Αρχαιολογικά ευρήματα και Ιστορίες.

[Άρης Κλάρας]

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017
Στα ίχνη του «Αλέξανδρου Δορυφόρου»



Τον «Δορυφόρο Αλέξανδρο», ένα θρυλικό έργο του Λυσίππου, που μέχρι τώρα δεν γνωρίζαμε καν αν υπήρχε, είναι πιθανόν να ανακάλυψε η Ελληνίδα αρχαιολόγος Πέπη Λιμναίου-Παπακώστα στις ανασκαφές της στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Το άγαλμα είχε ανακαλυφθεί το 2009 στους κήπους του Σαλαλάτ και παρέπεμπε στιλιστικά σε Αλέξανδρο. Η χαμένη δεξιά παλάμη του αγάλματος βρέθηκε τώρα και...
κρατά τμήμα από δόρυ.

«Το στοιχείο αυτό επιβεβαιώνει ότι η Αλεξάνδρεια έχει στο μουσείο της ένα από τα πιο σημαντικά αγάλματα της σχολής του Λυσίππου των ελληνιστικών χρόνων» κατά την ανασκαφέα. Το μικρό χέρι έχει ήδη παραδοθεί στο μουσείο προκειμένου να συντηρηθεί και να προσαρμοστεί στο άγαλμα. Πρόκειται για μια μοναδική αποκάλυψη. Η ίδια περιέγραψε την εύρεση του γλυπτού σε χθεσινή της ομιλία στο Μουσείο Ακρόπολης, με θέμα «Μέγας Αλέξανδρος - οι ελληνικές ανασκαφές στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η σημασία τους για τον Ελληνισμό».

«Ηταν η 4η Μαΐου 2009, η τελευταία ημέρα της ανασκαφής και η ημέρα που είχα πάρει την απόφαση να σταματήσω πλέον την έρευνα στην Αλεξάνδρεια, όταν ξαφνικά, προς το τέλος της ημέρας, το χώμα στην παρειά της τομής, στα 8 μ. βάθος υποχώρησε και ένα μικρό άσπρο κομμάτι μαρμάρου εμφανίστηκε» είπε.

«Αυτή η στιγμή δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια, παρά μόνο με συναισθήματα... Σιγά σιγά βγάλαμε από τη γη της Αλεξάνδρειας στο φως ένα μοναδικό μαρμάρινο άγαλμα περίπου 0,80 μ., ένα σπουδαίο έργο τέχνης ελληνιστικής εποχής».

Οι όρθιες γυμνές μορφές ήταν ο πιο συνηθισμένος τύπος για βασιλικά αγάλματα των ελληνιστικών χρόνων. Το γεγονός πως το συγκεκριμένο «βρέθηκε και πιθανώς στεκόταν μέσα στο Βασιλικό Τετράγωνο δείχνει πως σίγουρα δεν μπορεί να έχει δημιουργηθεί από έναν απλό γλύπτη». Η Ελληνίδα αρχαιολόγος πιστεύει πλέον πως ίσως να είναι ο Αλέξανδρος Δορυφόρος!



Η χαμένη δεξιά παλάμη του αγάλματος της σχολής του Λυσίππου, που είχε ανακαλυφθεί το 2009 στους κήπους του Σαλαλάτ και παρέπεμπε στιλιστικά σε Αλέξανδρο, βρέθηκε τώρα κρατώντας τμήμα από δόρυ

Η κ. Λιμναίου-Παπακώστα ανασκάπτει στην Αλεξάνδρεια με το Ελληνικό Ινστιτούτο Ερευνας Αλεξανδρινού Πολιτισμού. Η νέα ανασκαφική περίοδος ξεκίνησε πριν από δέκα μέρες.
Τον Οκτώβριο θα γίνει γεωφυσική έρευνα σε όλο το πάρκο όπου διεξάγεται η ανασκαφή, από το Ιδρυμα Τεχνολογίας και Ερευνας του Πανεπιστημίου Κρήτης υπό τον Δρα Απόστολο Σαρρή. Επίσης, τον ερχόμενο μήνα θα γυριστεί ειδικό ντοκιμαντέρ για το National Geographic, που θα είναι και ο χορηγός της έρευνας.

Το σημαντικότερο σχέδιο όμως είναι μια μεγάλη έκθεση για την Αλεξάνδρεια στο Μουσείο της Ακρόπολης, μετά από συνεννοήσεις ανάμεσα στον Δημήτρη Παντερμαλή και τον υπουργό Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου. Θα λειτουργήσει το 2019 και θα μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη και στην Πέλλα.

Η κ. Παπακώστα στην ομιλία της ανέφερε πως οι κήποι του Σαλαλάτ, που ανασκάπτει εδώ και δέκα χρόνια με άδεια του αιγυπτιακού κράτους, «ήταν στην αρχαιότητα τμήμα του Βασιλικού Τετραγώνου, σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές και κυρίως τον Στράβωνα. Η περιοχή αυτή ήταν μεταξύ των Ανακτόρων των Πτολεμαίων στην παραλία και της Κανωπικής οδού».



