"Αγωνιστές του 21"

[Τλαξκαλτέκος]

Οι οικονομικές θυσίες του οπλαρχηγού και προκρίτου του '21 Κανέλλου Δεληγιάννη :

Screenshot 2021-07-05 143308.png

Screenshot 2021-07-05 143328.png

Screenshot 2021-07-05 143410.png

Screenshot 2021-07-05 143211.png

ΕΥΤΥΧΙΑ ΛΙΑΤΑ

[Τλαξκαλτέκος]

[Τλαξκαλτέκος]

[Τλαξκαλτέκος]

Βραδυνά Νέα 19/9/1944
Άρθρο υπέρ του Μαυροκορδάτου απ' τα Βραδυνά Νέα στην γερμανοκρατούμενη ακόμη Αθήνα. Πολύ περίεργο για μια εποχή που δέσποζε στην ιστοριογραφία του '21 η μορφή του Κολοκοτρώνη.
Ο Δημήτριος Υψηλάντης τιμάει τον Μαυροκορδάτο το 1823 για τις υπηρεσίες που πρόσφερε το 1822 στην εκστρατεία της Ηπείρου. Συνετέλεσε στην σωτηρία της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Μετά την "θυσία" του Πέτα δεν έχασε την αισιοδοξία του όπως οι περισσότεροι οπλαρχηγοί. Κλείστηκε γενναία στο Μεσολόγγι για να αντιμετωπίσει τον Κιουταχή. Στην Α΄Πολιορκία του Μεσολογγίου υπήρξε η ψυχή του Αγώνα. Ο επιφανής Φαναριώτης είχε πάρει μαθήματα πολιορκητικής στην Ευρώπη και τώρα τα χρησιμοποίησε για να αντιμετωπίσει την στρατιά του Κιουταχή. Επέβλεπε προσωπικώς την άμυνα και τη νύχτα περιεφέρετο στις επάλξεις . Δικό του ήταν και το σχέδιο των παρελκυστικών διαπραγματεύσεων που εφάρμοσε ο Μάρκος Μπότσαρης.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Εδώ νήμα αντικειμενικής καταγραφής, μακριά απο τριτοκλασσάτη εθνική προπαγάνδα και τα βιογραφικά που έστησαν μετεπαναστατικά οι φερόμενοι και ως αγωνιστές.

Κοίτα αυτό το άρθρο. Πέφτει χοντρό κράξιμο

Η αρπαγή αποτελεί συνάρτηση της ποιμενικής ζωής και οι Σουλιώτες ποιμένες θα επιδίδονται περιστασιακά σε αυτήν, με κύριο αντικείμενο τα γεωργικά προϊόντα αλλά και τα ζώα περίοικων πληθυσμών καθώς και αυτά της γειτονικής φάρας. Ταυτόχρονα, τα σουλιωτικά γένη θα καταφεύγουν μαζικά σε αυτήν, ως διέξοδο κάθε φορά που οι αντίξοες κλιματολογικές συνθήκες και οι επιζωοτίες πλήττουν το εισόδημά τους. Μέσα από αυτή τη δραστηριότητα θα αναδειχθούν, άλλωστε, και οι πιο σθεναροί άνδρες ως πολεμικοί αρχηγοί της φάρας. Άλλωστε οι Σουλιώτες δεν πρωτοτυπούν. Η ληστεία και η διαρπαγή, ως τρόπος βιοπορισμού, ενδημούν στην ευρύτερη ημιορεινή και πεδινή ζώνη. Την περίοδο όμως που η αναντιστοιχία ανθρώπινου δυναμικού και φυσικών πόρων έφθασε σε οριακά σημεία –και αυτή εντοπίζεται μέσα στον 18ο αιώνα– οι περιστασιακές αυτές αρπαγές και λεηλασίες μετατρέπονται σε θεσμοποιημένες ένοπλες επιδρομές διαρπαγής εναντίον περίοικων πληθυσμών. «Ως γενναίο αλλά άρπαγα» θα χαρακτηρίσουν, το 1792, οι Βενετοί τον ορεσίβιο ποιμενικό πληθυσμό του Σουλίου (Κ.Δ. Μέρτζιος, «Ανέκδοτα ιστορικά στοιχεία περί Αλή Πασσά Τεπελενλή», περ. Ηπειρωτική Εστία, τ. Γ΄, 1954, σ. 270), ενώ, το 1800, ο Γάλλος πρόξενος στην Άρτα, J.P. Dupré, θα επισημάνει ότι οι Σουλιώτες «ζουν ανεξάρτητοι από την παραγωγή της περιοχής, μέσω αρπαγών που ασκούν σε βάρος των γειτόνων τους, με τους οποίους βρίσκονται συνέχεια σε πόλεμο» (Ε. Γιαννακοπούλου, «Όψεις της οικονομικής και κοινωνικής ζωής στην Ήπειρο στα τέλη του 18ου αιώνα: Ένα γαλλικό υπόμνημα», περ. Ηπειρωτικά Χρονικά, 1986-87, τ. 28, σ. 66).

Μέσα στον 18ο αιώνα η αποδυνάμωση της κεντρικής οθωμανικής εξουσίας και η προσφυγή στην άσκηση βίας εκ μέρους τοπικών φορέων της οθωμανικής εξουσίας για αύξηση των εισοδημάτων τους είχαν αποτέλεσμα να καταφεύγει πολύ συχνά ο χριστιανικός παραγωγικός πληθυσμός κατά κοινότητες στην αναζήτηση προστασίας εκ μέρους κάποιου ισχυρού μουσουλμάνου παράγοντα της περιοχής. Ο τελευταίος, την προσέφερε έναντι ετήσιων παροχών σε είδος ή σε χρήμα. Η παροχή προστασίας που εμφανίζεται στην Ήπειρο γύρω στα μέσα του 17ου αιώνα, θα γενικευθεί στα τέλη του ίδιου αιώνα, ενώ θα προσφεύγουν εξ ανάγκης σε αυτήν τα περισσότερα χωριά μέσα στον 18ο αιώνα.

Την ίδια εποχή σημειώνεται έξαρση των επιθετικών επιδρομών των σουλιωτικών γενών σε βάρος των περίοικων αγροτικών πληθυσμών. Η αύξηση του πληθυσμού και η ανεπάρκεια των πόρων στα τέσσερα σουλιωτικά χωριά, που επισημαίνονται από τον Περραιβό και τον Ι. Λαμπρίδη ως οι κύριες αιτίες της σουλιωτικής επιθετικότητας, θα εξωθήσουν τους Σουλιώτες να ενεργοποιήσουν μαζικά τις δυνάμεις τους, διεκδικώντας, προς όφελός τους, την αναδιανομή του πλουτοπαραγωγικού δυναμικού των πεδινών εδαφών, ως ένοπλη δύναμη που παρέχει προστασία. Ο Ι. Λαμπρίδης επισημαίνει όλες εκείνες τις πρακτικές, οι οποίες αναδεικνύουν την ενεργό εμπλοκή των Σουλιωτών, στα μέσα του 18ου αιώνα, στο πλέγμα παροχής προστασίας: δανειοδοτήσεις, ένοπλη άσκηση κυριαρχίας, παροχή προστασίας έναντι καταβολής αντιτίμου (Ι. Λαμπρίδης, ό.π., τχ. 10, σ. 22-23, 37-38). Υπό την σκιά ή την πραγματικότητα της ένοπλης βίας, αναγκαστικές ή μη δανειοδοτήσεις προς τον αγροτικό πληθυσμό εξωθούν τον τελευταίο να προσχωρεί «αυθόρμητα» στο καθεστώς της σουλιωτικής προστασίας.

