Η δημοκρατία της Αθήνας

[Λαχουρένιος]

Ενταξει η δημοκρατια της Αθηνας ηταν κακια ενω η χουντα του '67 το καλυτερο πολιτευμα

Για πες τελικα, ποσα αυθαιρετα σηκωσε ο πεθερος επι χουντας?

[pluton]

O Σωκράτης (470 π.Χ./469 – 399 π.Χ.) ήταν Έλληνας Αθηναίος φιλόσοφος και μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελληνικού και παγκόσμιου πνεύματος και πολιτισμού και ένας από τους ιδρυτές της Δυτικής φιλοσοφίας.

Αναρίθμητοι είναι οι μελετητές που έχουν ασχοληθεί με τον Σωκράτη, στους αιώνες που ακολούθησαν το θάνατό του.

Ήταν γιος του Σωφρονίσκου και της Φαιναρέτης από το δήμο της Αλωπεκής, της Αντιοχίδος φυλής. Παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία την Ξανθίππη, για την οποία πολλά άσχημα έχουν γραφεί -και όχι αδίκως- για παράδειγμα κατά τον Αντισθένη ήταν η χειρότερη γυναίκα που υπήρξε και θα υπάρξει, με τον Σωκράτη να απαντά ότι εάν καταφέρει να συνυπάρξει μαζί της τότε θα μπορέσει να συνυπάρξει με όλους τους ανθρώπους.

Απέφευγε την εμπλοκή στην πολιτική και προτιμούσε να κάνει τη δική του ανεξάρτητη πορεία. Μόνη εξαίρεση, όταν η πατρίδα τον καλούσε. Έτσι έλαβε μέρος σε τρεις εκστρατείες στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, στην πολιορκία της Ποτίδαιας, στο Δήλιο της Βοιωτίας το 424π.Χ. Το 422 π. Χ. στη μάχη της Αμφίπολης έσωσε τη ζωή του Αλκιβιάδη και έδειξε απίστευτη αντοχή στις κακουχίες, όπως περιγράφει ο ίδιος ο Αλκιβιάδης στο πλατωνικό Συμπόσιο.

Αρνήθηκε να υποκύψει στην απαίτηση να φέρει σε ψηφοφορία στην Εκκλησία του Δήμου μία παράνομη πρόταση - να δικαστούν ομαδικά και όχι ο καθένας ξεχωριστά, όπως όριζε ο νόμος οι στρατηγοί που είχαν κατηγορηθεί ότι δεν περισυνέλεξαν τους ναυαγούς κατά τη ναυμαχία στις Αργινούσες, κάτι απαράδεκτο νομικά στην αθηναϊκή δημοκρατία. Το 404 π.Χ. με την ίδια τόλμη εναντιώθηκε στους Τριάκοντα τυράννους, όταν αρνήθηκε να συλλάβει έναν δημοκρατικό πολίτη, τον Λέοντα τον Σαλαμίνιο.




Ζακ-Λουί Νταβίντ, Ο Θάνατος του Σωκράτη, 1787, λάδι σε καμβά, διαστάσεις : 129,5 x 196,2 cm.

Ότι και να γράψεις για τον Σωκράτη είναι λίγο, ο μεγαλύτερος φιλόσοφος όλων των εποχών. Και όμως ο άνθρωπος αυτός που πολέμησε για την πατρίδα του, εναντιώθηκε στους τυράννους που είχαν τοποθετήσει οι Σπαρτιάτες, που δεν πήρε μέρος στα πολιτικά. Η δημοκρατία της Αθήνας τον καταδίκασε σε θάνατο γιατί, σύμφωνα με τις κατηγορίες, εισήγαγε "καινά δαιμόνια" (νέες θεότητες) στη λατρεία ενώ παράλληλα διέφθειρε τους νέους. Ο Σωκράτης αρνήθηκε να φύγει από την φυλακή και, ως νομοταγής πολίτης και αληθινός φιλόσοφος, περίμενε τον θάνατο ειρηνικά και γαλήνια, και ήπιε το κώνειο, όπως πρόσταζε ο νόμος.

Μεταξύ 11 και 18 Μαρτίου του 399 π.Χ., στο δικαστήριο της Ηλι­αίας αρχίζει και τελειώνει μέσα στην ίδια μέρα η δίκη του εβδομη-ντάχρονου Σωκράτη «Σωφρονίσκου, Αλωπεκήθεν» .

Συγκεκριμένα, η κατηγορία είχε ως εξής:

«ἀδικεῖ Σωκράτης, οὓς μὲν ἡ πόλις νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων, ἕτερα δὲ δαιμόνια καινὰ εἰσηγούμενος· ἀδικεῖ δὲ καὶ τοὺς νέους διαφθείρων. Τίμημα θάνατος.»