Στις τελευταίες περιόδους έχει βρει μεγάλο δημόσιο κτίριο, το στρώμα θεμελίωσης του οποίου «χρονολογείται στην πρώιμη πτολεμαϊκή περίοδο, σύμφωνα με την κεραμική και την τεχνοτροπία των δόμων. Κάτω από τη θεμελίωση, σε βάθος 10,70 μ., φτάσαμε στο φυσικό έδαφος που αποτελείται από άμμο και ψαμμίτη. Αυτό σημαίνει ότι βρήκαμε το πρώτο στρώμα θεμελίωσης της αρχαίας Αλεξάνδρειας».

Αγγελική Κώττη / Το Έθνος της Κυριακής

[Άρης Κλάρας]

Το Ευπαλίνειο Όρυγμα της Σάμου είναι ένα αξεπέραστο θαύμα της μηχανικής.
Φτιάχτηκε τον 6ο π.Χ. αιώνα, είχε μήκος 1,03 χλμ. και ξεκινούσε από δύο αντίθετες πλευρές, που συναντήθηκαν χωρίς καμία απόκλιση.



Έχετε σταθεί ποτέ μπροστά σε κάποιο ανθρώπινο δημιούργημα και να αναρωτιέστε «πώς είναι δυνατόν να το έφτιαξαν τόσο τέλειο»; Και δεν μιλάμε για κάποιο σύγχρονο αλλά για κάποιο που δημιουργήθηκε αιώνες πριν.



Μια τέτοια περίπτωση είναι το Ευπαλίνειο Όρυγμα της Σάμου. Ένα αξεπέραστο θαύμα της μηχανικής και της τοπογραφίας το οποίο δημιουργήθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. και ακόμα και σήμερα προκαλεί τον θαυμασμό τόσο για το σχεδιασμό του όσο και για την αρτιότητα της εκτέλεσης του έργου.



Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως τον Ιούνιο του 2015, η Διεθνής Ένωση Σηράγγων (ITA – AITES) ανακήρυξε το Ευπαλίνειο Όρυγμα της Σάμου ως «Παγκόσμιο Σηραγγολογικό Τοπόσημο» (International Tunneling Landmark). Μιλάμε για ένα έργο που ήδη από το 1992 έχει περιληφθεί στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Η σύλληψη μιας ιδέας… ανεφάρμοστης.



Ας κάνουμε μια βουτιά μέσα στον χρόνο και ας μεταφερθούμε στον 6ο αιώνα π.Χ. (γύρω στα 550). Τότε που ο αρχιτέκτονας Ευπαλίνος από τα Μέγαρα ξεκίνησε την δημιουργία ενός «αμφίστομου ορύγματος» -όπως χαρακτηριστικά το αναφέρει ο Ηρόδοτος- το οποίο θα «έδινε» νερό, με ασφάλεια και υψηλές προδιαγραφές υγιεινής στην αρχαία πόλη της Σάμου, δηλαδή το σημερινό Πυθαγόρειο.

Αυτό βέβαια ήταν μια εξαιρετική ιδέα αλλά για τα δεδομένα της εποχής μάλλον… ανεφάρμοστη. Ο Ευπαλίνος, ωστόσο, είχε έτοιμο ένα σχέδιο που θα τον τοποθετούσε με χρυσά γράμματα ανάμεσα στους σπουδαίους της αρχαίας Ελλάδας.

Το έργο που οραματίστηκε ήταν τρομερά σύνθετο τεχνικά καθώς εκτός από αυτό κάθε αυτό το όρυγμα θα περιλάμβανε μια δεξαμενή, έναν προσαγωγό και έναν υπόγειο αστικό αγωγό. Η αφετηρία του θα βρισκόταν σε μια φυσική πηγή κοντά στη σημερινή περιοχή των Αγιάδων.



Την εντολή για την δημιουργία αυτού του έργου την είχε δώσει στον Ευπαλίνο, ο τύραννος της Σάμου, Πολυκράτης, ο οποίος ήθελε το υδραγωγείο να είναι υπόγειο για να μην είναι ορατό από τυχόν εισβολείς που θα έκοβαν την παροχή νερού στην πόλη σε περίπτωση πολιορκίας...

Με βάση θα μέσα τα οποία είχε στη διάθεση του ο Ευπαλίνος αυτό ήταν ένα έργο που δεν θα μπορούσε να γίνει. Ο σπουδαίος μηχανικός, ωστόσο, με απλά όργανα μέτρησης αλλά και πολύπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς, αποφάσισε την ταυτόχρονη διάνοιξη μιας σήραγγας και από τις δυο πλαγιές του βουνού!



«Αμφίστομον όρυγμα» το αναφέρει ο πολυταξιδεμένος Ηρόδοτος, που εντυπωσιάστηκε βλέποντάς το. «Ανέφερα πολλά δε για τους Σαμίους, γιατί έχουν κάνει τρία από τα μεγαλύτερα έργα από όλους τους Έλληνες. Σε όρος με ύψος εκατόν πενήντα οργιές, έφτιαξαν υπόγειο όρυγμα που το είχαν αρχίσει ταυτόχρονα από δυο πλευρές. Το μεν μήκος του ορύγματος είναι επτά στάδια, το δε ύψος και πλάτος είναι οκτώ πόδια το καθένα. Καθ' όλο το μήκος του δε, έχει ανοιχτεί ένα άλλο όρυγμα, σε βάθος είκοσι πήχεων, με πλάτος τριών ποδιών, μέσα από το οποίο το νερό διοχετεύεται μέσα από σωλήνες από μεγάλη πηγή μέχρι την πόλη. Ο αρχιτέκτονας δε του ορύγματος αυτού ήταν ο Ευπαλίνος, γιος του Ναυστρόφου από τα Μέγαρα», αναφέρει, σε ελεύθερη μετάφραση, ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός.

