H διαδοχή του Μ. Αλεξάνδρου και η παρακμή του ελληνιστικού κόσμου

[Λαχουρένιος]

Λάθος. Τους Μακεδόνες ευγενείς τους έβαλε τα δυό πόδια σε ένα παπούτσι, και κατέκτησε την καρδιά των ανατολιτών υπηκόων του. Oι Διάδοχοι την έβγαλαν λόγω της οικοδόμησής του, αυτοκρατορίας με στερεές βάσεις. Και αυτά μέσα σε ελάχιστα χρόνια.

Και οι διαδοχοι αχρηστοι ηταν. Ο ΜΑ ηταν ενα πυροτεχνημα, μεγαλουργησε στρατιωτικα για 10 χρονια και μετα ο,τι εχτισε κατερρευσε σαν χαρτινος πυργος.

[Λαχουρένιος]

Ανιστόρητος ελλημπανάκος

Παντρεύτηκε ο Κορτέθ Αζτέκα πριγκήπισσα ή ο Πιζάρο Ίνκας, για να αφήσουν μουλάτο Διάδοχο, ή μήπως διόριζαν Ινδιάνους ως κυβερνήτες;

Έσερναν μαζί τους ιεραπόστολους που κρέμαζαν και έκαιγαν όποιον δεν άφηνε την πατρώα του θρησκεία προς χάριν του δωδεκαθεϊσμού, ή προωθούσαν τον θρησκευτικό συγκριτισμό;

Υιοθέτησαν πληθώρα εθίμων των ντόπιων, τόσο στον προσωπικό, όσο και στο διοικητικό τους βίο, ή ξεπάτωναν ότι βρήκαν;

Ρητορικά τα ερωτήματα.

Στα υπολοιπα εχεις δικιο, αν και λογικα ο Τεξ το λεει απο στρατιωτικη αποψη οχι πολιτικη. Σε ο,τι αφορα την θρησκεια ομως, ο συγκριτισμος οφειλεται στην ιδια την φυση του παγανισμου που δεν ειναι μονοθειστικος οποτε οι αλλες θεοτητες μπορουν να γινουν ανεκτες ή και να ενταχθουν στο παλιο πανθεο.

Στον χριστιανισμο δεν παιζει αυτο, και επειδη μεχρι και τον μεσαιωνα η θρησκεια ηταν και πολιτικη, η αρνηση του χριστιανισμου ειχε εντονο πολιτικο χαρακτηρα και δεν γινοταν ανεκτη απο τις χριστιανικες εξουσιες.

[nemo]

οι ελληνιστικοι χρονοι κρτησαν σχεδον 500 χρονια δεν το λες και λιγο δημιουργησαν πολιτισμο
εκει που δεν υπηρχε σε τεχνες και καινουργιες θρησκειες και πολεμικα ειχαν μεινει πολυ πισω
βασιζομενοι στην ποσοστητα του ανθρωπινου πλεονασμου Ο ευνουχος ηταν τελικως ο κληρονομος
του ΜΑ και στο πνευμα και τις πολεμικες δεξιοτητες αν δεν ηταν ευνουχος ισως να μιλαγαμε για εναν
αλλον μεγαλο μεγα αλεξανδρο
Δεν υπηρχε καμια αναγκη τοτε για συγκρουση με την ρωμη η ρωμη ηταν μια κουτσουλια στο χαρτη
ενα χωριο κυριολεκτικα και εκεινο που τις εδωσε την δυναμη να κατακτησει αργοτερα τον κοσμο
ηταν παλι οι ελληνες που απο τοτε και μεχρι σημερα βγαζουν τα ματια μονοι τους
Η μακεδονικη φαλαγγα ηταν ενα κινητο φρουριο ενα καστρο και χωρις τους υπερασπιστες
ηταν ενα αδειο κελυφος ο ΜΑ το γνωριζε και ποτε δεν βασισθηκε σε αυτην για να κερδισει μια μαχη
Η χαμενη μαχη του μακεδονα βασιλια απεναντι στους ρωμαιους χαθηκε στις λεπτομερειες
ουτε κι ο ιδιος το πιστευε πως εχασε τον πολεμο φυσικα λογω ανικανοτητας και οχι γιατι η φαλαγγα
ή ο στρατος του δεν ηταν ικανος να κερδισει την μαχη
Ο ΜΑ ηταν και παραμενει ο μεγαλυτερος στρατιωτικος και πολιτικος ηγετης -μην ειστε μαμακες
σε ηλικια που αυτος κατεκτησε τον κοσμο κανενας -ουτε και αυτος δεν γινεται να σκεφτει την διαδοχη
σκεφτείτε τον σαν ανθρωπο κατεκτησε τον κοσμο και το μονο που ηθελε ηταν παλι να φτασει σε καθε γωνια
της γης να δει τι υπαρχει και να το ζησει δεν ηθελε ουτε εξουσια ουτε παλατια και πλουτη
κατα καποιον τροπο ηταν η μεγαλη αδυναμια του συγχρονως και η μεγαλη δυναμη του
αυτη που τον ώθησε να γινει αυτος που ειναι

