Μερικές αλήθειες που δεν ήξερες για το 1821

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Φαν φακτ: Ο Αλή υπήρξε το πιο πολυζωγραφισμένο πρόσωπο στην Ελλάδα του 19ου αιώνα.

[nemo]

στο τεπελένι ακομη τον εχουν για καμαρι ...ποσο πισω ειναι εκει και μεις λεμε για εδω μονο

[pluton]

Ο Τεπελενλής βαρύνεται - ασφαλώς - με μια ατελείωτη σειρά από αποτρόπαιες και φρικτές πράξεις, όπως δολοφονίες, γενοκτονίες, εξανδραποδισμούς, βασανιστήρια, λεηλασίες και καταστροφές. Ο - Γαλλικής καταγωγής - δημοσιογράφος Georges Hoffman έγραψε κατά τις αρχές του 19ου αιώνα στη γαλλική εφημερίδα «Le Journal des Dépats»: «Ο Αλής είναι το ρομαντικότερο τέρας που γνώρισε η Ιστορία και μια από τις ωραιότερες φρικαλεότητες που γέννησε η φύση». Όμως η επίσημη Ιστορία γράφεται με σκοπιμότητες και - κυρίως - από τους νικητές, αλλά ο Αλής δεν ήταν ένας από αυτούς.
Αν όμως ανατρέξει κάποιος στην “άλλη Ιστορία”, - την ανεπίσημη -, τότε θα διαπιστώσει ότι ο ηγεμόνας των Ιωαννίνων δεν έκανε τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από ότι έκαναν εκείνοι στους οποίους έχει αποδοθεί ο τίτλος «Μέγας». Για τις βαρβαρότητες και τις αγριότητες του Αλή, ο συνοδοιπόρος του Μπάιρον, Hobhouse γράφει: «Είμαι βέβαιος ότι, μονάχα ένας σκληρόψυχος αιμοπότης θα μπορούσε να δαμάσει το λαό που βρισκόταν υπό την εξουσία του. Οι αποκεφαλισμοί, τα παλουκώματα, και το ψήσιμο στη φωτιά είναι απαραίτητα για να εμπνεύσει τον τρόμο και να αποκαταστήσει την ησυχία και την ευνομία στην απέραντη επικράτειά του»!

Λεηλάτησε λοιπόν ο Τεπελενλής και κατέκαψε την Πρέβεζα, το 1798, σφαγιάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της. Μήπως όμως δεν έκανε το ίδιο ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Β’ - ο πατέρας του Αλέξανδρου - το 358 π. Χ., που ισοπέδωσε την Ποτίδαια της Χαλκιδικής και κατέσφαξε όλους του κατοίκους - καθώς και εκείνους των Μεγάρων, της Ήλιδας και της Έυβοιας «...προκαλώντας σφαγές και βασανισμούς, εκτοπίσεις και σκλαβωμούς», όπως παραδίδει ο Θεόπομπος;

Εξόντωσε, πράγματι, ο Τεπελενλής με δολοφονίες και δολοπλοκίες, δηλητηριάσεις και αποκεφαλισμούς όλους τους συγγενείς, φίλους και συμμάχους του, από τον φόβο της απώλειας της εξουσίας του: τους δυο ετεροθαλείς αδερφούς του, τον πεθερό και ευεργέτη του Καπλάν Πασά, την θεία του Κιάρκα και το γιο της, τον ανεψιό του Ελμάζ Πασά, τον Πασά του Δέλβινου Μουσταφά, το φίλο του Σελήμ Πασά, το γαμπρό του, τον αδερφό του γαμπρού του, αλλά και τον αδερφικό του φίλο Γιουσούφ Μπέη, στέλνοντάς του μια παγιδευμένη βόμβα μέσα σε... τηλεσκόπιο. Μήπως όμως ο Μέγας Αλέξανδρος δεν εξετέλεσε εν ψυχρώ τους διεκδικητές του “θρόνου” του Αρραβαίο και Ηρομένη, δεν δολοφόνησε, με τα χέρια του, τον ξάδερφο και γαμπρό του Αμύντα, δεν έκαψε ζωντανά τα ετεροθαλή αδέρφια του - από τη δεύτερη σύζυγο του πατέρα του, την Κλεοπάτρα - όπως εξιστορεί ο ιστορικός Παυσανίας, ή μήπως η Αικατερίνη Β’, η λεγόμενη Μεγάλη, δεν δολοφόνησε τον τσάρο σύζυγο της; Αλλά και ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν ήταν εκείνος που κρέμασε στην αγχόνη τον πεθερό του, το Μαξέντιο, τους γαμπρούς του Λικίνιο και Βασιανό, τον ανεψιό του Λουκιανό, δεν δολοφόνησε τον το γιο του Κρίσπο και δεν έπνιξε τη σύζυγο του Φαύστα μέσα σε μπανιέρα;

