Αρχαιολογικά ευρήματα και Ιστορίες.

[Άρης Κλάρας]

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016
Η κυκλική πόλη της Βαγδάτης, η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο.


Καλλιτεχνική απεικόνιση της Κυκλικής Πόλης της Βαγδάτης, όπως ήταν τον 8ο αιώνα.
150 χρόνια μετά την ίδρυση της, ήταν ήδη η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο.

Το επίσημο όνομά της ήταν η Πόλη της Ειρήνης. Μόλις μια γενιά μετά από την ίδρυσή της, έγινε κομβικό σημείο στην εκπαίδευση και στο εμπόριο, φθάνοντας περίπου το 1 εκατομμύριο κατοίκους στο αποκορύφωμά της. Πολλές από τις ιστορίες του Χίλιες και Μία Νύχτες αναφέρονται στην Βαγδάτη κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου. Η πόλη επισκίασε την πρωτεύουσα της Περσικής Αυτοκρατορίας, η οποία βρίσκεται μόλις 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά και εγκαταλείφθηκε γρήγορα μετά την ίδρυση της Βαγδάτης.

Ορισμένα στοιχεία σχετικά με την ίδρυση και την πρώιμη ιστορία της πόλης:
Στη γλώσσα του Χαλιφάτου των Αββασιδών (750-1258 μ.Χ., υπήρξε το τρίτο χρονικά ισλαμικό χαλιφάτο και κυβερνήθηκε από τη δυναστεία των Αββασιδών χαλίφηδων) ονομαζόταν Πόλη της Ειρήνης.

Η Βαγδάτη εκμηδένισε την Κτησιφώντα, την πρωτεύουσα της Περσικής Αυτοκρατορίας, η οποία βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα στα νοτιοανατολικά. Η Κτησιφών τελούσε υπό μουσουλμανικό έλεγχο από το 637 μ.Χ. και εγκαταλείφθηκε μετά την ίδρυση της Βαγδάτης. Η περιοχή της Βαβυλώνας, η οποία είχε εγκαταλειφθεί από τον 2ο αιώνα, βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα στα νότια.

Ο αρχικός σχεδιασμός δείχνει έναν δακτύλιο οικιστικών και εμπορικών δομών κατά μήκος του εσωτερικού των τειχών της πόλης, αλλά στην τελική κατασκευή υπάρχει ακόμη ένας, μέσα στο πρώτο.



Το κυκλικό σχέδιο της πόλης προέρχονταν από τον παραδοσιακό περσικό αστικό σχεδιασμό.

Η ανάπτυξη της πόλης οφείλεται και στην εξαιρετική τοποθεσία της. Η πόλη έλεγχε στρατηγικούς και εμπορικούς οδούς κατά μήκος του Τίγρη και υπήρχε αφθονία νερού σε ένα ξηρό κλίμα.

Πάνω από 100.000 εργαζόμενοι ήρθαν για την κατασκευή της. Σε πολλούς δόθηκε μισθός για να ξεκινήσουν το κτίσιμο της πόλης.

Κάθε πύλη είχε διπλές πόρτες από σίδηρο. Οι πόρτες ήταν τόσο βαριές που χρειαζόντουσαν αρκετοί άνδρες για να τις ανοίξουν και να τις κλείσουν. Το τείχος είχε περίπου 44 μέτρα πάχος στη βάση του και περίπου 12 μέτρα στην κορυφή, ενώ είχε ύψος 30 μέτρα με κατάλληλα διαμορφωμένα μέρη για πολεμίστρες. Το τείχος περιβάλλονταν από ένα άλλο τοίχωμα πάχους 50 μέτρων. Το δεύτερο τείχος είχε πύργους και στρογγυλεμένες πολεμίστρες, που περιέβαλαν τους πύργους. Αυτό το εξωτερικό τοίχωμα προστατευόταν από στερεές πλαγιές, οι οποίες ήταν κατασκευασμένες από τούβλα και ασβέστη. Πέρα από το εξωτερικό τοίχωμα υπήρχε μια τάφρος με νερό.



Οι δύο σχεδιαστές οι οποίοι είχαν προσληφθεί από την Αλ Μανσούρ για να σχεδιάσουν την πόλη ήταν ο Naubakht, ένας Ζωροάστρης ο οποίος καθόρισε και την ημερομηνία της ίδρυσης της πόλης ώστε να είναι αστρολογικά ευοίωνη, και ο Mashallah, ένας Εβραίος από το Ιράν.

Μέσα σε μια γενιά από την ίδρυσή της, η Βαγδάτη έγινε κομβικό σημείο για τη μάθηση και το εμπόριο. Ο Οίκος της Σοφίας ήταν ένα κτίριο αφιερωμένο στη μετάφραση των έργων των Ελλήνων, των Περσών και των Σύριων συγγραφέων. Μελετητές από όλο το χαλιφάτο των Αββασιδών πήγαιναν στην Βαγδάτη, διευκολύνοντας την εισαγωγή της περσικής, ελληνικής και ινδικής επιστήμης στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο την εποχή εκείνη. Η Βαγδάτη ήταν πιθανότατα η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο λίγο μετά την ίδρυσή της -μέχρι τα 930 μ.Χ. όταν την ξεπέρασε η Κόρδοβα. Αρκετές εκτιμήσεις δείχνουν ότι η πόλη περιείχε πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους στο αποκορύφωμά της. Πολλές από τις ιστορίες του Χίλιες και Μία Νύχτες αναφέρονται στην Βαγδάτη κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.



Ανάμεσα στα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της Βαγδάτης κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου ήταν οι εξαιρετικές βιβλιοθήκες της. Πολλοί από τους χαλίφηδες των Αββασιδών ήταν προστάτες της μάθησης και απολάμβανα συλλογές αρχαίας και σύγχρονης λογοτεχνίας. Οι Αββασίδες ήταν οι πρώτοι που προώθησαν την εκμάθηση της ελληνικής σε μεγάλη κλίμακα. Πολλές από αυτές τις βιβλιοθήκες ήταν ιδιωτικές συλλογές που προορίζονταν για χρήση μόνο από τους ιδιοκτήτες και τους άμεσους φίλους τους, αλλά οι βιβλιοθήκες των χαλίφηδων και άλλων αξιωματούχων έγιναν σύντομα δημόσιες ή ημι-δημόσιες.
https://3otiko.blogspot.gr/2016/07/blog-post_72.html
http://mapsontheweb.zoom-maps.com/post/ ... nd-city-of

[Άρης Κλάρας]

Sep 8, 2015
Η παράξενη επιγραφή σε μια ΓΛΩΣΣΑ που κανείς δεν γνωρίζει πάνω σε βουνό της Ελλάδας!!!



Πάνω στο όρος Γαβριά,
σε ένα κάθετα κομμένο βράχο, υπάρχει μία άσπρη κηλίδα, μεγάλων διαστάσεων. Η κηλίδα αυτή είναι ορατή από ολόκληρο το χωριό.

Λέγεται ότι, οποιαδήποτε εποχή του έτους, όταν πέφτουν οι ακτίνες του ήλιου στην λευκή βούλα του βουνού, η ώρα είναι η δωδεκάτη μεσημβρινή!