οι κατήγοροι του Σωκράτη οι δημοκράτες των Αθηνών και το κατηγορητήριο το παρουσίασε ο Μέλητος «νέος και αγνώς», «τετανόθριξ και ου πάνυ ευγένειος, επίγρυπος» – όπως τον περιγράφει ο Πλάτων στον Ενθύφρονα -, που είχε καταθέσει την γραφήν ασεβείας και πρώτος πήρε τον όρκο, ο Ανυτος και ο Λΰκων, που προσήλθαν ως συνήγοροι του.

Την επομένη της θανάτωσης του Σωκράτη, ο Ισοκράτης, «φίλος και μαθητής του», βγήκε πολύ πρωί στην αγορά μαυροντυμένος: «ελυπήθη ου μετρίως», λέγεται, «επί τω Σωκράτει ακηκοόματι και μελανονεκυείμων τη υστεραία προήλθε».

Οι Αθηναίοι «ευθύς» έκλεισαν τις παλαίστρες και τα γυμναστήρια· εισήγαγαν σε δίκη και καταδίκασαν τον Μέλητο σε θάνατο– τίμησαν τον Σωκράτη αφιερώνοντας στο Πομπείον χάλκινη προτομή του, έρ­γο του Λυσίππου (Διογένης Λαέρτιος Βίοι, II 43,3)· τον Ανυτο, για την τύχη του οποίου και του γιου του κάνει λόγο ο Ξενοφών στην Απολογία του, επιδημήσαντα «αυθημερόν εξεκήρυξαν Ηρακλειώται» (Θεμίστιος, Επιτάφιος, 239 c 3).

[Λαχουρένιος]

Παλι καλα που οι χουντες προωθησαν το πνευμα

Μεταξάς: Όταν καίγονταν τα βιβλία

Η φασιστικών αποχρώσεων δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά (1936-1941) δεν διακρίθηκε για την ιδιαίτερη αγάπη της προς όσα βιβλία θεωρούνταν αντίθετα προς τις αρχές του κράτους. Ακολουθώντας το γερμανικό παράδειγμα, ο Μεταξάς διέταξε τη δημόσια καύση των σχετικών «αντεθνικών» βιβλίων. Μεταξύ των βιβλίων που απαγορεύτηκαν εκείνη την περίοδο:

- Η «Ζωή εν Τάφω» του Στρατή Μυριβήλη, πιθανώς επειδή ήταν αντιπολεμικό βιβλίο

- Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, έργο που κατεξοχήν στρέφεται κατά της εξουσίας (γενικότερα, όπως θα φανεί παρακάτω, η αρχαία γραμματεία βρέθηκε στο στόχαστρο του καθεστώτος)

- Έργα του Πλάτωνα, του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα. Υπήρξε ρητή διαταγή να μη διδαχθεί ο «Επιτάφιος» του Περικλή στα σχολεία, για να μην τον εκλάβουν οι μαθητές ως έμμεση αποδοκιμασία των μηχανισμών του κράτους

- Για προφανείς λόγους, το συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ, καθώς και άλλα βιβλία με μαρξιστικό περιεχόμενο

- Η «Καταγωγή των Ειδών» του Δαρβίνου, έργο που απαγορεύτηκε κατά περιόδους ανά τον κόσμο και συνάντησε αντιδράσεις από την Εκκλησία, συντηρητικούς φορείς κλπ., λόγω της θεωρίας του Δαρβίνου περί συγγένειας του ανθρώπου με τον πίθηκο

- Έργα του Σίγκμουντ Φρόιντ (προφανώς οι ψυχοσεξουαλικές θεωρίες του κρίθηκαν ανήθικες), του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο (λόγω του κοινωνικού σχολιασμού των έργων του), του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του Ανατόλ Φρανς, του Χάινριχ Χάινε, των Μαξίμ Γκόρκι, Λέον Τολστόι και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (και μόνο η εθνικότητά τους ήταν αρκετή), του Γκαίτε και του Ιμάνουελ Καντ.

http://www.athensvoice.gr/culture/book/ ... okriton-22

[Λαχουρένιος]