Βαρύνεται - ασφαλώς - ο Πασάς με το τεράστιο ομαδικό έγκλημα της φοβερής γενοκτονίας του Γαρδικιού στην Αλβανία (το έτος 1812), για εκδίκηση της ατίμωσης της μάνας του Χάμκως και της αδερφής του Χαϊνίτσας, πριν 40 χρόνια! Μήπως όμως και ο Μέγας Θεοδόσιος, το 390 μ. Χ., δεν σφάγιασε εν ψυχρώ στον κατάμεστο ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης 7.000 άτομα, τα οποία όπως γράφει ο ιστορικός Θεοδώριτος«...τους θέρισαν όλους, σαν τις καλαμιές στο θερισμό, άντρες, γυναίκες, γέροντες». Μήπως ο Μέγας Πέτρος δεν απαγχόνισε, όντας ο ίδιος παρών, 5.000 κοζάκους των Ουραλίων, ενώ ο Καρλομάγνος δεν ήταν εκείνος που αφάνισε ολόκληρες "βαρβαρικές" φυλες;

Είναι αλήθεια ότι ο Αλής έριχνε μέσα στο κλουβί της περίφημης λεοπάρδαλης που διατηρούσε στα Γιάννενα εκείνους που δίκαζε και τους καταδίκαζε, ενώ ο ίδιος παρακολουθούσε το φριχτό θέαμα. Μήπως όμως - πάλι - ο Μέγας Κωνσταντίνος, στα 310 μ. Χ., δεν οδήγησε μια ολόκληρη γερμανική φυλή - τους Βρουκτέρους του Ρήνου - στην αρένα, απολαμβάνοντας το θέαμα, παρότι οι δυστυχείς μελλοθάνατοι ήταν τόσοι πολλοί που τα πεινασμένα λιονταρια δεν επρολάβαιναν να κατασπαράξουν τους “βάρβαρους”; Και η ιστορία τον ονόμασε “Μέγα”.

Θανάτωσε - σίγουρα - με τα πιο φριχτά βασανιστήρια τους αρματολούς Ευθύμιο Βλαχάβα και Κατσαντώνη, τον αλχημιστή Σέργιο, τον ιερομόναχο Δημήτριο και τόσους άλλους. Μήπως όμως δεν ήταν και ο τσάρος Μέγας Πέτρος, ο αρχιδήμιος του ρωσικού λαού, εκείνος που πρωτοστατούσε στο μαρτύριο των θυμάτων του, αφού τα εξανάγκαζε να ξαπλώσουν, και έβαζε πέντε επαγγελματίες δήμιους να πηδούν ρυθμικά πάνω στο κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια τους, μέχρι να γίνουν κομμάτια , ενώ ο φοβερός τροχός και το κνούτο συμπλήρωναν το ατελείωτο μαρτύριο τους;

Βαρύνεται, επίσης, ο Αλή Πασάς με την άνανδρη σφαγή των κατοίκων της ηρωικής Χειμάρρας και μάλιστα ανήμερα του Πάσχα του 1805, μέσα στις εκκλησίες. Όμως το ίδιο δεν έκανε και ο Ναπολέων στην Τουλώνα της Γαλλίας και στη Γιάφα της Αιγύπτου, όπου εντουφέκισε 4.000 άοπλους αιχμαλώτους, ενώ μετέφερε αμέτρητα σακκιά με κομμένα κεφάλια Φελάχων από το Δέλτα του Νείλου στο Κάιρο;

https://zsgiannina.gr/wp-content/upload ... η-αίμα.pdf

Δηλαδή με δύο λόγια θες να μας πεις ότι:

Όποιες βαρβαρότητες έκαναν όλοι από την αρχαιότητα τις έκανε μόνος του ο Αλής!

[pluton]

Ο κομμουνιστές που σκέφτονται με τις φτέρνες και όλα ανάποδα τα λένε, σαν τον τρελό του χωριού, έχουν γράψει και εδώ αλλόκοτες ιστορίες περί Αλή πασά πχ ο Κορδάτος γράφει: "... επί των ημερών του Αλή, οι κάτοικοι της Θεσσαλίας, της Ηπείρου και της Ρούμελης ανάπνευσαν..."

Να μη αρχίσω να γράφω τι έκανε αυτό το κελεπούρι ακόμα και απ αυτή την ιστορία που δέχεται η αριστερά του "Ανωνύμου" (καθόλου ανώνυμος δεν είναι δηλαδή)....

