ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

[ВладимирВладимирович]

No way!

Δηλαδή δεν υπάρχουν πια Μακεδόνες, τέρμα, καπούτ;;

Πάντως το meme ειναι καλουτσικο αν και ολο το μεϊσιντονιαν ζήτημα εμενα προσωπικά, ως απογονο μιας χιακο-κωνσταντινουπολιτικης φαμιλιας, αφήνει εντελώς αδιάφορο.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Στη βουλγαρικη βικι γράφει ότι η οικογένεια Τράικου ήταν η μοναδική οικογένεια γραικομανων στον Πεντάλοφο

Ή η μοναδική οικογένεια που αντιστάθηκε.

Δεν είναι και κάτι απίθανο. Το Γκολο Σελο (Ακρολιμνη) Γιαννιτσων για παράδειγμα σύμφωνα με τον Γκονο Γιώτα το 1905 σε σύνολο 300 περίπου κατοίκων είχε μόνο έναν (!) γραικομανο :

«Την εποχήν εκείνην προσελθόντος του αρχηγού Πετρίλου (Μπουκουβάλα) ετάχθην υπό τας διαταγάς του. Παραλαβών δε δέκα εκ των ανδρών αυτού επετέθην εκ δευτέρου κατά του χωρίου Γκόλο-Σέλο, ενώ συνέλαβον ζώντας τους τρεις φανατικοτέρους Βουλγάρους προύχοντας του διαμερίσματος εκείνου, Διονύσην Τσέκρελην, Βασίλην και Πέτρον Αρσενλήν, προς αντεκδίκησιν των οποίων εφόνευσαν τον μόνον εν αυτώ Έλληνα επιστάτην Λεωνίδαν».

http://www.fileg.gr/γκόνου-γιώτα-περιλη ... κθεσις-τω/

[Τλαξκαλτέκος]

Ή η μοναδική οικογένεια που αντιστάθηκε.

Δεν είναι και κάτι απίθανο. Το Γκολο Σελο (Ακρολιμνη) Γιαννιτσων για παράδειγμα σύμφωνα με τον Γκονο Γιώτα το 1905 σε σύνολο 300 περίπου κατοίκων είχε μόνο έναν (!) γραικομανο :

«Την εποχήν εκείνην προσελθόντος του αρχηγού Πετρίλου (Μπουκουβάλα) ετάχθην υπό τας διαταγάς του. Παραλαβών δε δέκα εκ των ανδρών αυτού επετέθην εκ δευτέρου κατά του χωρίου Γκόλο-Σέλο, ενώ συνέλαβον ζώντας τους τρεις φανατικοτέρους Βουλγάρους προύχοντας του διαμερίσματος εκείνου, Διονύσην Τσέκρελην, Βασίλην και Πέτρον Αρσενλήν, προς αντεκδίκησιν των οποίων εφόνευσαν τον μόνον εν αυτώ Έλληνα επιστάτην Λεωνίδαν».

http://www.fileg.gr/γκόνου-γιώτα-περιλη ... κθεσις-τω/

Και στο Κιλκίς δεν υπήρχαν πολλοί Έλληνες.
Το 1901 υπήρχαν μόνο 40 πατριαρχικοί , απ ' τους οποίους ελληνόφωνοι ήταν οι 10.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Και στο Κιλκίς δεν υπήρχαν πολλοί Έλληνες.
Το 1901 υπήρχαν μόνο 40 πατριαρχικοί , απ ' τους οποίους ελληνόφωνοι ήταν οι 10.

Ο Γεωργιος Δικωνυμος (Μακρης) για τη διάβαση του από τα Κορεστια (1908) : «απ’ όπου περνούσαμε οι χωριάτες μας προδίδανε...»

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Η καταγωγή του Κωτα σύμφωνα με την ελληνική βικι :

Η Ρούλια ή Χρούλια αποτελούνταν αρχικά από αρβανιτοβλάχικες και σαρακατσάνικες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό και βαθμιαία εκσλαβίστηκαν γλωσσικά στα μέσα του 19ου αιώνα. Ο ίδιος ο Κώτας ήταν σλαβόφωνος.

[Τλαξκαλτέκος]

Η καταγωγή του Κωτα σύμφωνα με την ελληνική βικι :

Η Ρούλια ή Χρούλια αποτελούνταν αρχικά από αρβανιτοβλάχικες και σαρακατσάνικες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό και βαθμιαία εκσλαβίστηκαν γλωσσικά στα μέσα του 19ου αιώνα. Ο ίδιος ο Κώτας ήταν σλαβόφωνος.