Κανείς δεν ξέρει πότε και ποιοι δημιούργησαν την λευκή βούλα που καταγράφεται σε κείμενα εκατοντάδων ετών.

Κάτω από την λευκή κηλίδα, υπάρχει ένας αινιγματικός πυραμιδοειδής βράχος που οι ντόπιοι αποκαλούν «κοτρώνα». Επάνω του είναι χαραγμένη μία επιγραφή, σε μία γλώσσα που κανείς δεν έχει μεταφράσει μέχρι στιγμής.

https://www.youtube.com/watch?v=ILs0bfdYt0Q

[Άρης Κλάρας]

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017
Πόσο κόστιζαν τα τρόφιμα και το κρασί στην Αρχαία Ελλάδα.



«Μα τότε δάνεισέ μου τρεις δραχμές
ν' αγοράσω γουρουνόπουλο
να μυηθώ στα Ελευσίνια, πριν πεθάνω».
(ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ «Ειρήνη»)

Τρεις δραχμές όμως ήταν ένα αρκετά υπολογίσιμο ποσό, για τους αρχαίους, αφού ο μισθός δύο δικαστών, ο ημερήσιος, ήταν μόλις μία δραχμή, πέντε ή και ένας οβολός, για τον καθένα:

Φτάνει να επιμείνει και θα γίνει ηλιαστής (δικαστής)
στην Αρκαδία, με πέντε οβολούς μισθό.
(Αριστοφάνης, «Ιππής»)


Και με τον πρώτο οβολό που πήρα δικαστικό μισθό,
σου αγόρασα ένα μικρό μικρό αμαξάκι, για να παίζεις.
(Αριστοφάνης, «Νεφέλαι»)


Το πιο μικρό ασημένιο νόμισμα ήταν ο οβολός. Έξι οβολοί κάναν μια δραχμή και εκατό δραχμές μια μνα. Το πιο μικρό νόμισμα της Αττικής ήταν το...
λεπτόν και, στη συνέχεια, ο χαλκούς, το δίχαλκον, το ημιωβόλιον, ο οβολός (112 λεπτά), το διώβολον, το τριώβολον, το τετρώβολον, η δραχμή, το δίδραχμον, το τετράδραχμον, η μνα και το τάλαντο.

Το τάλαντο, 60 μνες ή 6.000 δραχμές, δεν ήταν μόνο νόμισμα, αλλά μονάδα μέτρησης και υπολογισμού. Ο Αλκιβιάδης κληρονόμησε μια κολοσσιαία, για την εποχή του, περιουσία, από 400 τάλαντα (ίση μ' ένα ετήσιο συμμαχικό φόρο), μια περιουσία που δικαιολογούσε τη σπάταλη ζωή του.

Στη εποχή του Σόλωνα ένα τάλαντο στοίχιζε, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Hultch («Griechishe und Romiche Metrologie»), γύρω στα 5.894 παλιά γαλλικά φράγκα.

Η αξία του τάλαντου έπεσε στα 5.812 γαλ. φράγκα, κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και, στη συνέχεια, κατρακύλησε στα 5.662.

Ο Γάλλος Πολ Γκιρό υπολόγισε ως εξής την αξία των αρχαίων ελληνικών νομισμάτων, σε σύγκριση με το παλιό γαλλικό φράγκο.

Ένας οβολός ===> 0,6 παλιά γαλ. φράγκα.
Μία δραχμή ===> 0,98 παλιά γαλ. φράγκα
Μια μνά ===> 98,20 παλιά γαλ. φράγκα
Ένα τάλαντο ===> 5.894 παλιά γαλ. φράγκα
(«La vie privee et la vie publique des Girecs», Παρίσι 1909).

Φυσικά ο καθορισμός μιας σχέσης με τη σύγχρονη αξία του νομίσματος είναι κάτι σχεδόν αδύνατο. Η αναφορά στην αξία του μετάλλου είναι απατηλή. Ο χρυσός λ.χ. είχε, στην αρχαιότητα, αγοραστική αξία πολύ ανώτερη από τη σύγχρονη, ενώ πολύ ακριβότερο, σε σύγκριση με τη σημερινή αξία, ήταν το ασήμι.

Πάντως η αττική δραχμή ζύγιζε 4,36 γραμμάρια, ήταν εξαιρετικής ποιότητας και η περιεκτικότητα της σε ασήμι έφτανε μέχρι 983%ο Μια μνά, κατά υπολογισμούς, είχε αγοραστική αξία ίση με 5.000 δραχμές του 1983.

Ο Γκιρό συνέταξε και ειδικούς πίνακες, με το κοστολόγιο των τροφίμων, κατά την αρχαιότητα, πάντα σε σύγκριση με το νόμισμα της χώρας του.



Σιτάρι.
Τέλος του 6ου π.Χ. αιώνα, ===> 1 φραγ. 86 το εκατόλιτρο.
Τέλος του 5ου π.Χ. αιώνα, ===> 7 φραγ. 31 το εκατόλιτρο.
Γύρω στα 393 π.Χ., αιώνα, ===> 5 φραγ. 48 το εκατόλιτρο.
Μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα, ===> 7 φραγ. 30 το εκατόλιτρο.
Εποχή του Δημοσθένη (320π.Χ.), 9 φραγ. 30 το εκατόλιτρο.
Αρχές του 3ου π.Χ. αιώνα, ===> 11 φράγκα 50 το εκατόλιτρο.

Κρασί.
Χιώτικο (5ος αιώνας) ===> 250 φράγκα τα 100 λίτρα
Αττικό (4ος αιώνας) ===> 10 φράγκα τα 100 λίτρα
Θράκης ===> 5 φράγκα τα 100 λίτρα
Άλλα καλά κρασιά ===> 48~70 φράγκα τα 100 λίτρα
Άλλα κρασιά ===> 19~50 φράγκα τα 100 λίτρα

Χοιρινό κρέας.
Γύρω στο 413 π.Χ. ένα μικρό γουρουνόπουλο στοίχιζε τρεις δραχμές.

Βοδινό κρέας.
6ος αιώνας ===> 5 δρχ. (4,90 παλιά γαλ. φράγκα).
410 π.Χ. ===> 51δρχ. (50 φράγκα).
374 π.Χ. ===> 77 δρχ. και δύο οβολούς (76 φράγκα).


Όπως διαπιστώνει κανείς, ο τιμάριθμος κάλπαζε και στην αρχαιότητα.
Το 368 π.Χ. ο Αλέξανδρος ο Φεραίος [Αλέξανδρος ο Φεραίος: Τύραννος (ταγός) των Φερών (Μαγνησίας) που επιχείρησε, το 369 π.Χ., να δεσπόσει ολόκληρης της Θεσσαλίας], πούλησε στους Αθηναίους βοδινό κρέας προς 13, περίπου, χρυσά λεπτά και θεωρήθηκε ευεργέτης. Και δεν είχαν άδικο οι Αθηναίοι αφού, από την εποχή του Σόλωνα μέχρι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο τιμάριθμος είχε εξαπλασιαστεί όχι μόνο στην Αττική αλλά και σ' ολόκληρο τον ελληνικό χώρο.

Από το 480 μέχρι το 404 π.Χ. η αύξηση των τιμών στα τρόφιμα ξεπέρασε το 200% ενώ από το 404 μέχρι το 330 ανέβηκε άλλα 200%.

