Το βενιζελικό πογκρόμ των Εβραίων της Θεσσαλονίκης

[Προέλλην]

Για πες μερικές.

Ιδού τί λένε οι ίδιοι.

Researchers from the Hebrew University share the results of a recent survey on the eve of Holocaust Remembrance Day.

France is the most antisemitic country in Europe, according to a recent survey by the Hebrew University of Jerusalem’s European Forum.

The survey of 1,006 Israeli Jewish and Arab adults on their perceptions of antisemitism in Europe and how it influences EU policies and criticism of Israel found that 39% of the respondents felt France was the most antisemitic country in Europe, while 33% felt it was Poland. Germany ranked third, with 15% of respondents considering it to be the most antisemitic country, though haredi Orthodox Jews were most likely to rank Germany above any other.

National-Religious and traditional Jews perceived France to be the most antisemitic, and secular Jews felt Poland was the worst offender. Arab participants perceived Poland and Germany to be the most antisemitic of all European countries.

https://m.jpost.com/diaspora/antisemiti ... cle-694571

Απο κει και πέρα, φυσικά και οι κοινότητες αυτές των ανέγγιχτων κοιτούσαν το δικό τους συμφέρον, αυτό της επιβίωσης. Και φυσικά στις περισσότερες περιπτώσεις θα έπαιρναν το μέρος αυτών που τους παρείχαν περισσότερη ελευθερία.

Περισσότερα κέρδη δηλαδή.
Γι'αυτό και κάποτε ήταν τα κολλητάρια των Αράβων (αυτό πλήρωσαν στην Ισπανία).

Η Θεσσαλονίκη ήταν πόλη εβραϊκή, η οποία βιαία άλλαξε πληθυσμιακή σύνθεση (με αναγκαστικές εκτοπίσεις, πογκρόμ, κλπ). Τώρα, μετά απ όλα αυτά, επειδή θέλουμε να γλείψουμε τους Εβραίους μπας και μας προσφέρουν πλεονέκτημα έναντι των Τούρκων, τους γλείφουμε, ενώ μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν είχαμε καν διπλωματικές σχέσεις.

Η Θεσσαλονίκη ποτέ δεν ήταν εβραϊκή, ακόμα κι όταν οι Οθωμανοί έφεραν εκεί τους Σεφαρδίμ.
Οι Τούρκοι επίσης κολλητάρια κάποτε των Εβραίων, η σούπα χάλασε κυρίως όταν τα έσπασαν για το θέμα του κράτους Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Ο Κεμάλ βέβαια είχε φιλική στάση προς τους Εβραίους, οπότε μέχρι πρόσφατα η Τουρκία δεν θεωρούνταν οχτρός.

Τώρα, τα συμφέροντα Εβραίων και Ελλάδας είναι κοινά, οπότε ας μείνουμε σε αυτό, που είναι και η ουσία, κι ας αφήσουμε συναισθηματισμούς και μπαρμπούτσαλα στην άκρη.

H έρευνα αυτή δεν λέει κάτι επί της ουσίας, εντυπώσεις 1000 σύγχρονων ισραηλινών και αράβων(?) καταγράφει.

H Θεσνίκη ήταν κατά πλειοψηφία εβραϊκή πόλη όταν την πήραν οι ΕΛς. Με τους ευεργέτες τους οθωμανούς (την εποχή που τους εκκαθάρισαν οι Ισπανοί, οι όθω τους δεχτήκαν με ανοιχτές αγκάλες ως δύναμη οικονομικής ανάπτυξης), δεν τα έσπασαν λόγω Παλαιστίνης, αλλά πολύ νωρίτερα όταν τους έκοψαν πολλά απο τα εμπορικά προνόμια που απολάμβαναν. Στην Θεσνίκη η κύρια δραστηριότητά τους ήταν η υφαντουργία, ήταν οι κύριοι προμηθευτές του οθωμανικού στρατού. Αργότερα, οι όθω άρχισαν τις εισαγωγές απο την Ευρώπη γιατί ήταν πιο φθηνές και καλύτερης ποιότητας.

Στην Ισπανία, φυσικά και ήταν κολλητοί των Αράβων. Δεν είναι λογικό; Oι Άραβες την εποχή εκείνη ήταν ανεκτικοί μαζί τους, ενώ οι Ευρωπαίοι Χριστιανοί τους πογκρομάρανε κάθε τρείς και λίγο. Και σε όλη την Μ. Ανατολή τον καιρό εκείνο, πιο πολλές ελευθερίες και καλύτερη αντιμετώπιση είχαν.

