Περί Μπατράνη

[Λαχουρένιος]

Λογοτεχνης επρεπε να γινεις αδικεισαι με τοση φαντασια

Αν ειχες οντως τα βιωματα που λες δε θα γινοσουν ΧΑ

Εισαι μεγαλος θεατρινος

[pluton]

Λογοτεχνης επρεπε να γινεις αδικεισαι με τοση φαντασια

Αν ειχες οντως τα βιωματα που λες δε θα γινοσουν ΧΑ

Εισαι μεγαλος θεατρινος

Αν ήμουν σαν και εσάς πάλι θα σας κατάδισα στον διαχειριστή και πάλι .... δεν είμαι όμως.... διαφέρουμε...

[Λαχουρένιος]

Οτι διαφερουμε ειναι σιγουρο

[pluton]

καταδότες (αυτό που λέει ο λαός μας ρουφιάνοι).... στην κατοχή ... σήμερα δεν υπάρχουν ούτε στα φόρουμ ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ.

[Χρίστος Έλ]

Οι διαφωνίες είναι για το ποιος είναι πιο βίαιος; Οι αριστεροί ή οι εθνικιστές;

Τέλικα τόσο φιλεύσπλαχνος έχει γίνει ο κόσμος σήμερα και καταδικάζει την βία; Τόση ειρήνη και αγάπη πια.





Αν κατάλαβα καλά μάλλον είναι για το ποιος είναι ο πιο brutal σε ένα φόνo, ο πιο σαδιστής και κακός.

Γι' αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι οι εχθροί των Ελλήνων. Και ο Κολοκοτρώνης κεφάλια έκοβε, αλλά δεν έπαιζε ποτέ βασανιστήρια με τον αντίπαλό του ούτε έκανε αισχρότητες. Εννοώ σαν αυτά που κάνανε στον Αθανάσιο Διάκο που τον καίγανε, του βγάζανε τα μάτια, του βάζανε πρόκες, του σπάγανε κόκκαλα.

Αυτό το προνόμιο το έχουν ορισμένα άλλα έθνη, όχι εμείς οι Έλληνες ούτε οι Γερμανοί ναζί.

[pluton]

Οι διαφωνίες είναι για το ποιος είναι πιο βίαιος; Οι αριστεροί ή οι εθνικιστές;

Τέλικα τόσο φιλεύσπλαχνος έχει γίνει ο κόσμος σήμερα και καταδικάζει την βία; Τόση ειρήνη και αγάπη πια.





Αν κατάλαβα καλά μάλλον είναι για το ποιος είναι ο πιο brutal σε ένα φόνo, ο πιο σαδιστής και κακός.

Γι' αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι οι εχθροί των Ελλήνων. Και ο Κολοκοτρώνης κεφάλια έκοβε, αλλά δεν έπαιζε ποτέ βασανιστήρια με τον αντίπαλό του ούτε έκανε αισχρότητες. Εννοώ σαν αυτά που κάνανε στον Αθανάσιο Διάκο που τον καίγανε, του βγάζανε τα μάτια, του βάζανε πρόκες, του σπάγανε κόκκαλα.

Αυτό το προνόμιο το έχουν ορισμένα άλλα έθνη, όχι εμείς οι Έλληνες ούτε οι Γερμανοί ναζί.

Όχι δεν κατάλαβες καλά .... κατάλαβαν αυτοί που δεν απάντησαν.

[pluton]

Μαθήματα για επίδοξους Μπατράνηδες.................

Στην περιοχή μας είχαμε αρκετούς δοσίλογους,, ωστόσο ο πιο γνωστός κι ο πιο αιμοβόρος ήταν ο Πατράνης με τα όνομα.

Αυτός κατέδωσε πολλούς και το ξέραμε, μα δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα, τον προστάτευαν οι Γερμανοί.

Ένα βράδυ μόνο, κάποιοι που φαίνεται πως το λεγε η καρδιά τους, μπήκαν στο σπίτι του με κουκούλες και τον ξυλοκόπησαν άγρια κι από τότε έψαχνε να μάθει ποιοι ήσαν για να τους …περιποιηθεί καταλλήλως …… μια μέρα στον καφενέ του Γιαννιού με πλησίασε αυτό το απόβρασμα της κοινωνίας, κάθισε να πιει έναν καφέ και μου είπε:

« Αλήθεια εκείνη τη συγγενή σας… αυτή με το κοριτσάκι, τι την κάνατε; Γιατί έφυγε; Σε τέτοιους καιρούς, που την αφήσατε να πάει;» (ΣΣ αυτή ήταν Εβραία που έκρυβαν στο σπίτι τους).

Δεν έχασα το θάρρος μου. Αλίμονο αν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Έπρεπε και μπορούσα να τον αντιμετωπίσω ψύχραιμα. Να τον κάμω να καταλάβει πως δεν τον φοβόμουνα. Τον κοίταξα κατευθείαν στα μάτια και του απάντησα :

«Στην Θεσσαλονίκη. Εκεί έχει κάτι συγγενείς από την μάνα της. Νισάφι πια, δεν μπορούσαμε να την κρατήσουμε περισσότερο γιατί, όπως είπατε, οι εποχές είναι δύσκολες».

