Η δημοκρατία της Αθήνας

[Διάδοχος]

Πες και για την συστημική παιδεραστία, πες και για την συστημική παιδεραστία.

[pluton]

ΠΟΔΟΚΑΚΗ



Συμπληρωματικό βασανιστικό όργανο ήταν η "ποδοκάκη", με την οποία, όπως δηλώνει η λέξη, κακοποιούνταν τα πόδια. Συνδυασμός ποδοκάκης και κλοιού των βραχιόνων και τού λαιμού ήταν ίσως το κατ’ Αριστοφάνη (Ίππ. 1058) αναφερόμενο "Πεντεσύριγγον" ξύλο, με το οποίο πετύχαιναν τελεία ακινησία του βασανιζόμενου. Με αυτό το εργαλείο βασανίσθηκε και ο Σωκράτης πριν την εκτέλεσή του από τους "δημοκράτες" τής Αθήνας. (Οι θεόρατοι Σκύθες υπηρέτες των Έντεκα συλλαμβάνουν κατά τον νόμο τον Σωκράτη και τον οδηγούν πεζή στο δε­σμωτήριο που είναι πλησίον του δικαστη­ρίου. Στο δεσμωτήριο ο θυρωρός ή δε­σμοφύλακας υποδέχεται τον Σωκράτη και τους άλλους με αδιαφορία. Με ραθυμία τους οδηγεί σε ένα άδειο κελί, όπου με σι­δηρά δεσμά δένει τον Σωκράτη από τα πό­δια σε ειδικό ξύλινο όργανο που λέγεται ποδοκάκη. Οι υπηρέτες φεύγουν και ο δεσμοφύλακας κλειδώνει την πόρτα πίσω του. Ο Σωκράτης, νύχτα πια, αποκοιμιέται.).



Βασανιστήρια με Ποδοκάκη. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τόμος 6 σελ. 745.

Οι ποινές κυμαίνονταν από το θάνατο (όπως στην περίπτωση ανθρωποκτονίας εκ προμελέτης), την εξορία (για ανθρωποκτονία εξ αμελείας), την κατάσχεση της περιουσίας, τη στέρηση του δικαιώματος ψήφου (για επιβολή τυραννίας) έως ένα απλό πρόστιμο (για βιασμό) και μερικές φορές ταπεινωτική τιμωρία, όπως η ποινή του εγκλεισμού στην ποδοκάκη (για κλοπή).

[pluton]

αποτυμπανισμός


αποτυμπανισμός (Αρχ.). Είδος θανατικής ποινής που επιβαλλόταν στην Αθήνα, συνήθως σε μη Αθηναίους εγκληματίες. Ο κατάδικος δενόταν με το κεφάλι πάνω σε έναν κομμένο κορμό δέντρου και ο δήμιος τον χτυπούσε μέχρι θανάτου στο κεφάλι με το τύμπανον (μάλλον ξύλινο κόπανο). Αναφέρεται και από τον Αριστοφάνη. Το πτώμα του αποτυμπανισμένου το έριχναν σε βάραθρο.

Στα 1923, ο τότε έφορος αρχαιοτήτων Αττικής Α. Κεραμόπουλλος απέδειξε με μία διεθνώς αναγνωρισμένη μελέτη του ­ ότι το πολυανδρία του Φαλήρου μας αποκαλύπτει τον πιο διαδεδομένο νόμιμο τρόπο εκτέλεσης εγκληματιών από τους προΣολώνειους χρόνους μέχρι τον 4ο αιώνα Π.Χ. με τη μαρτυρία των αρχαίων κειμένων, κυρίως ενός αποσπάσματος από τις Θεσμοφοριόζουσες του Αριστοφάνη (στ. 930 έπ.), ο Α. Κεραμόπουλλος απέδειξε ότι ο άποτυμπανισμός ισοδυναμεί με το θάνατο επί της σανίδος (Θεσμ. στ. 938, 942, 1028: προς θάνατον δείται έπί της σανίδος. Ήρόδοτος 5, 72: την άπί θανάτω κατάδεσιν).

