Ο ΤΕΚΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

[pluton]

Μιας και μίλησα για τα Βούρλα

Σας έχω σήμερα μια αποκαλυπτική συνέντευξη που πήρε ένας Γάλλος ταξιδιώτης το 1935 από μια πόρνη της περιβόητης συνοικίας Βούρλα της Δραπετσώνας. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό "VOILA" και φυσικά μεταφράστηκε και αναδημοσιεύτηκε και στον ελληνικό τύπο εκείνης της εποχής:



(ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ Η ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ)


«Τα Βούρλα, ο ευαγής οίκος της Δραπετσώνας, είνε χωρισμένα εις τρία τμήματα. Οι κάμαρες των κοριτσιών είνε όλες όμοιες, όπως και τα σαλόνια. Όταν έφθασα είδα τις γυναίκες καθισμένες κοντά στον τοίχο, να περιμένουν να τις καλέση κάποιος πελάτης, άλλες κουβέντιαζαν μεταξύ των ή έρριχναν χαρτιά, καπνίζοντας το τσιγάρο τους.. Όλες κακοβαμμένες, βαρειές, μουτρωμένες, όλες χασμουριώνται από κούρασι και πλήξι.

Μια από αυτές, η Φωφώ, κάθισε κοντά μου και μου έδωσε το χέρι της. Μιλούσε λίγα γαλλικά και μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Παρ' όλο ότι ήταν νέα ακόμη, η πικρία διαγραφόνταν καθαρά στο βλέμμα της και τα χαρακτηριστικά της έδειχναν τέτοια εξαθλίωσι πού μου έκαμε εντύπωση.





Εγώ ζούσα μέσα σε καράβι από μικρό κοριτσάκι. Κάποιος καπετάνιος με είχε κλέψει και με πήρε μαζί του ως που να μεγαλώσω. Κοιμόμαστε στο ίδιο κρεββάτι. Με έδερνε, με έβανε να δουλεύω στο καράβι, όπως και οι άντρες.




-Πάρε ένα λουκούμι, Φωφώ.
-Μ' αρέσεις, μου είπε. Και τα λουκούμια μου αρέσουν πολύ.
-Θέλεις κι' άλλο;
-Ναι.
Η Φωφώ με κυττούσε καχύποπτα. Δεν προσπάθησε όμως να κρύψη το συναίσθημά της.
-Πόσον καιρό είσαι εδώ; Την ρώτησα.
Δεν μου απήντησε. Της φάνηκε περίεργο που ενδιαφερόμουν γι' αυτήν.
-Έρχεσαι από πέρα; Πώς έφθασες εδώ;
-Να. Οι ναύτες μιλούσαν πάντοτε μπροστά μου για τα Βούρλα. Τους έβλεπα με τι χαρά άφιναν το καράβι για να έρθουν εδώ να διασκεδάσουν. Εγώ ζούσα μέσα σε καράβι από μικρό κοριτσάκι. Κάποιος καπετάνιος με είχε κλέψει και με πήρε μαζί του ως που να μεγαλώσω. Κοιμόμαστε στο ίδιο κρεββάτι. Με έδερνε, με έβανε να δουλεύω στο καράβι, όπως και οι άντρες.
-Και έμεινες καιρό με τον καπετάνιο;
-Δέκα χρόνια. Πηγαίναμε παντού. Στην Αγγλία, στη Μαύρη Θάλασσα. Αλλά δεν με άφινε να βγώ έξω. Όταν το καράβι εσκάλωνε, αυτός με έκλεινε στην καμπίνα του. Κάποτε όμως στην Αίγυπτο του έφυγα.
-Χωρίς διαβατήριο;
-Χωρίς. Όταν η αστυνομία με ανεκάλυψε, με έστειλε στο σπίτι μου στη Ρουμανία. Η μητέρα μου ήθελε να με κρατήση, αλλά εγώ της έφυγα.
-Εδώ είσαι καλά;
-Ναι. Θα μπορούσα να βρώ δουλειά, αλλά μού αρέσει περισσότερο στα Βούρλα. Και έπειτα έρχονται πολλοί πελάτες.

Ενώ μιλούσαμε, κάποιος ναύτης είχε καθίσει κοντά μας και δεν είχε σηκώσει τα μάτια του από τη Φωφώ. Ήταν ωραίο παιδί. Θα επερίμενε βέβαια να τελειώσουμε για να την πάρη. Η Φωφώ όμως δεν του έδινε προσοχή.

Της επρότεινα να περάση το βράδυ μαζί μου. Δεν μου απήντησε, αλλά έτρεξε να βρή τις φιλενάδες της. Δεν άργησε να γυρίση. Στο χέρι της κρατούσε το παλτό που της είχε δώσει μια φίλη της.

Πήραμε ένα ταξί. Η Φωφώ κοιτούσε περίεργα από το τζάμι και προσπαθούσε να προσανατολισθή στους δρόμους του Πειραιώς. Δεν μιλούσε. Φαινόταν σαν να μη μου είχε εμπιστοσύνη. Θέλησα να της πιάσω το χέρι, αλλά αυτή το τράβηξε. Η θέα του λιμανιού, της αποβάθρας, της φορτωμένης σακκιά και κασέλες, την έκανε μελαγχολική. Και όμως η μέρα ήταν θαυμασία. Ήταν μία από τις μέρες εκείνες που δίνουν στην Ελλάδα μεγαλύτερη γοητεία από ότι της δίνουν τα κλασσικά μνημεία της.

-Που θα πάμε, με ρώτησε σε μια στιγμή.

Διέταξα τον σωφέρ να σταματήση. Άνοιξα την πόρτα και κατεβήκαμε κοντά στο ρολόϊ. Τα σιδερένια τραπεζάκια του καφενείου ήταν πιασμένα όλα από ναύτες και μερικούς σοβαρούς εμπόρους που κάπνιζαν με μακαριότητα το ναργιλέ τους. Όλοι εγύρισαν να μας κοιτάξουν. Η Φωφώ δεν διέφερε από τας άλλας συναδέλφους της. Το κακό της βάψιμο, το όλον της μαρτυρούσαν καθαρά το επάγγελμά της.

Δεν ήθελε να πάρη τίποτε στο καφενείο. Μου ζήτησε μόνον σοκολατάκια, καραμέλες, έπειτα μύγδαλα και φυστίκια, και στο τέλος της αγόρασα από το διπλανό ζαχαροπλαστείο πάστες σού και μπαμπάδες για να τα πάη στις φίλες της. Με το πακέτο στο χέρι, η μικρή βγήκε ενθουσιασμένη από το ζαχαροπλαστείο. Μόλις εφθάσαμε στο καφενείο η πρώτη της δουλειά ήταν να ανοίξη το πακέτο και να μου προσφέρη γλυκά.