Το Νοέμβρη του 1969, σταμάτησε η προληπτική λογοκρισία των βιβλίων με τη θέσπιση ενός καινούριου νόμου, που επέτρεπε στους ίδιους τους συγγραφείς και τους εκδότες να λογοκρίνουν ή να απαγορεύουν μόνοι τους τη δουλειά τους. Κάθε καινούριο βιβλίο που εκδιδόταν υποχρεούταν επίσης να έχει έναν τίτλο που να αντιστοιχεί με ακρίβεια στα περιεχόμενά του: οι μεταφορικοί ή κρυπτικοί τίτλοι κρίθηκαν επικίνδυνοι. Στο μεταξύ, συντάχθηκε μία λίστα με περίπου 760 βιβλία από περίπου 200 συγγραφείς που κρίθηκαν απαγορευμένα. Μεταξύ αυτών, βιβλία του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, των υπαρξιστών Ζαν Πολ Σαρτρ και Σιμόν ντε Μποβουάρ, του Τολστόι, του Σέξπιρ, όλες οι αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες (για παράδειγμα, η «Λυσιστράτη») και ακόμα και τα απομνημονεύματα ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης! «Επικίνδυνα» για το καθεστώς βιβλιοπωλεία υποχρεώθηκαν να κλείσουν.

[pluton]

Ο Αλκιβιάδης είναι ένα άτομο ΚΑΘΑΡΟ ΠΡΟΙΟΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, άξιος για κρεμάλα που όμως ο Αθηναϊκός όχλος τον εμπιστεύτηκε μετά τις προδοσίες του .... πόσο συχνά το βλέπουμε αυτό στις δημοκρατίες



O Αλκιβιάδης Κλεινίου Αθηναίος (450 π.Χ. - 404 π.Χ.) ήταν εξέχων Αθηναίος πολιτικός, ρήτορας και στρατηγός. Ήταν το τελευταίο γνωστό μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας των Αλκμεωνίδων.

Ο Αλκιβιάδης συμμετείχε στη μάχη της Ποτίδαιας το 432 π.Χ, και ξανά στη μάχη του Δηλίου το 424 π.Χ.

Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Αλκιβιάδης άλλαξε τις πολιτικές του συμμαχίες αρκετές φορές. Στην πατρική του Αθήνα, στις αρχές της δεκαετίας του 410 π.Χ, υιοθέτησε μια επιθετική ξένη πολιτική, και ήταν εξέχων υποστηρικτής της εκστρατείας στη Σικελία, αλλά έφυγε στη Σπάρτη, όταν οι πολιτικοί του εχθροί υπέβαλαν μήνυση για ιεροσυλία.

Στα χρόνια που υπηρέτησε τη Σπάρτη, ο Αλκιβιάδης έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην καταστροφή της Αθήνας - η κατάληψη της Δεκέλειας και οι εξεγέρσεις αρκετών κριτικών αθηναϊκών θεμάτων διεξήχθησαν είτε λόγω της γνώμης του είτε υπό τη διοίκηση του. Ο Αλκιβιάδης παντρεύτηκε την Ιππαρέτη, την κόρη του Ιππόνικου, ενός πλούσιου Αθηναίου. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, η Ιππαρέτη αγαπούσε τον άνδρα της, αλλά προσπάθησε να τον χωρίσει επειδή συναναστρεφόταν με εταίρες.

Στη Σπάρτη, υπηρέτησε ως στρατηγικός σύμβουλος, προτείνοντας ή επιβλέποντας μεγάλες εκστρατείες κατά της Αθήνας.

Και στη Σπάρτη, ωστόσο, ο Αλκιβιάδης απέκτησε ισχυρούς εχθρούς και αποστάτησε στην Περσία. Εκεί υπηρέτησε ως σύμβουλος του σατράπη Τισσαφέρνη, μέχρι να του ζητήσουν οι Αθηναίοι να επιστρέψει.


Ο Αλκιβιάδης φαίνεται να κατάλαβε ότι η «ριζοσπαστική δημοκρατία» δεν θα συμφωνούσε ποτέ με την ανάκληση του στην Αθήνα. Ως εκ τούτου, αντάλασσε μηνύματα με τους Αθηναίους διοικητές στη Σάμο και πρότεινε ότι αν μπορούσαν να εγκαθιδρύσουν μια ολιγαρχία φιλική σε αυτόν, θα μπορούσε να επιστρέψει στην Αθήνα και να φέρει μαζί του περσικά νομίσματα και πιθανώς και ένα περσικό στόλο από 147 τριήρεις. Ο Αλκιβιάδης προσπάθησε να κερδίσει τους στρατιωτικούς με τη μεγαλύτερη επιρροή, και τα κατάφερε προτείνοντας τους ένα τριπλό σχέδιο: το αθηναϊκό σύνταγμα έπρεπε να αλλάξει, η ανάκληση του Αλκιβιάδη έπρεπε να ψηφιστεί, και ο Αλκιβιάδης έπρεπε να πείσει τον Τισσαφέρνη και τον Βασιλιά της Περσίας να λάβουν το μέρος της Αθήνας. Οι περισσότεροι διοικητές του αθηναϊκού στόλου δέχθηκαν αυτό το σχέδιο και καλωσόρισαν την προοπτική ενός στενότερου συντάγματος, το οποίο θα τους επέτρεπε να έχουν μεγαλύτερο μερίδιο στον καθορισμό της πολιτικής. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, μόνο ένας Αθηναίος Στρατηγός στη Σάμο, ο Φρύνιχος, ήταν αντίθετος με το σχέδιο και ισχυρίστηκε ότι ο Αλκιβιάδης νοιαζόταν όχι για την προτεινόμενη ολιγαρχία αλλά για την παραδοσιακή δημοκρατία. Η συμμετοχή σε αυτή την πλοκή ενός άλλου Στρατηγού, του Θρασύβουλου, παραμένει χωρίς σαφήνεια.