Η δημιουργία ενός θαύματος.
Με αυτά και με αυτά, δύο συνεργεία, λαξεύοντας με σφυριά και καλέμια τον βράχο, τον σκληρό ασβεστόλιθο, ξεκινούν το μακρύ «ταξίδι» στο τέλος του οποίου θα συναντιόντουσαν στη μέση της διαδρομής.

Πριν ξεκινήσει το σκάψιμο, ωστόσο, ο Ευπαλίνος δίνει εντολή να χαραχτεί η διαδρομή του ορύγματος στην επιφάνεια του εδάφους ώστε να μπορεί παρακολουθεί την πρόοδο του έργου. Όταν έγινε και αυτό, ξεκίνησε το άνοιγμα της σήραγγας που είχε διαστάσεις 1.80μ. ύψος και 1.80μ. πλάτος.



Πλάι σε αυτό που θα λέγαμε κεντρικό διάδρομο κατασκευάστηκε μια τάφρος, σε βάθος 70 πόντων, προκειμένου να περνάει το νερό, μέσα από κεραμικούς σωλήνες που τοποθετήθηκαν με σχολαστικότητα, αφού αυτοί θα υδροδοτούσαν την πόλη.

Η μικρότερη αυτή σήραγγα δεν φτιάχτηκε τυχαία. Η ύπαρξή της κρίθηκε αναγκαία καθώς όταν ολοκληρώθηκε το έργο, η πηγή στις Αγιάδες βρέθηκε σε χαμηλότερο επίπεδο από τη σήραγγα. Έτσι ο Ευπαλίνος έδωσε μια ελαφρά κλίση και εξασφάλισε την απρόσκοπτη ροή του νερού μέσα στη στοά προς το Πυθαγόρειο.

Όπως είναι απόλυτα φυσιολογικό κατά τη διάρκεια της κατασκευής του έργου ο Ευπαλίνος αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα- προκλήσεις. Μια από αυτές, πιθανότατα η σημαντικότερη, ήταν η αστάθεια των πετρωμάτων σε κάποια σημεία της σήραγγας και η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα οι δυο πλευρές να μην συναντηθούν ποτέ. Ο σπουδαίους μηχανικός, όμως, είχε προνοήσει για ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχε πάρει τα… μέτρα του!



Υπολόγισε και έδωσε κλίση στη διαδρομή του ενός κλάδου με τέτοιο τρόπο που θα ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα συναντούσε κάποια στιγμή τον άλλο κλάδο. Ο νότιος κλάδος πήρε κλίση 17 μοιρών προς τα δεξιά και στη συνέχεια έστριψε αριστερά κατά 21 μοίρες και συνάντησε τον βόρειο κλάδο, σχεδόν χωρίς καμία απόκλιση.

Η τριγωνική διάνοιξη της βόρειας σήραγγας έχει και αυτή το σκοπό της. Ο Ευπαλίνος δεν το έκανε για… ομορφιά και χάρη αλλά προκειμένου να μηδενίσει τις πιθανότητες να σημειωθεί κάποια υποχώρηση του εδάφους από το νερό και επιπλέον, να υπάρχει βάθος ώστε να κατασκευαστεί η επένδυση της στοάς.

Παρακολουθείστε το εκπληκτικό βίντεο που περιγράφει την κατασκευή του Ευπαλίνειου Ορύγματος και επιμελήθηκε ο ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ, Θεοδόσης Τάσιος.

https://www.youtube.com/watch?v=AJTwxCaOODM
http://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/ ... michanikis

[Άρης Κλάρας]

Τα απίστευτα μάτια του Ηνίοχου.



Τα μάτια του Ηνίοχου μαγνητίζουν», αποφαίνονται κάποιοι από τους μελετητές του μοναδικού ορειχάλκινου αγάλματος.

Το περίοπτο άγαλμα, με το μοναδικό βλέμμα έχει μια δική του, αποκλειστική, αίθουσα στο Μουσείο των Δελφών. Δεν αρκεί μια περαστική ματιά για να το δεις. Πρέπει να σταθείς, κοιτάζοντάς το προσεκτικά απ’ όλες τις πλευρές, θαυμάζοντας ένα πλήθος από λεπτομέρειες στο σώμα και στον περίτεχνο, χάλκινο χιτώνα του.

Τα μάτια του Ηνίοχου μοιάζουν ζωντανά. Ίσως, κανένα άλλο άγαλμα δεν δίνει αυτή τη μοναδική αίσθηση.



Λένε ότι στο πρόσωπό του έχει αιχμαλωτιστεί η στιγμή αμέσως μετά τη νίκη και η ικανοποίηση του νικητή, χωρίς να έχει σβήσει ακόμη από την έκφραση του προσώπου η ένταση, αλλά και η αυτοσυγκέντρωση που απαιτούσε ο αγώνας, με το τέθριππο.

Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα γλυπτά της αρχαίας ελληνικής τέχνης της πρώιμης κλασικής εποχής. Η δημιουργία του χρονικά τοποθετείται αμέσως μετά τους Περσικούς πολέμους, ενώ ως δημιουργός του έχει προταθεί ο Πυθαγόρας από το Ρήγιο ή, κατ’ άλλους, ο Κάλαμις ή ο Κριτίας.