Στην Φλώρινα δεν πρέπει να υπήρχαν ελληνόφωνοι. Άρα αποκλείονται οι Σαρακατσάνοι. Ο Λιθοξόου έχει φτιάξει έναν εθνολογικό χάρτη με την Φλώρινα. Οι Βλάχοι είναι μακριά απ' την Ρούλια.

Γενικά

Σύμφωνα με τις υπηρεσιακές στατιστικές του ελληνικού κράτους, ο νομός Φλώρινας-Καστοριάς κατοικούνταν το 1916 από περίπου 140.000 ανθρώπους: 110.000 χριστιανούς, 30.000 μουσουλμάνους και 1.500 Εβραίους.

Η μεγάλη πλειονότητα των χριστιανών (περίπου 80.000) ήταν σλαβόφωνοι, με κυριότερες εξαιρέσεις την πόλη της Καστοριάς και 14 ελληνόφωνα χωριά στο ΝΔ άκρο της επαρχίας της.

Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 72% των σλαβόφωνων χριστιανών (και 41% του συνολικού πληθυσμού) υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Βουλγαρική Εξαρχία.

Η πόλη της Φλώρινας κατοικούνταν από περίπου 10.000 κατοίκους, κατά τα 2/3 μουσουλμάνους· οι χριστιανοί κάτοικοί της ήταν ως επί το πλείστον σλαβόφωνοι, με εξαίρεση 30 βλάχικες οικογένειες και 89 πρόσφυγες από τη Θράκη και τη Μ. Ασία που εγκαταστάθηκαν εκεί την προηγούμενη διετία.

Σε αντίθεση όμως με την ενδοχώρα, η πλειονότητα των ντόπιων χριστιανών ανήκε εδώ μέχρι το 1912 στο «ελληνικό κόμμα»: απόρρητες βουλγαρικές στατιστικές καταγράφουν το 1911-12 στην πόλη 2.540 «γρεκομανείς» έναντι 1.023 μόλις εξαρχικών.

Μετά την ενσωμάτωση της περιοχής στο Ελληνικό Βασίλειο, η πλειονότητα του πληθυσμού τάχθηκε με το μέρος των αντιβενιζελικών.

Αυτός ο προσανατολισμός εξηγείται εν μέρει από τους προϋπάρχοντες δεσμούς των στελεχών του τοπικού «ελληνικού κόμματος» με την επιφανή αθηναϊκή οικογένεια Δραγούμη, ένας γόνος της οποίας (ο Ιωάννης ή Ιων) συγκαταλέγεται μεταξύ των 8 αντιβενιζελικών βουλευτών του νομού (σε σύνολο 9) κατά τις πρώτες εκλογές του 1915.

Ως γνώστες ανθρώπων και πραγμάτων, τα στελέχη αυτά ήταν σε θέση να διαμεσολαβήσουν τα αιτήματα των «ημετέρων» στη διοίκηση, αλλά και να καλύψουν έναντι της νέας εξουσίας τους οπαδούς του πάλαι ποτέ «βουλγαρικού κόμματος».

https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-t ... ata-syrroi

Ο Μιχαηλίδης προσδιορίζει τους Έλληνες( προφανώς σλαβόφωνους πατριαρχικούς ) στο 32 %. viewtopic.php?f=20&t=9949&p=319289&hilit=%CE%94%CE%9F%CE%9C%CE%97#p319289

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 72% των σλαβόφωνων χριστιανών (και 41% του συνολικού πληθυσμού) υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Βουλγαρική Εξαρχία.

Ο Μιχαηλίδης προσδιορίζει τους Έλληνες( προφανώς σλαβόφωνους πατριαρχικούς ) στο 32 %. viewtopic.php?f=20&t=9949&p=319289&hilit=%CE%94%CE%9F%CE%9C%CE%97#p319289

Στην πραγματικότητα δεν ήταν ολοι οι πατριαρχικοι ελληνόφρονες. Για παράδειγμα το Γκολο Σελο Γιαννιτσων με 300 περίπου κατοικους σε πηγή του 1905 αναφέρεται ως χωριο πατριαρχικών αλλά όπως φάνηκε και πιο πάνω στην πραγματικότητα μόνο 1 άτομο αυτοπροσδιοριζόταν ως Έλληνας.

[Τλαξκαλτέκος]

Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 72% των σλαβόφωνων χριστιανών (και 41% του συνολικού πληθυσμού) υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Βουλγαρική Εξαρχία.