[Προέλλην]

The Holocaust in Greece was the mass murder of Greek Jews, mostly as a result of their deportation to Auschwitz concentration camp, during World War II. By 1945, between 83 and 87 percent of Greek Jews had been murdered, one of the highest proportions in Europe.

Before the war, approximately 72,000 to 77,000 Jews lived in 27 communities in Greece. The majority, about 50,000, lived in Salonica (Thessaloniki), a former Ottoman city captured and annexed by Greece in 1912. Most Greek Jews were Judeo-Spanish-speaking Sephardim (Jews originating on the Iberian peninsula) with some being Greek-speaking Romaniotes (an ancient Jewish community native to Greece). Germany, Italy, and Bulgaria invaded and occupied Greece in April 1941. During the first year of the occupation, the authorities did not enact any systematic measures that targeted Jews per se.

In March 1943, just over 4,000 Jews were deported from the Bulgarian occupation zone to Treblinka extermination camp. From 15 March through August, almost all of Salonica's Jews, along with those of neighboring communities in the German occupation zone, were deported to Auschwitz concentration camp. After the Italian armistice in September 1943, Germany took over the Italian occupation zone, whose rulers had until then opposed the deportation of Jews. In March 1944, Athens, Ioannina, and other places in the former Italian occupation zone witnessed the roundup and deportation of their Jewish communities. In mid-1944, Jews living in the Greek islands were targeted. Around 10,000 Jews survived the Holocaust either by going into hiding, fighting with the Greek resistance, or surviving their deportation.

Following World War II, surviving Jews faced obstacles regaining their property from non-Jews who had taken it over during the war. About half emigrated to Israel and other countries in the first decade after the war. The Holocaust was long overshadowed by other events during the wartime occupation, but gained additional prominence in the twenty-first century.

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Holocaust_in_Greece

[pluton]

Προελληνα .... ώστε... στην Ισπανία, φυσικά και ήταν κολλητοί των Αράβων. Δεν είναι λογικό; .... Τους έσφαζαν από αγάπη.

Από τις τρεις εβραϊκές φυλές της Μεδίνα, οι Μπανού Ναδίρ και οι Μπανού Καϊνούκα εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Μωάμεθ, αφού προέκυψε υποψία στη μουσουλμανική ηγεσία ότι οι Εβραίοι σχεδίαζαν τη δολοφονία του Μωάμεθ.

Από την άλλη πλευρά, η φυλή Μπανού Κουραΐζα εξαλείφθηκε από τον Μωάμεθ στον απόηχο της Μάχης της Τάφρου . Η φυλή κατηγορήθηκε για συμπαιγνία με τους Μεκκανούς εχθρούς κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μεδίνας από τη Μέκκα και στη συνέχεια πολιορκήθηκε. Όταν παραδόθηκαν, όλοι οι ενήλικοι άντρες εκτελέστηκαν και γυναίκες και παιδιά σκλαβώθηκαν. Ο Μωάμεθ καταγράφεται να λέει ότι θα εκδιώξει όλους τους Εβραίους και τους Χριστιανούς από την Αραβία, αν και αυτό δεν γινόταν μέχρι τη βασιλεία του Ουμάρ .

Παραδοσιακά, οι Εβραίοι που ζούσαν στα ισλαμικά κράτη υπόκεινταν στο καθεστώς των ντιμί, επομένως τους επιτρεπόταν να ασκούν τη θρησκεία τους και να διαχειρίζονται τις εσωτερικές τους υποθέσεις, αλλά υπόκεινται σε ορισμένες προϋποθέσεις.

Έπρεπε να πληρώσουν το τζίγια (ένα κατά κεφαλήν φόρο που επιβάλλεται στους ελεύθερους ενήλικες μη μουσουλμάνους άνδρες) στους μουσουλμάνους.

Οι Ντιμί είχαν κατώτερη θέση υπό την ισλαμική κυριαρχία. Είχαν αρκετές κοινωνικά και νομικά εμπόδια, όπως απαγορεύσεις να οπλοφορούν ή να καταθέτουν στα δικαστήρια σε υποθέσεις που αφορούσαν μουσουλμάνους.

Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, το Κοράνι δεν διέταξε τους μουσουλμάνους να αναγκάσουν τους Εβραίους να φορούν διακριτικά ρούχα. Ο Οβαδίας ο προσηλυτής ανέφερε το 1100 μ.Χ., ότι ο Χαλίφης είχε δημιουργήσει ο ίδιος αυτόν τον κανόνα.

Η δυσαρέσκεια προς τους Εβραίους που θεωρούνταν ότι είχαν αποκτήσει μια πολύ υψηλή θέση στην ισλαμική κοινωνία τροφοδότησε επίσης τον αντισημιτισμό και τις σφαγές.

Στη Μαυριτανική Ισπανία, ο Ιμπν Χαζμ και Αμπού Ισάκ εστίασαν τα αντιεβραϊκά τους γραπτά σε αυτόν τον ισχυρισμό. Αυτό ήταν επίσης το κύριο κίνητρο πίσω από τη σφαγή της Γρανάδας το 1066, όταν «περισσότερες από 1.500 εβραϊκές οικογένειες, που αριθμούσαν 4.000 άτομα, σκοτώθηκαν σε μια μέρα», και στη Φεζ το 1033, όταν σκοτώθηκαν 6.000 Εβραίοι. Υπήρξαν περαιτέρω σφαγές στη Φεζ το 1276 και το 1465.

[pluton]

Οι διωγμοί στην ισπανια κράτησαν για πολλά χρόνια, με αποκορύφωμα την 15ετια μεταξύ 1483 και 1498. Ειδικά μετά το Διάταγμα της Αλάμπρα.




Το διάταγμα αυτό έδινε προθεσμία 120 ημερών σε όλους τους αλλόθρησκους να ασπαστούν τον καθολικισμό ή να εγκαταλείψουν τη χώρα. Κι αν δεν γινόταν τίποτα από τα δυο, τότε θα αναλάμβανε δράση η Ιερά Εξέταση. Περίπου 200.000 Σεφαραδίτες Εβραίοι της Ισπανίας, έφυγαν από τη χώρα και κατέφυγαν στην Βόρεια Αφρική, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία και στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία εγκαταστάθηκαν κυρίως στην Θεσσαλονίκη και στην Κωνσταντινούπολη, όπου δημιούργησαν ακμάζουσες κοινότητες. Ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ Β’, είδε με καλό μάτι αυτή την μετεγκατάσταση, θεωρώντας πως οι Εβραίοι έμποροι θα βοηθούσαν στην οικονομική ανάπτυξη της αυτοκρατορίας.

Περίπου 20.000 συνολικά Εβραίοι επέλεξαν ως τελικό τους προορισμό την Θεσσαλονίκη. Μέχρι το 1537, υπήρχαν τόσοι Εβραίοι στην πόλη, που ο ποιητής Σαμουέλ Ούσκουε, την αποκάλεσε «Μητέρα του Ισραήλ». Μετά την εγκατάσταση των Εβραίων, η Θεσσαλονίκη και η Κωνσταντινούπολη μετατράπηκαν σιγά σιγά σε ακμάζοντα κέντρα σπουδών, με τη φήμη τους να φτάνει σε ολόκληρη την Ευρώπη.

[Προέλλην]

Silicon Valley θα ήταν η Θεσνίκη μας σήμερα αν είχαμε ακόμη τους Εβραίους.

Κάποια στιγμή το ελληνικό κράτος θα πρέπει να τακτοποιήσει το θέμα της αρπαγής των εβραϊκών περιουσιών απο ΕΛς.

Δεν είναι ποτέ αργά να τους φέρουμε πίσω. Ήδη, πολλοί για διάφορους λόγους εγκαταλείπουν το Ισραήλ για Ευρώπη και Αμερική. Η Θεσνίκη ως Μητέρα του Ισράηλ θα μπορούσε να τους προσελκύσει, με την προϋπόθεση ότι θα δοθούν οι περιουσίες πίσω. Με τόκο.

[Adminović]

H Θεσνίκη ήταν κατά πλειοψηφία εβραϊκή πόλη όταν την πήραν οι ΕΛς.

Κάτι λιγότερο από 40% (πρώτη πληθυσμιακή ομάδα) ήταν μέσα στην πόλη το 1912 και τρίτη πληθυσμιακή ομάδα σε όλο τον νομό (καζά) Θεσσαλονίκης.

