O ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ Κ ΓΑΡΕΦΗ

[Ραν ταν πλαν]

ξαναψάξτο. δεν πέθανε στην καλύβα αλλά στη γραδέσνιτσα του μοριχόβου, περιοχή εξ ολοκλήρου σλαβόφωνη, γιατί άργησε ο γιατρός που ζήτησε το προξενείο θεσσαλονίκης από το προξενείο μοναστηρίου.
το όνομα του γιατρού ήταν κώστας μιχαήλ ή μόναχος.

θάφτηκε στο χωριό Γραδέσνιτσα

μην επιμένεις. πέθανε στη γραδεσνιτσα οχτώ ώρες ποδαρόδρομο από το καλύβι και άλλες οχτώ από τη μπίτολα δλδ το μοναστήρι. υπάρχει το τηλεγραφημα του προξενείου θεσσαλονίκης και η μαρτυρία του γιατρού ότι οι σύντροφοι του του είπαν ότι πέθανε λίγο πριν φτάσει. όχι ότι έχει καμιά σημασία αλλά αφού έγραψες το χρονικό θανάτου του αλβανού μακεδονομάχου ας είναι σωστό σε ό,τι αφορά τον τόπο θανάτου του.

[Γύπας]

Ναι αλλά εσύ δεν είπες ένα "αιωνία του η μνήμη".

[pluton]

Ρεκ--μας να το δεχτώ, βάλε όμως τα στοιχεία, εκεί που το διάβασα εγώ δεν το αναφέρει.

Κατά τα χαράματα το Σώμα του οπλαρχηγού τράβηξε για τα ψηλώματα, πριν φτάσει στον τόπο της μάχης το τούρκικος στρατός. Ο Γαρέφης, βαριά τραυματισμένος και με φοβερούς πόνους πάνω σε ένα πρόχειρο φορείο με κλαδιά, πάνω στο οποίο και τον μετέφεραν οι ψυχογιοί του Νάσιος και Γρηγόρης και οι Αριστ. Μπασδέκης και Χρ. Μπιρτζίνος. Έτσι ο πληγωμένος καπετάνιος μεταφέρθηκε στην περιοχή της Πουλτσίστας, όπου βρισκόταν το τσελιγγάτο του Γ. Γιαννακούλα, κι εκεί, στις στερνές επιθανάτιες ώρες του, φιλοξενήθηκε γι’ ασφάλεια και με μεγάλη μυστικότητα, στο φτωχοκάλυβο του Παναγιώτη Παλάσκα.




Ειδοποίησαν οι μακεδονομάχοι να ‘ρθει γιατρός εμπιστοσύνης απ’ τα Βιτώλια (Μοναστήρι), η πληγή όμως του Γαρέφη ήταν τέτοια που δεν περίμενε γιατρό. Ο Γαρέφης έζησε δυο ολόκληρα μερόνυχτα και στις στερνές του στιγμές η φαμίλια του Παλάσκα κι οι Γιαννακουλαίοι των συμπαραστάθηκαν με συγκινητική αφοσίωση κι απαράμιλλη ανθρωπιά.




Προτομή του στο χωριό Τσαρνέσοβο μετονομάστηκε σε Γαρέφι.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ




Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ του Ι Καραβίτη

Κορομηλά Λάμπρου ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1906

Κοντογούρη Φίλιππου ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ 1906

Μακεδονικός αγών, Δημητρίου Γκαβανά, Θεσσαλονίκη 1971

Κώστας Γαρέφης, ο σταυραετός του Πηλίου, του Κώστα Λιάπη, εκδόσεις Πύλη (Αθήνα 1979)


Ο θάνατός του έγινε γνωστός στην πατρίδα του μόνο κατά τις 19 Αυγούστου 1906 προκαλώντας βαριά θλίψη. Ο Γαρέφης τιμήθηκε μετά θάνατον με αρκετούς αδριάντες τόσο στις Μηλιές όσο και στη Μακεδονία, αρκετοί δρόμοι φέρουν το όνομα του ενώ το χωριό Τσαρνέσοβο μετονομάστηκε σε Γαρέφι.