Τότε, υπηρέτησε ως Αθηναίος Στρατηγός για αρκετά χρόνια. Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε μια σειρά αθηναϊκών νικών που ανάγκασαν τη Σπάρτη να ζητήσει ειρήνη. Αλλά οι εχθροί του κατάφεραν να τον εξορίσουν για δεύτερη φορά.

Το κόμμα μας ήταν ότι όλοι οι πολίτες, το θρήσκευμα μας πρέπει να μας βοηθά να διατηρούμε τη μορφή της κυβέρνησης, υπό την οποία η πόλη θα απολαμβάνει το μέγιστο δυνατό μεγαλείο και ελευθερία, και στην οποία βρέθηκαν υπάρχοντα. Όσο για τη δημοκρατία, οι άνδρες με αίσθηση μεταξύ μας ξέρουν τι ήταν, και εγώ ίσως όπως ο καθένας, και είχα τους περισσότερους λόγους για να παραπονιέμαι για αυτό - αλλά εκεί δεν υπάρχει κάτι καινούργιο να ειπωθεί ενός παραλογισμού ευρεσιτεχνίας - εν τω μεταξύ δεν νομίζω ότι είναι ασφαλές να την τροποποιήσουμε υπό την πίεση της εχθρότητας σας.

Ομιλία του Αλκιβιάδη στους Σπαρτιάτες όπως αναφέρεται από τον Θουκυδίδη, (VI, 89])d[›]; Θουκυδίδης αποποιείται η λεκτική ακρίβεια

Πολλά γεγονότα για τον θάνατο του Αλκιβιάδη παραμένουν ασαφή, καθώς υπάρχουν συγκρουόμενες αναφορές. Σύμφωνα με την παλαιότερη από αυτές, υπεύθυνοι για τον θάνατο του Αλκιβιάδη ήταν οι Σπαρτιάτες, και πιο συγκεκριμένα ο Λύσανδρος. Αν και πολλά από την περιγραφή του δεν επιβεβαιώνονται ανεξάρτητα, η θεωρία του Πλούταρχου είναι ως εξής: ο Λύσανδρος έστειλε ένα απεσταλμένο στον Φαρνάβαζο, ο οποίος με τη σειρά του, έστειλε τον αδερφό του στη Φρυγία, όπου ζούσε ο Αλκιβιάδης μαζί με την ερωμένη του, Τιμάνδρα. Το 404 π.Χ, καθώς ήταν έτοιμος να ξεκινήσει για τα περσικά ανάκτορα, το σπίτι του περικυκλώθηκε και πυρπολήθηκε. Βλέποντας ότι δεν υπήρχε ελπίδα να σωθεί, ο Αλκιβιάδης επιτέθηκε στους δολοφόνους, και κατάφερε να σκοτώσει έναν από αυτούς. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, το μέρος θανάτου του Αλκιβιάδη ήταν το Έλαφος, ένα βουνό στη Φρυγία

[Λαχουρένιος]

Ο Αλκιβιάδης είναι ένα άτομο ΚΑΘΑΡΟ ΠΡΟΙΟΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Και οι κατηγορουμενοι της Νοβαρτις προιον της ελληνικης δημοκρατιας ειναι

Ο πρώην πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος κατηγορείται ότι έλαβε το ποσό των 100.000 ευρώ από τη Novartis.

Για τον Αβραμόπουλο αναφέρεται στη δικογραφία για μίζες περί τα 40 εκατ. ευρώ με στόχο να επηρεάσει τον Καραμανλή. Αναφέρουν ως αποδέκτη και τον στενό συνεργάτη του πρώην υπουργού και επιτρόπου της ΕΕ κ Καλογερόπουλο.