Έτσι δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει το «αττικηρώς ζην», αφού ο λαός δεν είχε τη δυνατότητα να ζήσει άνετα.

Συνεχίζουμε με τις εκτιμήσεις του Γκιρό:

Λάδι.
Λαμψάκου ===> 89,50 φρ. το εκατόλιτρο.
Αθήνας (4ου π.Χ. αιώνα) ===> 19,50 φρ. το εκατόλιτρο.
Δήλου (282 π.Χ.) ===> 69,70 φρ. το εκατόλιτρο.
(Σήμερα στη Δήλο δεν υπάρχει ελιά ούτε για δείγμα).
Στην εποχή του Σωκράτη ===> 3,65 φρ. το εκατόλιτρο.


Πουλερικά - Κυνήγι.
Ένα πιάτο τσίχλες: μία δραχμή.
Μια πέρδικα: ένας οβολός.
Μία κουρούνα: τρεις οβολοί.
Επτά σπίνοι: ένας οβολός.


Ψάρια.
Χέλι Κωπαΐδας: τρεις δραχμές το ένα, στα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα.
Χταπόδι: Τέσσερις οβολοί (0,64 φράγκα).
Κέφαλος: Οκτώ οβολοί (1 φράγκο 28).
Μουγκρί: 10 οβολοί το ένα (1 φράγκο 60).

Οι τιμές για τα ψάρια ήταν πολύ υψηλότερες, αν κατάφερναν οι ψαράδες να τα διατηρήσουν φρέσκα. Όμως οι επόπτες της αγοράς ήταν αυστηρότατοι κι απαγόρευαν ακόμη και το κατάβρεγμα με νερό!


Αλλά μια ιδέα για το κοστολόγιο των τροφίμων παίρνουμε και από στίχους διάφορων ποιητών:

Επτά ακόμη οβολούς έδωκα για τα μύδια,
έδωκα ένα οβολό να πάρω αχινούς,
δέκα οβολούς για κείνο το μουγκρί,
τρεις οβολούς για κείνη τη λακέρδα,
δυο οβολούς για το ράπανο,
μια δραχμή για το ψητό το ψάρι.
(Αθήναιος, Γ 86)

Και ο Αριστοφάνης («Όρνιθες»):
Να πίνει απ' το κρασί που μόνο ένα οβολό
το πουλάνε την κοτύλη**
γιατί περνάει τους σπίνους από το σπάγκο
και τους πουλάει εφτά στον οβολό.


Την ακρίβεια της εποχής μας κάνει γνωστή και ο Μένανδρος, στους «Επιτρέποντες».
Σωστά τα λογαριάζει, δυο οβολούς την ημέρα
αρκετά, στ' αλήθεια, για ένα πεινασμένο
να φάει λίγο κουρκούτι.


Ο Θεόφιλος (ποιητής της μέσης αττικής κωμωδίας), σίγουρα μιλάει για μαυραγορίτες:
Τρεις μνας για βραστό κρέας.


Ενώ ο Νικόστρατος είναι ευχαριστημένος από την αγορά:
Αλλ' από ταριχοπώλην, πολύ καλόν και έντιμον.
αγόρασα με δυο οβολούς, ω γη και ω θεά,
ψάρι παστό, και καθαρό,
τόσο πολύ μεγάλο, που θα 'λεγες
πως άξιζε μια ολάκερη δραχμή.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
** Κοτύλη: μονάδα μέτρησης τόσο των υγρών όσο και των ξηρών. Η μικρότερη μονάδα, για τους αρχαίους Αθηναίους, ήταν το κοχλιάριον κι ακολουθούσαν: ο κύαθος, το οξύβαφον, η κοτύλη ή ημίνα,ο ξέστης, ο χοίνιξ, το ημίεκτον, ο έκτος και ο μέδιμνος.

Πηγή: X. Mότσιας ~ Τι έτρωγαν οι Αρχαίοι Έλληνες.
krasodad.blogspot.com

[Άρης Κλάρας]

Παρασκευή, 14 Ιούλιος 2017
Οι 154 ελληνικές πόλεις της Παλαιστίνης την εποχή του Χριστού.



Κατωτέρω παραθέτουμε έναν αλφαβητικό πίνακα του κ. Κων/νου Γεωργακόπουλου, Καθηγητή της Ιστορίας της Επιστήμης, ο οποίος εμφανίζει τις μέχρι τότε ανευρεθείσες 154 Ελληνικές πόλεις της Παλαιστίνης, κατά την εποχή του Ιησού Χριστού, η οποία περιλάμβανε τα σημερινά κράτη Ισραήλ, Ιορδανία, Λίβανο και Συρία.

Περιττό να πούμε ότι τις πόλεις αυτές μνημονεύουν πάρα πολλοί αρχαίοι Έλληνες, Λατίνοι και Ιουδαίοι ιστορικοί και συγγραφείς, όπως για παράδειγμα ο Ηρόδοτος, ο Διόδωρος Σικελιώτης, ο Πλούταρχος, ο Παυσανίας, ο Στοβαίος, ο Βιργίλιος , ο Ιώσηπος και άλλοι.