Επομένως το τύμπανων απ’ όπου προέρχεται ο άποτυμπανισμός, το ξύλινο θανατικό εργαλείο του δημίου, σύμφωνα με τον ορισμό των σχολιαστών και των λεξικογράφων, δεν είναι παρά μία σανίδα ή σε παλιότερες εποχές ένας κορμός δέντρου.
Ονομάστηκε και ξύλον επειδή ήταν ξύλινη ή ακόμα πεντεσύριγγον ξύλον από τους πέντε κλοιούς πού στήριζαν το σώμα του καταδίκου στη σανίδα.

Ή διαδικασία θανάτωσης ήταν η έξης: Πάνω σε μία πλατιά και γερή σανίδα, όπως πρέπει να ήταν αυτές του Φαλήρου, ξάπλωναν τον κατάδικο, γυμνό, όπως ακριβώς σταυρώνονταν από τους Ρωμαίους οι καταδικασμένοι σε θάνατο. Στη συνέχεια, καθήλωναν τον κατάδικο με πέντε ήλους δηλ. κλοιούς πού περιέβαλαν τα άκρα και το λαιμό και καρφώνονταν γερά στη σανίδα.

Μετά την ακινητοποίηση του σώματος, η σανίδα στηνόταν όρθια και στερεωνόταν στο έδαφος έτσι ώστε ο κατάδικος έκρέματο ('Ησύχιος και Φώτιος τουμπανίζεται ­ ξύλω πλήσσεται, έκδέρεται και κρέμαται). Είναι πιθανό λοιπόν, προτού ανορθωθεί η σανίδα, ο κατάδικος να μαστιγωνόταν ή να ραβδιζόταν, όπως γινόταν η φραγγέλωση.

Στη ρωμαϊκή σταύρωση. για το λόγο αυτό έπρεπε ο κατάδικος να είναι γυμνός.
Αφού η σανίδα στηνόταν όρθια, φύλακες φρουρούσαν μη και κανείς αποπειραθεί να απελευθερώσει τον άποτυμπανιζόμενο ή μη θελήσει να συντομεύσει το μαρτύριό του επισπεύδοντας το θάνατό του. Φαίνεται όμως ότι το μαρτύριο του καταδίκου δε σταματούσε εδώ.
Τα κακοποιημένα οστά των νεκρών του Φαλήρου δείχνουν ότι αφού καθηλώνονταν στη σανίδα, οι κακούργοι λιθοβολούνταν, έτσι ώστε διαμελισμένοι και κακοποιημένοι να μη μπορούν να πάρουν εκδίκηση μετά θάνατο.

[Λαχουρένιος]

Η δημοκρατια της Αθηνας ηταν για τα μπαζα

Σαν την Απελλα της Σπαρτης πουθενα

[pluton]

Ο όρος «ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ» προέρχεται από την σύνθεση των όρων «Άστυ» και «Νόμος».

Ο Αριστοτέλης (καλή τάξη-διοίκηση της πόλεως- προστασία της ζωής, της τιμής και της περιουσίας των πολιτών), με την έννοια την οποία είχε καθορίσει ο Πλάτωνας (κατά Νόμο ρύθμιση της ζωής της πόλεως), ο Ισοκράτης (η ψυχή της πόλεως – το σύμβολο ευφυΐας, αυτή που σκέπτεται τα πάντα και ρυθμίζει κάθε κακό και αντιμετωπίζει πάσα επισυμβαίνουσα συμφορά), αλλά και άλλοι αρχαίοι σοφοί.

Η Αστυνομία είναι προϊόν καθαρά της δημοκρατίας, φτιάχτηκε τον 5πχ πριν τα καθήκοντα της τάξης τα ασκούσε ο βασιλιάς.

Άρχοντες που εκτελούσαν αστυνομικά καθήκοντα στη πολιτεία των Αθηναίων ήσαν οι «Αστυνόμοι», για την αστυνόμευση των οδών, οι «Aγορανόμοι», οι «Σιτώνες ή Σιτοφύλακες «, οι «Μετρονόμοι» και οι «Επιμελητές Εμπορίου» για την αστυνόμευση της αγοράς και του εμπορίου. Άλλοι άρχοντες που εκτελούσαν Αστυνομικά καθήκοντα ήταν οι «Γυναικονόμοι», οι «Τειχοποιοί», οι «Επιμελητές των υδάτων (κρουνών)», οι «Φύλακες λιμένων», οι «Ένδεκα», οι «Στρατηγοί», και ιδίως ο «Πολέμαρχος», οι «Πρυτάνεις», και οι «Περίπολοι».