Για τον Λοβέρδο ότι πήρε χρήματα σε βαλιτσάκι και ότι έκανε ξέπλυμα χρήματος μέσω μία εταιρίας κομπιούτερ

Για τον Άδωνι Γεωργιάδη ότι πήρε στο χέρι 2 εκατ. ευρώ και μέσω μίας συνεργάτιδάς του ποσά 50 και 70 χιλιάδων

Για τον Σαμαρά ότι του πήγαν χρήματα σε δεσμίδες μέσα σε ένα κίτρινο-μωβ βαλιτσάκι με ρόδες που πήγε στο Μαξίμου.

Για τον Σαλμά ότι του έβαλαν δεσμίδες 120.000 ευρώ στο σακάκι.

http://www.eviazoom.gr/2018/02/novartis ... lakes.html

[pluton]

Ο αισυμνήτης ήταν η δυνατότητα που είχε η πολιτεία για να αντιμετωπίσει την διαφθορά, τις δυσκολίες του κράτους που κινδύνευε από εξωτερικούς εχθρούς κι από εσωτερικές πολιτικές έριδες και κοινωνικές ταραχές, όταν στην κοινωνία ορθώνονταν ανυπέρβλητα οικονομικά αδιέξοδα και δοκιμάζονταν ο τόπος από πολιτική διχοστασία κι αστάθεια και κοινωνικές συγκρούσεις, όταν η αναρχία και οι αντιξοότητες δημιουργούσαν μείζον πρόβλημα στις αντοχές της κοινωνίας και της δημοκρατίας, τότε κάποιοι πατριώτες, ο Δήμος, οι ταγοί της πόλης, η εθνική αντιπροσωπεία του τόπου, ενεργώντας ως συνείδηση του έθνους και θέλοντας να προστατεύσουν τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου, με αίσθημα εθνικής ευθύνης αποφάσιζαν να επαναφέρουν την χώρα στην ομαλότητα.

Όταν ο πολιτικός κόσμος, στα μάτια των πολιτών, φαντάζει αναξιόπιστος και η εξαχρείωση του δημόσιου τομέα πνίγει θανάσιμα την ανάπτυξη. Τότε οι πρόγονοί μας επέλεγαν το πρόσωπο του «Αισυμνήτη». Ο αισυμνήτης είναι ο μετριοπαθής μεταρρυθμιστής, αποστολή του δεν είναι η εκ βάθρου ανατροπή του προηγούμενου καθεστώτος.


Ο αισυμνήτης ήταν, στην Ελλάδα της αρχαϊκής εποχής, άρχοντας με απόλυτες εξουσίες, τον οποίο εξέλεγε ο λαός. Ο ηγέτης που θα αναλάμβανε τέτοιες ευθύνες έπρεπε να είχε πολλαπλές ικανότητες και απόλυτη κοινωνική αποδοχή και καταξίωση.

Ο Αριστοτέλης αναφέρει στα «Πολιτικά» (1285a, 29-30):


Δύο μὲν οὖν εἴδη ταῦτα μοναρχίας, ἕτερον δ᾽ ὅπερ ἦν ἐν τοῖς ἀρχαίοις Ἕλλησιν, οὓς καλοῦσιν αἰσυμνήτας. ἔστι δὲ τοῦθ᾽ ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν αἱρετὴ τυραννίς, διαφέρουσα δὲ τῆς βαρβαρικῆς οὐ τῷ μὴ κατὰ νόμον ἀλλὰ τῷ μὴ πάτριος εἶναι μόνον. ἦρχον δ᾽ οἱ μὲν διὰ βίου τὴν ἀρχὴν ταύτην, οἱ δὲ μέχρι τινῶν ὡρισμένων χρόνων ἢ πράξεων, οἷον εἵλοντό ποτε Μυτιληναῖοι Πιττακὸν πρὸς τοὺς φυγάδας ὧν προειστήκεσαν Ἀντιμενίδης καὶ Ἀλκαῖος ὁ ποιητής.

Στην ομηρική Ιλιάδα τη συγκεκριμένη ιδιότητα έχουν νέοι αριστοκρατικής καταγωγής με δικαστικές αρμοδιότητες. Συναντάμε τον όρο και στην Οδύσσεια, ως αιρετούς αξιωματούχους, αποστολή των οποίων είναι η διοργάνωση και η εκτέλεση διαφόρων τελετών είτε αγώνων.:


αἰσυμνῆται δὲ κριτοὶ ἐννέα πάντες ἀνέσταν


δήμιοι, οἳ κατ᾽ ἀγῶνας ἐὺ πρήσσεσκον ἕκαστα,

λείηναν δὲ χορόν, καλὸν δ᾽ εὔρυναν ἀγῶνα.