Το άγαλμα έχει ύψος 1.80μ. και είναι μέρος ενός συνόλου γλυπτών που αφιερώθηκαν στον Απόλλωνα από τον Πολύζαλο, που ήταν τύραννος της Γέλας, στη Σικελία και έχει υμνήσει τις νίκες του ο Πίνδαρος.

Για τους βολβούς των ματιών χρησιμοποιήθηκε λευκό σμάλτο, ώστε να υπάρχει μια τέλεια απόδοση που προσεγγίζει απόλυτα ένα φυσικό ανθρώπινο μάτι. Για την ίριδά τους χρησιμοποιήθηκε καστανή ημιπολύτιμη πέτρα, ενώ οι κόρες των ματιών είναι κατάμαυρες. Οι βλεφαρίδες αποδόθηκαν με μικρά χάλκινα σύρματα, ενώ λεπτά φύλλα κοκκινωπού χαλκού ζωντανεύουν τα σαρκώδη χείλη του.

Τα μαλλιά του μοιάζουν να είναι ακόμη υγρά από τον ιδρώτα, στο τέλος της υπερπροσπάθειας για τη νίκη. Είναι κολλημένα στο κεφάλι, σε μικρούς βοστρύχους και συγκρατούνται από μια ένθετη ασημένια ταινία, που περιδένει το κεφάλι. Αυτή η μαιανδρική κορδέλα στο κεφάλι λέγεται ότι είναι το επίσημο έμβλημα των νικητών Καβείρων.

Ο περιηγητής Παυσανίας που επισκέπτεται τους Δελφούς στο δεύτερο μισό του 2ου μ.Χ. αιώνα, ενώ περιγράφει με λεπτομέρειες το Ιερό του Απόλλωνα και τα αγάλματα που βρίσκονται εκεί, δεν αναφέρει καθόλου τον Ηνίοχο. Όπως φαίνεται άλλωστε, στις περιγραφές του, πολλά από τα ιερά των Δελφών είχαν σωριαστεί ήδη σε ερείπια.



Το χάλκινο αυτό σύνολο έμεινε στη θέση του περίπου ενάμισι αιώνα, και κατακρημνίσθηκε το 373 π.Χ., από ένα μεγάλο σεισμό, που συντάραξε το Ιερό των Δελφών και σώριασε σε ερείπια πολλά από τα κτίσματά του, ακόμη και τον ίδιο τον ναό του Απόλλωνα.



Ο αρχαιολόγος Μανόλης Ανδρόνικος σε ένα κείμενό του χρησιμοποιεί την έκφραση «ξυπνή ματιά», για να περιγράψει με αυτό τον τρόπο το «ζωντανό» βλέμμα του εξαίσιου αγάλματος. Ο αείμνηστος αρχαιολόγος δεν είναι ο μοναδικός που αναφέρεται στα μάτια και στο βλέμμα αυτού του εντυπωσιακού χάλκινου άνδρα της αρχαιότητας, και δεν είναι μόνο τα μάτια του που εντυπωσιάζουν, αλλά και τα χέρια του, που κρατούν με στιβαρό τρόπο τα ηνία του τέθριππου. Το ίδιο εκπληκτική είναι και η απόδοση των ποδιών του Ηνίοχου, που πατούν στέρεα στο βάθρο, με τις φλέβες τους να δίνουν την εντύπωση ότι σφύζει μέσα τους το αίμα.





Στο εσωτερικό μέρος του βραχίονα «πάλλονται» οι φλέβες.


eleysis-ellinwn.gr
http://www.makeleio.gr/%ce%b5%cf%80%ce% ... %af%ce%bf/

[Άρης Κλάρας]

Ο Μυστηριώδης Έλληνας οπλίτης που βρέθηκε θαμμένος στην Ισπανία.



To πραγματικό κόσμημα του Μουσείου της Μάλαγας είναι ο σκελετός και τα ευρήματα που βρέθηκαν στον τάφο ενός Έλληνα οπλίτη, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 2012 στα θεμέλια μίας κατασκευής στην πόλη της νότιας Ισπανίας.

Έκτοτε το αρχαιολογικό ενδιαφέρον στρέφεται στην «αναγνώριση» της ταυτότητας του νεκρού, που έχει ταφεί με ιδιαίτερες τιμές, όντας ένας ξένος στην φοινικική πόλη της «Μάλακα».

Πρόκειται για έναν άνδρα ψηλό για την εποχή του, τον 6ο αιώνα πΧ, με ύψος 1,75-1,78 μέτρα, που σε κάποια στιγμή της πολύπλαγκτης όπως φαίνεται ζωής του υπέστη έναν σοβαρό τραυματισμό στον δεξί ώμο, όπως επίσης φέρει και μία λαβωματιά από αμβλύ όργανο στο κεφάλι.

Όμως; Η κράση του ήταν τέτοια που, σύμφωνα με τους ειδικούς, κατόρθωσε να γιατρευθεί, όμως ο θάνατος τον βρήκε σε ηλικία 40-45 ετών.
Η ταφή του έγινε έξω από τα τείχη της «Μάλακα», στον έκτοτε γνωστό ως «Τάφο του Πολεμιστή».

