ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΚΑΙ 4η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

[pluton]

ΔΕΟΣ

Η είδηση διαδόθηκε σε όλη την Ελλάδα, γέμισαν οι εκκλησίες κόσμο, πάγωσαν οι βασιλικοί τραμπούκοι, άρχισαν να καταλαβαίνουν τι χανόταν για τον τόπο ……. 17 προς 18 Μαρτίου διαρκή τηλεγραφήματα από το Παρίσι πληροφορούν για την κατάσταση του Λευτεράκη , στις 8.05πμ της 18ης Μαρτίου 1936 πέθανε εξόριστος στην οδό Μπωζόν στο Παρίσι ο Ε. Βενιζέλος ένα τηλεγράφημα λιτό τίμιο όπως ήταν η ζωή του «Ο Πρόεδρος έσβησε», δεν χρειαζόντουσαν ονόματα όλοι ήξεραν ποιος ήταν ο Πρόεδρος, μετά από αλλεπάλληλες απόπειρες κατά της ζωής του από το ανεγκέφαλο βασιλικό κατεστημένο, ο Ε Βενιζέλος δεν ήταν πια εμπόδιο στα σχέδιά τους.





Αποφασίστηκε από την Βασιλική κυβέρνηση του Δεμερτζή να μεταφερθεί η σορός σιδηροδρομικώς στο Πρίντεζι και από εκεί με αντιτορπιλικό στην Ελλάδα για να τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα ο μέγιστος μετά τον Περικλή πολιτικός άνδρας, στο καθεδρικό ναό της Αθήνας και να γίνει η κηδεία του στην πρωτεύουσα και ο ενταφιασμός του στην Κρήτη.

Σε αυτό το σημείο φάνηκε η Βασιλική μιζέρια ο Ι Ράλλης ( ο πρωθυπουργός της κατοχής) και ο Δήμαρχος Κ Κοτζιάς μικρόψυχα αντιτάχθηκαν στην απόφαση του καθηγητή Δεμερτζή, ταυτόχρονα οι βασιλικοί τραμπούκοι προέβησαν σε απρεπείς εκδηλώσεις και οργανώθηκαν διαδηλώσεις!

Βρισιές κατά του νεκρού ακούστηκαν και ο Δεμερτζής φοβήθηκε, την ίδια στιγμή ο Ι Μεταξάς ανελάμβανε την ευθύνη να τηρήσει την τάξη κατά την κηδεία , αλλά ο Σοφούλης και Δεμερτζής γνωρίζοντας περί ποίων κάφρων είχαν απέναντί τους αποφάσισαν να μεταφερθεί η σορός στα Χανιά.

[pluton]

ΟΙ ΞΕΝΟΙ

Οι βασιλικοί, αυτά έκαναν, εξ άλλου έτσι τους είχαν γαλουχήσει επί χρόνια οι ηγέτες τους, οι ξένοι πως συμπεριφέρθηκαν στον Ε Βενιζέλο;


ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ :

Πρώτος ήρθε και προσκύνησε π στρατηγός Φρανσε ντ Εσπεραί, στον Ελληνορθόδοξο να ό του Παρισιού την ακολουθία παρακολούθησε η Γαλλική κυβέρνηση και κορυφαίες προσωπικότητες της πολιτικής.. Οι Γάλλοι παλαιοί πολεμιστές ήταν τιμητική φρουρά στο φέρετρο και πλήθος Παρισινών παρακολούθησε την εκφορά.

ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ :

Εξαιρετικές τιμές απέδωσαν οι Ιταλοί όταν πέρασε η αμαξοστοιχία από την χώρα τους και έφτασε στο Πρίντεζι, μάλιστα έβαλαν και τιμητική συνοδεία στο αντιτορπιλικό «Κουντουριώτης» που θα πήγαινε τον Λευτέρη στην Κρήτη ένα ιταλικό αντιτορπιλικού ιδίου τύπου.