Σημειωτέον ότι και οι δύο αυτοί φορείς εξουσίας εμφανίστηκαν σε μια περίοδο, όπου υπήρχαν κοινωνικές εντάσεις μεταξύ μεγάλων γαιοκτημόνων και μικροκαλλιεργητών, ενώ η άνθιση της βιοτεχνίας, του εμπορίου και της ναυτιλίας αλλά και η επικράτηση των συναλλαγών πλέον με χρήμα αμφισβήτησαν τις έως τότε επικρατούσες ισορροπίες.

Στους αισυμνήτες αναφέρονται ο Αριστοτέλης, ο Θεόφραστος, ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασεύς, ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος, ο Ησύχιος, ο Όμηρος, ο Πλούταρχος3, ο Παυσανίας και άλλοι. Ο Αριστοτέλης, όπως κι ο Θεόφραστος, θεωρούν την ασυμνητεία ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ βασιλείας και τυραννίας. Την Πιττακός ονομάζουν «αιρετή τυραννίδα».

Από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας αισυμνήτες αναγορεύτηκαν ο Πιττακός ο Μυτιληναίος (640-570 π.Χ.), ο σοφός νομοθέτης Σόλων ο Αθηναίος (635-559 π.Χ.) , ποιητής και πολιτικός. Ο Βίας ο Πριηνεύς (6ος αιώνας), ο Περίανδρος ο Κορίνθιος (668-584 π.Χ.) ο οποίος τελικά παρέμεινε κι ως πραγματικός τύραννος για 44 χρόνια, αλλά κι άλλοι. Αναφέρουμε τυχαία τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο, τον Τυννώνδα στην Εύβοια, τον Επιγένη στη Μίλητο, τον Χαιρήμωνα στην Απολλωνία, το Φοιβία στη Σάμο και το Λυκούργο Λογοθέτη επίσης στη Σάμο, ο οποίος το 1821 αναδεικνύεται από τη βουλή και το δήμο της Σάμου ως αισυμνήτης της νήσου με υπερεξουσίες.

Περιορισμένες εξουσίες αισυμνήτη έδωσαν οι Λοκροί της Ιταλίας στον νομομαθή Ζάλευκο ο οποίος κατασκεύασε το νομοθετικό πλαίσιο της πόλης, όπως και στον Χάρωνδα στην Κατάνη της Σικελίας τον 7ο αιώνα π.Χ.

Ο Σόλωνας ο Αθηναίος (639-559 π.Χ.) κλήθηκε κι αυτός από την Εκκλησία του Δήμου το 594 να θεραπεύσει τις κακοδαιμονίες της Αθηναϊκής κοινωνίας, να εξαλείψει την κοινωνική αδικία, να σταματήσει τις φιλονικίες μεταξύ των τάξεων, να επέμβει ευεργετικά στις έριδες και διχοστασίες των πολιτικών και να δημιουργήσει νέους θεσμούς ώστε να επιτύχει την ειρήνευση της χώρας και την κατοχύρωση και στήριξη της δημοκρατίας. Έτσι, ο σοφός ο οποίος διακήρυττε ότι «η ισότητα δεν προκαλεί πόλεμο» αναδείχτηκε δημοκρατικά ένας πραγματικός κυβερνήτης καίτοι τύραννος των Αθηναίων και με την «σεισάχθεια» του (αποτίναξη των βαρών) λύτρωσε τους πολίτες από τους τοκογλύφους δανειστές τους κι έφερε την ισορροπία ανάμεσα σε φτωχούς και πλουσίους. Με τους θεσμούς του έπαψαν οι οφειλέτες των οποίων το χρέος τους υπερέβαινε το σύνολο των περιουσιακών τους στοιχείων να γίνονταν δούλοι στον πιστωτή τους. Οι σεισάχθιοι νόμοι ακύρωσαν αμέσως τα εκκρεμή χρέη, απελευθέρωσαν αναδρομικά όλους τους υποδουλωμένους οφειλέτες, επεστράφησαν τα δημευμένα περιουσιακά στοιχεία στους δικαιούχους τους κι απαγορεύτηκε η χρήση της προσωπικής ελευθερίας ως εγγυητήριο σε όλα τα μελλοντικά χρέη. Μπήκαν, έτσι, όρια στην κτήση περιουσίας για τους έχοντες οικονομική ευχέρεια. Εισήγαγε την συλλογική άσκηση εξουσίας. Στην Εκκλησία του Δήμου, την οποία ίδρυσε, μπήκαν και κατώτερες τάξεις πολιτών, όπως και στην Ηλιαία των 6.000 δικαστών. Ίδρυσε τη Βουλή των Τετρακοσίων, καθόρισε τον αριθμό των Εννέα Αρχόντων οι οποίοι διοικούν πλέον την πόλη, έβαλε τις βάσεις στο ιδιωτικό και το ποινικό δίκαιο καθώς και άλλα νομοθετικά μέτρα με τα οποία κατοχύρωσε τη διαχρονική δημοκρατία στην Αθήνα.