Ο πίνακας έχει ως ακολούθως:
1. Αβέλα Βαταναίας
2. Αβίλη (Ιορδάνης)
3. Αβίλη (Φοινίκη)
4. Αγκάλη
5. Άδρα
6. Άδουρα (Ιδουμαία)
7. Άζωτος (Ashdod: Πεντάπολις Φιλισταίων)
8. Αιαλών
9. Αιλία (Eyiat)
10. Αινών (Σαμάρεια)
11. Αίρη (Πεντάπολις Φιλισταίων)
12. Άκη
13. Ακκαρών (Πεντάπολις Φιλισταίων)
14. Ακράβατα
15. Αμάθη
16. Αμαθούς (Ιουδαία)
17. Ανθηδών (πλ. Γάζα)
18. Αντιόχεια η προ Ίππου (πλ. Τιβεριάς)
19. Αντιόχεια (Γέρασα)
20. Αντιπατρίς (Ιουδαία, ΒΔ Ιόππης)
21. Απολλωνία (μετ. Ιόππης-Καισαρείας )
22. Άραδος (εκβ. Ελευθέρου /ομοσπονδία: Τύρος, Σιδών, Άραδος)
23. Άρβηλα (Γαλιλαία)
24. Αρέθουσα (Ιδουμαία)
25. Αρέθουσα (Ιουδαία)
26. Αρεόπολις (επί Αρνώνος)
27. Αρίνδηλα (Ιτουραία)
28. Άρκη (Φοιν)
29. Αρχελαϊς (Ιουδαία)
30. Αρχελαίς (μετ. Ιεριχούς-Σκυθοπόλεως / Πτολεμαίος / Δ. Ιουδαία)
31. Ασκαλών (Asguelon /ΒΔ Γάζας)
32. Άστυρα
33. Βαιταρρούς
34. Βαλανέαι (: Λευκάς)
35. Βάλδας (Φοιν.)
36. Βάσηρα (Φοιν.)
37. Βηθανία (Δεκάπολις)
38. Βερενίκη – Πέλλα
39. Βόστρα
40. Βότρυς (Φοιν Β. Βύβλος .)
41. Bουκόλων πόλις
42. Γάβα (Ιουδαία / Α. Καισάρειας )
43. Γάβαλα (Φοιν.)
44. Γάδαρα (Δεκάπολις)
45. Γάδαρα (Ιουδαία /ΝΑ Ιόππης)
46. Γάδωρα (Δεκάπολις)
47. Γάζα (Φιλιστ. /τέως Καδύτις)
48. Γαζαίων Λιμήν (Επ. Nazle)
49. Γάζωρος
50. Γέθη (Φιλιστ. Tel – Es – Safi)
51. Γέραρα (Φιλιστ. / έδρα βασιλέων)
52. Γέρασα (Πολύβιος/30χιλ. β. Αman)
53. Γιγγλυμώτη (Φοιν)
54. Γίππα (ή Γίττα
55. Γάαρα
56. Γυναικόσπολις
57. Δάβειρα (Γαλιλ. Τ. Φιλωτέρεια)
58. Δαμασκός (Δεκάπολις)
59. Δημητριάς (Ν. λίμνης Γεννησαρέτ)
60. Δίον (Δεκάπολις / Husn)
61. Διόσπολις (τ. Λύδδα / ΝΑ Ιόππης)
62. Δίφροι (Φοιν)
63. Δώρος (Φοιν.)
64. Έβοδα
65. Εκρών (Φιλιστ)
66. Ελαία (Φοιν. Μετ. Τύρου –Σιδώνος)
67. Ελευθερόπολις (μετ. Ιεροσόλυμα –Ασκαλόν)
68. Ελούσα (πλ. Αραβίας)
69. Έμεσα (Φοιν.)
70. Έμμαθα
71. Εσεβών
72. Επτάπηγον (Ettarga / B. λίμνης Γεννησαρέτ)
73. Ζόρα
74. Ηλιούπολις (Δεκάπολις)
75. Θήβαι
76. Θήνα (Σαμάρεια )
77. Ιάμνεια (Φιλιστ. Μετ. Αζωτη-Ιόππης/5 χιλ. ακτή / Iebna)
78. Ιεριχός (-ώς)
79. Ιήνυσας (λιμήν /Ηρόδοτος/ μετ. Γάζας –Αιγυπτ. συνόρων)
80. Ίμυρα
81. Ίνα (Δεκάπολις)
82. Ιόππη (Yafa)
83. Ιουλιάς (Βηθσαϊδά)
84. Ιππόνη (Δεκάπολις)
85. Ίππος (Δεκάπολις / πα. Γαλιλαία)
86. Ιτύκη
87. Ιωτάπατα (Γαλιλαία)
88. Κάδυτις (πλ. Θαλάσσης > Γάζα > Ιεροσόλυμα)
89. Καισάρεια (μετ. Ιόππης –Τύρου /τ. Στρατωνίς)
90. Καισάρεια η Φιλίππου (πηγές Ιορδάνου / τ. Πανιάς)
91. Κάναθα
92. Καναλά (Δεκάπολις)
93. Καπιτωλιάς
94. Κάρνη (= Κάρνιον /Φοιν.)
95. Κορεαί (Β. Ιουδαία, δεξ. Παραποτ. Ιορδάνου .Β. Ιεριχούς / Kurana)
96. Κροκοδείλων πόλις
97. Κρομμύων πόλις (πλ. Ασκαλών)
98. Λάρισα (Ιδουμαία)
99. Λαχίς
100. Λεοντόπολις (Φοιν. / μετ. Βηρυτ. – Σιδώνος)
101. Λήγιον (Leggio, πλ. Θαβώρ / 15 χιλ. Ναζαρέτ)
102. Λίσα
103. Λύδδα (Σαμάρεια (< Διόσπολις)
104. Μάζαινα
105. Μάμυις
106. Μαριαμμία (Φοιν)
107. Μάρμη
108. Μάρσιππος (Φοιν)
109. Μαρσύα (Μάρισα).
110. Μαχαιρούς (Ιουδαία / Mukawir / 60 σταδ. Ν. Θαλ.)
111. Μέδεβα
112. Νάζαρα (Ναζαρέτ / El Nazira)
113. Νεάπολις ( Nablus / Σαμάρεια)
114. Νέσσοινα
115. Νικόπολις (Emaus)
116. Νίειβις (Περαία, πλ. Τίγρητος)
117. Νόμβα (Ιουδαία)
118. Πανεάς (= Πάνειον /Φοιν)
119. Πάφανα (Δεκάπολις)
120. Πέλλα (Δεκάπολις)
121. Περιστερή (Φοιν)
122. Πέτρα (Περαία, πλ. Ιορδάνου)
123. Πέτρα (Ιδουμαία, πλ. Αραβίας)
124. Πηγαί
125. Πλάτανος (Φοιν.)
126. Πορφυρών (Φοιν,)
127. Πτολεμαίς (τ. Άκκα)
128. Πύργος Στράτωνος ( > Καισάρεια)
129. Ραφάνεια
130. Ραφία
131. Σαμουλίς
132. Σάρηπτα
133. Σεβάστεια (<Σαμάρεια / όρος Somer = Σαμάρειον)
134. Σέκελλα
135. Σελεύκεια (τ. Άβιλα /Περαία / Ιδρ. Σέλευκος Νικ.)
136. Σεπφωρίς (Γαλιλαία /Sefuri / Δοκαισάρεια)
137. Σίκυμα (Σαμάρεια)
138. Σκυθόπολις (Beth – Shan /Δεκάπολις / 600 σταδ. Ιεροσόλυμα, αρ. Ιορδάνου)
139. Σόανα (Δεκάπολις)
140. Συκαμίνων (Φοιν)
141. Σύναγγος (Φοιν.)
142. Σώζουσα
143. Τάβαι (Περαία)
144. Ταριχέαι (- εία) (Ιουδαία /Λίμνη Γεννησαρέτ)
145. Τιβεριάς (Tiberiya /Γαλιλαία)
146. Τύρος
147. Φαινά
148. Φάραθος (Γαλιλαία)
149. Φασαηλίς (Ιουδαία)
150. Φιλαδέλφεια (Δεκάπολις)
151. Φιλωτέρεια (Ν. λίμνης Γεννησαρέτ)
152. Χάλκη
153. Χαλκίς (Ιδουμαία)
154. Χαράκμωβα (Μουβουχάραξ).
http://www.el.gr/mystery/archeology/188 ... y-christoy

[Άρης Κλάρας]

18/07/2017
Σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη: Οικισμός του 700 π.Χ. στο Δεσποτικό Αντιπάρου.



Νέα κτήρια έφεραν στο φως οι ανασκαφικές και αναστηλωτικές εργασίες που πραγματοποιήθηκαν από τις 30 Μαΐου έως τις 7 Ιουλίου 2017 στο ιερό του Απόλλωνα στο ακατοίκητο νησί Δεσποτικό (θέση Μάντρα), δυτικά της Αντιπάρου. Τα αποτελέσματα των φετεινών εργασιών αξιολογούνται ως ιδιαιτέρως σημαντικά για την τοπογραφία του ιερού. Από τα φετινά ευρήματα ξεχωρίζουν θραύσμα μαρμάρινου αγαλμάτιου κόρης που χρονολογείται στην πρώιμη αρχαϊκή περίοδο, θραύσμα από την πλίνθο με το πόδι αρχαϊκού κούρου και θραύσμα από την κνήμη και τον αστράγαλο ποδιού κούρου.