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΜΟ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

- "Βενιζέλε μας πατέρα της Πατρίδας", του εθνικού μας συνθέτη Μανώλη Καλομοίρη,

Από την δισκογραφία τρία τραγούδια:

1) "Έχάσαμε τον Βενιζέλο" τού Σπύρου Περιστέρη. Ερμηνεύει ο Κώστας Ρούκουνας με συνοδεία λύρας καί ουτιού (Λάμπρος Λεονταρίδης καί Αγάπιος Τομπούλης). Στοιχεία δίσκου: MINOS/EMI-ΑΡΧΕΙΟ, "ΣΠΥΡΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ-Ι",

2) "Τον Βενιζέλο χάσαμε" των Σταύρου Παντελίδη καί Κώστα Καρίπη. Ερμηνεύει ο Στελάκης Περπινιάδης με συνοδεία βιολιού καί κιθάρας (Δημήτρης Σέμσης καί Κώστας Καρίπης). Στοιχεία: MINOS/ΕΜΙ-ΑΡΧΕΙΟ, "ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΙΠΗΣ-Ι".

3) "Ο καϋμός τής Κυρά-Κώσταινας". Ερμηνεύει ο Στελάκης με συνοδεία κιθάρας, βιολιού και σαντουριού. Στοιχεία: MINOS/ΕΜΙ-ΑΡΧΕΙΟ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥΝΤΑΣ-ΙΙ".

Το δεύτερο και τρίτο, η "COLUMBIA" τα εξέδοσε σε δίσκο 78 στροφών με στοιχεία DG 6209. Και τα τρία πρώτα ηχογραφήθηκαν προ τής κηδείας τού Βενιζέλου.


Στην αυτοβιογραφία του, ο Στελάκης αναφέρει σχετικά (Εκδόσεις "Νεφέλη"-επιμέλεια Κώστα Χατζηδουλή). Ο Ηλίας Πετρόπουλος στο έργο του "Ρεμπέτικα Τραγούδια" αναφέρει την σύνθεση:

"Ξύπνα παππού Λευτέρη" του Σταύρου Λιθαδιώτη με δύο μάλιστα μελωδίες, αμφότερες σε αργό ρυθμό δύο τετάρτων.

Το λαϊκό τραγούδι έχει και άλλα πράγματα να παρουσιάσει όπως :

- "οι πρωθυπουργοί" του Βαμβακάρη!..

Ο προσφυγικής καταγωγής ΚΑΛΟΜΟΙΡΗΣ, σε λιμπρέτο Νίκου Καζαντζάκη, συνέθεσε την όπερα "Ο Πρωτομάστορας" και την αφιέρωσε στον μεγάλο Έλληνα πολιτικό. Στην αυτοβιογραφία του, ο Καλομοίρης περιγράφει την πρώτη του συνάντηση με τον Βενιζέλο (μεσολαβήσαντος τού Κλέαρχου Μαρκαντωνάκη), την ευχάριστη έκπληξη του που ο Βενιζέλος ήταν θαυμαστής τού έργου του .



ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Οψές αργά ΄ν επέρνουνα στου χάροντα την πόρτα
κι' άκουσα τη χαρόντισα και μάλωνε το χάρο:
— Χάροντα δε σου τό ΄λεγα, χαροντα δε σου τό 'ειπα,
κι' απού ΄ναι πέντε παίρνε δυό, κι' απού' ναι τρεις τον ένα
κι' απού ΄ναι δυο και μοναχοί μην τσοι ξεζευγαρώνεις;





Δύο πολεμικά έφτασαν στην Κρήτη το πρωί της 27ης Μαρτίου. Χιλιάδες κρητικοί μαζεύτηκαν να χαιρετήσουν τον επιφανέστερο μετά τον Μίνωα συμπατριώτη τους.

Παλαιοί συμπολεμιστές του από την επανάσταση στο Θέρισο κρατούσαν το φέρετρο. Παρόντες και οι υποκριτές βασιλικοί υπουργοί, τέσσερεις παρακαλώ και ο διάδοχος Παύλος, όλοι αυτοί και εννοώ η παράταξή τους, είχαν βάλει πληρωμένους δολοφόνους να τον εκτελέσουν στο παρελθόν τώρα, δίπλα στους πενθούντες Έλληνες .....