Μα, ποιος είναι τούτος ο ξεχωριστός πολεμιστής;
Ίσως να πρόκειται για έναν μισθοφόρο, γέννημα εκείνης της πολυτάραχης εποχής για τη Μεσόγειο, που μετανάστευαν διαθέτοντας στους δυνατούς την εμπειρία τους στις μάχες, στη στρατηγική και τα αμυντικά έργα. Η παρουσία του στη Μάλακα είναι ενδεικτική της πολυσπερμίας του πληθυσμού της και της μεγάλης εμπορικής σχέσης που διατηρούσε η φοινικική πόλη με τον ελληνικό κόσμο.
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν μέσα στον τάφο. «Το ιδιαίτερο δεν είναι το περιέχον, αλλά το περιεχόμενο» εξηγεί ο αρχαιολόγος Δαβίδ Γκαρθία, επικεφαλής του σκάμματος στον Τάφο. Ο σκελετός ήταν θαμμένος με κλίση προς δυσμάς και έφερε εξοπλισμό χαρακτηριστικόν ενός Έλληνα οπλίτη, ενώ κοντά του βρέθηκαν ταφικά κτερίσματα σύμφωνα προς τις φοινικικές ιεροτελεστίες, αλλά που μαρτυρούν συνάμα και την υψηλή κοινωνική θέση του νεκρού.


Ο Τάφος του Οπλίτη.

Το πρώτο κτέρισμα που ανακαλύφθηκε ήταν ένα εξαίσιο χρυσό δακτυλίδι με έναν σκαραβαίο, που αναπαριστά την Αιγύπτια θεότητα της Σεχμέτ. Κοντά στο κρανίο, στ’ αριστερά υπήρχε ένα ασημένιο πιάτο και δεξιά κομμάτια ελεφαντοστού, που ακόμη δεν έχει ταυτοποιηθεί περί τίνος αντικειμένου επρόκειτο.

Αντικείμενα που βρέθηκαν στον τάφο
Κοντά στα πόδια του υπήρχαν ασημένιες ράβδοι με κωνικά τελειώματα και στα δεξιά του βρέθηκαν τμήματα από ένα διπλωμένο δόρυ.
Μέσα στον τάφο υπήρχαν επίσης μεταλλικά θραύσματα, που θεωρείται πως αποτελούσαν τμήματα ασπίδας -υπόθεση που ακόμη ερευνάται- ενώ υπήρχε κι ένα κεραμικό, που μάλλον περιείχε λιβάνια. Όλα τούτα τα απαράμιλλα κομμάτια βρέθηκαν κοντά στο καλλίτερο εύρημα του τάφου: ένα κορινθιακού τύπου κράνος, με λεπτομερείς διακοσμήσεις, το οποίο χρονολογείται από τον 6ο αιώνα πΧ.
Για να φθάσουν οι αρχαιολόγοι σε τούτο το συμπέρασμα χρειάσθηκε να εξετάσουν πάνω από 2.000 παρόμοια κράνη που έχουν απογραφεί σε όλη τη Μεσόγειο. Το κράνος, που συντηρήθηκε από το Ινστιτούτο Ιστορικής Κληρονομιάς της Ανδαλουσίας (ΙΑΡΗ), φέρει διακόσμηση φιδιών πάνω από τα μάτια και τέσσερα χέλια.



Έως τώρα το μόνο που είναι γνωστό για τον μυστηριώδη πολεμιστή είναι ότι έχαιρε υψηλής κοινωνικής θέσης. «Δεν ήσαν όλοι που μπορούσαν να ταφούν με τέτοιου είδους κτερίσματα. Μήπως ήταν κάποιος που είχε σχέση με τη διοίκηση μίας μονάδας επιφορτισμένης με την άμυνα της πόλης; Μάλλον περί αυτού πρόκειται» τονίζει ο Γκαρθία, υπογραμμίζοντας πως είναι δύσκολο να αποτολμήσει κανείς μία ερμηνεία, διότι απλώς «δεν υπάρχει (καταγεγραμμένο) κάτι ανάλογο»(ένας Έλληνας πολεμιστής θαμμένος σε αμιγώς φοινικική πόλη).

Οι ανάγλυφες παραστάσεις στο κράνος του οπλίτη



Σε κάθε περίπτωση, ο τάφος του μυστηριώδη Έλληνα και τα ευρήματά του, είναι πλέον προσιτά σε κάθε επισκέπτη στο Μουσείο της Μάλαγας.

http://krasodad.blogspot.com/2017/04/blog-post_55.html

[Άρης Κλάρας]

Το περίφημο Ασκληπιείο της Κω.
by Αναστάσιος Ντίνος



Το περίφημο Ασκληπιείο της Κω - 4ος αιώνας π.Χ. - Αναπαράσταση.

Τα Ασκληπιεία ήταν ιερά του Ασκληπιού, όπου εκτός από τη λατρεία του θεραπευτή Θεού εφαρμοζόταν και η ιατρική από τους ιερείς, τους Ασκληπιάδες. Τα τρία σημαντικότερα Ασκληπιεία ήταν κατά σειρά της Τρίκκης (γενέτειρας του Ασκληπιού), της Επιδαύρου και της Κω.

Η φήμη του Ασκληπιείου της Κω ήταν μεγάλη και επί αιώνες προσήλκυε ασθενείς από όλο τον αρχαίο κόσμο, που (σύμφωνα με το Στράβωνα και τον Ηρώνδα) ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τους θεραπευτές Θεούς κοσμούσαν το ιερό με πλήθος εξαιρετικών αναθημάτων, έργων φημισμένων καλλιτεχνών.

