karhergr το ζήτημα έχει την σημασία του διότι οι σύντροφοί σου σακουλιάζουν τους πάντες στον όρο φασίστας, παλαιά συνταγή το έλεγε ο Σιάντος στην κατοχή "ΠΑΣ ΜΗ ΕΑΜΙΙΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΓΚΕΣΤΑΜΠΙΤΗΣ"
Όταν έβαλες αυτό :
Τώρα αν κάποιος τον 21ο αιώνα, θαυμάζει τον μπόγια των Βρετανών (Γεώργιο), τον υπομπόγια (Μετάξά) και το μαντρόσκυλο του δεύτερου (Μανιαδάκη), καθώς και τη γελοία (αλλά αιματοβαμμένη) βασιλική δικτατορία τους, είναι δικαίωμά του, αλλά να μην μας ζαλίζει με συγκρίσεις με άλλα καθεστώτα σε άλλες κοινωνίες και κουλτούρες, που δεν έχουν καμία αξία.
Δεν σε είδα να το παραλληλίζεις και με το αιμοσταγές καθεστώς της ΕΣΣΔ και του Στάλιν, οι στατιστικές που βγήκαν έχουν αποδείξει ότι ο Χίτλερ και πολύ περισσότερο ο Μουσολίνι ήταν Αρσακιάδες μπροστά στον χασάπη της ΕΣΣΔ.
Τέλος πάντων ξεκαθαρίζω γιατί δεν ήταν φασισμός το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και γιατί όσοι το ισχυρίζονται Γκεμπελίζουν. Ας αποδείξουν τον ισχυρισμό τους ότι ήταν φασιστικό το καθεστώς.
Ο Ιωάννης Μεταξάς οραματιζόταν ένα Νέο Κράτος. Στην Πολιτεία αυτήν οι Έλληνες θα ήταν όχι μόνο υπερήφανοι, αλλά γνώστες και άξιοι συνεχιστές του παρελθόντος τους.
Ωστόσο υπήρχε ένα βασικό πρόβλημα. Τόσο ο ίδιος ο Μεταξάς, όσο και η διακυβέρνησή του δεν είχαν λαϊκό έρεισμα. Εν αντιθέσει με την φασιστική Ιταλία και την ναζιστική Γερμανία, η δικτατορία στην Ελλάδα δεν επεβλήθη από ένα οργανωμένο κόμμα με λαϊκή αποδοχή.
Ο φασισμός προϋποθέτει ένα μαζικό ριζοσπαστικό κόμμα το οποίο διαθέτει ένοπλα σώματα. Ο Μουσολίνι είχε τους Μελανοχίτωνες, ο Χίτλερ τα Τάγματα Εφόδου. Ήταν βίαια παραστρατιωτικά τάγματα όχι στρατιωτικά. Ο Ιταλός Βασιλιάς Εμμανουήλ δεν κήρυξε, όπως πρότειναν οι στρατηγοί στρατιωτικό νόμο για να διαλύσει την «Πορεία προς την Ρώμη», ενώ ο στρατηγός Σλάϊχερ δολοφονήθηκε από τα Ες Ες το 1933 που πίστευε στην ανάγκη δικτατορίας για την διάλυση των ναζί.
Ο Μεταξάς δεν διέθετε τέτοια σώματα, το δε κόμμα του οι Ελευθερόφρονες ήταν ασήμαντο. Ήταν αμιγώς στρατιωτική δικτατορία (ανέδειξε μάλιστα τον Παπάγο, τον Τσακαλώτο, τον Δαβάκη) και έφερε ομαλότητα στο στράτευμα από τα συνεχή κινήματα των επίδοξων (και επικίνδυνων) «βοναπάρτιδων» που προηγήθηκαν (δικτατορία Πάγκαλου, 2 αποτυχημένα πραξικοπήματα Πλαστήρα, δικτατορία Κονδύλη το 1935)… Συχνά μιλάμε για τον Μεταξά θεωρώντας ότι πριν είχαμε έναν δημοκρατικό παράδεισο.
Ο φασισμός χαρακτηριζόταν από έναν ασυνήθιστα ακραίο εθνικισμό, που θα εκπλήρωνε το ιστορικό πεπρωμένο. Η ανασύσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (ο Μουσολίνι έλεγε «mare nostrum» για την Μεσόγειο ή το nach osten του Χίτλερ), ο «ζωτικός χώρος» για τον Χίτλερ στην Ανατολή.
Ο Μεταξάς δεν είχε σχέση με στρατιωτικούς τυχοδιωκτισμούς. Υποστήριξε την Ελληνοτουρκική φιλία, το Βαλκανικό Σύμφωνο, ενώ δεν διακατέχονταν καθόλου από ρατσισμό ακόμα και για τους Εβραίους που ήταν χιλιάδες στην Ελλάδα.
Ο φασισμός είχε χαρισματικούς ηγέτες, με λόγο που έσταζε αίμα και μίσος.
Ο Μεταξάς ήταν ανιαρός ομιλητής και καθόλου χαρισματικός. Το περιβάλλον αυτών των ηγετών (Χίμλερ, Μπάλμπο… Κασιδιάρης) προκαλεί τρόμο και ο ηγέτης τους είναι «ο Φύρερ, ο Ντούτσε, ο Αρχηγός» αντιστοίχως. Ο Μεταξάς είχε συνεργάτες τον Κορυζή, τον Δημητράτο, τον Γιώργο Σεφέρη και τον αποκαλούσαν… «μπάρμπα Γιάννη».



ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Τελειώνουμε σήμερα ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ. Είναι δική μας επιλογή οι Πρέσπες».