Πλήθος βουλευτές ανακατεμένοι με λεβέντες κρητικούς, θρήνος στην εκκλησία, σε σημείο ο Καφαντάρης να μη μπορεί να εκφωνήσει τον επικήδειο.

Στον τάφο του χαράχτηκαν τα λόγια (επικήδιος) που ο ίδιος είχε προφητικά πει στην Βουλή το 1932:

«Ο προκείμενος νεκρός ήτο ένας αληθινός άνδρας, με θάρρος μεγάλο, με αυτοπεποίθησιν και δι αυτόν και δια τον λαόν, τον οποίον απέλειψε το θάρρος, ποτέ δεν υπήρξε μοιρολάτρης, διότι ποτέ δεν περίμενε από την μοίρα του να ίδη την χώραν του προηγμένην, αλλά έθεσεν εις την υπηρεσίαν της όλον το πυρ το οποίον είχε μέσα του, κάθε δύναμιν ψυχικήν και σωματικήν».

Έτσι λοιπόν ο άνδρας που έφερε την Ελλάδα σε σύνορα αυτοκρατορίας τελείωσε.

[pluton]

ΠΕΝΤΑΜΗΝΟ ΘΑΝΑΤΩΝ





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η κηδεία του Κ Δεμερτζή.

Θα αφήσω ασχολίαστο το γεγονός, απλά θα το παραθέσω, ημερολογιακά και εσείς συνδυάστε το με τα γεγονότα:



Πρώτος θάνατος: Το 1935 πέθανε ο Σταλιαδούρος

Δεύτερος θάνατος : 31/1/1936 πέθανε ο Γ Κονδύλης από εγκεφαλική συμφόρηση, ετών 57 την επωμένη είχε ραντεβού με τον Γεώργιο!

Τρίτος θάνατος : 18/3/1936 πέθανε στο Παρίσι ο Ε Βενιζέλος.

Τέταρτος θάνατος : 13/4/1936 πέθανε ο Κ Δεμερτζής από καρδιακή προσβολή (ήταν Δευτέρα του Πάσχα) ετών 60.

Πέμπτος θάνατος : 17/5/1936 πέθανε ο Π Τσαλδάρης από συγκοπή καρδίας ετών 69.


Έκτος θάνατος : 15 Σεπτεμβρίου 1936 πέθανε στην Βιέννη ο Αλ Ζαίμης ετών 81.

Έβδομος θάνατος : 17/11/1936 πέθανε ο Αν Παπαναστασίου ετών 57.



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η κηδεία του Π Τσαλδάρη.

[pluton]

Ο Ι ΜΕΤΑΞΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ Ε ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Ένα μήνα (22/4/1936) μετά τον θάνατο του Ε Βενιζέλου, έγινε πολιτικό μνημόσυνο στη Βουλή, ο Ιωάννης Μεταξάς πρωθυπουργός πια είπε τα πιο κάτω……………

«Ελευθέριος Βενιζέλος! Σπανίως, από καιρού εις καιρόν, εμφανίζονται εν τη ιστορία ισχυροί άνδρες, ως ισχυρά μετέωρα, εις άλλους εμπνέοντα τον σεβασμόν και εις άλλους το δέος.

Ενώπιον τοιούτων ανδρών διαιρούνται αυτομάτως οι άνθρωποι εις φίλους και εχθρούς. Ουδείς μένει αδιάφορος, ουδείς μένει ουδέτερος. Πας τις, αν δεν είναι ενθουσιώδης φίλος των, θα είναι άσπονδος εχθρός των. Ο περί αυτούς αγών δεν σταματά ούτε προ του θανάτου. Συνεχίζεται περί τον νεκρόν των, περί την σκιάν των, περί την μνήμην των.