Στην Ισπανία, φυσικά και ήταν κολλητοί των Αράβων. Δεν είναι λογικό; Oι Άραβες την εποχή εκείνη ήταν ανεκτικοί μαζί τους, ενώ οι Ευρωπαίοι Χριστιανοί τους πογκρομάρανε κάθε τρείς και λίγο. Και σε όλη την Μ. Ανατολή τον καιρό εκείνο, πιο πολλές ελευθερίες και καλύτερη αντιμετώπιση είχαν.

Α, την ανεκτικότητα στην αισχροκέρδεια τη λέμε "ελευθερία"; Ενδιαφέρον.

Silicon Valley θα ήταν η Θεσνίκη μας σήμερα αν είχαμε ακόμη τους Εβραίους.

Μπα, το πιο πιθανό σενάριο είναι να σας είχαν τις μπουγάτσες φυλακισμένες σε καμιά Τούμπα και να παρακαλάγατε τους χαμουτζήδες να σας στείλουν ανθρωπιστική βοήθεια.

[Προέλλην]

Στην Ισπανία, φυσικά και ήταν κολλητοί των Αράβων. Δεν είναι λογικό; Oι Άραβες την εποχή εκείνη ήταν ανεκτικοί μαζί τους, ενώ οι Ευρωπαίοι Χριστιανοί τους πογκρομάρανε κάθε τρείς και λίγο. Και σε όλη την Μ. Ανατολή τον καιρό εκείνο, πιο πολλές ελευθερίες και καλύτερη αντιμετώπιση είχαν.

Α, την ανεκτικότητα στην αισχροκέρδεια τη λέμε "ελευθερία"; Ενδιαφέρον.

Όχι απλώς αισχροκέρδεια, αλλά αμαρτία θεωρούταν, και από τους μουσουλμάν και απο τους χριστιανούς της εποχής εκείνης, το λειτούργημα των τραπεζικών υπηρεσιών.
Γι αυτό και χρησιμοποιούσαν τους Εβραίους για αυτή την δουλειά. Στα λεφτά των οποίων οι άρχοντες έβαζαν χέρι όποτε τους κάπνιζε.
Η διαφορά ήταν ότι στην αραπιά δεν τους πογκρομάρανε κάθε τόσο γιατί σταυρώσαν τον χριστούλη ή γιατί έπιναν αίμα απο μωρά.

[Προέλλην]

The original banks were "merchant banks" that Italian grain merchants invented in the Middle Ages. As Lombardy merchants and bankers grew in stature based on the strength of the Lombard plains cereal crops, many displaced Jews fleeing Spanish persecution were attracted to the trade. They brought with them ancient practices from the Middle and Far East silk routes. Originally intended to finance long trading journeys, they applied these methods to finance grain production and trading.

Jews could not hold land in Italy, so they entered the great trading piazzas and halls of Lombardy, alongside local traders, and set up their benches to trade in crops. They had one great advantage over the locals: Christians were strictly forbidden usury, defined as lending at interest, as it was considered to be a sin. (Islam similarly condemns usury). The Jewish newcomers, on the other hand, could make high-risk loans to farmers against crops in the field, as they were not subject to the Church's dictates.[citation needed] In this way, they could secure grain-sale rights against the eventual harvest. They then began to advance payment against the future delivery of grain shipped to distant ports. In both cases they made a profit from the present discount against the future price. This two-handed trade was time-consuming and soon there arose a class of merchants who were trading grain debt instead of grain.

The Jewish trader performed both financing (credit) and underwriting (insurance) functions. Financing took the form of a crop loan at the beginning of the growing season, which allowed a farmer to cultivate his annual crop, with the associated expenses of seeding, growing, weeding, and harvesting. Underwriting in the form of crop, or commodity, insurance guaranteed the delivery of the crop to its buyer, typically a merchant wholesaler. In addition, traders performed the merchant function by making arrangements to supply the buyer with the crop through alternative sources—grain stores or alternate markets, for instance—in the event of crop failure. He could also keep the farmer (or other commodity producer) in business during a drought or other crop failure, through the issuance of crop (or commodity) insurance against the hazard of failure of his crop.

Merchant banking progressed from financing trade on one's own behalf to settling trades for others, and then to holding deposits for settlement of "billette" or notes written by the people who were still brokering the actual grain. And so the merchant's "benches" (bank is derived from the Italian for bench, banca, as in a counter) in the great grain markets became centres for holding money against a bill (billette, a note, a letter of formal exchange, later a bill of exchange and later still a cheque).