[Adminović]

βρε μποες ζουμε μια σπανια στιγμη οπου ο αντιμν γραφει σωστη ιστορια ....

Ωπ, κάτσε, πάω να τσεκάρω τί έγραψα λάθος.

οι ελληνιστικοι χρονοι κρτησαν σχεδον 500 χρονια δεν το λες και λιγο

Να το ανεβάσω λίγο ακόμα; Χίλια χρόνια είναι καλά;

[Τλαξκαλτέκος]

Eλλημπανάκο, βάρα το κωλαράκι σου κάτω, δεν υπάρχει η παραμικρή αντιστοιχία μεταξύ κονκισταδόρων και Άλεξ.

Στον Ζωροαστρισμό ο Μεγαλέκος παρουσιάζεται ως όργανο του Κακού. Θα αναρωτιέσαι βέβαια γιατί.

Kανείς στο Ιράν δεν θυμάται τον Αλέξανδρο ως κατακτητή κατά την αχαιμενιδική περίοδο. Τα ζωροαστρικά κείμενα, τον αναφέρουν ως καταραμένο Ρωμαίο . Η όλη φάση είναι ότι θυμούνται την διάδραση κατά τους βυζαντοσασσανιδικούς πολέμους, και ο Άλεξ μπαίνει μέσα με αναχρονισμό.

Στο Παρσιάν Εστεγκχάλ όπου κατέλυσα για 1 και πλέον μήνα, ένα βράδι μάλιστα έπαιζε ταινία Σασσανίδες vs Ρωμαίοι (κάτι σαν την ιρανική Υπολοχαγό Νατάσα) με υπότιτλους, όπου ο Ηράκλειος ήταν ντυμένος σαν τον Καίσαρα και οι βυζαντινοί στρατιώτες με lorica segmentata.

Όταν λες Yunan στο Ιράν, καταλαβαίνουν Ρωμαίο, και όχι αρχαίο Μακεδόνα. Toυς αρχαίους Έλληνες ο μέσος Ιρανός τους έμαθε απο την βοθροταινία 300.

Στο Shahnameh του Τεράστιου Ferdowsi , ο Άλεξ αναφέρεται μόνο θετικά ως σοφός ηγέτης. Γιός Πέρση Βασιλιά, που τελικά του παίζουν πουστια και τον στέλνουν στην, Ρώμη

Φυσικά και έχει. Θα το καταλάβει όποιος διαβάσει τα 3 τελευταία βιβλία του Αρριανού με την εκστρατεία του Αλεξάνδρου στις Ινδίες.
Ο Αλεξ έκαψε την Περσέπολη και σκότωσε τους μάγους που είχαν παραμελήσει την συντήρηση του τάφου του Κύρου. Συνεπώς αυτά που λες ισχύουν αλλά οι μνήμες έχουν τις ρίζες τους πολύ παλαιότερα.
Στο περσικό έπος του 10ου αι. ο χριστιανός βασιλιάς των Ρωμαίων με πρωτεύουσα το Αμόριο Φαλαϊκους ( Φίλιππος Β΄) είχε κόρη τη Ναχίμπ ( Αφροδίτη ). Αυτή γέννησε από τον Νταράμπ ( Δαρείο Πρεσβύτερο ) τον Ισκάνταρ ( Μεγαλέκο ). Αλλά έπειτα ο Νταράμπ απέκτησε από μια Περσίδα και άλλον γιό, τον Ντάρα ( Δαρείο Νεότερο )

[nemo]

Να το ανεβάσω λίγο ακόμα; Χίλια χρόνια είναι καλά;