Ο Μιχαηλίδης προσδιορίζει τους Έλληνες( προφανώς σλαβόφωνους πατριαρχικούς ) στο 32 %. viewtopic.php?f=20&t=9949&p=319289&hilit=%CE%94%CE%9F%CE%9C%CE%97#p319289

Στην πραγματικότητα δεν ήταν ολοι οι πατριαρχικοι ελληνόφρονες. Για παράδειγμα το Γκολο Σελο Γιαννιτσων με 300 περίπου κατοικους σε πηγή του 1905 αναφέρεται ως χωριο πατριαρχικών αλλά όπως φάνηκε και πιο πάνω στην πραγματικότητα μόνο 1 άτομο αυτοπροσδιοριζόταν ως Έλληνας.

Το ελληνικό κράτος το γνώριζε αυτό. Ότι δηλαδή υπάρχουν βουλγαρόφωνοι πατριαρχικοί που αισθάνονται Βούλγαροι και τίποτε άλλο. Βλ.το κόκκινο χωρίο παρακάτω :


Υπόμνήμα περί της συγχρόνου Ελληνικής Μακεδονίας και της Μακεδονίας εν γένει, υποβαλλόμενο τω επί των Εξωτερικών Σ. Υπουργείω παρά του εν Θεσσαλονίκη Γενικού Πρόξενου της Α. Μ. :

Σύμπασα η Μακεδονία δυναται να διαιρεθή εις δύο μεγάλα τμήματα, νότιον και βόρειον.


( ................................... )

Βόρειον τμήμα της Μακεδονίας.
Το βόρειον τμήμα της Μακεδονίας εκτείνεται από του χωρίου Βαρουτίν (ένθα χωρίζεται η Μακεδονία από της Ανατολικής Ρωμυλίας, νοτιοανατολικός ταύτης) μέχρι του ορεινού όγκου Λιουβατρίν, βορειοανατολικός αυτής, ένθα χωρίζονται η Μακεδονία από της Βορείου Αλβανίας και προορίζεται προς νότον μεν υπό της βορείου γραμμής του νοτίου τμήματος ης τα σημεία καθωρίσθησαν εν τη περιγραφή της βορείου πλευράς του νοτίου τμήματος προςανατολάς δε και βορειοανατολικός υπό γραμμής, ήτις αρχο-μένη από του πολλάκις εν τοις έμπροσθενμνημονευθέντος χωρίου Βαρουτίν και διήκουσα διά της νοτιοδυτικής πλευράς της ορεινής σειράς της Ροδόττης και διά της βορειοανατολικής πλευράς του όρους Γέλτεπε, απολήγει ες τας νοτίους υπώρειας του όρους Δοβανίτσας, του χωρίζοντος την Μακεδονίαν από των νοτιοδυτικών ορίων της βουλγαρικής Ηγεμονίας, και περικλείοντος εντός το περιώνυμον Όρος Σκάρδον.