Της επρότεινα να πάμε σε μια ταβέρνα, αλλά αυτή με διέκοψε.
-Δεν πάμε στο σινεμά;
-Μπράβο.
-Ωραία. Εμένα μου αρέσουν πολύ οι ερωτικές ταινίες.
Δεν της άρεσαν μόνο οι ερωτικές ταινίες, αλλά και τα γλυκά, γιατί όλο το περιεχόμενο του πακέτου χάθηκε σε μια στιγμή.
-Πάμε πρώτα να πιούμε κάτι.
-Ά, δεν θα πιώ. Δεν θέλω να γυρίσω μεθυσμένη.
Είχε πάντοτε το φοβισμένο της ύφος.
-Μά πές μου Φωφώ, την ηρώτησα, ποιος ήταν ο πρώτος σου πελάτης;
-Πού να ξέρω;
-Μα φαντάζομαι πώς ξέρεις.
-Όχι, όχι, δεν ξέρω.
Σάρωσε τα φρύδια της.
-Δεν θέλεις να μου πής;
-Γιατί με ρωτάς; Φώναξε φουρκισμένη. Δεν ήταν ευχάριστο. Και πρώτα-πρώτα δεν ήξερε ότι ήμουν παρθένα.
-Καλά, αλλά τι άνθρωπος ήταν; Ναύτης; Φαντάρος;
Η Φωφώ κατέβασε τα μάτια της και φάνηκε συλλογισμένη.
-Χαμάλης, μου είπε στο τέλος. Τον βαριόμουν. Μου έλεγε κάτι ανόητες κουβέντες. Είχε χάσει μια κόρη που θα είχε τώρα την ηλικία μου. Εγώ τον φοβήθηκα.
-Και δεν κατάλαβε τίποτε;
-Τίποτε.

Δεν ηθέλησα να την ρωτήσω αν συνέβη το ίδιο και μ' αυτήν. Η Φωφώ κατάλαβε την σκέψι μου, και σηκώνοντας το κεφάλι της μου χαμογέλασε λυπημένη».

https://www.lifo.gr/guests/paliaathina/51700

Δεν υπάρχουν τα Βούρλα πια, με δυσκολία μπορεί να εντοπιστεί η ακριβή τοποθεσία που ήταν (εγώ περίπου προσδιορίζω που ήταν, όχι με ακρίβεια)



Φυσικά για τα Βούρλα θα επανέλθω, τα μπουδρέλα της ήταν περισσότερο γνωστά ακόμα και από την Τρούμπα. Στα Βούρλα έγινε πρεζάκιας (όχι χασικλής) ο Δελιάς, θα πρέπει να ξέρουμε ότι όλοι σχεδόν οι ρεμπέτες διατέλεσαν νταβατζήδες στα Βούρλα μη εξαιρουμένου ούτε του Μάρκου.

Ο Μικρασιάτης Ανέστης Δελιάς έχει γράψει λίγα άλλα απίθανα ρεμπέτικα

το Κουτσαβάκι



Βρε μάγκα το μαχαίρι σου
για να το κουσουμάρεις
Πρέπει να έχεις την ψυχή
φιγουρατζή, καρδιά για να το βγάλεις

Αλλού να πας φιγουρατζή
να κάνεις τη φιγούρα
Γιατί κι εγώ φουμάρισα
φιγουρατζή, κι έχω τρελή μαστούρα

Στο ‘πα να κάτσεις φρόνιμα
γιατί θα σε τσακίσω
θα ‘ρθω με το κουμπούρι μου
φιγουρατζή και θα σε ξεφτιλίσω

Σε μένα δεν περνάν αυτά
και κρύψε το σπαθί σου
Γιατί μαστούρης θα γίνω
φιγουρατζή, και θα ‘ρθω στο τσαρδί σου

[pluton]

Μιας και μιλάμε για τον Ανέστο Δελιά (το πραγματικό του όνομα ήταν Αναστάσιος Δέλλιος, στη Σμύρνη 1912 - στην Αθήνα 31 Ιουλίου 1944), ή Ανέστης ή Ανεστάκι, γνωστός και με το παρατσούκλι Αρτέμης, ας δούμε την πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωσή του.



Ήταν γιος του Παναγιώτη Δέλλιου, φημισμένου σαντουρίστα σε όλη τη Μικρά Ασία με το παρωνύμιο Μαύρος Γάτος και ανιψιός του λαϊκού βιολιστή Μιχάλη Δέλλιου.

Ο Δελιάς παρασύρθηκε στην ηρωίνη από τη φιλενάδα του Κούλα με το παρατσούκλι Σκουλαρικού, που τον είχε νταβατζή στα Βούρλα.

Ο Δελιάς ήταν μουνόδουλος, ευαίσθητος σ' αυτό το θέμα, μπορούσε μια γκόμενα να τον κάνει ό,τι ήθελε! Είχε μπλέξει με μια περίφημη γκόμενα της εποχής, πουτάνα από τα Βουρλά, την Κούλα, που τη φωνάζανε Σκουλαρικού από τα κοσμήματα που φόραγε. Αυτή λένε πως για να τον κρατήσει κοντά της του έμαθε την ηρωίνη. Πουτάνα στην ψυχή, όμως, αφού του έβαζε πρέζα από τη μύτη, την ώρα που κοιμόταν δίπλα της.

Παρά τις επίμονες προσπάθειες των φίλων του, δεν κατάφερε να απεμπλακεί.

Πέθανε στις 31 Ιουλίου του 1944 από υπερβολική δόση ηρωίνης στη διάρκεια της Κατοχής σε νεαρή ηλικία, περίπου 32 ετών σκιά του αλλοτινού εαυτού του, πεταμένος σαν ψόφιο σκυλί, κρατώντας στα χέρια του το μπουζουκάκι του. Άλλοι λένε πως αυτό συνέβη στη Δραπετσώνα, στην περιοχή Κρεμμυδαρού, και άλλοι έξω από έναν τεκέ στο Μεταξουργείο της Αθήνας.