These deposited funds were intended to be held for the settlement of grain trades, but often were used for the bench's own trades in the meantime. The term bankrupt is a corruption of the Italian banca rotta, or broken bench, which is what happened when someone lost his traders' deposits. The expression of "being broke" has a similar etymology.

https://en.wikipedia.org/wiki/History_o ... nd%20Genoa.

Χωρίς τους Εβραίους τραπεζίτες δεν θα υπήρχε σύγχρονος πολιτισμός.

Εν τω μεταξύ, και στους χριστιανούς και στους μουσουλμάνους, η ιδέα ότι ο δανεισμός με τόκο είναι αμαρτία, πηγάζει απο την εβραϊκή θρησκεία

Στις αρχαίες κοινωνίες, πχ των Ελλήνων, οι δανεισμοί κλπ δεν θεωρούταν αμαρτία, αλλά ασχολία παρακατιανών (συνήθως μετοίκων). Οι ευγενείς δεν έπρεπε να κερδίζουν λεφτά με διαχείριση, αλλά με κατάκτηση και αρπαγή.

[Προέλλην]

Tώρα που το κοιτάω λίγο στα πεταχτά, της αισχροκέρδειας το κάγκελο γινόταν στην αρχαία Αθήνα

Along with the testing of coins, exchanging money, and taking deposits, the banking business of the ancient Greeks soon extended to more complex transactions. Lending money at interest emerged as the core occupation of the ancient bankers. The interest rate of 12 percent per year was the prevailing rate of interest on ordinary loans. Maritime loans involved greater risks and belonged to a completely different category of lending for which interest rates ranged between 12 and 100 percent, depending upon the destination and season of travel. Loans were usually collateralized by mortgages on valuable property depending on the social status of the clientele − such as real properties, merchant vessels, mining plants slaves, etc. Although the financial activities of the ancient Greek bankers were considerable and covered various functions, the invention of more demanding clearing systems was postponed for future times.

Contrary to common belief, slaves who worked for the banks could enjoy great authority and importance in business circles. Moreover, due to their opportunities for manumission and inheritance, they represented the most socially mobile businessmen in ancient Greece.

https://cotrugli.org/banking-in-ancient-greece/

Another example. To describe those who had dealings with Aeschines, the speaker uses the word κεχρημένους, a term replete with business implication: various forms of χράομαι are routinely used to describe the congeries of dealings in banking relationships. 4 But no indication of the actual Greek word, or its commercial implications, emerges from the author’s translation, or from his commentary. In a further reference to business credit, the fragment tells of retail merchants ( kapêloi) not receiving repayment for the advances which they have made, resulting in the closing of their shops. Although maritime lending is the one area which M. recognizes as contradicting his model (p. 189), he does not here note the implications, damaging to his thesis, of Aeschines’ involvement with sea finance. And, of course, neither the original bank rate of 36% per annum, nor the still high 18% per annum yield on Aeschines’ new loan suggest a financial culture embedded in mutual assistance and removed from considerations of monetary profit.

https://bmcr.brynmawr.edu/1992/1992.04.10/

[Προέλλην]

Προελληνα .... ώστε... στην Ισπανία, φυσικά και ήταν κολλητοί των Αράβων. Δεν είναι λογικό; .... Τους έσφαζαν από αγάπη.

Από τις τρεις εβραϊκές φυλές της Μεδίνα, οι Μπανού Ναδίρ και οι Μπανού Καϊνούκα εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Μωάμεθ, αφού προέκυψε υποψία στη μουσουλμανική ηγεσία ότι οι Εβραίοι σχεδίαζαν τη δολοφονία του Μωάμεθ.

Από την άλλη πλευρά, η φυλή Μπανού Κουραΐζα εξαλείφθηκε από τον Μωάμεθ στον απόηχο της Μάχης της Τάφρου . Η φυλή κατηγορήθηκε για συμπαιγνία με τους Μεκκανούς εχθρούς κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μεδίνας από τη Μέκκα και στη συνέχεια πολιορκήθηκε. Όταν παραδόθηκαν, όλοι οι ενήλικοι άντρες εκτελέστηκαν και γυναίκες και παιδιά σκλαβώθηκαν. Ο Μωάμεθ καταγράφεται να λέει ότι θα εκδιώξει όλους τους Εβραίους και τους Χριστιανούς από την Αραβία, αν και αυτό δεν γινόταν μέχρι τη βασιλεία του Ουμάρ .