Η δε βόρειος γραμμή ή βόρειος πλευρά του βορείου τμήματος άρχεται από των μνημονευθεισών υπωρειών του όρους Δοβανίτσα και διαχωρίζουσα την Μακεδονίαν από της βορειοτέρας Αλβανίας, διευθύνεται προς δυσμάς διά της νοτίου πλευράς του Όρους Κοσιάκ, και διασχίζουσα το όρος Καραδάγ, απολήγει εις τον προσημειωθέντα ορεινόν κόμβον Λιουβατρίν προς δυσμάς της στενοποριάς Κατσανίκ, δι ’ ης διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή η από Θεσσαλονίκης εις Μητροβίτσαν. Εντός της γραμμής ταύτης χωριζούσης την Μακεδονίαν από της βορειοτέρας Αλβανίας περιλαμβάνονται προς νότον αυτής κείμεναι αι πόλεις Κράτοβον, Κουμάνοβον και Σκόπια. Η δε δυτική γραμμή η πλευρά του αυτού βορείου τμήματος αρχομένη από του ορεινού κόμβου Λιουβατρίν, ακολουθεί παραλλήλως τον Σκάρδον, διερχομένη διά των ορέων Σκαλίτσα και Κοράβ, και διατέμνουσα τους ποταμούς Σαδίκην και Μέλανα Δρίνον, άνωθεν της κωμοπόλεως Στρούγγας και νοτιοανατολικός της Δίβρας, και διερχομένη διά του όρους Γιαβλανίτσα, απολήγει εις Κουκουσόν (Κιούκουζ) χωρίον και χάνιον επανειλημμένως προμνημονευθέντα ως έσχατον βορειοδυτικόν άκρον της βορείου ζώνης του νοτίου τμήματος της Μακεδονίας. Εν τω βορείω τμήματι της Μακεδονίας ούτινος τα όρια περιγράφησαν ανωτέρω, προς ταις άλλαις επαρχίαις περιλαμβάνονται και αι των Σκοπιών, Βελεσσών και Κριτσόβου. Αι εν ταις πόλεσι Σκοπιών και Βελεσσών μικραί ελληνικοί κοινότητες, εντός μεγάλων βουλγαρικών κέντρων ούσαι, αποτελούσιν ασυνεχή κέντρα του Ελληνισμού ως κείμεναι έξω και μακράν του ελληνικού νοτίου τμήματος. Κατά το αυτόν βόρειον τμήμα εν ταις επαρχίαις Κριτσόβου και Σκοπιών υπάρχουσιν αρκετά βουλγαρόφωνα χωρία, άτινα αναγνωρίζουσι μεν το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ως υπερτάτην Εκκλησιαστικήν Αρχήν αυτών, αλλ ’ ουδεμίαν άλλην συνείδησιν εθνικήν έχουσιν, ή ότι είναι Βούλγαροι και ανήκουσιν εις την ολομέλειαν του βουλγαρικού έθνους ποιούμενοι εν τε ταις Εκκλησίαις και τοις σχολείοις και εμπορικαίς συναλλαγαίς αυτών χρήσιν μόνης της βουλγαρικής γλώσσης αποκλειστικώς. Όθεν επί ολοκλήρου του τμήματος τούτου ουδεμίαν έχομεν ούτε δυνάμεθα να έχωμεν εύλογον εθνικήν αξίωσιν. Δεν εννοούμεν όμως διά τούτον τον λόγον να παροραθώσι τα ανωτέρω σημειωθέντα ασυνεχή μικρά ελληνικά κέντρα, παρ ’ οις από πολλών ετών λειτουργούσι ναοί ελληνικοί και συντηρούνται ελληνικά σχολεία δαπάνη του προς διάδοσιντων ελληνικών γραμμάτων Συλλόγου. Τουναντίον η φιλογένεια και η εθνική φιλοτιμία απαιτούσι να χορηγείται αυταίς υλική και ηθική υποστήριξις, όπως διατηρώσιν ακμαίον το εθνικόν αίσθημα αυτού και παρενοχλώσι τους Βουλγάρους εν τοις κέντροις των. Τα αίτια, ένεκα των οποίων απωλέσαμεν πάσαν εύλογον εθνικήν αξίωσιν επί του τμήματος τούτου της Μακεδονίας, είναι πολλά και ποικίλοι· ήθελεν είσθαι δι ’ όλως εκτός του προηγουμένου να γίνει μνεία τούτου ενταύθα, καθόσον τούτο είναι έργον της Ιστορίας του ελληνικού έθνους. Κεφαλαιωδώς δύναμαι μόνον να αναφέρω ενταύθα ότι η υπό εθνικήν άποψιν ολοσχερής αλλοίωσις της καταστάσεως των πραγμάτων του βορείου τμήματος της Μακεδονίας είναι ατυχές και λυπηρόν επακόλουθον , παραχθέν υπό αλληλοδιαδόχων περιπετειών των παρελθόντων αιώνων. Ο χριστιανικός πληθυσμός ολοκλήρου του τμήματος τούτου αποτελείται εκ Βουλγάρων, κεκηρυγμένων οπαδών της Εξαρχίας, βουλγαριστί εκκλησιαζομένων, βουλγαριστί εκπαιδευομένων, βουλγαριστί σκεπτομένων, βουλγαρικήν συνείδησιν εχόντων και μη διανοουμένων να γείνωσι ποτέ κοινωνοί των πόθων της ελληνικής εθνότητος, αλλά ευχομένων και εργαζομένών υπέρ της εκτάσεως των ορίων της βουλγαρικής ηγεμονίας επί της χώρας, ην οικούσιν. Ο οικών το τμήμα τούτο βουλγαρικός πληθυσμός συμποσούται εις 350.000 ψυχών. Ο εν αυτώ τουρκικός πληθυσμός εις 700.000. Κείται δε το βόρειον τμήμα της Μακεδονίας εν ταις περιφερείαις της γενικής Διοικήσεως Κουσόβου και των Μουτεσαριφλικίων Σκοπιών, Πρισδρένης και εν τω ανατολικό τμήματι της περιφερείας του Μουτεσαριφλικίου Λίβρας. Είναι δ ’ ο βουλγαρικός ούτος πληθυσμός ανάμικτος μετά Σέρβων, οίτινες οικούσι διεσπαρμένοι τη δε κακείσε εντός της περιφερείας του Μουτεσαριφλικίου Πρισδρένης και εν τη Επαρχία (Καζά) Κριτζόβου. Εντός του βορείου τούτου τμήματος της Μακεδονίας λειτουργούσι τρεις Έλληνες Ιεράρχαι της Μ. Εκκλησίας ήτοι οι Μητροπολίται Δεβρών, Ρασκοπρισρένης και Σκοπιών οι δε υπό την πνευματικήν αυτών δικαιοδοσίαν υπαγόμενοι Βούλγαροι χριστιανοί έχουσι τυπικήν μόνον αφοσίωσιν εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, καθότι εθνικώς αξιούσι να ανήκωσιν εις την ολομέλειαν του βουλγαρικού έθνους, αποκρούοντες υπό εθνικήν άποψιν πάσαν επί αυτών ελληνικήν αξίωσιν.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οι εδαφικές διεκδικήσεις της Βουλγαρίας σύμφωνα με την εφημερίδα Ρετς (1 Φεβρουαρίου 1913)

