Χιροσίμα - Ναγκασάκι

[pan]

Το ότι θα ισωπεδώνεις τις πόλεις του εχθρού όμως κανείς δεν αμφισβητούσε ότι θα έπρεπε να γίνεται. Όχι τότε.

Αυτό αγαπητέ είναι το μεγαλύτερο καταγεγραμμένο έγκλημα της ιστορίας. Και ποτέ κανείς δεν το αμφισβήτησε. Ακόμα και οι παρασημοφορημένοι πιλότοι όταν τα φώτα έσβηναν, αυτοκτονούσαν. Μόνο όσοι έδωσαν πολιτική εντολή να αφανιστούν οι κάτοικοι της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι συνέχισαν να απειλούν πως θα βομβαρδίσουν χώρες και πόλεις με πυρηνικά.
Ο υπόλοιπος κόσμος ζούσε τη φρίκη του ιμπεριαλισμού που είχε για δόγμα να ισοπεδώσει τον "εχθρό" κι ας είναι μαθητής του δημοτικού, εχθρός είναι.
Αλλά τη δικαιολόγηση της κτηνωδίας μόνο στους ιμπεριαλιστές την έβλεπες που έσφαζαν και βομβάρδιζαν λαούς. Εμείς δεν βομβαρδίζαμε κανέναν για να το θεωρούμε ποτέ απαραίτητο. Ζούμε και χωρίς να ρίχνουμε βόμβες τόσες χιλιετίες.

[break]

Το ότι θα ισωπεδώνεις τις πόλεις του εχθρού όμως κανείς δεν αμφισβητούσε ότι θα έπρεπε να γίνεται. Όχι τότε.

Αυτό αγαπητέ είναι το μεγαλύτερο καταγεγραμμένο έγκλημα της ιστορίας.

Υπερβολές. Business as usual ήταν η υπόθεση αν το δεις από καθαρά ιστορική σκοπιά. Ο αφανισμός του αντιπάλου είναι όσο παλιά είναι και η ανθρωπότητα. Από την ΠΔ ακόμα διαβάζουμε ιστορίες όπου ένας λαός αφάνιζε έναν άλλο και δεν έστεκε απλώς στους πολεμιστές.

Ούτε ο αριθμός των νεκρών είναι κανένα υπερβολικό νούμερο. Εκατό με διακόσες χιλιάδες. Αν η Χιροσίμα/Ναγκασάκι είναι το μεγαλύτερο έγκλημα της ιστορίας τι να πούμε δηλαδή για το ολοκαύτωμα.

Εμείς δεν βομβαρδίζαμε κανέναν για να το θεωρούμε ποτέ απαραίτητο. Ζούμε και χωρίς να ρίχνουμε βόμβες τόσες χιλιετίες.

Ούτε στους Βαλκανικούς ούτε στον Β είχαμε στην κατοχή μας βομβαρδιστικά που να φτάνουν στις πόλεις του εχθρού ούτε βιομηχανία να τα υποστηρίξει με βόμβες. Είναι εύκολο να το παίζεις ηθικός όταν οι περιστάσεις το έχουν φέρει να είσαι ανίσχυρος.

[pan]

Χιροσίμα – Ναγκασάκι



Ό,τι περιγράφεται στη φωτογραφία συνέβη στις 6 Αυγούστου 1945. Δεν επρόκειτο για «στιγμιαίο» έγκλημα. Το έγκλημα επαναλήφθηκε τρεις μέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου 1945, στο Ναγκασάκι.

Αυτή την μαζική δολοφονία, μια από τις μεγαλύτερες που υπέστη ποτέ η ανθρωπότητα, την διέταξε ένα κάθαρμα που λεγόταν Τρούμαν.