Τοιαύτη μεγάλη και ισχυρά φυσιογνωμία υπήρξεν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Έδωσε το όνομά του και έθεσεν την σφραγίδα του εις ολόκληρον περίοδον της νεώτέρας ιστορίας της Ελλάδος. Από αυτόν προέρχονται η ονομασία των αντιπάλων του. Με το όνομά του συνδέεται αναποσπάστως η ωραιοτέρα και τραγικωτέρα εποχή της νεωτέρας Ελλάδος. Πως είναι δυνατόν να κρίνη αμερολήπτως η σύγχρονος γενεά τοιαύτας μεγάλας φυσιογνωμίας;

Αλλά υπάρχει μια μεγάλη σελίς της ιστορίας, προ της οποίας κύπτουσιν ευλαβώς και οι φίλοι και οι εχθροί. Η εποχή δηλαδή, κατά την οποίαν ο Ελευθέριος Βενιζέλος , σημαιοφόρος της ανεγνωρισμένης Ελλάδος, ηγούμενος της πολιτικής της, ενέπνευσε το έθνος την αυτοπεποίθησιν και το ώθησε προς την νίκην και την δόξαν».

Στο ημερολόγιό του γράφει :

"5-1-1941 Κυριακή , 70ή ημέρα (του πολέμου). Ελαφρύς χειμώνας .

Συννεφιά.

Φέρνουν τα καθίσματα του κήπου.

Τι ωραία που είναι.

Πόσο μακρυά είμαι από την ηδονήν της ζωής.

Θα μας συγχωρέση Θεός (δύο λέξεις σβησμένες) το 1915;


Φταίμε όλοι.

Και ο Βενιζέλος ακόμη.


Τώρα αισθάνομαι πόσο έφταιξα".




Και αυτό το γράφει είκοσι τέσσερις (24) μέρες πριν τον θάνατό του.
.... Αυτά για όσους θέλουν να μιλήσουν για Εθνικό Διχασμό! Διότι ο Ι Μεταξάς μετά την 4η Αυγούστου ήταν άριστος αλλά στην περίοδο του Εθνικού Διχασμού έπαιξε πολύ άσχημο ρόλο.

[pluton]

ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΜΕΡΤΖΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Β

Μετά τον θάνατο των δύο ποιο πάνω άνοιξε ο δρόμος για τον Μεταξά. Σε ένα μήνα είχαμε και άλλο θάνατο ……… πέθανε ο Κ Δεμερτζής!!!!!!!!

Βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι του από καρδιακή προσβολή!

Να φανταστείς ότι αιτία θανάτου από καρδία την εποχή αυτή σπάνια πολύ για τους Έλληνες που ζούσαν λιτά και …… τέλος πάντων απ ότι θα δεις πολλές καρδιακές προσβολές την κατάλληλη στιγμή θα έχουμε στους πολιτικούς που έκλειναν τον δρόμο του Ι Μεταξά και των σχεδίων του Γεωργίου Β.

13/4/1936 Δευτέρα του Πάσχα σε ηλικία 60 ετών με υγεία που δεν πρόδιδε τίποτα το ανησυχητικό πέθανε ξαφνικά και ο Κ Δεμερτζής.

Το θλιβερό γεγονός συντετριμμένος το ανήγγειλε στον συντετριμμένο Γεώργιο ο Ι Μεταξάς.

Ο Γεώργιος Β ΑΜΕΣΩΣ όρκισε τον Ι Μεταξά πρόεδρο της κυβερνήσεως, διότι όπως είπαν «……ουδεμία μεταβολή εις το πρόγραμμα η την μορφήν της κυβερνήσεως επέρχεται……………».

Οι Αλ Παπαναστασίου και Γ Παπανδρέου έκαναν έντονες επικριτικές δηλώσεις για τον τρόπο ενέργειας του Γεωργίου Β ο δεύτερος ονόμασε την κυβέρνηση «αυλική».

Αυτός όμως που ανησυχούσε περισσότερο απ όλους ήταν ο Π Τσαλδάρης και έσπευσε να συναντηθεί με τον Σοφούλη, οι δύο ηγέτες συμφώνησα στην δημιουργία κυβέρνησης από τρίτο πρόσωπο κοινής αποδοχής, και συμφώνησαν στο αποτακτικό, η δε συμφωνία διατυπώθηκε γραπτά και την υπόγραψαν όλοι οι δημοκρατικοί αρχηγοί και Τσαλδάρης.


Στις 21/4/1936 ο Τσαλδάρης ανέβηκε στα ανάκτορα και γνώρισε στον Γεώργιο Β την συμφωνία του με τους Φιλελευθέρους.



Ο Γεώργιος Β εν τω μεταξύ διαβεβαίωσε τους φιλελεύθερους πολιτικούς ότι:
«Τον όρκον μου, δεν έχω καμμίαν όρεξιν να τον παραβιάσω. Σας τονίζω ότι κανείς κίνδυνος δια τους ελεύθερους κοινοβουλευτικούς θεσμούς υπάρχει».

Πόσο απατεώνας και ψεύτης ήταν θα δεις στην συνέχεια…… αυτό όμως εφησύχασε πλήρως τους δημοκρατικούς.

[pluton]

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΟΦΟΥΛΗ ΣΚΛΑΒΑΙΝΑ

Η συμφωνία Τσαλδάρη – Σοφούλη ναυάγησε με ευθύνη των δημοκρατικών.

Στις 2/4/1936 αποκαλύφτηκε συμφωνία Σοφούλη Σκλαβαίνα για να ψηφίσουν οι κομμουνιστές βουλευτές σαν πρόεδρο Βουλής τον Σοφούλη, στις 19/2/1936 υπήρξε έγγραφη συμφωνία, που προέβλεπε εν ολίγοις:

Το Παλλαϊκό Μέτωπο (KKE) ψηφίζει τον Σοφούλη πρόεδρο Βουλής και οι Φιλελεύθεροι υπόσχονται (τα ζητήματα που ενδιέφεραν το ΚΚΕ ήταν καθαρά πολιτικά και όχι να ωφεληθούν οι λαϊκές μάζες, κάποια θέματα για το ψωμί, και τα χρέη ήταν απλά για τα μάτια του χαζολαού και φυσικά ήταν άνευ ουσιαστικής σημασίας).

1. Κατοχύρωση λαϊκών ελευθεριών.
2. Ακύρωση νόμου που αφαιρούνται εκλογικά δικαιώματα στους καταδικασθέντες με το ιδιώνυμο.
3. Κατάργηση του Ν 4229
4. Αμνηστία στους βουλευτές του Παλλαϊκού Μετώπου.
5. Γενική αμνηστία στους εξόριστους και καταδιωκόμενους.
6. Κατάργηση της υπηρεσίας Αμύνης του Κράτους.
7. Καταπολέμηση των δικτατορικών και φασιστικών τάσεων και διάλυση των οργανώσεών τους.
8. Καθιέρωση της Απλής αναλογικής.
9. Ελάττωση σε ένα δίμηνο της τιμής του ψωμιού..
10. Κατάργηση προσωποκρατήσεων για χρέη στο Δημόσιο, μέχρι 3.000 δραχμές.
11. Πενταετές χρεωστάσιο για τα χρέη των αγροτών
12. Εφαρμογή Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Το ζήτημα το έκανε γνωστό ο Ριζοσπάστης και το έφερε στην Βουλή ο Ι Ράλλης (ο μετέπειτα πρωθυπουργός στην κατοχή), η συζήτηση που ακολούθησε στην Βουλή ήταν νίκη του Σοφούλη διότι αποκαλύφτηκε ότι και το Λαϊκό κόμμα είχε έλθει σε παρασκηνιακές συνεννοήσεις με το ΚΚΕ δια μέσου του Κ Αγγελόπουλου και του Δ Γληνού.



Στέλιος Σκλάβαινας ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου το 1932 και το 1936 (οι κομμουνιστές την εποχή αυτή ήταν με γραβάτα και τα κείμενά τους ήταν στην καθαρεύουσα) .