Στην δημοκρατία αστυνομευόντουσαν τα πάντα και μάλιστα με πολύ αυστηρό τρόπο.

Η Αθήνα ήταν μια αστυνομοκρατούμενη πόλη.

Οι "Αγορανόμοι" ασκούσαν ειδική επίβλεψη στις τιμές και στη καθαριότητα των τροφίμων , οι "Σιτοφύλακες" ασκούσαν εποπτεία στο εμπόριο σιτηρών ειδικά, οι δε "Επιμελητές Εμπορίου" ασκούσαν εποπτεία στη διακομιδή και επάρκεια των βιοτικών αγαθών.

Οι "Γυναικονόμοι" κατά τον Πλούταρχο ασκούσαν αστυνόμευση επί των ηθών, "εζημίουν τους ακοσμούντας".

Οι "Τειχοποιοί", επόπτευαν το μεγαλύτερο έργο της Ελληνικής Αρχαιότητας. Ήταν δέκα και εξελέγχονταν ένας από κάθε φυλή. Επιμελούνταν την συντήρηση και επισκευή του μέρους των τειχών που είχαν ανατεθεί σε κάθε φυλή.

Οι "Επιμελητές Υδάτων" (κρουνών) ,επιμελούνταν την διανομή του νερού και τη καθαριότητα των πηγών, οι δε "φύλακες λιμένων", ασκούσαν εποπτεία στα πλωτά μέσα και στην κίνηση στα λιμάνια.


Οι "Ένδεκα" επιμελούνταν κυρίως την εκτέλεση των καταδιωκτικών αποφάσεων σε θάνατο. Οι "Στρατηγοί" ασκούσαν εξουσία στους Στρατευμένους πολίτες, ενώ επικεφαλής των Αστυνομικών Εξουσιών ήταν ο "Πολέμαρχος" ο οποίος είχε και την επίβλεψη των ξένων.

Οι "Πρυτάνεις" ασκούσαν αστυνόμευση στη βουλή και την Εκκλησία του Δήμου, οι δε "Περίπολοι" ήταν υποχρεωτικά στρατευμένοι νέοι από 18-20 ετών, οι οποίοι αναλάμβαναν να φυλάνε τη πόλη και τα φρούρια της Αττικής.


Πηγή: «Ιστορία Της Αστυνομίας Πόλεως», του Χ. Σταμάτη

[ΩRIΩNAS7]

Αυτό το νήμα θέλει να δειξει, μάλλον, οτι οι εξορίες, τα βασανιστήρια και η θανατική είναι δημιουργήματα της Δημοκρατίας.

Δεν εξηγείται αλλιώς πως ενα νήμα με τέτοιο τίτλο και σε αυτήν την ενότητα, ασχολείται ΜΟΝΟ με αποφάσεις τιυ αθηναϊκού λαού και μάλιστα μόνο για ενα θέμα, αντί να κάνει μια ιστορική αναφορά για την δημιουργία, την εξέλιξη και τις αλλαγές που έφερε στις ζωές των Αθηναίων.

Πραγματικα είναι γελοία η προσπάθεια προσπάθεια του φασίστα που άνοιξε το νήμα. Κι είναι γελοία γιατί παρουσιαζει τις εξορίες και τα λοιπά σαν ηταν κάτι πρωτοφανές στον αρχαίο κοσμο και αναφερόμενος μονο σε αυτά τα περιστατικά προσπαθεί να βγάλει το επαγωγικό συμπέρασμα οτι η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν σκαρτη, ακριβώς γιατί ηταν δημοκρατία.

Πραγματικα τέτοιες γελοίες προσπάθειες τις κανουν μονο φαν εκείνου του βλάκα του Πλεύρη που ακομα και παιδάκια δημοτικού τον εξευτελίζουν σε θέματα ιστοριας.

Σορρυ φασίστα, αλλα δεν έπιασε το κόλπο σου. Περαστικουλια σου φεϊλάκο μου :bigsmile45: