύραννον θα πέσω… θα τον σφάξω και γενναίως
θα σφαγώ καθώς εκείνοι .
.
Παντού θρήνοι , εξορίαι και καταδρομαί κρυφαί·
παντού φόνοι , προδοσίαι και του Σύλλα προγραφαί .
Εις βαρύν ζυγόν ο Έλλην χρόνια τέσσερα στενάζει
και τας δάφνας του με λύπην να μαραίνωνται κυττάζει .
Μιμητής του Αρμοδίου και Αριστογείτων νέος ,
το φιλέκδικο σπαθί μου θα σκεπάσω με μυρσίνη,
εις τον τύραννον θα πέσω… θα τον σφάξω και γενναίως
θα σφαγώ καθώς εκείνοι .
.
Κυριακούλη, Κυριακούλη ! άλλαις έτρεφες ελπίδες,
όταν πήγες στης Ηπείρου να ταφής την πεδιάδα …
Ευτυχής ! την καταισχύνην της πατρίδος σου δεν είδες ,
κι εξεψύχησες αφίνων ελευθέραν την Ελλάδα ·
έχυσεν εις την Ελλάδα δάκρυ , αίμα ο καθένας ·
τόσο δάκρυ , τόσο αίμα το εκληρονόμησ’ ένας !
Μιμητής του Αρμοδίου και Αριστογείτων νέος ,
το φιλέκδικο σπαθί μου θα σκεπάσω με μυρσίνη,
εις τον τύραννον θα πέσω… θα τον σφάξω και γενναίως
θα σφαγώ καθώς εκείνοι.
.
Η σκιά του Καραΐσκου χθες στους ύπνους μου εφάνη ·
εις το μελανό της χέρι
εκρατούσ’ ένα μαχαίρι, κι έκραξε : « Μαυροχιχάλαι !
ο βαρύς σας ύπνος φθάνει ·
πάρτε τούτο μου το ξίφος , εκδικήστε την πατρίδα , και του αίματός σας χύστε την υστερινήν ρανίδα !»
Μιμητής του Αρμοδίου και Αριστογείτων νέος ,
το φιλέκδικο σπαθί μου θα σκεπάσω με μυρσίνη,
εις τον τύραννον θα πέσω… θα τον σφάξω και γενναίως
θα σφαγώ καθώς εκείνοι .
.
Ο κρατήρ μας επτά χρόνους αφ’ ου έχυσε φωτιαίς ,
Έσβυσε … δεν καίει πλέον,
και εις την στάκτην του την κρύαν ρίπτουν άφοβαις ματιαίς
οι αυθάδεις Κερκυραίοι …Με σεισμόν και κρότον νέον
δεν φοβούνται μην ξεσκάση , και του φλογερού θυμού του
η ορμή μην τους προφθάση ;
Μιμητής του Αρμοδίου και Αριστογείτων νέος ,
το φιλέκδικο σπαθί μου θα σκεπάσω με μυρσίνη,
εις τον τύραννον θα πέσω… θα τον σφάξω και γενναίως
θα σφαγώ καθώς εκείνοι .
.
Τρέμε , τύραννε ! …η ώρα του θανάτου σου σημαίνει ·
η οργή του έθνους όλου , η οργή μου σε προσμένει ·
στον ναόν που θα μολύνης τρέχω να παραμονεύσω …
τρέχω , τρέχω στου Υψίστου τον βωμόν να σε φονεύσω …
έρχεται … τον προμηνύουν σάλπιγγες και μουσική ·
έρχεται …τον προπομπεύει μισθοφόρος φυλακή .
Μιμητής του Αρμοδίου και Αριστογείτων νέος ,
Σκέπασε , Μαυρομιχάλη , το σπαθί σου με μυρσίνη …
Τον προδότην της πατρίδος κτύπα…κτύπα …και γενναίως
Πέθανε καθώς εκείνοι !

Δείγμα της ποίησής του #3
( Υποτίθεται μιλάει ο καποδίστριας κατά των προεστών του '21 )
Εις τον Ράμφον μου θα δώσω του Σισίνη το παλάτι
και τους πύργους του Ζαΐμη στον πιστόν μου Μαυρομάτην .
Βεβαιώσατε το έθνος και χωρέστε στο μυαλόν του
ότ' Αλήπασιας θα γένω δια μόνον το καλόν του.