Με δύο λόγια την παραμονή της 4ης Αυγούστου λόγω της ισοψηφίας βανιζελικών και αντιβενιζελικών, το ΚΚΕ ρύθμιζε ποιος και πως θα κυβερνήσει .... έτσι για να μη μιλάνε κάποιοι ότι δεν υπήρχε στην προ της 4ης Αυγούστου κομμουνιστικός κίνδυνος από μια μειοψηφία η οποία εκμεταλλευότανε τις αδυναμίες των αστικών κομμάτων.

Από τα πιο πάνω καταλαβαίνει κανείς γιατί τόσο μένος για τον Ι Μεταξά από το ΚΚΕ, η 4η Αυγούστου τελείωσε όλο αυτό το οικοδόμημα της πλάγιας διακυβερνήσεως από μέρους του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ με μόλις 73.411 ψήφους στην πραγματικότητα κυβερνούσε τον τόπο, επέβαλε μια μειοψηφία τις απόψεις της στην συντριπτική πλειοψηφία....

Κάτι σαν αυτό που γίνεται μετά την μεταπολίτευση στον τόπο. Αυτό δικαιολογεί γιατί μια καθαρά αντιδημοκρατική παράταξη με στόχο την κατάργηση της δημοκρατίας, γιατί υπερασπίζεται την αστική δημοκρατία, διότι απλούστατα τα σύστημα αυτό "μπάζει" από παντού και έτσι υπάρχει χώρος να κάνει αποτελεσματικά τα παιχνίδια της μια δυναμική μειοψηφία, διαβρώνοντας ταυτόχρονα την ίδια την δημοκρατία.

[Τλαξκαλτέκος]

Και στην αρχή του πολέμου είχε αναφερθεί ο Μεταξάς στον Βενιζέλο :

Ἀνακοίνωσις τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἰ. Μεταξᾶ πρὸς τοὺς ἰδιοκτήτας καὶ ἀρχισυντάκτας τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Τύπου εἰς τὸ Γενικὸν Στρατηγεῖον (ξενοδοχεῖον «Μεγάλη Βρεταννία») εἰς τὰς 30 Ὀκτωβρίου 1940

Κύριοι,

(…)

Δεν ξέρω αν κανείς αντιβενιζελικός από σας είναι πάντοτε αδιάλλακτος.
"Είμαι εγώ, κύριε Πρόεδρε", απήντησεν ο παριστάμενος παλαίμαχος και αδιάλλακτος αρθρογράφος του αντιβενιζελικού τύπου κ. Κρανιωτάκης
Λοιπόν ακούστε διά να συνεννοηθούμε. Εγώ, κύριοι, όπως επαρκώς σας εξήγησα, ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου Βασιλέως Κωνσταντίνου, δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Έκαμα το παν διά να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, διά την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν όπως και διά την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει. Βέβαια εις την ιστορίαν μας την νεωτέραν δεν είχομεν μόνον ευγνωμοσύνης λόγους και αφορμάς διά την Αγγλίαν, της οποίας άλλως τε η μεταπολεμική, πολιτική των τελευταίων ιδίως ετών, είναι πολιτική μεγίστων και ιστορικών αγγλικών ευθυνών . Αλλά τας ευθύνας της αυτάς η Αγγλία τας αποδίδει σήμερον με την υπερήφανον αποφαστικότητα λαού μεγάλου, σώζοντος την ελευθερίαν του κόσμου και του πολιτισμού. Διά την Ελλάδα η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια. Η νίκη θα είναι και δεν μπορεί παρά να είναι δική της. Θα είναι νίκη του Αγγλοσαξωνικού κόσμου, απέναντι του οποίου η Γερμανία, η οποία αφού έως τώρα δεν ηδυνήθη να επιτύχη οριστικόν αποτέλεσμα, είναι καταδικασμένη να συντριβή. Διότι από τώρα και πέρα ο ορίζων δεν πρέπει να θεωρήται διά τον Άξονα ανέφελος ούτε προς Ανατολάς και η Ανατολή είναι πάντοτε μυστηριώδης .
https://pheidias.antibaro.gr/1940/metaxas.htm