Η συστηματική ανασκαφή στο Δεσποτικό ξεκίνησε το 1997 και έχει φέρει στο φως έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους στις Κυκλάδες. Διευθύνεται από τον αρχαιολόγο της ΕΦΑ Κυκλάδων, Γιάννο Κουράγιο και πραγματοποιήθηκε και φέτος χάρη σε ευγενικές χορηγίες. ​



Οι έρευνες επικεντρώθηκαν στην ανασκαφή του κτηριακού συγκροτήματος που είχε μερικώς διερευνηθεί το 2016 στην περιοχή αμέσως νότια του αρχαϊκού τεμένους. Φέτος ήρθαν στο φως οκτώ ακόμη χώροι προς τη νότια και δυτική πλευρά αυτού του συγκροτήματος, χωρίς ωστόσο να εντοπιστούν τα όρια του. Το συγκρότημα αποτελείται από 12 χώρους και το συνολικό ορατό εμβαδόν του φτάνει τα 180 τ.μ. Αν και οι διαστάσεις τους ποικίλουν, οι πυκνοκατοικημένοι χώροι του συγκροτήματος έχουν τον ίδιο προσανατολισμό, με εισόδους προς νότο. Ορισμένοι από αυτούς πιθανότατα ήταν αίθριοι, ίσως αυλές ή προθάλαμοι.

Με βάση τα ευρήματα (πληθώρα κεραμεικής αρχαϊκής και κλασικής περιόδου) και ορισμένα αρχιτεκτονικά στοιχεία, ο ανασκαφέας εκτιμά ότι το συγκρότημα λειτούργησε ως χώρος αποθήκευσης και διαμονής, τεκμηριώνοντας την υψηλή επισκεψιμότητα του ιερού και την ανάγκη επέκτασης για την ικανοποίηση του μεγάλου αριθμού πιστών έως και τον 4ο αι.π.Χ.



Οι εργασίες επεκτάθηκαν και στα κτήρια εκτός του τεμένους. Ολοκληρώθηκε η διερεύνηση του κτηρίου Β που είχε ανασκαφεί ήδη το 2007 και το 2013. Αποκαλύφθηκαν όλοι οι χώροι του αλλά και οι φάσεις χρήσης του που χρονολογούνται στον 7ο αιώνα π.Χ., στο πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ. (η κύρια φάση του κτηρίου) και στον ύστερο 6ο αι. π.Χ.

Στο ΒΑ άκρο της χερσονήσου, αρκετά κοντά στην ακτή, εντοπίστηκε και ανεσκάφη ένα ακόμη κτήριο, διαστάσεων 4,40 X 4,30μ. Σώζεται μόνο η θεμελίωσή του. Η θέση του και η κάτοψή του παραπέμπουν σε παρατηρητήριο ή πύργο.



Πλούσια και ποικίλα ήταν τα ευρήματα της ανασκαφής. Ενδεικτικά αναφέρονται περισσότεροι από 20 μελαμβαφείς λύχνοι και 30 θραύσματα αγγείων με εγχάρακτες επιγραφές (ΑΠ, ΑΠΟΛ, ΑΝΕΘΗΚΕ κ.α.), θραύσματα «μηλιακών» αμφορέων και μελαμβαφών κυλίκων, θραύσματα ερυθρόμορφων κρατήρων με παραστάσεις γυμνών νέων, καθημερινής χρήσης αγγεία όπως ηθμοί, λεκάνες, πρόχοι, αλατοδοχεία, φιάλες κ.α., πολλά μεταλλικά αντικείμενα (ήλοι, πύρροι, αγκίστρια κ.α.).

Οι αναστηλωτικές εργασίες διήρκησαν 4 εβδομάδες και ολοκληρώθηκε η τοπθέτηση δύο κιόνων του εστιατορίου και των κιονοκράνων τους ενώ προετοιμάστηκε και η τοποθέτηση ενός ακόμη κίονα. Επίσης πραγματοποιήθηκαν και εργασίες συντήρησης τοιχοποιιών στα κτήρια Α και Β.

Στις έρευνες συμμετείχαν εκτός από τα μέλη της επιστημονικής ομάδας πολλοί φοιτητές και αρχαιολόγοι από πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.


http://www.protothema.gr/culture/articl ... -adiparou/

[Άρης Κλάρας]

Δευτέρα, 17 Ιούλιος 2017
Αρχαία μυστήρια των λαών της Μεσοποταμίας.


Λαοί, πολιτισμοί και παραδόσεις που εκτείνονται πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω στον χρόνο.

Μεγάλοι πολιτισμοί, που άφησαν ωστόσο και μεγάλα μυστήρια:

https://www.youtube.com/watch?v=_U9X-fGehsk
http://www.el.gr/mystery/anexigito/184- ... ias-binteo

[Άρης Κλάρας]

Δευτέρα, 17 Ιούλιος 2017
Η πανάρχαια ελληνική φυλή που λίγοι γνωρίζουν και… άλλαξε τα βουνά.


Του Κίμωνα Χαραλάμπους

Το να σμιλεύει κάποιος βουνά δεν είναι και τόσο εύκολο! Ωστόσο οι Έλληνες το κατάφεραν και αυτό! Ελάτε μαζί μας σε ένα ταξίδι στην Ιορδανία, στην αρχαία πόλη της Πέτρας.

Η περιοχή της Πέτρας σχηματίστηκε από τους αρχέγονους κατακλυσμούς που χάραξαν το ρήγμα της Ιορδανίας. Τα βουνά τότε σμιλεύθηκαν για χιλιάδες χρόνια από άνεμους, βροχές και σεισμούς μέσα σε ένα ονειρικό τοπίο.

Διασκορπισμένα ανάμεσα σε αυτές τις υπεράφθονες μορφές της φύσης βρίσκονται μερικά από τα πιο καταπληκτικά έργα του ανθρώπου, λαξευμένα μέσα σε βράχους.

Είναι τα έργα των Ναβαταίων, μιας πανάρχαιας ελληνικής φυλής, που έφθασε από την Πετραία Αραβία.

Η επιβλητική και παράξενη διαμόρφωση του περιβάλλοντος κατέστησε την Πέτρα μια πόλη τελείως ιδιαίτερη.



Δεσπόζει πάνω σε βράχο ύψους 890 μέτρων μέσα στην κοιλάδα του Εδώμ.

Τα ιδιαίτερα στενά φαράγγια που την περιβάλλουν καθιστούν την περιοχή μαγευτική.

Το περισσότερο γνωστό είναι το φαράγγι του Σικ, όπου τα βουνά προσεγγίζουν τόσο πολύ το ένα το άλλο, ώστε από την στενωπό που δημιουργείται ανάμεσά τους μετά βίας είναι δυνατή η διέλευση δύο καμήλων.

Αρχική κοιτίδα των Ναβαταίων ήταν οι όχθες του Ευφράτη Ποταμού, αργότερα όμως εγκαταστάθηκαν νοτιότερα στην περιοχή της Πάτρας ανάμεσα στην Νεκρή και την Ερυθρά Θάλασσα.