Στα τέλη του 18ου αιώνα τα ένοπλα σουλιωτικά γένη έχουν πλέον επιβάλει την κυριαρχία τους σε 60-70 χωριά στην περιφέρεια του σουλιωτικού βουνού, από τα οποία αξιώνουν οικονομικές παροχές, σε είδος ή σε χρήμα. Πρόκειται για παροχές οι οποίες δεν αποδίδονται πλέον από τους χριστιανούς παραγωγούς στους τοπικούς εκπροσώπους της οθωμανικής εξουσίας, αγάδες και μπέηδες, εξακολουθούν ωστόσο να καταβάλλονται προς όφελος των Σουλιωτών. Ξένοι περιηγητές και στρατιωτικοί θα σχολιάσουν στις αρχές του 19ου αιώνα την εν λόγω πρακτική. Γράφει σχετικά ο. J.P. Bellaire: «Απαιτούν από τα χωριά που γειτονεύουν με την περιοχή τους έναν ετήσιο φόρο σε σιτηρά, οπωρικά και λαχανικά, με αντίτιμο να μη λεηλατούν τα χωριά αυτά» ( J.P. Bellaire, Prècis des operations générales de la division Française du Levant, Παρίσι 1805, σ. 140-141).

Η εμπλοκή στους μηχανισμούς προστασίας σε βάρος του περίοικου αγροτικού πληθυσμού δεν έλυσε μόνο το επισιτιστικό πρόβλημα του τετραχωρίου, αλλά εκτόνωσε και τη δημογραφική πίεση στο εσωτερικό του. Έτσι, σουλιωτικά γένη ή κλάδοι γενών μεταναστεύουν και εγκαθίστανται καταρχάς σε δώδεκα παρακείμενα χωριά, στα οποία επιβλήθηκε, στα μέσα του 18ου αιώνα, η σουλιωτική προστασία. Ο Ι. Λαμπρίδης, υιοθετώντας έναν ιδεολογικό και αντιφατικό συγχρόνως λόγο, θα προσδώσει στη σουλιωτική πρακτική παροχής προστασίας διαστάσεις απελευθερωτικού αγώνα υπέρ των περίοικων χριστιανών αδελφών, με σκοπό την αποτίναξη του τυραννικού μουσουλμανικού ζυγού (Ιω. Λαμπρίδης, ό.π., τχ. 10, σ. 22-23, 26, 28, 34, 40). Στους αντίποδες των απόψεων αυτών, η αποστασιοποιημένη ματιά των ευρωπαίων περιηγητών και προξένων θα καταγράψει μια άλλη εκδοχή της πραγματικότητας. Εκτός από τον J.P. Bellaire, ο Άγγλος Η. Ηolland θα χαρακτηρίσει την ανδρεία των Σουλιωτών ως «ανδρεία μιας συμμορίας ληστών οργανωμένων σε κοινωνική ζωή […] η κάθοδος των Σουλιωτών από τα βουνά τους για λεηλασία ή εκδίκηση έδινε το σήμα του συναγερμού σε όλους τους περίοικους πληθυσμούς» (H. Holland, Travelsin the Ionian Isles, Albania, Thessaly, Macedonia during the years 1812, 1813, Λονδίνο 1815, σ. 449). Και ο γάλλος πρόξενος στα Ιωάννινα, Φρ. Πουκεβίλ, θα παρατηρήσει:

Η βαρβαρότητα των Σουλιωτών, η ξενηλασία τους και τα καταστροφικά τους ήθη τους κατέστησαν αντί για ελευθερωτές, ένα ένοπλο σώμα ληστών. Τιμούσαν μόνο την ανδρεία και αυτή η αρετή, κοινή τόσο στον βοσκό όσο και στον ήρωα, υποκαθιστούσε όλες τις υπόλοιπες τις οποίες δεν γνώριζαν […]οι Έλληνες, τους οποίους μεταχειρίζονταν με μεγαλύτερη σκληρότητα από τους μουσουλμάνους, δεν άργησαν να αναπολούν τα προηγούμενα δεσμά τους. (F.C.H.L. Pouqueville, Voyage de la Grèce, Παρίσι 1826, τ. Β΄, σ. 227-229)