«Καλά κάνατε, και που θα μένει; Στην εβραϊκή συνοικία;».

Φίδια με ζώσανε. Η σπόντα που πέταξε έδειχνε πως ήταν γνώστης της περίπτωσης . Έκανα πως δεν καταλάβαινα, δεν του απάντησα και τον άφησα, αν ήθελε να συνεχίσει την κουβέντα και τις ερωτήσεις του.

«Αστεία το λέω φυσικά, γιατί να… ένα πρωί άκουσα τη θυγατέρα σου να λέει στις φίλες της πως δεν την λένε Δέσποινα αλλά Ραχήλ, κι ένα απόγευμα που περνούσα πάλι, σαν να μου φάνηκε πως έψαλλε έναν εβραϊκό ύμνο απ το Ταλμούδ, καθισμένη στα σκαλιά. Μα σκέφτηκα πως η φαντασία της την έκανε να συμπεριφέρεται έτσι. Σήμερα τα παιδιά ακούν διάφορα πράγματα από τους μεγάλους ή στις γειτονιές που γυρίζουν, κι έπειτα τα επαναλαμβάνουν ασυνείδητα… μηχανικά…».

Παράγγειλε καφέ να πιεί . Δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Οι άλλοι έπαιζαν τάβλι ή χαρτιά και μας έριχναν κρυφές και λοξές ματιές. Ο Γιαννιός έδειχνε ανήσυχος. Εκείνος αφού φούμαρε ένα τσιγάρο, ήπιε και μια γουλιά από τον καφέ του, πήρε πάλι να μιλάει:
«Δύσκολες εποχές. Δεν ξέρεις πώς να φερθείς πώς να μιλήσεις. Ανοίγεις την πόρτα σου στον φτωχό, στον δυστυχισμένο, του δίνεις αν έχεις ένα πιάτο φαί κι έπειτα τραβολογάν εσένα. Βρίσκεις τον μπελά σου από πάνω δηλαδή. Πολλοί την έχουν πάθει έτσι. Κι ο κόσμος είναι κακός. Αφορμή ζητάει για να σε καταδώσει στους Γερμανούς. Ο Θεός να σε φυλάει, λέω εγώ, από το άδικο… Πόσοι, στ αλήθεια, δεν πήγαν έτσι χαμένοι;».

Μου γύριζαν τα άντερα. Τον αηδιάζα όλο και πιο πολύ. Από την άλλη σκεπτόμουνα τα παιδιά μου. Αυτός κάτι ήξερε. Και κάτι ακόμα ήθελε να μάθει. Έπρεπε να προσέχω. Ήπιε ακόμα μια γουλιά καφέ σαν να το διασκέδαζε κι έπειτα γύρισε και μου πε:
«Αλήθεια, εσείς οι αιβαλιώτες φημίζεστε για τα πλούτη σας και τα αγαθά σας. Λένε πως είχατε πολύ χρυσάφι. Και για σας λένε πως ήσασταν από τους πλουσιότερους του αιβαλιού. Με μαγαζιά κι επιχειρήσεις Εισαγωγές – Εξαγωγές και τα ρέστα. Άλλοι έφεραν λίρες και χρυσαφικά στην Ελλάδα κι ας ήταν φτωχοί. Ε και σεις δεν μπορεί, με τέτοιο πλούτο, όλο και κάτι θα φέρατε».

Ζύγιαζα τα λόγια του και προσπαθούσα να τα αναλύσω. Ήταν μια έμμεση απειλή καταπώς μου φάνηκε. Ήθελε χρυσάφι για να μη μας προδώσει πως είχαμε φιλοξενήσει μια Εβραία με το παιδί της. Κι αν ήξερε και για άλλους… τότε μας κρατούσε όλους στο χέρι.


«Δεν μου απαντήσατε».

«Πάνω σε τι;»

«Α, κάνετε και πως δεν καταλαβαίνετε. Λες και θέλουμε να σας αρπάξουμε το χρυσάφι. Δικό σας είναι, ότι θέλετε το κάνετε. Μπορεί και να το φάγετε όλο, τώρα με την πείνα».

Έβγαλε αυτή τη φορά επιδεικτικά τη χρυσή ταμπακιέρα του, ενώ πρώτα είχε ζητήσει από μένα ένα τσιγάρο στριφτό, και πήρε από μέσα, επίσης επιδεικτικά, ένα γερμανικό τσιγάρο.
«Εσείς ναργιλέ και στριφτά καπνίζατε στο Αιβαλί… Έτσι δεν είναι; Ωραίο χαρμάνι και το γερμανικό. Έχω ένα φίλο που τον ανάγκασαν να δουλεύει μεταφραστής στα γραφεία της Γκεστάπο. Βλέπεις είχε την ατυχία να ξέρει γερμανικά και καμιά φορά μου φέρνει κάνα τσιγάρο που του δίνουν».