Εκεί οι Ναβαταίοι συγκέντρωναν τα εμπορεύματά τους και κατόπιν ξεκινούσαν για τα ταξίδια τους προς την Αίγυπτο ή προς την Δαμασκό.

Κανένας δεν γνωρίζει πότε για πρώτη φορά οι Ναβαταίοι έφτασαν στην Πέτρα. Πρέπει να ήταν κατά τον 6ο αιώνα π.Χ., όταν σαν έμποροι ταξίδευαν με τα πολύτιμα προϊόντα – λιβάνι, θυμίαμα και μύρα – μεταφέροντάς τα από την νοτιοδυτική Αραβία (την Υεμένη), όπου παράγοντα, στην Γάζα για εξαγωγή τους στην Ευρώπη.

Με το εμπόριο τους είχαν συσσωρεύσει τόσο πλούτο στην πόλη, ώστε αυτή να αποκαλείται Παλμύρα του Νότου.



Μόλις στις αρχές του 1ου αιώνα π.χ., οι Ναβαταίοι άρχισαν να μεταφέρουν την πρωτεύουσα του βασιλείου τους στην Πέτρα, την οποία κατέστησαν μια υπέροχη πολιτεία.

Η τεχνολογία τους ήταν απλή: σκαπάνες και σμίλες λάξευσαν τις κορυφές των βουνών. Σκάλες κατασκευάστηκαν για να φθάσουν ως εκεί, κανάλια διανοίχτηκαν για την μεταφορά νερού από μεγάλες αποστάσεις, υπέροχοι ναοί, ανάκτορα, αγορές και οικήματα κτίστηκαν.



Η τέχνη των Ναβαταίων ήταν καθαρά ελληνική. Τα αποτυπώματα της ελληνικής τέχνης είναι εμφανή στα αγάλματα, τα οποία ανακαλύφθηκαν. Όσον αφορά την επίδραση της αιγυπτιακής τέχνης, μπορεί να την διαπιστώσει κανείς σε οβελίσκο τύμβου, όπου μπορεί να την διαπιστώσει κανείς σε οβελίσκο τύμβου, όπου οι πυραμίδες καλύπτουν την πρόσοψή του, όπως επίσης στο Αλ Καζνέχ , το οποίο φέρει τα χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά γνωρίσματα της Αλεξάνδρειας των ελληνιστικών χρόνων.

Εντούτοις, η τέχνη των Ναβαταίων έχει επηρεάσει με την σειρά της άλλες τέχνες, αφού έφθασε μέχρι την Νότια Αίγυπτο στις εκκλησίες των Κοπτών και στην ανατολή στην πόλη των Σαρδέων.

Οι Ναβαταίοι μιλούσαν την δική τους διάλεκτο, ενώ το αλφάβητό τους ήταν παρόμοι με το ελληνικό.

Ο θεός Ντουσάρα ήταν από τους πιο σημαντικούς τους, όπως μαρτυρούν τα νομίσματα που ανακαλυφθήκαν, τα οποία παριστάνουν ένα ανθρωπόμορφο είδωλο να στέκεται πάνω από μια ολόχρυση βάση και καμιά φορά να έχει ανθρώπινη όψη.

Η Αλλάτ ήταν σύντροφος του Ντουσάρα και ήταν ουσιαστικά η Ελληνίδα θεά Αφροδίτη.

Οι Ναβαταίοι είχαν επικεντρωθεί βαθιά από τις θρησκευτικές δοξασίες των Αρχαίων Ελλήνων και των Αιγυπτίων.



Ζούσαν σε περιοχή έρημη, όπου δεν υπήρχε νερό. Προσαρμοσμένοι στις συνθήκες της περιοχής που είχαν επιλέξει για κατοικία τους, επέδειξαν αξιοθαύμαστα έργα στον τομέα της γεωργίας αλλά και της άρδευσης.

Αποθήκευαν νερό, κατασκεύαζαν κανάλια, έκτιζαν γέφυρες για την διευκόλυνση των μετακινήσεων τους, αλλά και για την προφύλαξη τους από τις πλημμύρες.

Το σύστημα άρδευσής τους ήταν πολύ προχωρημένο. Οι αποθήκες νερού ήταν τεράστιες και λαξευμένες στον βράχο.



Το σύστημα αρδευτικών καναλιών των Ναβαταίων είναι όμοιο με τα Διονυσιακά που βρέθηκαν στην Τάκλα Μακάν της Κίνας, με τα οποία αρδεύονται ακόμα τα αμπέλια μέσα στην έρημο.(...)

Στην Πέτρα συναντά κανείς σήμερα, μεταξύ άλλων:

Το θησαυροφυλάκιο: Πρόκειται για ταφικό μνημείο ή για ναό αφιερωμένο πιθανόν στην Ίσιδα.
Ο αρχαίος Ναός: Ναός της ρωμαϊκής περιόδου.
Το αρχαίο θέατρο χωρητικότητα 3.000 θεατών.
Ο κορινθιακός τάφος: Λαξευμένο σε βραχικό μνημείο κορινθιακού ρυθμού.
Το παλάτι.

Όπως βλέπετε η ιστορία των Ελλήνων είναι πανάρχαια και πολυδιάστατη και δεν εξαντλείται στα σύνορα του σημερινού ελλαδικού πλήρως ελεγχόμενου κρατιδίου.
http://www.el.gr/ethnos/istoria/155-ist ... e-ta-boyna

https://www.youtube.com/watch?v=kUuDQfdsS5k

https://www.youtube.com/watch?v=17Z5kKJeK0g

[Άρης Κλάρας]

Τετάρτη, 02 Αύγουστος 2017
Ελλάδα παντού: Ανακάλυψαν αρχαιοελληνικό μνημείο στο κέντρο της Μασσαλίας.


Ένα ελληνικό λατομείο του 5ου αιώνα προ Χριστού που ανακαλύφθηκε τυχαία κατά τη διάρκεια των εργασιών κατασκευής ενός κτιρίου στο κέντρο της Μασσαλίας,

θα ενταχθεί εν μέρει στα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, μια πρώτη νίκη των κατοίκων έναντι της δημαρχίας, για την οποία η οικονομική ανάπτυξη ταυτίζεται με την οικοδομική δραστηριότητα.
"Είναι μια καλή πρόοδος", δήλωσε με ικανοποίηση μια κάτοικος της περιοχής, η Σαντρίν Ρολενγκό, έπειτα από μια συνάντηση μαζί με τον αρχηγό της "Ανυπότακτης Γαλλίας" και νέο βουλευτή Μασσαλίας Ζαν-Λικ Μελανσόν, στις 21 Ιουλίου, με την υπουργό Πολιτισμού Φρανσουάζ Νισέν.

Έπειτα από τη γνωμοδότηση της Περιφερειακής Διεύθυνσης Μορφωτικών Υποθέσεων, η υπουργός αποφάσισε να προστατεύσει ένα μέρος του χώρου αυτού: 650 τ.μ. --σε σύνολο 6.500 τ.μ.-- θα χαρακτηριστούν ιστορικό μνημείο και θα δοθεί το δικαίωμα στο κοινό να έχει πρόσβαση σε αυτό σε μόνιμη βάση.