Το 1935 έγραψε το δημοφιλέστατο τσιφτετέλι "Μέσα στης Πόλης το χαμάμ".
Χαρέμι στο χαμάμ (Columbia DG 6165 - 1935)
2. Το σακκάκι (Columbia DG 6165 - 1935)
3. Ο πόνος του πρεζάκια (Columbia DG 6185 - 1936)
4. Ο Νίκος ο Τρελλάκιας (Columbia DG 6185 - 1936)
5. Το κουτσαβάκι (HMV AO 2307 - 1936)
6. Σούρα και μαστούρα (HMV AO 2307 - 1936)
7. Αθηναίισσα (HMV AO 2375 - 1937)
8. Ραστ Νεβά μανές (Μόνον εγώ γεννήθηκα αμαρτωλός) (HMV AO 2375 - 1937)
9. Ουσάκ (Το τραγούδι της ξενιτειάς) (Columbia DG 6282 - 1937)
10. Τον άντρα σου και μένα (Columbia DG 6282 - 1937)

Επίσης, σύμφωνα με τον Νίκο Μάθεση, τραγούδια του Δελιά καταχωρημένα σε ονόματα άλλων, είναι: «Ο Κάβουρας» του Μάρκου (το οποίου η μουσική αποδίδεται στον Δελιά), η «Μάρω» του Χατζηχρήστου (ομοίως), το «Μες στης Πεντέλης τα βουνά» του Παγιουμτζή και ακόμα ένα του Τούντα

Κώστα Χατζηδουλή: Ρεμπέτικη Ιστορία 1 (Εκδ. Νεφέλη)

Προσωπικά το τραγούδι «Μες στης Πεντέλης τα βουνά» του Αϊβαλιώτη Παγιουμτζή είναι τραγούδι που πραγματικά μου αρέσει (αν και ο Ανέστος έγραψε πράγματι επιτυχίες τραγούδια).

Μες στης πόλης το χαμάμ
ένα χαρέμι κολυμπά
Αραπάδες το φυλάνε
στον Aλή Πασά το πάνε

Διατάζει τη φρουρά του
να τις φέρουνε μπροστά του
Να τις βάλει να χορέψουν
και μπουζούκι να του παίξουν

Αργιλέδες να φουμάρει
με χασίσι τούρκικο
Και χανούμια να χορεύουν
τσιφτετέλι γύφτικο

Έτσι την περνάνε όλοι
οι πασάδες του ντουνιά
Μ’ άργιλέδες, με τσιμπούκια
μ’ αγκαλιές και με φιλιά

Ο Μάρκος Βαμβακάρης είχε πει για τον Δελιά ότι είναι «ένας άγγελος πεταμένος στα σκουπίδια».

Χαρακτηριστική είναι η σωζόμενη μαρτυρία του Στέλιου Κηρομύτη για τον μουσικό Ανέστο Δελιά από τη δεκαετία του 1970:



"Άκου να δεις, ο Ανέστος ήταν παιδί, ένα παιδί - κορίτσι, δηλαδή σεμνό παλικαράκι, σοβαρός, γλυκομίλητος, μήτε αισχρόλογα και αυτά. Και ομορφόπαιδο. Ναι, ήταν σαν κορίτσι απάνω στο πάλκο. Έπαιζε μπουζούκι και μπαγλαμά και τον αγαπάγαμε όλοι. Ήταν και ο πιο μικρός αυτός..."


...........

"Έτυχε λοιπόν να γνωρίσει μια γυναίκα η οποία δεν ήξερε αυτός αν είναι πρεζού.

Διότι αυτή έπινε και ηρωίνη, έπινε και κοκαΐνη.

Διότι η κοκαΐνη έχει το ιδίωμα να σ' έχει ξύπνιο και η ηρωίνη να σε κοιμίζει.

Έπινε λοιπόν κι απ' τα δυο αυτή για να μη φαίνεται, και να μη κοιμάται και την καταλαβαίνεις.

Και τα φτιάχνει μαζί του.

Ωραία κοπέλα αυτή, να πούμε, ήθελε να τον κάνει οπαδό της.

Και πώς να τόνε κάνει;

Δεν είχε την τόλμη να του πει πιες.

Και με τι τρόπο το έκανε πρεζάκια;

Στον ύπνο.

Στον ύπνο που κοιμότανε, του έκανε ένα γιάφ- γιούφ, έτσι να πούμε, μ' ένα χαρτάκι, τόκανε σα σωληνάκι, και του τη φύσαγε στον ύπνο στη μύτη την ώρα που έκανε α.....α και έπαιρνε ανάσα.

Και έτσι, αφού τον έκανε πρεζάκια να πούμε, και έγινε θύμα της ηρωίνης, τότες εκδηλώθηκε και αυτή, ότι πίνει και γίνανε αντάμα."


Ο Στέλιος Βαμβακάρης, γιος του Μάρκου, από συνέντευξη το 2007 και που ένα μικρό μέρος της μόνο είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Η Εποχή» λέει:


— Σας είχε μιλήσει ο πατέρας σας για τον Ανέστο Δελιά;

Τον Ανέστο τον αγαπούσε πολύ ο Μάρκος, τον είχε σαν τον μικρό αδερφάκι του και ο θάνατός του τον είχε συγκλονίσει. Μας μιλούσε για χρόνια γι' αυτόν, καθώς πίστευε πως αν έμενε στο «μαυράκι», δεν θα είχε τέτοιο τέλος. Τον έφαγε το βελόνι μ' αυτόν το διάολο που ήρθε από τη Γερμανία −λέγανε− για να γεμίσει τον Περαία και να ρημάξει τη φτωχολογιά.


— Σας είχε πει πως έμπλεξε στην πρέζα κιόλας;

Ο Δελιάς ήταν μουνόδουλος, ευαίσθητος σ' αυτό το θέμα, μπορούσε μια γκόμενα να τον κάνει ό,τι ήθελε! Είχε μπλέξει με μια περίφημη γκόμενα της εποχής, πουτάνα από τα Βουρλά, την Κούλα, που τη φωνάζανε Σκουλαρικού από τα κοσμήματα που φόραγε. Αυτή λένε πως για να τον κρατήσει κοντά της του έμαθε την ηρωίνη. Πουτάνα στην ψυχή, όμως, αφού του έβαζε πρέζα από τη μύτη, την ώρα που κοιμόταν δίπλα της. Έτσι, για πλάκα, λες να 'γραψε τον στίχο «Κι απ' τη μυτιά που τράβαγα, άρχισα το βελόνι και το κορμί μου άρχισε σιγά-σιγά να λιώνει»;

Το τραγούδι «Μες στης Πεντέλης τα βουνά» αναφέρεται στην μεγάλη ασθένεια των λαικών στρωμάτων του μεσοπολέμου .... την φυματίωση.