[Ραν ταν πλαν]

Ρεκ--μας να το δεχτώ, βάλε όμως τα στοιχεία, εκεί που το διάβασα εγώ δεν το αναφέρει.

κωνσταντίνος μόδης. ο μακεδονικός αγών και η νεώτερη μακεδονική ιστορία. στο βιογραφικό του γαρέφη σελ. 358.

[pluton]

Ρεκ--μας να το δεχτώ, βάλε όμως τα στοιχεία, εκεί που το διάβασα εγώ δεν το αναφέρει.

κωνσταντίνος μόδης. ο μακεδονικός αγών και η νεώτερη μακεδονική ιστορία. στο βιογραφικό του γαρέφη σελ. 358.

Δεν το αμφισβητώ βρε παιδί μου επειδή δεν έχω το βιβλίο γράψε τι ακριβώς λέει ο Μόδης, διότι εγώ κυρίως έχω διαβάσει τον Ι Καραβίτη


Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΩΝ. ΓΑΡΕΦΗΣ




Βαριά στενάζουν τα βουνά κι ο ήλιος σκοτεινιάζει,


το δόλιο το Μορίχοβο και πάλι ανταριάζει.


Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά, πέφτουν ντουφέκια αράδα,


Κώστας Γαρέφης πολεμάει, μ εξήντα παλικάρια.


« Έβγα βρε Λούκωφ άτιμε, Βουλγαρο-Καρατάσωφ,


μερόνυχτα περπάτησα, εδώθε για να φτάσω.


Μέσα στον ήλιο, στη βροχή, στο κρύο και στην πάχνη,


τρέχω βρε Λούκωφ άπιστε, να μετρηθούμε αντάμα.


Δεν έχεις γέρους άρρωστους, σήμερα δω να σφάξεις,


ούτε κορίτσια ντροπαλά, μήτε εκκλησιές να κάψεις,


παπάδες για να τυραννάς, αγνά αθώα βρέφη,


μον έχεις τώρα σου μπροστά, τον Κώστα το Γαρέφη.




Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΩΝ. ΓΑΡΕΦΗΣ




Τι να σας πω μωρέ παιδιά, τι να σας μολογήσω,


αυτός ο Τάκης Κεχαγιάς κι αυτός ο Γιώργος Μπρέλης,


πυκνά στέλνουν τα γράμματα, μέσα στο Προξενείο.


Ο Λούκωφ στο Μορίχοβο μαζί κι ο Καρατάσωφ,


πολλά κορίτσια πρόσβαλαν, νύφες και παντρεμένες,


πρόσβαλαν και μια παπαδιά, πο μεσ την Καρατζιόβα.


Κώστας Γαρέφης σαν τ άκουσε, πολύ του κακοφάνκε


και τα παιδιά του φώναξε και στα παιδιά του λέει:


« Πάρτε και ζώστε τ άρματα κι αρπάξτε τα ντουφέκια ».


Στο Βάλτο εξημέρωσε, στην Τσέγανη βραδιάζει


και παίρνει αράδα τα μπατζιά κι όλα τα βλαχομπάτζια


και φτάνει στο Τσερνέσοβο, στα βλάχικα καλύβια.


« Που σαι βρε Λούκωφ άπιστε, Βούλγαρε Καρατάσωφ,


τόσον καιρό σας κυνηγώ για να σας ανταμώσω,


να βάψω το μαχαίρι μου, στων τύραννων το γαίμα,


που τυραννούν τ αδέρφια μας και σφάζουν τα παιδιά μας.



Η ιδιαιτέρα του πατρίδα η Μαγνησία (Πήλιο) τον τίμησε με πολλούς τρόπους.

[Ραν ταν πλαν]

Ρεκ--μας να το δεχτώ, βάλε όμως τα στοιχεία, εκεί που το διάβασα εγώ δεν το αναφέρει.

γεώργιος μόδης. ο μακεδονικός αγών και η νεώτερη μακεδονική ιστορία. στο βιογραφικό του γαρέφη σελ. 358.