Επειδή όμως πολλοί λένε ότι ο Αλής ήταν Αλβανός .... Γενάρχης της οικογένειάς του, ή ο πρώτος που έγινε ονομαστός από την οικογένειά του ήταν κάποιος Τούρκος ονόματι Μουσταφά ή Μούτζο Χούσσος, προπάππους του Αλή, αρχηγός ληστρικών ομάδων που δρούσε στην Ανατολία, περί τα τέλη του 17ου αιώνα που εξ αυτού και η οικογένειά του λεγόταν Μουτζοχουσσάτες η οποία και εγκαταστάθηκε στην Αλβανία, προερχόμενη από τη Μικρά Ασία, περίπου 80 χρόνια πριν τη γέννηση του Αλή Πασά.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Δηλαδή με δύο λόγια θες να μας πεις ότι:

Όποιες βαρβαρότητες έκαναν όλοι από την αρχαιότητα τις έκανε μόνος του ο Αλής!

Όχι βέβαια. Εννοείται πως και οι άλλοι εκαναν πολλές βαρβαρότητες, όχι μόνο αυτές που αναφέρονται στο κείμενο.

[nemo]

mη ξεχναμε τον σφαγεα αλεξανδρο και την σφαγη στην τριπολιτσα
και το γραμμο και το βιτσι βεβαια

[pluton]

Στην επικράτεια του Αλή Πασά το σούβλισμα ήταν καθημερινό μέτρο καταστολής και τρομοκρατίας, ένα δημοτικό τραγούδι λέει :

«Αλή Πασάς επέρασε με δεκα οκτώ χιλιάδες
φέρνει μπαλτάδες και σουγλιά και παλουκώνει».


Ο Αλή Πασάς εξανάγκαζε συγγενείς κρατουμένων, υπό το κράτος παραλυτικού φόβου, με τα χέρια τους να σουβλίζουν συγγενείς για να αποφύγουν οι ίδιοι το παλούκωμα ( τους έψηναν).

Τι σημαίνει σούβλισμα, θα σας το εξηγήσω αύριο.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Πόσο σκληρός ήταν πράγματι ο Αλή στην διακυβέρνηση του; Η απάντηση με όρους του σήμερα θα ήταν «απάνθρωπος». Με όρους της εποχής του θα μπορούσε να πει κανείς ότι δε διέφερε σε τίποτα από τον μέσο όρο των ηγεμόνων πολλών άλλων κρατών. Σε μια στρατιωτική αυτοκρατορία, όπως η Οθωμανική, η σκληρότητα των ηθών ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Οι τιμωρίες, όπως και στην «προοδευμένη» Ευρώπη, χαρακτηρίζονταν από απίστευτη σκληρότητα και είναι τουλάχιστον υποκριτικός ο αποτροπιασμός που εκφράζουν οι δυτικοί απέναντι στις μεθόδους επιβολής του Αλή, πολύ δε περισσότερο όταν οι ευρωπαϊκές αυλές ήταν περιβόητες για την τελειοποίηση των πλέον σαδιστικών βασανιστηρίων. Πολύ σωστά ο J.C.Hobhouse σχολιάζει βλέποντας κρεμασμένους ληστές σε δέντρα πως «δεν πάνε πενήντα χρόνια από τότε που κάποιος θα μπορούσε να δει παρόμοια συμβάντα στην Αγγλία διασχίζοντας το Temple Bar».

https://eranistis.net/wordpress/2014/02/09/alip/

[pluton]

ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥ ΣΟΥΒΛΙΣΜΑΤΟΣ

Η λεπτομερής περιγραφή βρίσκεται στο Γαλλικό Grand Dictionnaire:


«To βασανιστήριο του διοβελισμού ένα από τα φοβερότερα εφευρήματα της ανθρώπινης θηριωδίας, είναι το σούβλισμα του κατάδικου σε ξύλινο πάσσαλο.

Ξαπλώνουν το θύμα καταγής μπρούμυτα με τα πόδια πολύ ανοικτά και τα χέρια δεμένα στην ράχη. Για να ακινητοποιηθεί εντελώς και να μη διαταράσσεται η εργασία του δημίου στερεώνεται στη ράχη του μελλοθάνατου ένα σαμάρι επάνω στο οποίο κάθεται ένας από τους βοηθούς του.

Ο δήμιος, αφού προετοιμάσει την είσοδο με λίπος, πιάνει το παλούκι με τα δύο του χέρια και το μπήγει όσο βαθύτερα μπορεί και ύστερα το χτυπάει με κόπανο ώστε να εισχωρήσει πενήντα ή εξήντα εκατοστά.