[pluton]

Τα Βούρλα ήταν μέρος που ανθούσε κάθε είδους παρανομία, η Τρούμπα σε σχέση με τα Βούρλα ήταν το Λύκειο των Ελληνίδων. Από τον 19ο αιώνα ακόμα υπάρχουν διηγήσεις ότι εκτός από μπουρδέλο και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους, τόπος προορισμού ναυτικών απ όλα τα μέρη της γης, ήταν και τόπος εκτελέσεων, οι θανατικές ποινές ληστών, πειρατών, φονιάδων κλπ γινόντουσαν εδώ.... ας δούμε μια σχετική μαρτυρία

<<Τέλος του 19ου αιώνα (πιθανότατα το 1886) ο καθηγητής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών Gaston Deschamps διασώζει, με μια αριστουργηματική διήγηση, μια καρατόμηση τριών καταδίκων στον Πειραιά.

Στο κακουργιοδικείο καταδικάστηκαν σε θάνατο οι Βλαχοπαναγιώτης, ο Γκουρμπάς και ο Μιχαλέτος (που ήταν γνωστός με το όνομα «άγγελος»), διότι χτύπησαν ένα καΐκι στην θάλασσα του Μαρμαρά στην περιοχή του Πόρου, έσφαξαν τον μούτσο και έπνιξαν τον καπετάνιο και μετά λεηλάτησαν το φορτίο του, μετά την πράξη τους αυτή πήγαν να γλεντήσουν στα καφενεία του Γαλατά, οι ελληνικές αρχές του τόπου εκεί τους συνέλαβαν, μετά την καταδίκη τους οδηγήθηκαν στις φυλακές της Αίγινας και όταν ήρθε ο χρόνος της εκτέλεσης, την παραμονή τους παρέλαβε ένα μικρό πολεμικό του ελληνικού ναυτικού το «Ευρώτας» και τους οδήγησε στον Πειραιά.

Ο Gaston Deschamps περιγράφει αυτό το πολεμικό σαν «ένα μικρό καραβάκι μόλις λίγο μεγαλύτερο από μια ατμοκίνητη βάρκα», σε αυτό το πολεμικό μεταφέρθηκαν οι κατάδικοι, ο δήμιος και οι βοηθοί του και η λαιμητόμος, το «Ευρώτας» έδεσε στον κολπίσκο των Ρώσων και από εκεί οι κατάδικοι έβλεπαν το νεκροταφείο «όπου την επομένη θα θαβόταν τα πτώματά τους».

Η εμφάνιση του «Ευρώτα» έγινε δεκτή από την αποβάθρα του Πειραιά από κόσμο που φώναζε και χειρονομούσε ενώ «αλητάκια έτρεχαν πάνω – κάτω στην παραλία, φωνάζοντας με όλη τη δύναμη των πνευμόνων τους Έρχουνται!... Έρχουνται!...», το γεγονός απ ότι φαίνεται ήταν αναμενόμενο και είχε ήδη δημοσιευτεί και σε παρισινές εφημερίδες, έτσι όλοι οι αργόσχολοι της Αττικής το περίμεναν εδώ και καιρό.

Την επομένη στην παραλία υπήρχαν τρεις νοικιασμένες άμαξες, στο νεκροταφείο είχε μαζευτεί κόσμος τον οποίο είχε υπό την επιτήρηση του αστυνομικό τμήμα, ο δε επικεφαλής αξιωματικός έφιππος κάλπαζε με το σπαθί του γυμνό στο γαντοφορεμένο χέρι του «το άλογό του ανασηκωνόταν στα πισινά του πόδια με θόρυβο χαλιναριών, σπιρουνιών και σπαθιού. Και προφανώς αυτό άρεσε στον ιππέα», η ύπαρξη αυτής της ισχυρής αστυνομικής δύναμης δεν ήταν τυχαία, διότι όπως αναφέρεται στο συγκεντρωμένο πλήθος ήταν «όλος ο υπόκοσμός του Πειραιά, φάτσες κουρσάρων, φυσιογνωμίες ληστών» φυσικά παρούσα ήταν και η καλή κοινωνία των Αθηνών «τα τρένα κατέφταναν, φορτωμένα με ωραίους νεαρούς και κομψές γυναίκες. Μερικοί ερχόνταν με αμάξια και σκαρφάλωναν στα πίσω καθίσματα για να βλέπουν καλύτερα», είχε ήδη τοποθετηθεί η λαιμητόμος, το μαχαίρι της οποίας ήταν σκεπασμένο με ένα κόκκινο πανί, λαιμητόμος ήταν πλησίον του νεκροταφείου και του «τετράγωνου σπιτιού» του Πειραιά που δεν ήταν τίποτα άλλα παρά ένα καταγώγιο με σιδερένια πόρτα «τόπος συνάντησης των αδειούχων (γνωστό στους ναύτες όλων των εθνών), που άφηναν εκεί την αμοιβή τους, τη λογική τους, συχνά και την υγεία τους».



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Το τραίνο που έφτανε στον Πειραιά, τα χρόνια που έγινε ή εκτέλεση των πειρατών.



Ε!!! λοιπόν τα παράθυρα αυτού του «σπιτιού» τα είχαν νοικιάσει εδώ και πολλές ημέρες για να παρακολουθήσουν την τελετή της καρατόμησης «Μερικοί κοιμούνταν εκεί: ηρωική ανοησία. Στο κούφωμα της πόρτας έβλεπα έναν από τους κομψότερους χορευτές στους χορούς της Αυλής , πλάι σε μια φρικτή Νέγρα με επίδεσμο στο ένα μάτι.».

Αυτό το ετερόκλητο πλήθος κάποια στιγμή αναρίγησε ακούγοντας τα αλητάκια που έτρεχαν να φωνάζουν «Τους φέρνουν! Τους φέρνουν!»
.

Οι τρεις άμαξες με φανάρια αναμμένα έφτασαν «χοροπηδώντας στις λακούβες, κυλώντας πάνω στις πέτρες, ανάμεσα σε μια ίλη χωροφυλάκων που κάλπαζαν με τα γυμνά σπαθιά τους» οι κρατούμενοι έψελναν οι ίδιοι την νεκρώσιμη ακολουθία τους και μόλις έφτασαν βγήκαν από τις πόρτες και φώναζαν :

«Αδέλφια! Προσευχηθείτε για μας! Προσευχηθείτε για μας!» και ο κόσμος απαντούσε «Προσευχόμαστε! Προσευχόμαστε!».