πλούτωνα γεώργιος μόδης και όχι όπως έγραψα αρχικά εκ παραδρομής κωνσταντίνος.

[pluton]

Τώρα ας δούμε ποια ήταν η συνέχεια για τους Σαρακατσαναίους αντιγράφω μερικά αποσπάσματα από την διήγηση μιας Σαρακατσάνας.




«…στου πεθερού μου το καλύβι σκοτώθηκε, νιόπαντρος ήταν ο πεθερός μου….»


Και αφού συνεχίζει την αφήγηση της μάχης όπως παραπάνω .





«…Η πεθερά μ’ λέει, τα στρώματα που είχα στρωμένα νύφη, ήταν όλο αίμα, τα πέταξα όλα, δεν έμεινε τίποτα, δεν είχα βελέντζα να σκεπάσω τα παιδιά μ’…».



«…Το πρωί ήρθαν οι Τούρκοι, πήραν τον αδελφό του πεθερού μου και τον έκλεισαν φυλακή. Όμως τον αξιωματικό που έκανε ανακρίσεις τον έδωσαν διακόσιες λίρες οι δικοί μας και άλλαξε τις καταθέσεις και τον έβγαλαν ύστερα. Και τον έδωσαν αυτόν το θείο λίγα στρέμματα χωράφια στην Αγχίαλο, ως μακεδονομάχο…».


Και καταλήγει:

«…Και σε λίγες μέρες οι Βούλγαροι πιάνουν του πεθερού μου τον θείο, τον μπάρμπα Νάσιο και τον βγάζουν την ψυχή με τη λόγχη. Και είχε επτά κορίτσια αυτός, αγόρι δεν είχε. Έψαξαν να τον βρούν και πάει και τον βρίσκει ένα σκυλί κι έκατσε και ουρλιόνταν. Τον βρήκαν μετά από δέκα πέντε μέρες. Οι δικοί μας από κει έφυγαν και πήγαν στης Αλβανίας τα βουνά. Οι Καραφυλλαίοι παλιά λέγονταν Γιαννακαίοι αλλά αναγκάστηκαν και άλλαξαν το όνομα. Έφυγαν από δω γιατί τους ζητούσαν οι Βούλγαροι.»


http://pluton22.blogspot.gr/2014/10/o.html

[Καπετάν Γαρέφης]

Ο καπετάν Γαρέφης γεννήθηκε στις μηλιές Πηλίου απο μάνα ντόπια και πατερα Σαρακατσάνικης καταγωγής. Η γιαγια του ηταν Σαρακατσανα απο το πήλιο και ο παππούς του απο την περιοχή του Σουλίου.

Θα πρέπει να διευκρινιστεί οτι τα 3/5 των κατοικων της περιοχής του Σουλίου ήταν Αρβανίτες, ενω τα υπολοιπα 2/5 ηταν Σαρακατσάνοι, Ηπειρώτες κτλ.

Ο καπετάν Γαρέφης τραυματίστηκε στα καλύβια του Τσελιγκα Γεώργιου Καραφυλλιά, στο όρος Πίνοβο της οροσειράς του Βόρα. Μεταφέρθηκε την επόμενη μέρα, μέσω του μικρού όρους «Ντοιντίτσα» της ίδιας οροσειράς, στο Όρος Καιμάκτσαλαν, στα καλύβια του Μπαλάσκα, που ήταν «σμίχτης» στο τσελιγκάτο του Γιαννακούλα. Δύο μέρες ψυχορραγούσε στα καλύβια του Μπαλάσκα. Την δευτερη μέρα (δηλαδή τρίτη μέρα απο την μάχη), ξεψύχησε.
Θαφτηκε στην Γραδέσνιτσα.
Τους Καραφυλλιάδες οι βούλγαροι τους κυνήγησαν και αναγκάστηκαν και άλλαξαν μέρος για κάποιο καιρο.

Είμαι απόγονος των Σουλτογιανναιων και όλα τα τσελιγγάτα που αναφέρονται (Καραφυλλιά, Γιαννακούλα-Μπαλάσκα, Σουλτογιάννη κτλ) ειναι συγγενείς μεταξύ τους