Το Ασκληπιείο της Κω κτίστηκε σε ένα λόφο σε απόσταση περίπου 4 χλμ από την πόλη μέσα σε ένα άλσος κυπαρισσιών, που ήταν ιερό και απαγορευόταν η κοπή των δέντρων. Το 32 π.Χ. ο Τυρούλλιος, ναύαρχος του Αντωνίου, έκοψε κυπαρίσσια του ιερού άλσους, για να ναυπηγήσει πλοία, και το επόμενο έτος, μετά την ήττα του Αντωνίου στο Άκτιο, θανατώθηκε στο Ασκληπιείο κατ' εντολή του Οκτάβιου ως ιερόσυλος.

Κύριος του Άλσους ήταν ο Κυπαρίσσιος Απόλλων, στον οποίο είναι αφιερωμένος ο κορινθιακού ρυθμού ναός στο δεύτερο άνδηρο. Το ιερό άλσος αποψιλώθηκε επί τουρκοκρατίας και αναδασώθηκε μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα.

Στο χώρο του Ασκληπιείου εκτός από τον Απόλλωνα οι Κώοι λάτρευαν και άλλους Θεούς, όπως το Δία Ικέσιο, το Δία Πατρώο, το Δία Μηχανέα, την Αθηνά Φατρία, τον Απόλλωνα Κάρνειο και τις Μοίρες.

Ευρήματα στο τρίτο άνδηρο δείχνουν ότι η οικοδομική δραστηριότητα στο χώρο του Ασκληπιείου άρχισε από τη μυκηναϊκή εποχή, αλλά τα ερείπια του ανεσκαμμένου συγκροτήματος δεν είναι παλαιότερα του 4ου π.Χ. αιώνα.

Δηλαδή δεν έχει ανευρεθεί τίποτα απολύτως από το Ασκληπιείο του 5ου αιώνα, οπότε γεννήθηκε και διδάχθηκε την ιατρική ο Ιπποκράτης. Άλλωστε το 413-412 η Κως χτυπήθηκε από τον ισχυρότερο ως τότε σεισμό και λογικό είναι να καταστράφηκαν όποιες κατασκευές υπήρχαν στο ιερό.

Ίσως πάλι εκείνα τα πρώτα κτίσματα να ήταν ξύλινα. Έτσι είναι αδύνατο να κάνουμε την οποιαδήποτε εικασία για την όψη του Ασκληπιείου την εποχή του Ιπποκράτη.
https://arxaia-ellinika.blogspot.gr/

[Άρης Κλάρας]

23/05/2017
Νέοι θησαυροί του ιστορικού Φαραώ Τουταγχαμών.



Τεράστιας αξίας τα νέα ταφικά αριστουργήματα
Δύο ταφικά αριστουργήματα, μια κλίνη και μια άμαξα του Τουταγχαμών, θα μεταφερθούν σήμερα από το Αιγυπτιακό Μουσείο στο νέο μουσείο που τελεί υπό κατασκευή, κάτω από τις πυραμίδες της Γκίζας, ανακοίνωσε σήμερα το Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων.

Σύμφωνα με τη σελίδα στο Facebook του υπουργείου Αρχαιοτήτων, που επικαλείται τον Τάρεκ Τάουφικ, υπεύθυνο του Μεγάλου Αιγυπτιακού Μουσείου (GEM), τα δύο κομμάτια μεγάλης αξίας τυλίχθηκαν μέσα σε υλικά χωρίς οξύτητα για να μεταφερθούν με ασφάλεια.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η ταφική κλίνη του νεαρού φαραώ είναι ξύλινη με επίστρωση χρυσού και κοσμείται από το κεφάλι της θεότητας του πολέμου Σεχμέτ, που έχει τη μορφή κεφαλής λιονταριού.



Τα δύο κομμάτια μεγάλης αξίας θα μεταφερθούν με φορτηγό μέσα από την πόλη. Η τελετή θα διεξαχθεί αργά το απόγευμα στο GEM, που θα στεγάζει νόμιμα τις συλλογές της αρχαίας Αιγύπτου.

Το GEM, στους πρόποδες του υψιπέδου της Γκίζας, του οποίου η κατασκευή ανακοινώθηκε το 2002, επρόκειτο να ανοίξει τις πύλες του το 2015, αλλά η κατασκευή του καθυστέρησε. Ο αρχικός προϋπολογισμός ήταν 800 εκατομμύρια δολάρια, αλλά με τις καθυστερήσεις το κόστος ξεπέρασε το ένα δισεκ. δολάρια, είχαν ανακοινώσει οι αρχές το 2015.

Παράλληλα, η προσέλευση τουριστών μειώθηκε αισθητά μετά την εξέγερση του 2011 που ανέτρεψε τον Χόσνι Μουμπάρακ, ενώ ακολούθησε μια περίοδος πολιτικής αστάθειας. Η Αίγυπτος, που διανύει σήμερα οξεία οικονομική κρίση, προσβλέπει στην επιστροφή των τουριστών.



Το μουσείο αναμένεται να ανοίξει τις πύλες του, τουλάχιστον ένα μέρος αυτού, το 2018.