Το πρώτο αμάξι έφτασε μπροστά από την λαιμητόμο και κατέβηκε ένας «ψηλός παλικαράς… με μακριά καστανά μαλλιά, κατάμαυρη γενειάδα, μεγάλα μάτια, ίσιο και γλυκό βλέμμα» τα χέρια του ήταν δεμένα με λευκό ζουρλομανδύα ήταν ο Βλαχοπαναγιώτης, αυτός θεωρείτο ο λιγότερο ένοχος από τους τρεις και «το κοινό ένιωθε συμπάθεια», ένας γραμματέας ανάγνωσε την απόφαση και ο Βλαχοπαναγιώτης είπε: «Είμαι αθώος για τον φόνο που μου καταλογίζουν. Θέλησα να κλέψω και να κάνω λαθρεμπόριο, αλλά δεν έβαψα το χέρι μου με χριστιανικό αίμα». Οι δύο βοηθοί του δήμιου τον έδεσαν στην σανίδα τον φίλησαν τρυφερά στο μέτωπο τον τοποθέτησαν το μαχαίρι έπεσε …. «Όταν ξανανέβηκε με τη βοήθεια μιας τροχαλίας που έτριζε, δύο κόκκινες γραμμές έδειχναν πάνω στο μέταλλο τη θέση των δύο αρτηριών».


Στην συνέχεια ήρθε η σειρά του δεύτερου που ήταν ο Μιχαλέτος, ο «άγγελος», «Ήταν ξανθός και πολύ νέος….», οι δύο βοηθοί τσακώθηκαν διαφωνώντας διότι ο «άγγελος» ήθελε να μιλήσει. «Άφησέ με, μάτια μου, να πω δύο λέξεις» είπε ο Μιχαλέτος και στράφηκε προς το πλήθος : «Δεν είχα κακές προθέσεις, αλλά παρασύρθηκα. Δίκαια με κόβουν. Βλέπετε που με οδήγησε αυτό. Μην κάνετε ότι κι εγώ» όταν τον έδεσαν στην σανίδα ζήτησε να πιει, του έδωσαν το ποτιστήρι που χρησίμευε για να πλένουν τη λαιμητόμο, ήπιε αργά και όταν τα μάτια του έπεσαν στο καλάθι «έκανε μια κίνηση τρόμου…. Έβλεπε το ματωμένο κεφάλι του Βλαχοπαναγιώτης» μετά το μαχαίρι έπεσε…


Ο τρίτος ήταν «ένας γέρος με γκρίζο μουστάκι, φάτσα θαλασσόλυκου, όπως τόσοι άλλοι που έχω γνωρίσει στο Αρχιπέλαγος. Ήταν τόσο κοντός, που έπρεπε να ανασηκώσει το σαγόνι για να τον δέσουν στη σανίδα. Του έφεραν ένα σκαμνάκι» ήταν ο Γκουρμπάς αυτός μίλησε ενώ έπεφτε το μαχαίρι: «Δε σκότωσα εγώ τον καπετάνιο! Δεν τον…».

Μετά έπλυναν την λαιμητόμο, την στιγμή που γινόταν αυτό ένα αμάξι έφυγε «καλπάζοντας γρήγορα, μέσα σε μια δίνη αλόγων, λοφίων και σπαθιών. Ήταν ο δήμιος που έφευγε. Ο αξιωματικός προσπαθούσε να διατηρήσει την τάξη, αλλά, όπως συνήθως, το πλήθος έριχνε πέτρες στον καταραμένο φωνάζοντας Ρακά!», Ρακά είναι άκλητη υβριστική λέξη που σημαίνει άμυαλος, ανόητος ( η λέξη βρίσκεται στο κεφ 5 στ 22 του κατά Ματθαίον : ος δ αν είπη τω αδελφώ αυτού ρακά , ένοχος έσται τω συνεδρίω).

Η οικογένεια του Βλαχοπαναγιώτη πήγε να πάρει το πτώμα του για να το θάψει σε δικό του οικογενειακό τάφο, αυτό που ασφαλώς ο αναγνώστης θα παρατήρησε είναι ότι ο δήμιος έφυγε σχεδόν φυγαδευμένος η εξήγηση είναι ότι στην Ελλάδα κανένας δεν αποδέχεται να γίνει δήμιος, όταν η πολιτεία αναζήτησε δήμιο μεταξύ θανατοποινιτών, ένα δολοφόνος στον οποίο του ζήτησαν να διαλέξει μεταξύ λαιμητόμου ή να γίνει δήμιος επέλεξε το πρώτο, η δε γυναίκα του στην φυλακή τον εξόρκισε σε όλους τους αγίους να μη δεχτεί τέτοιο εξευτελισμό και να αφήσει αξιοπρεπές όνομα στα παιδία του! Αντιλαμβάνεται κανείς γιατί η αστυνομία έδειξε τέτοια σπουδή να περισώσει τον δήμιο, τον οποίο σαν κόρη οφθαλμού φύλαγε στο Μπούρτζι, αλλά και εκεί έφτανε η περιφρόνηση του ελληνικού λαού προς τον δήμιο, για την διατροφή του έστελναν ψωμί ή ότι άλλο αλλά ο βαρκάρης που μετέφερε το ψωμί του δημίου το πρωί το πέταγε στην ξηρά και έφευγε γρήγορα, ώστε να μη ανταλλάξει λέξη με τον καταραμένο, από εκεί πήγαινε το πολεμικό του ναυτικού να τον πάρει με τα σύνεργα του για να αποδώσει δικαιοσύνη και εκεί με συνοδεία τον επέστρεφαν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ του Gaston Deschamps εκδόσεις ΒΗΜΑ περιηγήσεις>>

[pluton]

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Όταν τα Βούρλα έγιναν φυλακές, περιώνυμος οίκος ανοχής του Μεσοπολέμου και αργότερα φυλακή για κομμουνιστές.



Ο Μάθεσης για τον προπολεμικό Πειραιά και την Τρούμπα:


«Ο Περαίας πριν μισό αιώνα.... με τα καταγώγια του, τους ντεκέδες, τα μπαρμπουταντζίδικα, τα Βούρλα και τα καφέ – σαντάν του … Ο Περαίας με τους νταήδες του, τους μάγκες, τους ρεμπέτες, τους αγαπητικούς, τους πορτοφολάδες και τους κλέφτες των λιμανιών …


… Τότες ο Περαίας ήταν πολύ άγριος. Από τη μια ο αποκλεισμός, από την άλλη τα πολιτικά μίση. Οι φόνοι στα Καρβουνιάρικα Τρούμπα και Τζελέπη ήταν στην ημερησίαν διάταξιν. Όσο για ντεκέδες από την Πειραϊκή, Παναγίτσα, Άγιο Νείλο, Άγιο Νικόλα, Γύφτικα, στο Χατζηκυριάκειο, στην Τρούμπα και όσο πιο πέρα πήγαινες, Άγιο Διονύση, εκεί φουμάρανε στο δρόμο. Ζάρια μες στο δρόμο παίζανε, περνούσε ο χωροφύλακας και δεν του έδινε κανείς σημασία, παρά τραβούσανε την δίκοπη επιδειχτικά να την δει!