Συνέχισε να πετάει σπόντες. Ήμουν βέβαιος πως ήθελε να εξαγοράσω τη σιωπή του για όσα ήξερε – και δεν μπορούσα να φανταστώ πόσα ήξερε.
«Λοιπόν τι λέγαμε; Α ναι! Το χρυσάφι και το μάλαμα που είχατε στο Αιβαλί. Καλότυχοι άνθρωποι! Κι οι Τούρκοι σας αγαπούσαν. Αλλιώς γιατί να σας αφήσουν να πλουτίζετε έτσι; Αλήθεια , τόσο χρυσάφι, κάτι θα το κάνατε. Μη μου πείτε πως το αφήσατε στους τούρκους! Αλήθεια, εσείς στη δική σας οικογένεια, το πήρατε όλο μαζί σας;».

«Όχι βέβαια. Δεν μπορέσαμε».

«Ωστόσο κάτι θα πήρατε, δεν μπορεί. Έλεγα, αν μπορούσατε να με δανείζατε δύο λίρες. Δύσκολη περίοδο, βλέπετε, έχω κι εγώ οικογένεια».

«Γιατί δεν πουλάτε την ταμπακέρα σας;» τον ρώτησα αγανακτισμένος.


Με κοίταξε έκπληκτος που του μίλησα έτσι, και μου απάντησε ειρωνικά:
«Είναι οικογενειακό κειμήλιο!»

«Εμείς τα χάσαμε όλα. Ακόμα και τους ανθρώπους μας!»

Με κοίταξε χαμογελαστός, μ ένα μακιαβελικό χαμόγελο που έκρυβε μια απειλή.
«Εύχομαι να μη σας ξανασυμβεί. Είναι κακό να χάνεις ανθρώπους δικούς σαου. Όμως βλέπετε οι πόλεμοι τα έχουν αυτά. Δεν ξέρεις από στιγμή σε στιγμή τι μπορεί να γίνει…»

Εκείνη την στιγμή μπήκε στο καφενείο ο Πετρής και ήρθε στο τραπέζι μας.
«Έλα κάθισε»

«Μήπως διακόπτω τίποτε;»

«Συζητούσαμε γενικά, άλλωστε είναι ώρα να φύγω».

Έβαλε την ταμπακέρα στην τσέπη του με αργές κινήσεις και σηκώθηκε. Γύρισε προς το μέρος μου
«Χάρηκα πολύ που τα είπαμε λιγάκι. Σκεφτείτε αυτό που σας πρότεινα. Θα τα κουβεντιάσουμε ξανά αύριο – μεθαύριο. Να ξέρετε πως σας εκτιμώ και δεν ήθελα να βρεθώ στην ανάγκη . Μιας και βρέθηκα όμως…»

Μας χαιρέτησε ευγενικά, τον Πετρή κι εμένα κι έκανε να φύγει, όταν ξαφνικά γύρισε πάλι προς το μέρος μου σαν κάτι να θυμήθηκε και συμπλήρωσε:
«Τα σέβη μου στον υιό σας τον παπά. Καλός άνθρωπος. Και αεικίνητος. Έχει σώσει κόσμο και κοσμάκη. Τις ψυχές τους εννοώ! Τον εκτιμώ ιδιαιτέρως. Πείτε του πως θα περάσω μια ημέρα από την εκκλησία να τον ιδώ. Έχω να του ζητήσω κι εγώ μια εξυπηρέτηση. Καλημέρα σας…» ( ΣΣ Ο παπάς ήταν στην αντίσταση).


Αγαπημένο μου Αιβαλί του Ντίνου Κουμπάτη εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ.

Αυτός ήταν ο Μπατράνη ή Μπατρώνης ή Βαρτάνη ή Πατράνης η δεν ξέρω εγώ πως....

[pluton]

Η Διαμάντω Κουμπάκη (1926-1944) ήταν Ελληνίδα αντιστασιακός, μαχήτρια .... Οι γονείς της ήταν ο Γιάννης Κουμπάκης και η Μαρία Τσίπση, κάτοικοι Κερατσινίου.

Στο μεγάλο μπλόκο της Κοκκινιάς στις 17 Αυγούστου 1944 η Κουμπάκη συνελήφθη από τους Γερμανούς και τους Έλληνες συνεργάτες τους. Έπειτα από υπόδειξη δωσίλογου χαφιέ δολοφονήθηκε αφού βασανίστηκε καννιβαλικά, ενώ τα τελευταία της λόγια ήταν: Μια ζωή τη χρωστάμε, ας μην την πάρουν οι προδότες. Υπάρχουν χιλιάδες λεβέντες, θα τους εκδικηθούν.

[pluton]

................

[Ραν ταν πλαν]

τελικά ο πλούτωνας απέδειξε ότι στην κατοχή οι κουκουλοφόροι συνεργάτες των ναζί ήταν πρώην μετανοημένοι κομμουνιστές.