Δείγμα της ποίησής του #4
( Για τους πολιτικούς και τους δημοσίους λειτουργούς )
Στο Ναύπλιον είν’ άνεσις και μοναξιά μεγάλη,
οι Φροντισταί, οι Έπαρχοι, τόσοι κηφήνες άλλοι,
πηγαίνουν στην Συνέλευσιν ν’ αρπάσουν τας αξίας,
να μοιρασθούν τα κόλυβα της δυστυχούς Γραικίας·
από το Ναύπλιον σωρός Γραμματικών εβγήκε,
και με αυτούς η λοιμική το Ναύπλιον αφήκε.

Δείγμα της ποίησής του #5
( Για τον Μεγαλέκο )
Στρατηλάτης τῶν Ἑλλήνων, ἐκδικῶν τόν Μαραθώνα,
ὁ Ἀλέξανδρος εἰσῆλθε νικητής εἰς Βαβυλῶνα.

Δείγμα της ποίησής του #6
( Για τους πολιτικάντηδες του '21 )

Παναγιώτης Σούτσος : ( Πόλη 1806 - Αθήνα 1868 ) Ποιητής και εκπρόσωπος του ρομαντισμού. Νεότερος αδελφός του προηγούμενου.

[Τλαξκαλτέκος]

Κρεββατάς : Επιφανής οικογένεια της Λακεδαίμονος. Σύμφωνα με τα Λεξικά ( Πάπυρος , Ελευθερουδάκη ) πρωτοαναφέρονται το 1310. To 1730 αναφέρεται ένας Γιαννάκης Κρεββατάς από το Μυστρά που υπέγραψε ευχαριστήριο επιστολή στον Αββά Μ. Fourmont που καταλεηλάτησε τα μνημεία της Λακωνίας.

Παναγιώτης Κρεββατάς : Ο πατέρας του λεγόταν Δημήτριος Κρεββατάς. Μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη συμμετείχαν στα Ορλοφικά ( 1769 ). Μετά την αποτυχία του κινήματος κατέφυγε στην Ύδρα και από εκεί στα Κύθηρα , όπου και πέθανε.

Παναγιώτης Κρεββατάς : Εγγονός του προηγούμενου. Γεννήθηκε στον Μιστρά το 1785. Προεστός του Μιστρά και αγωνιστής του '21 . Σπούδασε στην Ιταλία. Πετυχημένος έμπορος και απ' τους πιο πλούσιους κοτζαμπάσηδες του Μοριά. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία το 1819.
Όταν ξεκίνησε η Επανάσταση και μετακινήθηκε απ' την επαρχία του μαζί με άλλους Λακεδαιμόνιους για να αναλάβουν δράση , τα σπίτια τους λεηλατήθηκαν από άλλους κατοίκους που έμειναν πίσω ! ( Κάτι τέτοιο έπαθε και ο πρόκριτος της Μεσσηνίας Παπατσώνης )
Συμμετείχε στην Συνέλευση των Καλτετζών ( 26/5/1821 ) και στην πολιορκία της Τριπολιτσάς.
Ο Κολοκοτρώνης τον εκτιμούσε πολύ. Γράφει στα απομνημονεύματα που υπαγόρευσε στον Τερτσέτη : Ὁ Κρεβατᾶς ἦτον ἄνθρωπος μὲ νοῦ καὶ πολλὰ ὠφέλιμος γιὰ τὴν Πατρίδα.
Σύμφωνα με τον λόγιο και γιατρό Αναστάσιο Γούδα ( Γραμμένο Ιωαννίνων 1816 - Αθήνα 1882 ) στο έργο του Βίοι Παράλληλοι των επί της Αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων Ανδρών ( 8 τόμοι , 1869 - 1876 ) , ο Κρεββατάς ήταν ο πιο καλός πατριώτης και ο πιο μετριοπαθής ανάμεσα στους προεστούς του Αγώνα του '21.
Η δολοφονία του από ελληνικά χέρια το 1822 είναι ένα απ' τα πιο σκοτεινά γεγονότα της Επανάστασης.