Τι να έκανε ; Από στρατιώτη αγράμματο βουνήσο τον ρίξανε χωροφύλακα στον Περαία μες στα λυσσασμένα τσακάλια. Πρωτοδικείο, Εισαγγελία δεν είχε τότε ο Περαίας! Απ’ την Αθήνα κατέβαιναν οι νωματαρχέοι νταήδες να επιβάλλουν την τάξη και να συλλάβουν κανέναν επικίνδυνο καταζητούμενο. Ο Μαρούδας και ο Γαλιγάλης, οι μάγκες είχανε συνθέσει και στίχους για τους μόρτες καταδότες και ας μην τους ήξεραν και το τραγουδούσαν παίζοντας το μπουζούκι τους:


Που ’σουνα και ήλθες πάλι
ρουφιανιά του Γαλιγάλη.
Η πουστιά μας του Μαρούδα
άσπρα μούρα μαύρα μούρα.






ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ιερόδουλες και πελάτες στα Βούρλα. Μια βόλτα στη Δραπετσώνα του Μεσοπολέμου και συναντάμε μάγκες, ψευτόμαγκες και κουτσαβάκηδες, τον Μάρκο, τον Μπάτη, τον Στράτο και τον γιο της Μαύρης Γάτας, τη Λέλα, την Κατινίτσα και τις απόκληρες γυναίκες που κατοικούσαν στα σλέπια, στις μισοβυθισμένες βάρκες στον όρμο της Κρεμμυδαρούς.

του Μ. Καραγάτση





Προχώρησε στην οδό Αγίου Διονυσίου, που είναι προέκταση της Ακτής Κονδύλη. Ερημιά και μισοσκόταδο εξόν από ένα οικοδομικό τετράγωνο δεξιά - κάτι ανάμεσα σπίτι και φρούριο- που καταυγαζόταν από πολλά δυνατά λαμπιόνια.


Ήταν οι Δικαστικές Φυλακές, τα παλιά Βούρλα, ο απαισιότερος οίκος ανοχής που υπήρξε στην Ελλάδα.


Γυναίκες των Βούρλων και "σπιτιών" με αφροδίσια νοσήματα


στο Νοσοκομείο του Α. Συγγρού (1930)


Η Μαρία Μακρή θυμήθηκε τις ιστορίες της κυρά Φροσύνης, άλλοτε ιερόδουλης στα Βούρλα, και νυν καθαρίστριας σε κάποιο μπορντελοξενοδοχείο της οδού Φίλωνος. Μόνον όποια δεν την ήθελαν τα οργανωμένα σε ιδιωτικές επιχειρήσεις ¨σπίτια" καταντούσε στα Βούρλα. Νοίκιαζε μια καμαρούλα και δούλευε για λογαριασμό της, δίχως "μαμά".


Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική. Μολονότι την τάξη την κρατούσε ιδιαίτερο αστυνομικό τμήμα, εγκατεστημένο μέσα στον πορνοσυνοικισμό, οι κάθε λογής ρουφιάνοι και σωματέμποροι είχαν εκεί το στέκι τους κι εκμεταλλεύονταν τις γυναίκες με τον εκφοβισμό και την τρομοκρατία, κάμοντάς τους το βίο αβίωτο. Ένεκα τούτου, καταπώς είπαμε, μόνον οι απόκληρες της δουλειάς κατέληγαν στα Βούρλα, όταν δεν μπορούσαν να δουλέψουν μέσα στην ασφάλεια του καθιερωμένου μπορντέλου.

Τέτοιας λογής γυναίκες δεν είχαν μεγάλες οικονομικές αξιώσεις με συνέπεια το χαμηλό τιμολόγιο να προσελκύει στα Βούρλα τα πιο εξαθλιωμένα υποκείμενα του Πειραιώτικου αντρικού πληθυσμού. Κάποτε -διηγόταν η κυρά Φροσύνη- άγνωστο πώς ξέπεσε εκεί μια δεκαοχτάχρονη κοπέλα, σαν το κρύο το νερό. Ουρά γινότανε μπροστά στην καμαρούλα της. Μια γριά απόστρατη, με αμοιβή λίγες δραχμές, εκτελούσε χρέη θυρωρού. Στεκόταν έξω απ΄ την κλειστή πόρτα, την ώρα που ήταν μέσα πελάτης. Μόλις ο πελάτης έβγαινε, εκείνη έμπαινε μέσα να ελέγξει. Μετά έβγαινε έξω στην πόρτα κι έλεγε "Ποιος έχει σειρά. Εσύ; Κατέβαζε, παρακαλώ το δεκάρικο! Και γρήγορα, περιμένει κόσμος και κοσμάκης!"


Η Μαρία Μακρή συλλογιέται πως τα Βούρλα καταργήθηκαν για τα μάτια του κόσμου: για να μη φαίνεται τόσο προκλητικά ο ξεπεσμός της γυναίκας. Τίποτα όμως δεν άλλαξε. Οι γριές και οι κακοσούσουμες, αντί να δουλεύουν συγκεντρωμένες σε κοινόβιο, ξεποδαριάζονται στα πεζοδρόμια, να ψωνίζουν πελάτες και να τους κουβαλάν στις τρώγλες τους, τις εγκατασπαρμένες σ΄ όλες τις φτωχογειτονιές της μεγάλης πολιτείας.


Την ίδια κακή μοίρα έχουν κι οι καλύτερες, που άλλοτε εργάζονταν άνετα κι αμέριμνα, μέσα στην ασφάλεια των μπορντέλων. (Αυτές τώρα, έπεσαν στην δικαιοδοσία των νταβατζήδων, που άλλοτε μπορούσαν ν΄ αποφύγουν). Εκεί που τα πράγματα έμειναν παρόμοια, είναι στις "πολύ καλές", που εξασκούν το επάγγελμα κρυφά, μόνο με πελατεία συστημένη. Σ΄ αυτή την κατηγορία ανήκει και η Μαρία Μακρή....