Το τεράστιο συγκρότημα θα εκτείνεται σε 470 στρέμματα και θα στεγάζει σχεδόν 100.000 αρχαιότητες, από τις οποίες τα 4.500 κομμάτια του θησαυρού του Τουταγχαμών, που ανακαλύφθηκαν το 1922 στην Κοιλάδα των Βασιλέων κοντά στο Λούξορ από τους Βρετανούς Χάουαρντ Κάρτερ και Λόρδο Κάρναβον.

Η μούμια του φαραώ --που πέθανε σε ηλικία 19 ετών το 1324 π.Χ. αφού βασίλευσε εννέα χρόνια-- θα παραμείνει ωστόσο μέσα στο τάφο της στη 'Ανω Αίγυπτο, γιατί είναι ιδιαίτερα εύθραυστη.

Το παλιό μουσείο του Καΐρου, στην πλατεία Ταχρίρ, στο κέντρο της πρωτεύουσας, στεγάζει τις συλλογές της αρχαίας Αιγύπτου από τα τέλη του 19ου αιώνα. Δεκάδες χιλιάδες κομμάτια φυλάσσονται εκεί, πολλά από τα οποία δεν είναι προσβάσιμα για το κοινό.

Το παλιό κτίριο είναι μαζί με τις Πυραμίδες της Γκίζας, ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς στο Κάιρο.

Το αριστούργημα του μουσείου αυτού, η διάσημη ταφική μάσκα του Τουταγχαμών, περιέχει περισσότερα από 10 κιλά χρυσού και πολύτιμες πέτρες.
http://www.news.gr/travel/oti-neo/artic ... hamon.html

[Άρης Κλάρας]

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017
Πέλλα ~ H αρχαία ελληνική πόλη της Δεκαπόλεως στην Κοίλη Συρία.



Η Ελληνική πόλη ΠΕΛΛΑ βρίσκεται στην κοιλάδα του Ιορδάνη ποταμού, περίπου 130 χλμ. βόρεια της Φιλαδέλφειας και η πόλη έχει ευρήματα από την Νεολιθική εποχή. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα π.Χ. στην αιγυπτιακή γραφή σε επιγραφές, ως Pihilum ή Pehel.

Ως εμπορικό κέντρο είχε διασυνδέσεις με Κύπρο και Συρία.

Κατά τον Στέφανο τον Βυζάντιο, η πόλη λεγόταν αρχικά Βούτις.



Τοπογραφικό σχέδιο της αρχαίας Πέλλας στην σημερινή Ιορδανία
A: ResthouseΒ: Πηγές
C: Οικία
Ι: Δυτική Εκκλησία
V: Ανατολική Εκκλησία
IX: Οικ. Συγκρότημα
Αργότερα, όταν τα μέρη της Παλαιστίνης περιήλθαν στην Μακεδονική κατοχή, η πόλη μετονομάστηκε από τον
Μεγάλο Αλέξανδρο σε Πέλλα, για να τιμήσει την ομώνυμη γενέτειρά του στην Μακεδονία.


Ένα μέρος από την πόλη μέσα στο γενικό πεδίο .Διάφορες μικρές ενδείξεις με άλλες κατασκευές που πρέπει να απλωνόταν σε αρκετά μεγαλύτερη έκταση περιμετρικά, δείχνουν πως η πόλη της Πέλλας ήταν χτισμένη επί του Μ.Αλεξάνδρου.

Μακεδόνες άποικοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη και παρέμειναν είτε ως τις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. είτε και αργότερα ως την καταστροφή των Ιεροσολύμων από τον Τίτο, το 70 μ.Χ.



Ερείπια βυζαντινής βασιλικής στην Πέλλα της Ιορδανίας, μια από τις πόλεις της Δεκάπολης.
Κατά την ελληνιστική περίοδο η πόλη ανέπτυξε σε μεγάλο βαθμό το εμπόριο, τόσο κατά μήκος της κοιλάδας του Ιορδάνου, όσο και στην κοιλάδα του Ιεζραέλ. Εμπορικές επαφές επίσης κρατούσε με ολόκληρη την λεκάνη της Μεσογείου, ίσαμε τα Γέρασα.


Αποτύπωση νομίσματος των Πελλάιων την ρωμαϊκή εποχή.

Αυτό αποδεικνύεται από λυχνίες που βρέθηκαν στην ελληνιστική πόλη από την Αθήνα, όμορφα διαμορφωμένα κύπελλα, νομίσματα και θραύσματα αγαλμάτων που συνδέονται με την εσωτερική αρχιτεκτονική.


Οι κλίμακες που οδηγούν στον ναό που κατόπιν έγινε βυζαντινή βασιλική.

Η στρατηγική της σημασία διαπιστώνεται όταν κατά την περίοδο κυριαρχίας των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο και των Σελευκιδών στη Συρία, κτίστηκε μια αλυσίδα οχυρών επί των κορυφογραμμών του λόφου στα ανατολικά της πόλης, με σκοπό την προστασία της καθώς και της κοιλάδας του Ιορδάνη. Ένα καλοδιατηρημένο ελληνιστικό φρούριο σώζεται στην κορυφή του λόφου Jabal Sartaba.


Κάτοψη του ελληνικού οχυρού στην Πέλλα της «ελληνιστικής» περιόδου στην Κοίλη Συρία.