"Η θέση του κράτους είναι μια σχέση ισορροπίας μεταξύ της αναγκαίας διαφύλαξης της πολιτιστικής κληρονομιάς και της όχι λιγότερο απαραίτητης χωροταξίας", δήλωσε η υπουργός στην εφημερίδα La Provence.

Μετά την ανακάλυψη του αρχαιολογικού χώρου πολλοί κάτοικοι δεσμεύτηκαν για τη διαφύλαξή του.

'Αμέσως ένιωσα δέος. Βρισκόμασταν μπροστά σε έναν αληθινό θησαυρό, ήταν εκεί, μπροστά στα μάτια μας! Πώς θα μπορούσαμε να τον αφήσουμε κρυμμένο κάτω από το έδαφος;", θυμάται η Σαντρίν Ρολενγκό.

Ο Ζαν-Νοέλ Μπεβερινί, άλλος κάτοικος, ξεκινά τη συγκέντρωση υπογραφών στο Διαδίκτυο. "Αυτός ο αρχαίος χώρος, απαράμιλλης αξίας, συμβάλλει όχι μόνο στην εμβάθυνση της ιστορίας της Μασσαλίας αλλά και στον εμπλουτισμό και στην ακτινοβολία του ελληνικού πολιτισμού στα σύνορα της Μεσογείου", γράφει. Μέχρι τώρα έχουν συγκεντρωθεί περισσότερες από 9.000 υπογραφές.

Είναι "μια εξαιρετικά σημαντική ανακάλυψη" σχολιάζει ο πρώην επικεφαλής των συντηρητών των μουσείων της Γαλλίας Αλέν Νικολά, ανθρωπολόγος και ειδικός στην Προϊστορική Αρχαιολογία.

Ο Γκι Κοζά, της οργάνωσης "Laisse beton", ζητεί την ανάκληση της άδειας κατασκευής και τη δημιουργία ενός πάρκου αρχαιολογικών μνημείων που θα επισκέπτονται οι τουρίστες ανεβαίνοντας έως τη διάσημη Βασιλική της "Παναγίας της Φρουράς".
http://www.el.gr/mystery/archeology/188 ... ko-mnhmeio

[Άρης Κλάρας]

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017
Μίεζα Μακεδονίας ~ Αποκαλύφθηκαν λουτρά, ψηφιδωτά και αψίδες.



Μια μικρή πόλη χτισμένη στη μέση του δρόμου που ένωνε τις Αιγές με την Πέλλα, η Μίεζα απέκτησε διεθνή ακτινοβολία μετά την απόφαση του Φιλίππου Β΄ να εγκαταστήσει εκεί μία σχολή, όπου ο γιος του ο Αλέξανδρος και τα παιδιά των εταίρων του θα μαθήτευαν στο πλευρό του Αριστοτέλη.



Την ίδια εποχή πιθανολογείται ότι κατασκευάστηκε το θέατρο, που όπως συνέβαινε σε πολλές μεγάλες ελληνιστικές πόλεις...
σχετιζόταν άμεσα με το περίφημο γυμνάσιο. Τη θέση του έλαβε κατά τους πρώιμους ρωμαϊκούς χρόνους το θέατρο με το ημικυκλικό κοίλο, που αντικρίζουν οι σημερινοί επισκέπτες κατά την επίσκεψή τους στον αρχαιολογικό χώρο της Μίεζας (η ταύτιση της περιοχής με την αρχαία πόλη επιβεβαιώνεται από μία επιγραφή του 3ου αιώνα π.Χ. που αφορά συμβόλαια για την αγοραπωλησία ακινήτων).

Αποκατεστημένο με κοινοτικούς πόρους, το μνημείο αποδόθηκε πολύ πρόσφατα στο κοινό και την επόμενη Δευτέρα θα φιλοξενήσει, για πρώτη φορά έπειτα από περίπου 17 αιώνες, μια θεατρική παράσταση, υπό το φως της αυγουστιάτικης πανσελήνου.

Ομως, η πραγματική «έκπληξη» του φετινού καλοκαιριού είναι τα ευρήματα που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, περίπου 500 μέτρα βορειότερα στον λόφο «Τσιφλίκι», μία θέση γνωστή ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’50, αλλά εν πολλοίς ανεξερεύνητη ώς τις μέρες μας. Μέσα στον Ιούλιο, 33 φοιτητές αμερικανικών κολεγίων είχαν την τύχη να συμμετάσχουν, υπό την καθοδήγηση αρχαιολόγων της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας, στην αποκάλυψη ενός εντυπωσιακού λουτρικού συγκροτήματος με ψηφιδωτά δάπεδα, λουτήρες επενδεδυμένους με μάρμαρο, αψιδωτές κατασκευές και τοίχους που σε ορισμένα σημεία σώζονται σε ύψος άνω των τριών μέτρων. «Πρόκειται για ένα μεγάλο, πολυτελές, δημόσιο συγκρότημα λουτρών με τουλάχιστον δύο φάσεις λειτουργίας, μία στα αυτοκρατορικά χρόνια (2ος-3ος αι. μ.Χ.) και μία στα παλαιοχριστιανικά (5ος αι. μ.Χ.), στο στρώμα καταστροφής του οποίου αναπτύσσεται ένα πρωτοβυζαντινό νεκροταφείο», σημειώνει η προϊσταμένη της Εφορείας, Αγγελική Κοτταρίδη, σύμφωνα με την οποία η πόλη της Μίεζας βρισκόταν, στην πραγματικότητα, στον λόφο «Τσιφλίκι».

«Ολόκληρη η περιοχή, όπου παντού διακρίνονται πλούσια στρώματα καταστροφής, ισχυροί πέτρινοι τοίχοι, πεσμένες μαρμάρινες κολόνες, ίχνη από μαρμαροθετήματα πολυτελών δαπέδων και όπου αρχαία πέτρινα σκαλοπάτια οδηγούν σε υπόγεια καμαροσκέπαστα περάσματα, που η πορεία τους χάνεται μέσα στο δάσος, υπόσχεται να δώσει πολύτιμες μαρτυρίες για τη Μίεζα και την Ημαθία των αυτοκρατορικών χρόνων», συνεχίζει. Οι συστηματικές εργασίες και τεκμηρίωσης πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο ενός διεθνούς εκπαιδευτικού προγράμματος αρχαιογνωσίας που ξεκίνησε η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας σε συνεργασία με τρεις καθηγητές αρχαιολογίας από την Ισπανία και τις ΗΠΑ, διευκρινίζει η κ. Κοτταρίδη. Το πρόγραμμα σχεδιάζεται να συνεχιστεί (και ενδεχομένως να διευρυνθεί) το επόμενο καλοκαίρι, όπως φυσικά και η ανασκαφή με απώτερο στόχο την πλήρη αποκάλυψη και στερέωση του λουτρού, έτσι ώστε να καταστεί επισκέψιμο.