Απόσπασμα από "Το 10" του Μ. Καραγάτση



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Μαντάμ Ντουντού, η «θρυλική τσατσά» στα πορνεία των Βούρλων. Η «Δράκαινα» που έτρεμαν οι ιερόδουλες και οι πελάτες. Ο Μάθεσης λέει:
"....Ο Πειραιάς τότε είχε και έφιππη χωροφυλακή. Χαμαιτυπεία είχε μόνο τα Βούρλα που τώρα είναι φυλακές. Εκεί οι γυναίκες τότε δε βγαίνανε έξω, απαγορευότανε αυστηρώς. Αλλά οι αγαπητικοί είχαν τον ντρόπο τους και πηδάγανε και τα μεσάνυχτα μέσα παρ’ όλο που φυλάγανε άγριοι εύζωνοι! Αλλά καμιά δεν μαρτυρούσε. Φόνοι γινόντουσαν κάθε τόσο, αιτία βέβαια ήταν οι γυναίκες αλλά όσοι εγκληματούσαν για την γυναίκα, αυτή ήταν υποχρεωμένη μέχρι να βγει απ’ την φυλακή να τον συντηρεί. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, θα σκοτωνότανε απ’ τους φίλους του. Αλλά και όταν έβγαινε, η πρώτη του δουλειά ήταν να στεφανωθεί, απαραίτητος κανών!!! Για τον σκυλόμαγκα ο άγραπτος νόμος είναι σκληρός!...."

[pluton]

ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ ΑΠ ΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ

Στις 8 Ιανουαρίου του 1977, οι λιμενικές αρχές εντόπισαν στο υπό κυπριακή σημαία μότορσιπ «Γκλόρια», το οποίο είχε αποπλεύσει από τη Βηρυτό του Λιβάνου, με προορισμό την Αμβέρσα , 11 τόνους κατεργασμένου χασίς. Η ποσότητα αυτή χασίς είχε κρυφτεί μεταξύ κεντημάτων και ήταν από τις μεγαλύτερες που κατασχέθηκαν ποτέ στα παγκόσμια χρονικά. Η είδηση έφτασε και στ’ αυτιά του σπουδαίου στιχουργού και συνθέτη Βασίλη Τσιτσάνη, ο οποίος σύντομα δημιουργεί το πολύ γνωστό λαϊκό τραγούδι «Το βαπόρι από την Περσία».




Οι λιμενικές αρχές συνέλαβαν τον πλοίαρχο Νίκο Ξανθόπουλο και τους ναυτικούς του πλοίου, όλοι Έλληνες εκτός δύο που ήταν Τούρκοι υπήκοοι. Οι άντρες του λιμενικού έκαναν χρήση καπνογόνων προκειμένου να ξετρυπώσουν τους κρυμμένους ναυτικούς. Στο «Γκλόρια» εντοπίστηκαν επίσης 2 πιστόλια τύπου Μπράουνινγκ και 500 σφαίρες.


Σύμφωνα με στοιχεία που ήρθαν στο φως αργότερα, ο πλοίαρχος του «Γκλορια», Νίκος Ξανθόπουλος ή «Κάπταιν Νικ», φέρεται να ήταν συνεργάτης των αμερικανικών υπηρεσιών δίωξης ναρκωτικών DEA, και η σύλληψη του «Γκλόρια» να ήταν «στημένη» υπόθεση -όπως επισημαίνει και ο Τσιτσάνης στο τραγούδι του - η οποία ήρθε σε πέρας σε συνεργασία με τα ανώτερα κλιμάκια του υπουργείου. Οι αρχές φρόντιζαν ούτως ώστε η σύλληψη των φορτίων να γινόταν με αληθοφανή τρόπο, ούτως ώστε να μην εκτεθεί ο Κάπταιν Νικ και έτσι, τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του.




Το Υπουργείο Οικονομικών όρισε ως αμοιβή για τη μεγάλη επιτυχία 7.800.000 δρχ., από τα οποία Κάπταιν Νικ πήρε 1.500.000 δρχ. και τα υπόλοιπα μοιράστηκαν μεταξύ αξιωματικών.
Το τραγούδι του Τσιτσάνη έγινε εμπορική επιτυχία πριν καν κυκλοφορήσει σε δίσκο, αφού παρουσιαζόταν στο πάλκο του «Σκοπευτηρίου» όπου εμφανιζόταν τότε ο Τσιτσάνης με την Λιζέτα Νικολάου. «Το βαπόρι απ’ την Περσία» ήταν η τελευταία μεγάλη επιτυχία του αγαπημένου συνθέτη, ο οποίος πέθανε το 1984.





Το τραγούδι
Το βαπόρι απ’ την Περσία
πιάστηκε στην Κορινθία
Τόννοι έντεκα γεμάτο
με χασίσι μυρωδάτο

Τώρα κλαίν’ όλα τ’ αλάνια
που θα μείνουνε χαρμάνια

Βρε κουρνάζε μου τελώνη
τη ζημιά ποιός τη πληρώνει
Και σ’ αυτή την ιστορία
μπήκαν τα λιμεναρχεία

Τώρα κλαίν’ όλα τ’ αλάνια
που θα μείνουνε χαρμάνια

Ήταν προμελετημένοι
καρφωτοί και λαδωμένοι
Δυο μεμέτια, τα καημένα,
μεσ’ στο κόλπο ήταν μπλεγμένα

Τώρα κλαίν’ όλα τ’ αλάνια
που θα μείνουνε χαρμάνια.
Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ εκδόσεις ΠΑΖΗΣΗ επιμέλεια Αγγελική Βέλλου Κάιλ
2. Σ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΨΕΥΤΙΚΟ ΝΤΟΥΝΙΑ εκδόσεις ΔΗΜΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ 2008.
3. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΝΤΑΗ – ΣΤΑΒΡΗ του ΠΑΝΟΥ Ν. ΤΣΕΛΕΠΗ εκδόσεις ΤΡΟΧΑΛΙΑ.
4. ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΚΟΣΜΟΥ Εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ του ΗΛΙΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
5. ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ του ΗΛΙΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
6. ΠΕΙΡΑΙΑΣ & ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΊ των Δρ ΧΑΡΗ ΜΙΧ ΚΟΥΤΕΛΑΚΗ και ΑΜΑΝΤΑ Μ. ΦΩΣΚΟΛΟΥ Εκδόσεις Εστία Αθήνα 1991.

[pluton]

[Toυ Λάμπρου Ν. Αναγνωστόπουλου]

Κατά την δεκαετία του 1920, είχε αρχίσει μια παγκόσμια εκστρατεία κατά της κάνναβης. Πιο συγκεκριμένα, το 1925, η σύνοδος της Κοινωνίας των Εθνών αποφάνθηκε ότι «η χρόνια χρήση οδηγεί σε κατάθλιψη, αποβλάκωση, σωματική αδυναμία, απώλεια αντίληψης, νευρασθένειες, χρόνια νοσήματα και γενικώς σε ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης».