[pluton]

Και στην αρχή του πολέμου είχε αναφερθεί ο Μεταξάς στον Βενιζέλο :

Ἀνακοίνωσις τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἰ. Μεταξᾶ πρὸς τοὺς ἰδιοκτήτας καὶ ἀρχισυντάκτας τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Τύπου εἰς τὸ Γενικὸν Στρατηγεῖον (ξενοδοχεῖον «Μεγάλη Βρεταννία») εἰς τὰς 30 Ὀκτωβρίου 1940

Κύριοι,

(…)

Δεν ξέρω αν κανείς αντιβενιζελικός από σας είναι πάντοτε αδιάλλακτος.
"Είμαι εγώ, κύριε Πρόεδρε", απήντησεν ο παριστάμενος παλαίμαχος και αδιάλλακτος αρθρογράφος του αντιβενιζελικού τύπου κ. Κρανιωτάκης
Λοιπόν ακούστε διά να συνεννοηθούμε. Εγώ, κύριοι, όπως επαρκώς σας εξήγησα, ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου Βασιλέως Κωνσταντίνου, δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Έκαμα το παν διά να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, διά την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν όπως και διά την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει. Βέβαια εις την ιστορίαν μας την νεωτέραν δεν είχομεν μόνον ευγνωμοσύνης λόγους και αφορμάς διά την Αγγλίαν, της οποίας άλλως τε η μεταπολεμική, πολιτική των τελευταίων ιδίως ετών, είναι πολιτική μεγίστων και ιστορικών αγγλικών ευθυνών . Αλλά τας ευθύνας της αυτάς η Αγγλία τας αποδίδει σήμερον με την υπερήφανον αποφαστικότητα λαού μεγάλου, σώζοντος την ελευθερίαν του κόσμου και του πολιτισμού. Διά την Ελλάδα η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια. Η νίκη θα είναι και δεν μπορεί παρά να είναι δική της. Θα είναι νίκη του Αγγλοσαξωνικού κόσμου, απέναντι του οποίου η Γερμανία, η οποία αφού έως τώρα δεν ηδυνήθη να επιτύχη οριστικόν αποτέλεσμα, είναι καταδικασμένη να συντριβή. Διότι από τώρα και πέρα ο ορίζων δεν πρέπει να θεωρήται διά τον Άξονα ανέφελος ούτε προς Ανατολάς και η Ανατολή είναι πάντοτε μυστηριώδης .
https://pheidias.antibaro.gr/1940/metaxas.htm

Γι αυτό έχω γράψει ότι ο Εθνικός Διχασμός είναι μια πολύ πολύπλοκη ιστορία.

Προσωπικά εκτιμώ τον Ι Μεταξά για πάρα πολλά πράγματα, όχι όμως για τις πράξεις του στον Εθνικό Διχασμό και την στάση του στην Μικρασιατική εκστρατεία.

Τον καιρό που τα λέει αυτά είναι μόλις 17 χρόνια που τελείωσε ο Εθνικός Διχασμός με τον θάνατο του Κωνσταντίνου ΙΒ.... από αυτά που λέει φαίνεται πόσο πολύ έχει αλλάξει στο διάστημα αυτό ο Ι Μεταξάς. Την πλήρη αυτοκριτική του την έκανε στο ημερολόγιό του 24 ημέρες πριν "πεθάνει"

Στο ημερολόγιό του γράφει :

"5-1-1941 Κυριακή , 70ή ημέρα (του πολέμου). Ελαφρύς χειμώνας .

Συννεφιά.

Φέρνουν τα καθίσματα του κήπου.

Τι ωραία που είναι.

Πόσο μακρυά είμαι από την ηδονήν της ζωής.