1η εκδοχή
Στην αρχή ο Κρεββατάς υποστήριζε την κοινωνική του τάξη , δηλαδή τους προκρίτους. Μετά τη νίκη όμως του Κολοκοτρώνη στα Δερβενάκια έγινε σύμμαχος και φίλος του Κολοκοτρώνη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να προκαλέσει την έχθρα των προκρίτων που εχθρεύονταν τον Κολοκοτρώνη. Ειδικά όταν έμαθαν - σύμφωνα με τον Φωτάκο - πως ο Κρεββατάς στον Αχλαδόκαμπο ομολόγησε στον Κολοκοτρώνη τη συνωμοσία που έκαναν οι πολιτικοί στο Άργος και αλλού, όχι να δολοφονήσουν αυτόν και το Υψηλάντη, αλλά μόνο να τους γυμνώσουν αφαιρώντας τους τα όπλα, αν και ο Μαυρομιχάλης προσπαθούσε να τους πείσει, ότι η αχαριστία είναι προτέρημα και η δολοφονία αρετή εις τον άνθρωπο , αξίωμα Μανιάτικο και ίδιον της οικογενείας των Μαυρομιχαλαίων. Οι πρόκριτοι λοιπόν έπεισαν τον Παναγιώτη Γιατράκο , αντικολοκοτρωνικό προύχοντα και οπλαρχηγό απ' τον Μυστρά , απ' τον οποίο ο Κρεββατάς σκόπευε να αφαιρέσει τη στρατιωτική αρχηγία του Μυστρά και να την δώσει στον Νικηταρά , να τον σκοτώσει. Στις 16/11/1822 άνθρωποι του Γιατράκου , με κύριο οργανωτή τον αδελφό του Γεώργιο , έστησαν ενέδρα στον Κρεββατά στην θέση Κακιά ( ή Κυανή σε κάποια λεξικά ) Σκάλα , κοντά στην γέφυρα Κοπάνου , στον ποταμό Ευρώτα. Αν και ένας απ' τους δολοφόνους πιάστηκε και ομολόγησε στην Τριπολιτσά , η κυβέρνηση όχι μόνο τους άφησε ατιμώρητους , αλλά 2 μήνες αργότερα προήγαγε τον Γεώργιο Γιατράκο σε στρατηγό , ενώ η οικογένεια Κρεββατά αντιμετωπίστηκε με εχθρότητα. Στις 21/2/1828 η Ευδοκία Κρεββατά , χήρα του Παναγιώτη Κρεββατά , έκανε παράπονα προς την Διοίκηση.

2η εκδοχή
Οι του κλεπτικού συστήματος , δηλαδή οι Κολοκοτρωναίοι , ο Οδυσσέας Ανδρούτσος , ο Νικηταράς , ο Πλαπούτας , οι Πετμεζαίοι , οι Κουμανιωταίοι , ο Κεφαλάς , ο Μητροπέτροβας , οι Φλεσαίοι , ο Τσώκρης και οι Γιατρακαίοι ήθελαν να βγάλουν απ' την μέση τους προεστούς των διαφόρων επαρχιών ( Δεληγιανναίους , Ζαΐμη, Χαραλάμπη , Φωτήλα , Λόντο , Κανακάρη , Σισίνη , Παπατσώνη , Κρεββατά ) ώστε να πάρουν στα χέρια τους την εξουσία των επαρχιών. Έτσι ο Γεώργιος και ο Νικόλαος Γιατράκοι , χωρίς να πουν τίποτα στον αδελφό τους Παναγιώτη που δεν συμφωνούσε με τέτοια σχέδια , έβαλαν έναν καπετανίσκο τους ονόματι Γρηγόρη με 30 άνδρες και δολοφόνησαν τον Κρεββατά. Έπειτα ο Γεώργιος και ο Νικόλαος Γιατράκος βγήκαν για να πιάσουν και καλά τους δολοφόνους . Έπιασαν τον καπετανίσκο τους Γρηγόρη και αμέσως τον κρέμασαν για να μην τους ομολογήσει ως συνενόχους.