Ένα είδος αισυμνητείας είναι και η ανάθεση στον ικανότερο των μυρίων, στον Ξενοφώντα, της ολοκλήρωσης μιας αποστολής ζωής δέκα χιλιάδων ανδρών οι οποίοι δημοκρατικά ανέθεσαν τις τύχες τους στα χέρια του. Και η επιτυχία ήταν το τελικό αποτέλεσμα. Υπήρξε ένα άτυπο κοινοβούλιο χιλιάδων ανδρών οι οποίοι συσκέπτονταν, αποφάσιζαν και ψήφιζαν. Ήταν και η πρώτη στρατιωτική ιστορία, η οποία προβλημάτισε και τον Μ. Αλέξανδρο, αλλά και τον Ναπολέοντα.

[pluton]

Ο Ξενοφών καταγόταν από το δήμο των Ερχειέων της Αττικής.

Ο πατέρας του Γρύλλος ήταν ευκατάστατος γαιοκτήμονας και ο Ξενοφών γνώρισε καλά την αγροτική ζωή και ασχολήθηκε πολύ με την ιππασία. Όπως όλοι οι εύποροι νέοι της εποχής του, πήρε καλή μόρφωση. Υπήρξε μαθητής του Σωκράτη.

Έτσι, όταν ο φίλος του Πρόξενος ο Βοιωτός, το 401 π.Χ., στρατολογούσε μισθοφόρους για την εκστρατεία του Κύρου εναντίον του αδελφούτου Αρταξέρξη Β', βασιλιά της Περσίας, με σκοπό την εκθρόνισή του, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και βρέθηκε στην Ασία, στο μισθοφορικό ελληνικό στράτευμα του Κύρου. Μετά το θάνατο του Κύρου, στη μάχη στα Κούναξα (401 π.Χ.), κοντά στον Ευφράτη ποταμό, και τη δολοφονία των Ελλήνων στρατηγών, ο Ξενοφών ανέλαβε ηγετικές πρωτοβουλίες και συνέβαλε στην επιστροφή των Ελλήνων μισθοφόρων από τα βάθη της Ασίας στην Τραπεζούντα και στο Βυζάντιο.


Ο ιστορικός νωρίς είχε εκδηλώσει την αγάπη του προς τη Σπάρτη (φιλολάκων ίστοριογράφος) και ακολούθησε τον Αγησίλαο στη Μ. Ασία, όταν αυτός το 396 π.Χ. ανέλαβε την αρχηγία των Λακεδαιμονίων. Μάλιστα το 394 π.Χ., στη μάχη της Κορώνειας, στη Βοιωτία, πήγε μαζί του εναντίον της Αθήνας. Οι Αθηναίοι για την πράξη του αυτή τον τιμώρησαν με εξορία, ενώ αντίθετα οι Σπαρτιάτες τον τίμησαν προσφέροντάς του «προξενία» (άδεια διαμονής στη Σπάρτη) και του δώρισαν μεγάλο αγρόκτημα στο Σκιλλούντα της Ηλείας, κοντά στην Ολυμπία, όπου εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του και έζησε είκοσι χρόνια ασχολούμενος με αγροτικά έργα και τη συγγραφή βιβλίων.

Μετά τη μάχη στα Λεύκτρα (371 π.Χ.), οι Ηλείοι κατέλαβαν το Σκιλλούντα και ο Ξενοφών εκδιώχθηκε και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Κόρινθο. Όταν έγινε προσέγγιση Αθήνας και Σπάρτης εναντίον των Θηβαίων, ανακλήθηκε η απόφαση για την εξορίατου και αποκαταστάθηκαν τα πολιτικά του δικαιώματα. Δεν είναι όμως βέβαιο αν και πότε επωφελήθηκε από την ευκαιρία αυτή, για να ξαναγυρίσει στην πατρίδα του. Ωστόσο, οι δυο γιοι του υπηρέτησαν στο αθηναϊκό ιππικό και ο ένας, ο Γρύλλος, σκοτώθηκε πολεμώντας γενναία στη μάχη της Μαντινείας (362 π.Χ.).

[pluton]

Η Αθηναϊκή δημοκρατία (δηλαδή όλες οι δημοκρατίες το κάνουν αυτό) εξοστράκισε τους άριστους.




487 π.Χ. − Ίππαρχος του Χάρμου, συγγενής του Πεισίστρατου

486 π.Χ. – Μεγακλής του Ιπποκράτη, ανιψιός του Κλεισθένη. Ο Μεγακλής εξοστρακίστηκε δύο φορές σύμφωνα με τον Λυσία.