Αυτού του στυγνού εγκληματία που έχει την ευθύνη για τη χρήση ατομικής βόμβας στον πλανήτη, το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας υποκλίνεται στο άγαλμα του, το οποίο διατηρεί υπό την προστασία ΜΑΤ στο κέντρο της Αθήνας…

Στη μνήμη του εγκλήματος ο πλατωνικός ουμανισμός ξεχειλίζει. Μαζί του ξεχειλίζει και το ευχολόγιο κατά των πυρηνικών και συναφών εργαλείων του ιμπεριαλισμού.

Από τις πιο προσφιλείς αναφορές των ευχολόγων, τέτοιες μέρες κάθε χρόνο, είναι τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας.

Αλλά, όσοι φωνάζουν (και πολύ ορθά) για τις πυρηνικές δοκιμές του Κιμ, φαντάζομαι πως είναι κατά ΟΛΩΝ των πυρηνικών βομβών. ΟΛΩΝ!

Επομένως, κάποια στιγμή, θα φωνάξουν
– και για τις 7.000 βόμβες του Τραμπ, του κληρονόμου του (Χιροσίμα/Ναγκασάκι) Τρούμαν,
– και για τις 7.000 βόμβες του Πούτιν,
– και για τις 1.000 ακόμα βόμβες που διαθέτουν οι Γαλλία, Βρετανία, Κίνα, Πακιστάν, Ινδία, Ισραήλ,
(φαντάζομαι, επίσης, ότι θα φωνάξουν και ενάντια στην αποθήκευση αμερικανονατοικών πυρηνικών στην Ελλάδα).

Κάποια στιγμή, κάποτε, θα φωνάξουν. Τι; Όχι;
http://www.imerodromos.gr/chirosima-nag ... giopoyloy/

[stavmanr]

Αυτό αγαπητέ είναι το μεγαλύτερο καταγεγραμμένο έγκλημα της ιστορίας.

Υπερβολές. Business as usual ήταν η υπόθεση αν το δεις από καθαρά ιστορική σκοπιά. Ο αφανισμός του αντιπάλου είναι όσο παλιά είναι και η ανθρωπότητα. Από την ΠΔ ακόμα διαβάζουμε ιστορίες όπου ένας λαός αφάνιζε έναν άλλο και δεν έστεκε απλώς στους πολεμιστές.

Ούτε ο αριθμός των νεκρών είναι κανένα υπερβολικό νούμερο. Εκατό με διακόσες χιλιάδες. Αν η Χιροσίμα/Ναγκασάκι είναι το μεγαλύτερο έγκλημα της ιστορίας τι να πούμε δηλαδή για το ολοκαύτωμα.

Εμείς δεν βομβαρδίζαμε κανέναν για να το θεωρούμε ποτέ απαραίτητο. Ζούμε και χωρίς να ρίχνουμε βόμβες τόσες χιλιετίες.

Ούτε στους Βαλκανικούς ούτε στον Β είχαμε στην κατοχή μας βομβαρδιστικά που να φτάνουν στις πόλεις του εχθρού ούτε βιομηχανία να τα υποστηρίξει με βόμβες. Είναι εύκολο να το παίζεις ηθικός όταν οι περιστάσεις το έχουν φέρει να είσαι ανίσχυρος.

[NikosVy]

Δηλαδή pan, αν οι Αμερικανοί δεν είχαν ρίξει τις ατομικές βομβες σε Χιρισίμα-Ναγκασάκι, θα ήσουν ευχριστημένος με τις συνέπειες;

- 500.000 επιπλέον Αμερικανούς στρατιώτες νεκρούς και άλλους τόσους Γιαπωνέζους;

- Ή Σ. Ένωσή πού μόλις το 1945 θα έμπαινε στον πόλεμο με την Ιαπωνια (έχοντας εγκαταλειψει την Κίνα σε γενοκτονία), θα επαιρνε για ανταμοιβή για πάντα ιαπωνικα νησια, την Σαχαλινη και το Port Arthour (επι κινεζικού εδάφους);

[stavmanr]

Δηλαδή pan, αν οι Αμερικανοί δεν είχαν ρίξει τις ατομικές βομβες σε Χιρισίμα-Ναγκασάκι, θα ήσουν ευχριστημένος με τις συνέπειες;