Παραδοσιακά, οι Εβραίοι που ζούσαν στα ισλαμικά κράτη υπόκεινταν στο καθεστώς των ντιμί, επομένως τους επιτρεπόταν να ασκούν τη θρησκεία τους και να διαχειρίζονται τις εσωτερικές τους υποθέσεις, αλλά υπόκεινται σε ορισμένες προϋποθέσεις.

Έπρεπε να πληρώσουν το τζίγια (ένα κατά κεφαλήν φόρο που επιβάλλεται στους ελεύθερους ενήλικες μη μουσουλμάνους άνδρες) στους μουσουλμάνους.

Οι Ντιμί είχαν κατώτερη θέση υπό την ισλαμική κυριαρχία. Είχαν αρκετές κοινωνικά και νομικά εμπόδια, όπως απαγορεύσεις να οπλοφορούν ή να καταθέτουν στα δικαστήρια σε υποθέσεις που αφορούσαν μουσουλμάνους.

Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, το Κοράνι δεν διέταξε τους μουσουλμάνους να αναγκάσουν τους Εβραίους να φορούν διακριτικά ρούχα. Ο Οβαδίας ο προσηλυτής ανέφερε το 1100 μ.Χ., ότι ο Χαλίφης είχε δημιουργήσει ο ίδιος αυτόν τον κανόνα.

Η δυσαρέσκεια προς τους Εβραίους που θεωρούνταν ότι είχαν αποκτήσει μια πολύ υψηλή θέση στην ισλαμική κοινωνία τροφοδότησε επίσης τον αντισημιτισμό και τις σφαγές.

Στη Μαυριτανική Ισπανία, ο Ιμπν Χαζμ και Αμπού Ισάκ εστίασαν τα αντιεβραϊκά τους γραπτά σε αυτόν τον ισχυρισμό. Αυτό ήταν επίσης το κύριο κίνητρο πίσω από τη σφαγή της Γρανάδας το 1066, όταν «περισσότερες από 1.500 εβραϊκές οικογένειες, που αριθμούσαν 4.000 άτομα, σκοτώθηκαν σε μια μέρα», και στη Φεζ το 1033, όταν σκοτώθηκαν 6.000 Εβραίοι. Υπήρξαν περαιτέρω σφαγές στη Φεζ το 1276 και το 1465.

Eνδιαφέρον, αλλά απ ότι διαβάζω επρόκειτο για μεμονωμένα περιστατικά, διαφορετικού τύπου

Like in many parts of al-Andalus, the local Jewish population thrived, with the period of Muslim rule over the Iberian peninsula widely being regarded as the "Golden Age" for Sephardi Jewry. During this era, Jews enjoyed more freedoms and prosperity than they had for over a thousand years, and Jewish culture, philosophy and science thrived.

The situation was not always good, however. In fact, after the fall of the Caliphate of Cordoba and al-Andalus fractured into smaller Muslim kingdoms, Jews did not always have the same prosperity. But this was not the case in Granada, where Jewish life thrived under the rule of the Zirids.

INDEED, the sheer influence the Jewish community had in Granada cannot be understated, as they were not held to the same status of dhimmi – non-Muslims given protected status – that was usually the case under Muslim rule. One scholar even went so far as to describe the Zirid state as "a Jewish kingdom in everything but name."

This can especially be seen in the case of one Jew, in particular: Samuel ibn Naghrillah, better known as Samuel HaNagid or Shmuel HaNagid, a prominent Talmudic scholar, poet and philosopher described by some as the most influential Jew in al-Andalus. He saw massive success throughout his career and even became the Zirid's top vizier and general, the latter being the first time a Jew commanded Muslim armies on the battlefield. Indeed, both positions were contrary to the Pact of Umar, an ancient Muslim treaty that established the dhimmi status and ensured dhimmi couldn't hold public office under Muslim rule.

After his death, his son, Joseph ibn Naghrela, replaced him as vizier. Unfortunately, he would not have the success of his father.

Some described Joseph as being prideful and not humble, others that he lacked faith. While these accusations may not be true, as many other accounts praise him, many Berbers were discontent with him.

This itself is due to many possible reasons, such as resentment that Joseph would hold such a prominent position or that he had supposedly planned to let an enemy kingdom enter the city if they installed him as king.

https://www.jpost.com/diaspora/antisemi ... cle-690194