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Η ελληνική προπαγάνδα στο Λονδίνο

Για την προ του 1912 περίοδο, ο Α.Α. Πάλλης, υιός του Αλεξάνδρου Πάλλη, περιγραφει τις δραστηριότητες της φιλοβουλγαρικής και ελληνικής προπαγάνδας στο Λονδίνο στις αναμνήσεις του, που δημοσιεύθηκαν στην Αθήνα το 1955 με τίτλο «Εκπατρισμένοι Έλληνες»:

«Την εποχή εκείνη (1902-1907) ο μακεδονικός αγών είχε πολυ οξυνθεί. Ο αγγλικός τυπος δημοσίευε καθημερινά ανταποκρίσεις και κρίσεις, όχι ιδιαιτέρως ευνοϊκές για τα κατορθώματα των διαφόρων ενόπλων ομάδων, ελληνικών, βουλγαρικών και σερβικών, που διεξεδίκουν την ηγεμονία επί της Μακεδονίας. Τα ελληνικά δίκαια τα επολέμει η ονομαζόμενη Βαλκανική Επιτροπή του Λονδίνου, στην οποία τον βασικό ρόλο έπαιζε ο καθηγητής, αργότερα λόρδος, Μπράϊς (Bryce), οι αδελφοί Μπάξτον (Buxton) και ο δημοσιογράφος Μπράιλσφορντ. Ο τελευταίος αυτός είχε από καιρό συνδεθεί με τον πατέρα μου, που τον είχε γνωρίσει στην Κρήτη. Ο Brailsford υπήρξε άλλοτε ένθερμος φιλλέλην και είχε αγωνισθεί στο πλευρο μας, ως εθελοντής στην Κρήτη και κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του '97. Αλλά αργότερα και ιδίως μετά από ένα ταξίδι που έκανε στα Βαλκάνια, δημοσίευσε ένα βιβλίο για τη Μακεδονία που έκανε πολυ θόρυβο και στο οποίο υποστήριζε τις βουλγαρικές διεκδικήσεις...

Στις προσπάθειες μας για διαφώτιση της κοινής γνώμης στην Αγγλία, ο μακαρίτης Α. Ανδρεάδης, καθηγητής Πανεπιστημίου, μας βοήθησε πολύ. Ήλθε μια-δυο φορες να με επισκεφθεί στην Οξφόρδη. Ο Ανδρεάδης διηύθυνε την εκστρατεία προπαγανδας μας στο εξωτερικό και εξέδιδε το έντυπο Le Bulletin d’Orient, το οποίο περιείχε πολύ χρήσιμα στοιχεία-στατιστικές, ονόματα θυμάτων του βουλγαρικού Κομιτάτου, κλπ. σχετικά μ τον μακεδονικό αγώνα. Αυτό το δελτίο, χάρη στις συγκεκριμένες πληροφορίες που εξέδιδε, απεδείχθει πολύ πιο αποτελεσματικό ως μέσον προπαγάνδας από τα αόριστα επιχειρήματα του καθηγητού Καζάζη και άλλων μελών της Μακεδονικής Εταιρίας που επανελάμβαναν τα ίδια και τα ίδια όπως ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλλην και ότι η Μακεδονία, προ εικοσιδύο αιώνων ήταν ελληνική. Αυτό που ενδιέφερε την κοινή γνώμη στο εξωτερικό ήταν η σημερινή εθνολογική σύνθεση και τα σημερινά αισθήματα του μακεδονικου πληθυσμού και οτιδήποτε αλλο ήταν απλως αερολογίες...»