ξαναδες το γουγλι το τελευταιο βασιλειο ηταν στην ινδια και κρατησε αν θυμαμαι καλα πανω απο 500 χρονια
υσ..εχω καιρο απο την τελευταια φορα που τα διαβασα
και στον μεγα αλεξ εχω μαστερ -εχω διαβασει και μελετησει τα παντα
ασχετα που δεν τα γραφω ενα ενα

[Προέλλην]

Λάθος. Τους Μακεδόνες ευγενείς τους έβαλε τα δυό πόδια σε ένα παπούτσι, και κατέκτησε την καρδιά των ανατολιτών υπηκόων του. Oι Διάδοχοι την έβγαλαν λόγω της οικοδόμησής του, αυτοκρατορίας με στερεές βάσεις. Και αυτά μέσα σε ελάχιστα χρόνια.

Και οι διαδοχοι αχρηστοι ηταν. Ο ΜΑ ηταν ενα πυροτεχνημα, μεγαλουργησε στρατιωτικα για 10 χρονια και μετα ο,τι εχτισε κατερρευσε σαν χαρτινος πυργος.

Δεν είναι έτσι. Η κεντρική εξουσία στην όλη έκταση της αυτοκρατορίας του κατέρρευσε. Κατά τα άλλα το διεθνιστικό-πολυπολιτισμικό μοντέλο που άφησε κληρονομιά, μεταμόρφωσε δια παντός τις περιοχές απ όπου πέρασε. Μόνο στο Ιράν δεν άφησε τίποτε, γιατί εκεί είχαν ανάλογα πράγματα ήδη.

[Προέλλην]

ξαναδες το γουγλι το τελευταιο βασιλειο ηταν στην ινδια και κρατησε αν θυμαμαι καλα πανω απο 500 χρονια
υσ..εχω καιρο απο την τελευταια φορα που τα διαβασα
και στον μεγα αλεξ εχω μαστερ -εχω διαβασει και μελετησει τα παντα
ασχετα που δεν τα γραφω ενα ενα

180 BC – 10 AD = 500 χρόνια.

Μάστερ λέμε.

[Λαχουρένιος]

Δεν είναι έτσι. Η κεντρική εξουσία στην όλη έκταση της αυτοκρατορίας του κατέρρευσε. Κατά τα άλλα το διεθνιστικό-πολυπολιτισμικό μοντέλο που άφησε κληρονομιά, μεταμόρφωσε δια παντός τις περιοχές απ όπου πέρασε. Μόνο στο Ιράν δεν άφησε τίποτε, γιατί εκεί είχαν ανάλογα πράγματα ήδη.

Συμφωνω, αλλα η διασπαση του βασιλειου του ηταν κομβικη για την τυχη του ελληνισμου. Η Ελλαδα απο πρωταγωνιστης της ιστοριας εγινε τσουλακι της μιας ή της αλλης δυναμης.

[Τλαξκαλτέκος]

Δεν είναι έτσι. Η κεντρική εξουσία στην όλη έκταση της αυτοκρατορίας του κατέρρευσε. Κατά τα άλλα το διεθνιστικό-πολυπολιτισμικό μοντέλο που άφησε κληρονομιά, μεταμόρφωσε δια παντός τις περιοχές απ όπου πέρασε. Μόνο στο Ιράν δεν άφησε τίποτε, γιατί εκεί είχαν ανάλογα πράγματα ήδη.

Συμφωνω, αλλα η διασπαση του βασιλειου του ηταν κομβικη για την τυχη του ελληνισμου. Η Ελλαδα απο πρωταγωνιστης της ιστοριας εγινε τσουλακι της μιας ή της αλλης δυναμης.

Μην συμφωνείς. Το Προέλλην γράφει μπούρδες. Δεν άφησε καμιά κληρονομιά. Ο Αλέξανδρος ήθελε να παντρεύονται Μακεδόνες ευγενείς με Πέρσες ευγενείς ώστε να εδραιωθεί πιο εύκολα η εξουσία του. Δεν το έκανε με άλλους λαούς , Ούτε με τους Σημίτες ούτε με τους Αιγύπτιους. Εκεί ακριβώς που το έκανε , δηλαδή στο Ιράν , εκεί ακριβώς δεν έμεινε τίποτα απ' την "κληρονομιά" του. Δεν σχηματίσθηκε ελληνιστικό βασίλειο όπως στην Συροπαλαιστίνη και στις Ινδίες. Το αντίθετο . Γρήγορα ανέκαμψαν οι Ιρανοί. Στην Αίγυπτο ο πρώτος Πτολεμαίος που αποφάσισε να μάθει αιγυπτιακά ήταν … η Κλεοπάτρα. Μίξεις βέβαια υπήρξαν , αλλά Αιγύπτιοι και Έλληνες συνέχισαν να διακρίνονται και να πλακώνονται.

Ιστορία των Ελλήνων , Δομή , τόμος 4 :


Στους παπύρους εµφανίζεται πολλές φορές η λέξη "ύβρις" και µάλιστα σε ορισµένες περιπτώσεις δηµιουργεί ένα κλισέ µε τη λέξη "πληγαί". Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ενδιαφέρον να δούµε ποιοι και γιατί αναφέρουν αυτές τις λέξεις. Σε πολλές περιπτώσεις διατυπώνονται από Έλληνες, όταν τους εξύβριζαν µε διαφόρους τρόπους Αιγύπτιοι. Στον P. Enteux. 75 επαναλαµβάνεται η λέξη ύβρις ενάντια σε έναν Μακεδόνα εκ µέρους κάποιων Αιγυπτίων. Στον P. Enteux. 79 είναι ένας Έλληνας, ο Ηρακλείδης, που κατηγορεί µια Αιγύπτια γυναίκα ότι καθώς περπατούσε στον δρόµο, αυτή του συµπεριφέρθηκε υβριστικά και ανάρµοστα και στη συνέχεια σηκώθηκε και έφυγε. Όλα αυτά τα έπραξε ενώπιον µαρτύρων, τους οποίους προσάγει ο κατήγορος. Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι η φράση που χρησιµοποιεί «οὕτως ἀλόγως ὑπό αἰγυπτίας ὑβρισµένος Ἕλληνα ὄντα». Μας θυµίζει µία άλλη υπόθεση, του Γλαυκία του Μακεδόνος, που είχε τέσσερα παιδιά και ο µεγαλύτερος γιος του, ο Πτολεµαίος, ήταν έγκλειστος σε ένα Σεραπείο στη Μέµφιδα υπηρετώντας την Αστάρτη. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις παραπονιόταν για επιθέσεις εναντίον του από Αιγυπτίους ιερείς ή αρτοποιούς ή άλλους που ζούσαν µέσα στον ιερό αυτό χώρο. Το 163 π.Χ. λοιπόν διατυπώνει αίτηση, όπου αναφέρει ότι του επιτέθηκαν «παρά το Έλληνα µε είναι»:

«Στον Διονύσιο, φίλο του βασιλιά και στρατηγό από τον Πτολεµαίο, τον γιο του Γλαυκία, Μακεδόνα, έγκλειστο στο Μεγάλο Σαραπείο εδώ και δέκα χρόνια. Αδικούµαι από τους φροντιστές και τους αρτοποιούς που υπηρετούν τώρα στο ιερό αυτό και κατεβαίνουν και στο Ανουβιείο, τον Αρβήχιο τον γιατρό και τον Μυν τον ιµατιοπώλη και άλλους των οποίων δε γνωρίζω τα ονόµατα. Στις 11 του Φαώφι του 19ου έτους έφτασαν στο Ασταρτιδείο, στο ιερό στο οποίο είµαι έγκλειστος, εισέβαλαν µε τη βία και ήθελαν να µε κτυπήσουν και να µε σύρουν έξω, όπως είχαν επιχειρήσει να το κάνουν και παλαιότερα κατά τη διάρκεια µιας εξέγερσης, παρά το γεγονός ότι είµαι Έλληνας. Αµέσως µόλις κατάλαβα ότι είχαν χάσει τα λογικά τους κλειδώθηκα µέσα, όµως βρήκαν στον δρόµο τον Αρµάη, τον γείτονά µου, τον έριξαν κάτω και τον χτυπούσαν µε χάλκινα εργαλεία. Σου ζητώ λοιπόν να δώσεις τη διαταγή να γράψουν στον Μενέδηµο, έναν από τους δικούς σου στο Ανουβειείο, να τους αναγκάσει να µε δικαιώσουν και αν δεν υπακούσουν να τους στείλει σε σένα, που δεν ανέχεσαι την κακία, για να επιληφθείς του θέµατος όσον αφορά αυτούς. Γεια σου».

Ο στρατηγός έγραψε στο περιθώριο εντολή προς τον Μενέδηµο, πιθανότατα αστυνοµικό, να φροντίσει να δικαιωθεί ο Γλαυκίας. Όπως όµως φαίνεται από µία ακόµη καταγγελία δύο χρόνια µετά, οι επιθέσεις συνεχίστηκαν , ενώ οι τεταµένες αυτές σχέσεις και η αµοιβαία περιφρόνηση συνεχίστηκαν και στη Ρωµαϊκή περίοδο µεταξύ Ρωµαίων και Αιγυπτίων.

Οι Έλληνες στην Αίγυπτο τόνιζαν το κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον τους σε σχέση µε τους ντόπιους Αιγυπτίους. Οι ελληνικοί ναοί µε τους κίονες και τα γυµνάσια ήταν τα χαρακτηριστικότερα κτίρια, όπου καθρεφτιζόταν η ελληνική νοοτροπία. Βρίσκονταν όχι µόνο στις τρεις ελληνικές πόλεις αλλά και στις πρωτεύουσες των νοµών, ακόµη και σε χωριά. Τα γυµνάσια δηµιουργήθηκαν για να ικανοποιούν τις φιλοδοξίες των Ελλήνων. Προσέφεραν κυρίως ένα κοινό έδαφος σε πολίτες και στρατιώτες να µοιράζονται θρησκευτικές και εκπαιδευτικές παραδόσεις. Συντηρούνταν συνήθως από τοπικούς ευεργέτες, καθώς δεν επιδοτούνταν από το κράτος.

Για το µεγαλύτερο µέρος του ντόπιου πληθυσµού το χωριό όπου γεννήθηκαν αποτελούσε το σπίτι τους έως τον θάνατό τους. Οι Αιγύπτιοι δεν µπορούσαν να µετακινηθούν χωρίς άδεια. Ήταν υποχρεωµένοι να προσφέρουν υπηρεσίες για την εκτέλεση δηµοσίων έργων ή αποστολών, όχι όµως να εργαστούν σε βασιλικά κτήµατα ή εργαστήρια. Αν κινούνταν µέσα στο πλαίσιο της βασιλικής οικονοµίας, έπρεπε να εκτελέσουν µε σχολαστική ακρίβεια ένα συγκεκριµένο έργο µε πολύ βαρείς όρους. Το ίδιο βέβαια συνέβαινε ακόµα και αν ήταν έµµισθοι εργάτες σε ιδιωτικές ή βιοτεχνικές επιχειρήσεις. Αλλά ελάχιστοι ντόπιοι αναζητούσαν τη βελτίωση της οικονοµικής κατάστασης και κοινωνικής τους θέσης καθώς και ένα ανώτερο µορφωτικό επίπεδο µετακινούµενοι µε τις οικογένειές τους στις µητροπόλεις. Ο ευκολότερος τρόπος ήταν οι επιγαµίες. Η καθηµερινή επικοινωνία Ελλήνων και Αιγυπτίων οδήγησε αναπόφευκτα σε µεταξύ τους γάµους, κυρίως σε χαµηλότερα στρώµατα στις αγροτικές περιοχές. Το συνηθέστερο φαινόµενο ήταν ο γάµος Ελλήνων ανδρών µε Αιγύπτιες και όχι το αντίθετο. Οι απόγονοι ενός τέτοιου γάµου µπορούσαν να έχουν ελληνικά ή αιγυπτιακά ονόµατα, αλλά θεωρούνταν Έλληνες. Οι στρατιώτες δεν είχαν το δικαίωµα να παντρεύονται κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Έτσι αν ένα παιδί γεννιόταν κατά τη συµβίωση µιας Αιγύπτιας και ενός στρατιώτη, δεν είχε νόµιµο πατέρα και ονοµαζόταν απάτωρ. Ένας δεύτερος τρόπος ήταν να µάθουν να χειρίζονται την ελληνική γλώσσα και να γράφουν ελληνικά. Θα µπορούσαν τότε να φανούν χρήσιµοι στα τοπικά γραφεία της κυβέρνησης ως γραµµατείς ή οικονοµικοί υπάλληλοι. Τέλος, ο τρίτος τρόπος, ήταν να γίνουν στρατιώτες.