pan έγραψε:Τίμησαν τη μνήμη του Νίκου Ζαχαριάδη
Με κόκκινες σημαίες στα χέρια, με μία σιωπηλή πορεία...
Πω πω κοσμοπλημύρα..........

ΣΗΦΗΣ (Ιωσήφ) ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ : Ο πατέρας πέρασε άσχημα. Πήγαμε στη Μόσχα, στην πρεσβεία. Τους είπε: «Θέλω να πάω στην Ελλάδα να έχω δικαστήριο». Δεν του το επέτρεψαν. Και τελικώς τον έδιωξαν στη Σιβηρία!
(Προτιμούσε να πάει φυλακή στην Ελλάδα παρά να ζήσει στην ΕΣΣΔ)
Η τραγική αυτοκτονία του, το "73, στα 70 του χρόνια, στα βάθη της Σιβηρίας,
όταν δεν του επέτρεπαν καν να πάει στη Μόσχα παρακαλούσε να μεταφέρουν μετά θάνατον, όταν δεν θα είναι επικίνδυνος για πολλούς, τα οστά του στην Ελλάδα ήταν μία ηχηρή «απάντηση» προς πολλές πλευρές.

«Παυλώφ 22». Η περιπέτεια του Νίκου Ζαχαριάδη έγινε μυθιστόρημα από τον
δημοσιογράφο Γιώργο Λεονταρίτη.
«Ο πατέρας πήρε τη σύνταξή του, κάπου το "64. Ήρθαν μετά και οι τρεις απεργίες πείνας, οι διαμαρτυρίες… Όταν πλέον είχε πάει στο άλλο σπίτι… Το αίτημά του ήταν μόνιμο… Ήθελε να πάει στην Ελλάδα. Δεν τον άφηναν… Δεν του έδιναν διαβατήριο. Ήθελε να είναι πολιτικός
πρόσφυγας. Ήθελε να πάει στη Μόσχα. Δεν τον άφηναν. Θυμάμαι στην πρώτη απεργία
πείνας του. Ο Κύρος ήρθε τη 18η μέρα. Δεν έτρωγε τίποτα. Μόνο νερό έπινε, τίποτε.
Τη δεύτερη φορά ήρθε ένας γιατρός και του έκανε ένεση με γλυκόζη. Τους είπε
ότι την άλλη φορά που θα έρθετε, έχω ένα όπλο και θα σας κυνηγήσω… Για
πολιτική δεν κουβεντιάζαμε. Έλεγε πως είναι το πιο βρώμικο πράγμα στον κόσμο.
Μου έλεγε να μην ασχοληθώ. Αυτός ήξερε τα πάντα, είχε εφημερίδες, είχε
ραδιόφωνο, άκουγε και BBC. Ο πατέρας αυτοκτόνησε την 1η Αυγούστου. Τον είχα
δει λίγο πριν, τον Ιούλιο του "73. Είχα τελειώσει στο Πανεπιστήμιο γερμανική
φιλολογία. Και είχα πάει με την πρώτη γυναίκα μου στα τέλη Ιουνίου και μείναμε
εκεί έως τις 5 Ιουλίου. Έπρεπε να φύγω όμως και να πάρω το δίπλωμά μου. Όταν
έφευγα, βγήκε έξω και με είδε. Στο μυαλό μου κάτι ήρθε, ότι ίσως ήταν η
τελευταία φορά… Τότε είναι που μου έδωσε τα δύο γράμματα, μία μέρα πριν
φύγω, το ένα για τη μητέρα και το άλλο για την Κ.Ε. του ΚΚΣΕ. Θυμάμαι
παλιότερα που ήθελε να στείλει κάτι ντοκουμέντα, μου τα είχε ράψει ανάμεσα σε δύο εσώρουχα που φόρεσα. Στην Ελλάδα κατάφερα να έρθω πολλά χρόνια αργότερα, το 1980, στα 30 μου. Ο πατέρας τους είχε προειδοποιήσει όλους. Αν δεν τον
άφηναν να πάει στην Ελλάδα, θα αυτοκτονούσε.
Τρεις φορές προσπάθησε να φύγει.
Μια φορά με το αυτοκίνητο, τον χειμώνα, μια φορά όταν εγώ ήμουν εκεί με το
καράβι, τον έπιασαν. Και μια φορά με το αεροπλάνο.
Ήταν πια απελπισμένος. Όταν αυτοκτόνησε ήμουν στη Βουλγαρία. Είχε έρθει η μάνα μου εκεί. Μας πήραν τηλέφωνο από τη Μόσχα ότι είναι άρρωστος, για να μην ανησυχήσουμε… Ο Κώστας
Λουλές είχε πάει στις 24-25 Ιουλίου. Ο πατέρας έθεσε το θέμα της αποκατάστασής
του. Δεν έγιναν δεκτοί οι όροι του, άλλη μια φορά.
Αυτοκτόνησε λίγες μέρες μετά, την 1η Αυγούστου, στις 4».