485 π.Χ. — Καλλίξενος, ανιψιός του Κλεισθένη και αρχηγός των Αλκμαιωνιδών εκείνο το διάστημα (οι πληροφορίες για τον Καλλίξενο είναι αβέβαιες).

484 π.Χ. — Ξάνθιππος του Αρίφρονα, πατέρας του Περικλή

482 π.Χ. — Αριστείδης του Λυσιμάχου.

471 π.Χ. — Θεμιστοκλής του Νεοκλέους (το 471 π.Χ. ή νωρίτερα)

461 π.Χ. — Κίμων του Μιλτιάδη

460 π.Χ. — Αλκιβιάδης του Κλεινία, παππούς του Αλκιβιάδη του Πελοποννησιακού Πολέμου.

457 π.Χ. — Μένων του Μενεκλίδη (αβέβαιο)

442 π.Χ. — Θουκυδίδης του Μιλησία (δεν πρόκειται για τον ιστορικό Θουκυδίδη)

Δεκαετία του 440 π.Χ. — Καλλίας του Διδύμου (αβέβαιο)

Δεκαετία του 440 π.Χ. — Δάμων του Δαμονίδη (αβέβαιο)

416 π.Χ. — Υπέρβολος του Αντιφάνη

[pluton]

Η Αθηναϊκή δημοκρατία (όπως και όλες οι δημοκρατίες) εξόντωσε τους άριστους ιδού ένας κατάλογος προσωπικοτήτων που πολεμήθηκαν από τον όχλο και τους δημογωγούς, οι περισσότεροι από αυτούς πήγαν σε πόλεις με τυράννους, αριστοκρατία, βασιλεία και στρατοκρατικό καθεστώς.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ θάνατος
ΞΕΝΟΦΩΝ εξορία
ΦΩΚΙΩΝ θάνατος
ΑΛΚΑΙΟΣ εξορία
ΑΝΤΙΦΩΝ θάνατος
ΣΑΠΦΩ εξορία
ΚΑΛΛΙΜΕΔΩΝ καταδίκη σε θάνατο
ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ εξορία
ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ θάνατος
ΘΕΟΓΝΙΣ εξορία
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ θάνατος
ΚΙΜΩΝ εξορία
ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ θάνατος στη φυλακή
ΗΡΟΔΟΤΟΣ εξορία
ΑΝΑΞΑΝΔΡΙΔΗΣ θάνατος
ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ εξορία
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ εξορία, δολοφονία
ΦΕΙΔΙΑΣ θάνατος στη φυλακή
ΘΕΟΠΟΜΠΟΣ εξορία
ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ εξορία, αυτοκτονία
ΑΙΣΧΙΝΗΣ εξορία
ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ φυλακή, αυτοκτονία
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ αυτοεξορία
ΗΓΗΜΩΝ θάνατος
ΠΛΑΤΩΝ αυτοεξορία
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ καταδίκη σε θάνατο
ΑΝΔΟΚΙΔΗΣ εξορία
ΜΕΝΕΔΗΜΟΣ εξορία, αυτοκτονία
ΔΗΜΟΧΑΡΗΣ εξορία
ΦΙΛΟΛΑΟΣ αυτοεξορία
ΔΕΙΝΑΡΧΟΣ εξορία
ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ θάνατος ενώ εδραπεύτευε
ΑΙΣΧΥΛΟΣ αυτοεξορία
ΦΡΥΝΙΧΟΣ θάνατος
ΘΕΟΔΩΡΟΣ εξορία
ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ αυτοεξορία
ΙΠΠΑΡΧΟΣ θάνατος
ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ εξορία
ΚΡΙΤΙΑΣ θάνατος
ΣΤΙΛΠΩΝ εξορία
ΔΙΩΝ εξορία
ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ καθαίρεσις

Η Αθηναϊκή δημοκρατία ήταν ένα απάνθρωπο καθεστώς, που δολοφονούσε, φυλάκιζε κι' εξόριζε τους Αρίστους των Ελλήνων. Έσφαζε εφήβους, ομάδες και πληθυσμούς ολόκληρους. Πωλούσε δούλους γυναίκες και παιδιά. Παρεβίαζε ιερά για να σκοτώση. Θανάτωνε με βασανιστήρια. Άλλαζε με τη βία πολιτεύματα. Έδιωχνε λαούς από την πατρίδα τους. Επαινούσε δολοφόνους, καθιέρωσε την οικογενειακή ευθύνη. Κατεδίκαζε σε θάνατο με κώνειο ή δι' ασιτίας. Έκτιζε ανθρώπους ζωντανούς! Έκαιγε βιβλία. Τιμωρούσε και νεκρούς ακόμη..