Δηλαδή ρε συ Νικο, είσαι ευχαριστημένος που αφάνισαν 200.000 γυναικόπαιδα για να "τελειώσει ο πόλεμος";

[pan]

Δηλαδή pan, αν οι Αμερικανοί δεν είχαν ρίξει τις ατομικές βομβες σε Χιρισίμα-Ναγκασάκι, θα ήσουν ευχριστημένος με τις συνέπειες;

- 500.000 επιπλέον Αμερικανούς στρατιώτες νεκρούς και άλλους τόσους Γιαπωνέζους;

- Ή Σ. Ένωσή πού μόλις το 1945 θα έμπαινε στον πόλεμο με την Ιαπωνια (έχοντας εγκαταλειψει την Κίνα σε γενοκτονία), θα επαιρνε για ανταμοιβή για πάντα ιαπωνικα νησια, την Σαχαλινη και το Port Arthour (επι κινεζικού εδάφους);

Καταρχήν το έγκλημα δεν συμψηφίζεται.
Και αυτό που μετράει δεν είναι το έγκλημα καθ αυτό. Αλλά πως ήταν συνειδητή απόφαση ο αφανισμός των πόλεων. Μόνο όταν υπήρξε σφοδρή αντίδραση από το μέγεθος του εγκλήματος, άρχισαν να λένε τα περί ανάγκης άμυνας (άμυνας που; στην Ιαπωνία;).
Το έγκλημα ήταν προμελετημένο και η ποσότητα εκρηκτικής ύλης συγκεκριμένη. Είχαν τη δυνατότητα να κάνουν χίλια άλλα πράγματα για να δείξουν την ισχύ της. Αποφάσισαν να τις ρίξουν μέσα στα σχολεία και τις βιοτεχνίες.
Αυτό το έγκλημα, ποτέ δεν θα ξεπλυθεί.


Τα υπόλοιπα που λένε οι Αμερικάνοι για μακρύ πόλεμο, αυτοί μετρούσαν με τα δικά τους μέτρα, των στρατηγών της πλάκας και στρατό χαβαλέ που διέθεταν.
Μόλις έφτασαν τα πρώτα Τ-71 κι οι πρώτες μεραρχίες από το Βερολίνο στο Βλαδιβοστόκ, οι Ιάπωνες ήξεραν πολύ καλά τι τους περίμενε. Σε δυο μήνες ο Ζούκοφ θα κάρφωνε την κόκκινη σημαία στα ανάκτορα του Χιροχίτο, κι ο ιαπωνικός λαός θα έχτιζε τη νέα του ζωή, όπως στη Γερμανία απαλλαγμένος από δικτάτορες και καταστροφές.

Δε χρειαζόταν ο Κόκκινος Στρατός ούτε απώλειες ούτε χρόνο για να απελευθερώσει όλη την Ιαπωνία. Αυτό το ήξεραν όλοι. Γιατί όλοι ήξεραν ότι οι μαχητές του Κόκκινου Στρατού δεν ήταν αμερικανάκια. Τη δουλειά την έκαναν γρήγορα, μα πάρα πολύ γρήγορα.

[Γύπας]

Παρεμπιπτόντως, μιας και αναφέρθηκε ο Ρόμπερτ Όπενχαϊμερ, οι περισσότεροι μεγάλοι φυσικοί που συμμετείχαν στο πρότζεκτ Μανχάταν για την δημιουργία της πρώτη ατομικής βόμβας, πέθαναν από καρκίνο (όπως ο Ρόμπερ Όπενχαϊμερ, ο Ρίτσαρντ Φέυνμαν και ο Τζόν Φον Νιούμαν), μιας και δεν έπαιρναν σωστά μέτρα προστασίας. Θα μπορούσε να το δει κανείς σαν θεία δίκη (karma is a bitch).

Ήταν και ο Φέηνμαν; Δεν του το είχα για τέτοιο μνπν.