Ανασηκώνει τότε τον σουβλισμένο και το στερεώνει στο χώμα αφήνοντας το θύμα να ξεψυχήσει καρφωμένο. Καθώς ο δύστυχος δεν μπορεί να κρατηθεί από πουθενά το παλούκι βυθίζεται , εξαιτίας του βάρους του σώματος , όλο και πιο πολύ και τελικά βγαίνει ή από τη μασχάλη ή από το στήθος ή από το στομάχι . Κι ο θάνατος που θα τερματίσει το αποτρόπαιο μαρτύριο αργεί.

Αναφέρονται περιπτώσεις παλουκωμένων που έζησαν τρεις ημέρες σ αυτή την θέση . Η διάρκεια του βασανισμού εξαρτάται από την σωματική διάπλαση του ατόμου και την κατεύθυνση που δίνεται στον πάσαλο.

Αυτό εξηγείται εύκολα. Από έναν εκλεπτυσμό της φρικαλέας θηριωδίας τους φροντίζουν μα μην είναι αιχμηρό το παλούκι αλλά αμβλύ και κάπως στρογγυλεμένο στην άκρη . Γιατί η αιχμή θα περνούσε τα όργανα κατά την διολίσθηση του παλουκιού και θα προκαλούσε τον άμεσο θάνατο. Η στρογγυλεμένη όμως απόληξη του πασσάλου παραμερίζει τα σπλάχνα, τα μετακινεί χωρίς να εισχωρεί στους ευαίσθητους ιστούς.... παρά τους εφιαλτικούς πόνους που προκαλεί η συμπίεση των νεύρων η ζωή παραμένει για ορισμένο χρόνο.

Γιατί είναι προφανές ότι αν το παλούκι , αντί να ακολουθήσει τον άξονα του σώματος , εισχωρήσει λοξά δεν θα βγει από το στέρνο ή την μασχάλη αλλά θα τρυπήσει το υπογάστριο. Κι έτσι αφού παραμείνει άθικτη η θωρακική χώρα και δεν πλήττονται βασικά όργανα η ζωή θα παραταθεί περισσότερο».

[pluton]

Φρικαλεότερο και από το παλούκωμα βασανιστήριο είναι ο βασανισμός στα τσιγκλέλια (οι γάντζοι), το σώμα του μελλοθανάτου υψωνόταν με τροχαλία και αφηνόταν να πέσει πάνω σε τσιγκέλια στερεωμένα σε μόνιμο τοίχο ή σε ειδική βάση. Εκεί το θύμα έμενε μέρες πολλές αν τα τραύματα δεν ήταν καίρια και πέθαινε από την αγωνία και την κακοπάθεια.....


Ο Αλή πασάς το τσιγκέλωμα το ανήγαγε σε βασανιστήριο πρώτης σειράς, μια συνοικία μάλιστα ονομαζόταν «Τσεγκέλια» εκεί γινόντουσαν οι εκτελέσεις με γάντζους, σε συνομιλία του με τον το 1808 με τον Pouqueville στην Αμβρακία κόμπαζε για τις ανδραγαθίες του.

Δες τώρα τι γράφει ο Λαμπρίδης:
«…εφ ου ήσαν εμπεπηγμένα κατά ζεύγη τα λεγόμενα τσεγκέλια, ήτοι περόναι τετράπλευροι και αιχμηραί ημίσεος μέτρου μήκος έχουσαι. Επί των περονών τούτων εξηπλούντο οι κατάδικοι γυμνοί τα δε σώματά αυτών, πιεζόμενα υπό δημίων, διετρυπούντο…» .

Αυτή φαίνεται ότι ήταν μια εφεύρεση του Αλή πασά, γιατί εφαρμοζόταν στην επικράτεια του…..



Στα τσιγκέλια βρήκε τον θάνατο ο Βορειοηπειρώτης αντάρτης ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΝΤΟΝΑΤΗΣ …. »του έδεσαν τας χείρας και τους πόδας και αμέσως τον εκρέμασαν εις τα αγκιστρα από τας αμασχάλας. Ο Ντοτάνης δεν έπαυσε να τους υβρίζει ως άνανδρους και άπιστους εξευτελίζων τόσον τον Διοικητήν όσον και τους βέηδες και αγάδες. Δια να μην ακούουν τας ύβρεις τον επότισαν δηλητήριον και ούτω εν μέσω αλγηδόνων απέθανεν ο Γρηγόριος Ντοτάνης».

Ο εν λόγω άγνωστος αγωνιστής βγήκε στο βουνό μετά την εξόντωση του τυραννίσκου της περιοχής Μανόκ αγά.


Αύριο θα σου περιγράψω τι περιελάβανε αυτό το Βασανιστήριο.