Στο μεταξύ, οι επισκέπτες έχουν στη «διάθεσή» τους το ειδυλλιακό τοπίο του αρχαιολογικού χώρου της Μίεζας, με τους θολωτούς μακεδονικούς τάφους, τα μνημειώδη δημόσια κτίρια, το Νυμφαίο, τις επαύλεις των εύπορων Ρωμαίων πολιτών και φυσικά το αρχαίο θέατρο. Εκεί, στις 7 Αυγούστου οι συγγραφείς Ζυράννα Ζατέλη, Θωμάς Κοροβίνης, Θεόδωρος Γρηγοριάδης και Γλυκερία Μπασδέκη θα παρουσιάσουν την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη σε μορφή θεατρικού αναλογίου, υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια του Θοδωρή Γκόνη. Ωρα έναρξης 9 μ.μ. Είσοδος ελεύθερη.
kathimerini.gr


H ανασκαφική ομάδα έφερε στο φως ένα εντυπωσιακό λουτρικό συγκρότημα με ψηφιδωτά δάπεδα, λουτήρες επενδεδυμένους με μάρμαρο, αψιδωτές κατασκευές και τοίχους.

[Άρης Κλάρας]

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017
ΒΟΜΒΑ ΑΠΟ ΡΩΣΙΑ!!! ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΟΤΙ
Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΦΤΑΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΣΙΒΗΡΙΑ.



Ένα άγνωστο και αμφισβητήσιμο κομμάτι του παρελθόντος της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι το ότι πιθανόν να έφτασε στην Σιβηρία και τα στοιχεία υπάρχουν…

Ιστορικά να αναφέρουμε ότι…
Ο Αλ-Ομάρι, ο γραμματέας του σουλτάνου της Αιγύπτου, κατά τον 14ο αιώνα ανέφερε ότι: «Στην γη της Σιβηρίας που έχει πολύ κρύο, και χιόνι …χιόνι που σκεπάζει τα πάντα για 6 μίνες πήγαιναν έμποροι μέχρι την Yugorskaya όπου κατοικούσαν λίγοι άνθρωποι. Πίσω από την Yugorskaya είναι ο Βορρας με συνεχές σκοτάδι όπου δεν υπάρχει τίποτα εκτός από ένα μεγάλο πύργο που χτίστηκε από τον Iskender (δηλ τον Μ. Αλέξανδρο)

Ο Quintus Curtius Rufus – Ρωμαίος ιστορικός, ρήτορας, διάσημος για το έργο «Η ιστορία του Μεγάλου Μακεδόνα Αλεξάνδρου», ανέφερε τα πιο κάτω:
«Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του έτους, υπάρχει τόσο πολύ χιόνι παντού που δεν υπάρχει κανένα ίχνος πτηνών ή οποιοδήποτε άλλου ζώου. Αιώνιο σκοτάδι καλύπτει τον ουρανό, μέρα και νύχτα, και με πολύ δυσκολία μπορείς να διακρίνεις τι υπάρχει δίπλα σου. Δεν υπήρχε απολύτως καμία ανθρώπινη παρουσία και ο στρατός του Μ. Αλεξάνδρου, υπέστη καταστροφές:.. από την πείνα, το κρύο, την υπερβολική κούραση και την απελπισία»

Να σημειώσουμε ότι σε πρόσφατες ανακαλύψεις στις βόρειες παγωμένες αυτές περιοχές, βρέθηκε μπρούτζινο άγαλμα του Ηρακλή καθώς και μακεδονικά όπλα και θώρακες. Των αξιωματικών είναι φτιαγμένες από χρυσάφι ενώ των στρατιωτών του από ασημί… Πιστεύεται ακόμα ότι εκεί υπάρχουν 3 τόνοι χρυσού του Μ. Αλεξάνδρου.


Το μπρούντζινο άγαλμα του Ηρακλή.

Τα συγκεκριμένα γραπτά κείμενα είναι ένα μικρό δείγμα ανάμεσα από πολλά ντοκουμέντα. Μελέτες επάνω σε αυτά έδειξαν ότι οι πληροφορίες είναι αυθεντικές.
Από το μήκος των ίσκιων των δένδρων το μεσημέρι, οι σημερινοί επιστήμονες συμπέραναν σε πιο γεωγραφικό πλάτος και μήκος έφτασε ο Μέγας Αλέξανδρος και το επιστημονικό συνεργείο που τον συνόδευε.


Ο Χάρτης του 1673
Χάρτης του 1673: Στα δυτικά της λίμνης Teletskoye ορίζεται ο δρόμος προς τη χώρα Kataev, ο οποίος συναντήθηκε με το δρόμο του Μέγα Αλέξανδρου.

Ο Καθηγητής Bernard Heuvelmans, ο Σοβιετικός επιστήμονας στις ΗΠΑ Ivan T. Sanderson, ο Διδάκτωρ Ιστορίας και Φιλοσοφίας Boris Fedorovich, υποστηρίζουν την θεωρία ότι οι «Γωγ και Μαγώγ» που τους έκλεισε στα τάρταρα ο Μ. Αλεξανδρος ήταν Νεάντερταλ. Βρέθηκαν πολλά στοιχεία για το μέρος που έκλεισε ο Αλέξανδρος τους «Γωγ και Μαγώγ»…

Απομεινάρια των Νεάντερνταλ ήταν τα ρυπαρά γένη «Γώγ και Μαγώγ» που κατοικούσαν σε 6 πόλεις όπως γράφει ο Διόδωρος: “Η κυριότερη πόλη ήταν σε απότομο βράχο και λέγονταν AOΡN. Ο Ηρακλής τρεις φορές προσπάθησε να την κατακτήσει αλλά δεν τα κατάφερε. Όταν οι γύρω κάτοικοι που υπέφεραν από τους «Γωγ και Μαγώγ» ζήτησαν την βοήθεια του Αλεξάνδρου, εκείνος δέχτηκε αυτήν την πρόκληση.

Αυτό που δεν μπόρεσε να κατακτήσει ο Ηρακλής το κατέκτησε ο Μ. Αλέξανδρος δίνοντας 30 αργύρια σε έναν γέρο με τους 2 γιους του και του έδειξαν ένα κρυφό μονοπάτι και έτσι ο Αλέξανδρος κατέκτησε την πόλη στον βράχο AOΡN.”


Ο χάρτης που δείχνουν οι Ρώσοι με ντοκουμέντα ότι ο Μ. Αλέξανδρος πλησίαζε τον Βόρειο Πόλο.
Το ερώτημα είναι γιατί οι Ρώσοι να το περηφανεύονται και οι Έλληνες να τα κρύβουν.

Οι γραφές που βρέθηκαν στην Αίγυπτο για τον Αλέξανδρο τις πήρε το Βατικανό και τις έδωσε σε ομάδα επιστημόνων για να τις μελετήσουν. Έγραφε πράγματα άγνωστα για τον Αλέξανδρο. Ενθουσιασμένοι οι επιστήμονες είπαν να έρθουν στην Ελλάδα να φέρουν τις μεταφράσεις. Η Εκκλησία αντέδρασε και όπως έγραψαν ξένες εφημερίδες, το Άγιο Όρος έκαψε το πλοίο “Ελεάννα” που ήταν αυτοί οι επιστήμονες.



Η πιο πάνω φωτογραφία που βρέθηκε στη Σιβηρία δείχνει πετρογλυφικά που βρέθηκαν στην Ρωσία που δείχνουν καμήλες. Μάλλον κάποτε η περιοχή δεν ήταν έτσι όπως είναι σήμερα, καλυμμένη με χιόνια και πάγους. Το κλίμα πιθανόν να ήταν διαφορετικό.
ΠΗΓΗ: iokh.gr
https://amfipolinews.blogspot.com/2016/ ... t_659.html