Έτσι η κάνναβη πέρασε στον κατάλογο των απαγορευμένων ουσιών, μαζί με το όπιο. Εξάλλου, από τις αρχές του 20ου αιώνα στην Ελλάδα, καλλιεργούνταν μεγάλες ποσότητες κάνναβης, κυρίως στις περιοχές της Πελοποννήσου. Με την επεξεργασία του φυτού, δημιουργούνταν κλωστές, ιδανικές για την κατασκευή σχοινιών, πανιών κ.α. Σταθερή καλλιέργεια, σταθερή εξαγωγή, σημαντική οικονομική δραστηριότητα για τους αγρότες.

Ωστόσο, το 1920 η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου, προωθεί το νόμο 2107 «περί απαγορεύσεως της καλλιέργειας, της εμπορίας και της καταναλώσεως της ινδικής καννάβεως (χασίς)», που όριζε ότι η απαγόρευση θα άρχιζε από την 1η Ιανουαρίου 1921. Όμως, το 1924 συντάσσεται ο νόμος 3070 της 24/31 Μαρτίου που τροποποιούσε τον προηγούμενο νόμο και μετέθετε την έναρξη της απαγόρευσης από την 1η Ιανουαρίου 1921 στην 1η Ιανουαρίου 1926.

Δύο μήνες πριν αρχίσει η απαγόρευση, επέρχεται νέα αλλαγή. Με νομοθετικό διάταγμα της 7/20 Νοεμβρίου 1925, ορίζεται νέα ημερομηνία απαγόρευσης η 1η Ιανουαρίου 1936! Άλλα 10 χρόνια παράταση. Άλλα 10 χρόνια φορολόγησης των αγροτών παραγωγών χασίς, άλλα 10 χρόνια επιβολής χρηματικών εγγυήσεων στους λαθρεμπόρους του χασίς, άλλα 10 χρόνια είσπραξης εσόδων.

Αξίζει να σημειωθεί πως στην ελληνική βιβλιογραφία, αναφέρεται στο Μέγα Λεξικόν της Ιατρικής του 1929 «ως τοπικόν καταπραϋντικόν η κάνναβις ενδείκνυται ιδίως επί πόνους του στομάχου τους οποίους μεγάλως καταπραΰνει, ως υπνοφόρον και γενικόν καταπραϋντικόν χρησιμοποιείται επί αϋπνίας, ημικρανίας, νευρώσεων και διαφόρων παραλύσεων».

Τελικά το 1932 κατεβαίνει… αυλαία στη νόμιμη καλλιέργεια ινδικής κάνναβης, παραγωγή και εξαγωγή χασίς με το νόμο 5539 της 15/23 Ιουνίου 1932 «περί μονοπωλίου των ναρκωτικών φαρμάκων και του ελέγχου αυτών». Εκεί καθορίζονται ποια είναι τα ναρκωτικά, των οποίων η εισαγωγή και η πώληση «είναι αποκλειστικόν δικαίωμα του κράτους», ενώ τίθεται ρητά απαγόρευση καλλιέργειας και κατοχής ινδικής κάνναβης.

Ωστόσο, το 1920 η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου, προωθεί το νόμο 2107 «περί απαγορεύσεως της καλλιέργειας, της εμπορίας και της καταναλώσεως της ινδικής καννάβεως (χασίς)», που όριζε ότι η απαγόρευση θα άρχιζε από την 1η Ιανουαρίου 1921. Όμως, το 1924 συντάσσεται ο νόμος 3070 της 24/31 Μαρτίου που τροποποιούσε τον προηγούμενο νόμο και μετέθετε την έναρξη της απαγόρευσης από την 1η Ιανουαρίου 1921 στην 1η Ιανουαρίου 1926.

Δύο μήνες πριν αρχίσει η απαγόρευση, επέρχεται νέα αλλαγή. Με νομοθετικό διάταγμα της 7/20 Νοεμβρίου 1925, ορίζεται νέα ημερομηνία απαγόρευσης η 1η Ιανουαρίου 1936! Άλλα 10 χρόνια παράταση. Άλλα 10 χρόνια φορολόγησης των αγροτών παραγωγών χασίς, άλλα 10 χρόνια επιβολής χρηματικών εγγυήσεων στους λαθρεμπόρους του χασίς, άλλα 10 χρόνια είσπραξης εσόδων.

Αξίζει να σημειωθεί πως στην ελληνική βιβλιογραφία, αναφέρεται στο Μέγα Λεξικόν της Ιατρικής του 1929 «ως τοπικόν καταπραϋντικόν η κάνναβις ενδείκνυται ιδίως επί πόνους του στομάχου τους οποίους μεγάλως καταπραΰνει, ως υπνοφόρον και γενικόν καταπραϋντικόν χρησιμοποιείται επί αϋπνίας, ημικρανίας, νευρώσεων και διαφόρων παραλύσεων».

Τελικά το 1932 κατεβαίνει… αυλαία στη νόμιμη καλλιέργεια ινδικής κάνναβης, παραγωγή και εξαγωγή χασίς με το νόμο 5539 της 15/23 Ιουνίου 1932 «περί μονοπωλίου των ναρκωτικών φαρμάκων και του ελέγχου αυτών». Εκεί καθορίζονται ποια είναι τα ναρκωτικά, των οποίων η εισαγωγή και η πώληση «είναι αποκλειστικόν δικαίωμα του κράτους», ενώ τίθεται ρητά απαγόρευση καλλιέργειας και κατοχής ινδικής κάνναβης.


.............................

Πρώτη δημοσίευση άρθρου: 27/11/2017 στο CannabisNewsGr

https://cannabisnews.gr/ta-vasanistiria ... -kannavis/

[pluton]

«Γεμάτα χασίς τα γραφεία του Μαξίμου»!

Ο βουλευτής της ΝΔ Μπάμπης Παπαδημητρίου προχώρησε σε μία δήλωση στον αέρα του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΚΑΙ που σίγουρα θα συζητηθεί: «Στα γεμάτα καπνό -και χασισοκαπνό κιόλας- γραφεία μέσα στο Μαξίμου και έγραφαν μετά ό,τι τους άφηνε το θολωμένο από το χασίσι μυαλό τους»!


https://www.f-news.gr/gemata-chasis-ta- ... -maksimou/