3η εκδοχή
Οι Γιατρακαίοι έδρασαν μόνοι τους για να αρπάξουν την εξουσία στον Μιστρά απ' τον Κρεββατά. Γράφει ο Φωτάκος : Δυστυχῶς ὅμως ὁ ἀνὴρ
οὗτος ἐδολοφονήθη ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς Γιατρακαίους, διὰ νὰ λάβουν αὐτοὶ τὴν ἀποκλειστικὴν τῆς ἐπαρχίας δύναμιν.

4η εκδοχή
Ο Γρηγόρης και οι άνδρες του έδρασαν μόνοι τους για να ληστέψουν τον Κρεββατά.

Υ.Γ.1 Απ. Δασκαλάκη, Αρχ. Τζωρτζάκη-Γρηγοράκη, Αθήναι 1976, σ. 136
Συλλυπητήριος ενδοικογενειακή επιστολή των Γρηγοράκηδων της 3 Δεκεμβρίου 1822 αναγγέλουσα και την πτώση του Ναυπλίου [ και την σύλληψη τεσσάρων απ' τους φονιάδες του Κρεββατά ]

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Τους γενναιοτάτους κυρούς θείον μου κυρ Πιέρρου και καπετάν Γιωργάκη Γρηγοριάνους
Από Μυστρά εις Μελίσσι
Με το αδελφικόν μου πρώτο ερωτώ διά την υγείαν σας και δεύτερον εμάθαμεν και άξαφνον θάνατον του μακαρίτη θείου μας και αυταδέλφου σας,
Λοιπόν ας είναι ζωή σε λόγου σας και ας είναι καλά οι επίλοιποί σας αδελφοί˙ ετώρα αδελφέ χρειάζεται μεγαλοκαρδία, οπού δεν είστε μήτε οι πρώτοι μήτε οι στερνοί˙ με αυτό είναι η ανάγκη να στέκης γενναίος. Σας ειδοποιώ και διά τα εδώ˙ ότι τους φονείς {του Π. Κρεββατά} τέσσεροις τους πήραν εις Τριπολιτζά επειδή τους έπιασαν εις τα χωρία της Τριπολιτζάς, και εις τους Γοράνους έπιασαν το γκουλό και τον έχουν εδώ οι προεστοί μας λέγουν ότι εμείς ως σου είπομεν εις το ίδιον είμεθα ότι χωρίς τους Μανιάτες δεν ημπορούμε να καθήσωμε όχι τ’ όμως αυτό να γενή, εμείς έχομε να φύγωμεν μαζί σας μάλιστα οπού σας πρόσμεναν όσα σε γράφω και στοχάζομαι το να μας γράφουν και αυτοί. Λοιπόν γράφτε μου είτι ηξεύρετε από ευτού να μάθωμε. Το Ανάπλι, το Παλαμήδι το επήραν οι δικοί μας˙ τους το παρέδωσε ο Τζιγκάραγάς αυτά είναι βέβαια, ότι ήλθαν γράμματα μαξούς και το Βαρούσι στέκει ζητώντας το να πάνε αξιωματικοί να παραδωθούν. Το καλό ήτον το να κοπιάσετε εδώ επειδή ο
ερχομός ήτον το τέλος ο θείος μου κυρ Γιάννης σας λέγει˙ και υγιαίνετε.
1822 Δεκεμβρίου 3 Μυστράς Όλος αδελφός
Δημήτριος Τσιγκουράκης Γρηγοράκης

Υ.Γ.2 Ο Πετρόμπεης όταν πληροφορήθηκε στο Μεσολόγγι τη δολοφονία του Παναγιώτη Κρεββατά, που θεωρήθηκε έργο των Γιατράκων, έγραψε στις 8 Δεκεμβρίου στον Παναγιώτη Γιατράκο τα ακόλουθα:
«...ελυπήθην πολλώ μάλλον διά την απροσδόκητον δολοφονίαν εκείνου του ζηλωτού ευπάτριδος Π. Κρεββατά. Ήξευρε όμως ότι, ει μεν, ως άδεται, ενέχεται τινάς της οικογενείας σου εις αυτήν την κοινοβλαβεστάτην δολοφονίαν, όχι μόνον αμαυρώσατε όλοι τας λαμπράς εκδουλεύσεις, αλλά και την πατρίδα κυρίως εβλάψατε. Ει δε και είσθε αθώοι, πρέπει να ανακαλύψετε τους κυρίως φονείς και, οποιοιδήποτε και εάν είναι να τους καταδικάσητε οι ίδιοι εις ποινήν θανάτου, τότε σε βεβαιώνω ότι το όνομά σας θέλει λαμπρυνθή...».
ΓΑ Κ, Μικρ. Συλλ., Κ 005, φάκ. Β΄, έγγρ. 226 της 8 Δεκεμβρίου 1822 και Α θ. Φ ω τ ό π ο υ λ ο υ, Οι Γιατράκοι του 1821, τόμ. Β΄, σ. 68.


πηγές όπου δεν αναφέρονται στο κείμενο
- Σταύρος Καπετανάκης , Η Μάνη στην Β΄Τουρκοκρατία
- Σταύρος Καπετανάκης , Οι Μανιάτες το 1821
- Απομνημονεύματα Κανέλλου Δεληγιάννη

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Κρεββατάς : Επιφανής οικογένεια της Λακεδαίμονος.

Γιατί ονομάστηκαν έτσι;

[Τλαξκαλτέκος]

Κρεββατάς : Επιφανής οικογένεια της Λακεδαίμονος.

Γιατί ονομάστηκαν έτσι;

Ποιος ξέρει ; Εγώ προσωπικά δεν έχω καταφέρει να τους διαβάσω σε κάποιο κείμενο του 14ου αι. απ' το λίγο που έψαξα.

[Τλαξκαλτέκος]

Δυοβουνιώτης Ιωάννης : ( Δυο Βουνά Οίτης 1763 - Άμφισσα 1831 ) Αρματολός και αγωνιστής του '21. Το κανονικό του επώνυμο ήταν Ξήκης , αλλά ονομάστηκε Δυοβουνιώτης απ' τον τόπο καταγωγής του. Υπήρξε πρωτοπαλλήκαρο του Ανδρέα Ανδρούτσου, πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Το 1806 ο Αλή πασάς τον έκανε αρματολό της Μπουδουνίτσας ( Μενδενίτσας ). Το 1809 έπεσε σε δυσμένεια και κατέφυγε στην Ιθάκη. Το 1812 επέστρεψε στην Στερεά Ελλάδα και ο Αλή πασάς τον έκανε αρματολό της Λαμίας , της Αταλάντης και των Σαλώνων ( Άμφισσας ). Το 1820 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία. Κατά την εκστρατεία των Κιοσέ Μεχμέτ και Ομέρ Βρυώνη , οι Ιω. Δυοβουνιώτης , Πανουργιάς και Αθανάσιος Διάκος έκαναν σύσκεψη στους Καμποτάδες ( Απρίλιος 1821 ). Δεν εισακούστηκε όμως η άποψή του για από κοινού δράση, με συνέπεια τα ελληνικά σώματα να διαιρεθούν. Ο ίδιος ανέλαβε με 400 άνδρες τη φύλαξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου. Αναγκάστηκε όμως να υποχωρήσει μετά την επίθεση των Τούρκων ( μάχη της Αλαμάνας 23/4/1821 ). Ο Ιω. Δυοβουνιώτης υπήρξε ο εμπνευστής του σχεδίου της Μάχης των Βασιλικών ( 26/8/1821 ), κατά την οποία 2.000 Έλληνες κατατρόπωσαν 8.000 Tούρκους του Μπεϋράν πασά. Το 1822 αρρώστησε και αποχώρησε απ' την ενεργό δράση. Ήταν αντικαποδιστριακός. Έμεινε γνωστός για τις τεράστιες μουστάκες του

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

και για το περιστατικό όπου "μπαρμπέρισε" τα @@ του.