Θα μας συγχωρέση Θεός (δύο λέξεις σβησμένες) το 1915;


Φταίμε όλοι.

Και ο Βενιζέλος ακόμη.


Τώρα αισθάνομαι πόσο έφταιξα".

Και εδώ γράφει όλο το ζουμί σ αυτή την υπόθεση που πλήρωσε η Ελλάδα τόσο ακριβά.

Ο Εθνικός Διχασμός δεν έχει να κάνει τίποτα με την ουδετερότητα, ο Κωνσταντίνος ΙΒ ήταν υποχείριο της Σοφίας του Κάιζερ και της τεράστιας πρωσικής διαπαιδαγώγησής του.... ούτε ο Κάιζερ δεν διανοήθηκε να του ζητήσει να βγει στον πόλεμο, το μόνο που του ζήτησε ήταν ουδετερότητα και μόνο αυτό τον σύμφερε, μια ισχυρή Βουλγαρία μια πανίσχυρη Τουρκία και μια Ελλάδα κάτω από τον Όλυμπο.

Συνέπιπτε δηλαδή σ αυτό ο Κάιζερ (με όργανο τον Κωνσταντίνο ΙΒ) με την σλαβική πολιτική και φυσικά με την πολιτική του ΚΚΕ (που δεν είχε δημιουργηθεί ακόμα, αλλά όταν δημιουργήθηκε αυτό προσπάθησε να κάνει).

[pluton]

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ι ΜΕΤΑΞΑ

25/5/1936 ο Ι Μεταξάς έκανε προγραμματικές δηλώσεις στην Βουλή, το κόμμα των φιλελευθέρων έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης με αντάλλαγμα αόριστες δηλώσεις του Μεταξά για το αποτακτικό.

Ο Τσαλδάρης έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης, ο Γ Καφαντάρης έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης, ομοίως και Γκοτζαμάνης, [u]οι Αλ Παπαναστασίου και Αλ Μυλωνάς [/u]απείχαν από την ψηφοφορία σαν διαμαρτυρία για την στάση των μεγάλων κομμάτων, ο Γ Παπανδρέου καταψήφισε την κυβέρνηση Ι Μεταξά και δήλωσε «……να εμφανιστούν εις κατάστασιν παρακμής τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και να θερμανθούν προς ωρίμανσιν τους κινδύνους των λαϊκών ελευθεριών».

Αποτέλεσμα είχαμε κυβέρνηση Ι Μεταξά με 241 υπέρ 16 κατά και 4 αποχές.

Σε μερικές μέρες αποφασίστηκε διακοπή των εργασιών της Βουλής μέχρι 30/9/1936 και έδινε το δικαίωμα στην κυβέρνηση να εκδίδει νομοθετικά διατάγματα με την γνώμη 40 βουλευτών.



Εδώ θα πρέπει να πούμε ποιοι ήταν οι κύριοι συνεργάτες του Ι Μεταξά:
1. Ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης ήταν ο αρχιχωροφύλακας από την 4η Αυγούστου και μετά, ήταν αντιβενιζελικός και γερμανόφιλος στην περίοδο του διχασμού και τώρα πια αγγλόφιλος.

2. Ο Ιωάννης Διάκος , δημοσιογράφος αντιβενιζελικός από την περίοδο του διχασμού, τώρα ήταν ο άνθρωπος των Άγγλων στην Ελλάδα και κατά την περίοδο του 30 είχε δεσμούς με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, αυτός εγγυήθηκε στους Άγγλους για την μεταστροφή του Γερμανόφιλου Κωνσταντινικού Ι Μεταξά. Αυτός ο σκοτεινός άνθρωπος ήταν ο «εξ απορρήτων» του Ι Μεταξά και του Γεωργίου, έμεινε μέχρι το τέλος χωρίς κανένα αξίωμα αλλά διοικούσε ουσιαστικά από το παρασκήνιο.

[Τλαξκαλτέκος]

2. Ο Ιωάννης Διάκος

Τι απέγινε ; Ποια ήταν η πορεία του ;