Η κάθοδος των σουλιωτικών γενών δεν θα πρέπει κατά συνέπεια να εκληφθεί ως ανάληψη εκ μέρους τους ενός απελευθερωτικού αγώνα υπέρ του πέριξ υπόδουλου χριστιανικού πληθυσμού. Διότι οι Σουλιώτες δεν ανέτρεψαν τις ισχύουσες σχέσεις υποτέλειας της χριστιανικής κοινωνίας έναντι της κυρίαρχης μουσουλμανικής. Αντίθετα, αναδείχθηκαν οι ίδιοι στη θέση και στο ρόλο του άρχοντος μουσουλμανικού συγκροτήματος, αντλώντας υπέρ αυτών το αγροτικό πλεόνασμα που παρήγαγε η γη και η εργασία του τοπικού χριστιανού παραγωγού. Εν τούτοις, μία ανατροπή είχε επέλθει τελικά. Για πρώτη φορά στην περιοχή ένας χριστιανικός πληθυσμός θα ασκεί πλέον ένοπλη προστασία παράλληλα με το κυρίαρχο μουσουλμανικό στοιχείο. Τα σουλιωτικά γένη μη ενσωματωμένα, ως υποτελής χριστιανικός πληθυσμός, στο οθωμανικό εξουσιαστικό σύστημα, αλλά ούτε και ενταγμένα, μέσα από την παροχή υπηρεσιών, σε αυτό, μπόρεσαν ωστόσο να εκμεταλλευθούν τους κυρίαρχους άτυπους μηχανισμούς προσπορισμού κερδών.

https://booksjournal.gr/paremvaseis/350 ... ellinikis-

[Προέλλην]

Έτσι είχαν τα πράγματα αγαπητέ. Γενικά, όπου βλέπεις απομνημονεύματα αγωνιστή ή εθνική ιστοριογραφία γι αυτούς, όλα παραμύθια.

Καλά που υπάρχουν και οι Ευρωπαίοι περιηγητές, φιλέλληνες μαχητές και στρατιωτικοί της εποχής και ξέρουμε τι ακριβώς καπνό φουμάρανε όλοι αυτοί.

[Τλαξκαλτέκος]

Καλά που υπάρχουν και οι Ευρωπαίοι περιηγητές, φιλέλληνες μαχητές και στρατιωτικοί της εποχής και ξέρουμε τι ακριβώς καπνό φουμάρανε όλοι αυτοί.

Μερικοί βέβαια είναι τελείως αναξιόπιστοι , σαν αυτόν που έλεγε πως η Μπουμπουλίνα έφτασε μπροστά στα τείχη της Τριπολιτσάς με τα πλοία της.

[Προέλλην]

Καλά που υπάρχουν και οι Ευρωπαίοι περιηγητές, φιλέλληνες μαχητές και στρατιωτικοί της εποχής και ξέρουμε τι ακριβώς καπνό φουμάρανε όλοι αυτοί.

Μερικοί βέβαια είναι τελείως αναξιόπιστοι , σαν αυτόν που έλεγε πως η Μπουμπουλίνα έφτασε μπροστά στα τείχη της Τριπολιτσάς με τα πλοία της.

Είναι σαν να λέμε ήταν αναξιόπιστος ο Σόϊμπλε αλλά αξιόπιστος ο Πολάκης.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οικογένεια Τζαβέλ(λ)α

Σουλιώτικη φάρα. Γενάρχης της ήταν ο ιερέας Παπαζάχος, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Σούλι απ' το χωριό Δράγανη της Παραμυθιάς.

Ποσοι Σουλιώτες εγκαταστάθηκαν στο ελληνικό βασίλειο μετά την επανάσταση;

[Τλαξκαλτέκος]

Οικογένεια Τζαβέλ(λ)α

Σουλιώτικη φάρα. Γενάρχης της ήταν ο ιερέας Παπαζάχος, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Σούλι απ' το χωριό Δράγανη της Παραμυθιάς.

Ποσοι Σουλιώτες εγκαταστάθηκαν στο ελληνικό βασίλειο μετά την επανάσταση;

Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει κάτι. Ο πανεπιστημιακός Σφυροερας στο λήμμα Σούλι στην εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος λέει πως στο τέλος της Επανάστασης του '21 οι Σουλιώτες πολεμιστές που είχαν απομείνει ήταν μόνο 200.