Ο οπλαρχηγός Χριστόδουλος Χατζηπέτρος ζητά από τον Καποδίστρια , τώρα που γίνεται Ρωσοτουρκικός πόλεμος , να αφήσει τα ρουμελιώτικα στρατεύματα να βαδίσουν προς Βορρά να ενωθούν με τους Ρώσους. Ο Κυβερνήτης του απαντά πως και στην Πόλη να φτάσουν , θα τους γυρίσουν πίσω , γιατί πλέον το ελληνικό ζήτημα δεν θα λυθεί στο πεδίο της μάχης , αλλά θα αποφασισθεί απ' τις Τρεις Μεγάλες Δυνάμεις. Όμως , και μέχρι την Θεσσαλία να τους αφήσει να πάνε, θα συμβεί το εξής. Θα λεηλατήσουν αυτοί τον θεσσαλικό λαό κατά το συνήθειό τους , θα γυρίσουν πίσω , και οι Τούρκοι με την σειρά τους θα σφάξουν τον θεσσαλικό λαό ως αντίποινα για την εισβολή.
Οι οπλαρχηγοί του απάντησαν πως ποτέ δεν αφήσαμε τον λαό στην διάθεση των Τούρκων με την θέλησή μας και πως αν δεν πολεμούσαμε εμείς απ' το 1821 ως σήμερα , οι Δυνάμεις δεν θα είχαν κανέναν λόγο να διαπραγματεύονται μεταξύ τους περί των ορίων της Ελλάδος .
Ο Καποδίστριας τους απάντησε πως σε αυτό το τελευταίο έχουν δίκιο και πως πραγματικά στα όπλα τους χρωστούν το ότι οι Δυνάμεις συσκέπτονται τώρα για το ελληνικό ζήτημα , αλλά επέμεινε πως τώρα πια η λύση θα δοθεί με συμφωνία.
Αυτοί του είπαν πάλι πως γι' αυτό ζητάνε να προελάσουν. Για να μπορεί να διαπραγματεύεται τα ελληνικά σύνορα στην Μακεδονία , άντε το λιγότερο στον Όλυμπο , και όχι στον Ισθμό ή στις Θερμοπύλες. Έπειτα του είπαν πως δεν θέλουν τον Μαυροκορδάτο, γιατί εχθρεύεται τον Υψηλάντη , αλλά θέλουν τον Κωλέττη. Ο Υψηλάντης όμως δεν ήθελε ούτε τον Κωλέττη.
Η συνέχεια στις παρακάτω εικόνες , όπου αναφέρεται το ξύρισμα των @@ του Δυοβουνιώτη :





https://books.google.gr/books?id=TnnzBg ... BD&f=false
ή εδώ αν τα εξαφανίσει το google books https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager. ... 33&lang=el

Δυοβουνιώτης Γεώργιος : ( Άμφισσα 1798 - Αθήνα 1868 ) Γιος του από πάνω. Το 1806 - 1812 έζησε στην Ιθάκη. Το 1820 πήγε όμηρος στην αυλή του Αλή πασά. Κατά την σύγκρουση των σουλτανικών στρατευμάτων με τον Αλή πασά , συνελήφθη απ' τον Χουρσίτ . Ανταλλάχθηκε με τον Τουρκαλβανό Φρασάρη , ο οποίος είχε αιχμαλωτιστεί απ' τους Έλληνες. Το 1822 ο πατέρας του αποσύρθηκε απ' την ενεργό δράση. Στον Εμφύλιο ο Γεώργιος ήταν στο πλευρό των κυβερνητικών. Μετά την πτώση του Μεσολογγίου δήλωσε υποταγή ( καπάκια ) στον Κιουταχή. Λίγο αργότερα όμως συμμετείχε στο πλευρό του Γ. Καραϊσκάκη στην μάχη της Αράχοβας ( 26/11/1826 ). Επίσης πολέμησε στην μάχη της Πέτρας ( 12/9/1829 ) που ήταν η τελευταία μάχη του Αγώνα. Υπήρξε αντικαποδιστριακός και οπαδός του Κωλέττη. Επί Όθωνα πήρε στρατιωτικούς βαθμούς.