Μετά τον θάνατο του Μέγα Μακεδόνα στρατηλάτη, η Πέλλα, όπως και η Παλαιστίνη, περιήλθαν στην εξουσία των Πτολεμαίων της Αιγύπτου. Την εποχή εκείνη η πόλη, πήρε την επιπλέον ονομασία Βερενίκη. Από τον Πολύβιο μαθαίνουμε πως όταν ο Αντίοχος κατανίκησε τις πτολεμαϊκές δυνάμεις επί του όρους Αταβυρίου (Θαβώρ), πέρασε στην απέναντι όχθη του Ιορδάνη και υπέταξε τις πόλεις Πέλλα, Καμούν και Γεφρούν (218 π.Χ.). Η σελευκιδική κυριαρχία ήταν προσωρινή και οριστικοποιήθηκε μετά την μάχη στο Πάνειον όρος (198 π.Χ.).


Η Ανατολική Εκκλησία στον αρχαιολογικό χώρο της Πέλλας που ανάγεται στον 5ο αι.

Εκατό χρόνια μετά κατά το 83/2 π.Χ. ο βασιλιάς της Ιουδαίας Αλέξανδρος Ιανναίος (103 -73 π.Χ.) κατέστρεψε την Πέλλα, επειδή οι Μακεδόνες της κάτοικοι αρνήθηκαν να ασπασθούν τον Ιουδαϊσμό. Την μαρτυρία αυτήν του Φλάβιου Ιωσήπου, πιστοποιούν και οι αρχαιολόγοι που ανακάλυψαν στην αρχαία πόλη παχύ στρώμα στάχτης, χρονολογούμενο την περίοδο εκείνη. Τελικά οι Πελλαίοι εκτοπίστηκαν στις γύρω πόλεις. Το 64 π.Χ. με την ρωμαϊκή κατάκτηση, ο Πομπήιος ξαναέκτισε την πόλη, επιτρέποντας στους Μακεδόνες να την ξανακατοικήσουν. Είναι γεγονός ότι η νέα αυτή πόλη επισκίασε την προγενέστερη ελληνιστική.


Το κεντρικό σημείο στην Πέλλα και δεξιά οι πηγές, που ρέουν δίπλα από το κεντρικό μνημείο ,έναν ρωμαϊκό ναό και κατόπιν βυζαντινή εκκλησία, είναι εδώ στην εικόνα μας, όπως είναι το μικρό θέατρο και ένα Ωδείο χτισμένο στη νότια πλευρά της βασιλικής. Στο βάθος, το Tell el-Husn με ένα στρατιωτικό οχυρό της βυζαντινής εποχής.

Να σημειωθεί ότι η Πέλλα ήταν μια από τις πρώτες πόλεις του κόσμου που δέχθηκαν τον Χριστιανισμό και κατά συνέπεια διέθετε μια από τις αρχαιότερες εκκλησίες του πλανήτη. Το 70 μ.Χ. μετά την πτώση των Ιεροσολύμων στους Ρωμαίους, η πόλη δέχθηκε κύμα Χριστιανών προσφύγων από την ιουδαϊκή μητρόπολη. Από την πόλη καταγόταν ο σπουδαίος απολογητής του Χριστιανισμού Αρίστων, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ.


Το θέατρο και άλλα κτίσματα πλάι στην βασιλική.

Στα βυζαντινά χρόνια η Πέλλα (κατά τον Συνέκδημο του Ιεροκλέους), ανήκε στην επαρχία Παλαιστίνης Β΄ με έδρα την Σκυθόπολη.
Τον Ιανουάριο του 635, τα αραβικά στρατεύματα πέτυχαν νίκη εις βάρος των Βυζαντινών στην μάχη της Πέλλας, λίγο πιο έξω από την πόλη. Η Πέλλα καταστράφηκε από σεισμό που σημειώθηκε το 749 με επίκεντρο το όρος Ερμών (Γκολάν).

Στην θέση της αρχαίας ελληνικής πόλης βρίσκεται το ιορδανικό χωριό Tabaqat Fahl (طبقة فحل). Το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ και της Ιορδανίας (από το Τμήμα Αρχαιοτήτων) έχουν διεξάγει ανασκαφές στην Πέλλα από το 1979.
Τα τελευταία χρόνια, με επικεφαλής τον Stephen Bourke, η έρευνα εστίασε στα ευρήματα της εποχής του Χαλκού, στους ναούς της εποχής του Σιδήρου και στα διοικητικά κτίρια. Ένας Χαναανιτικός ναός αποκαλύφθηκε την περίοδο 1994-2003.


Το Ωδείον.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Τον Μάιο του 2010 ο Stephen Bourke ανακοίνωσε την ανακάλυψη του τείχους και άλλες δομές, που χρονολογείται από το 3400 π.Χ., δείχνοντας ότι Πέλλα ήταν μια τεράστια πόλη-κράτος, την ίδια στιγμή οι πόλεις της Σουμερίας έπαιρναν σχήμα. Ακριβώς πιο κάτω από τον αρχαιολογικό χώρο υπάρχει ένα τζαμί που τιμά το θάνατο ενός από τους συντρόφους του προφήτη Μωάμεθ, ο οποίος έπεσε μαχόμενος ακριβώς εκεί, κατά τη διάρκεια της Μάχης της Πέλλας (Μάχη της Fahl) τον Ιανουάριο του 635 μ.Χ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΕΡΙΉΓΗΣΗΣ
ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΣΚΑΦΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΣΤΟ ΑΝΩ ΠΛΑΤΩΜΑ






ΣΤΙΣ ΑΝΩΘΕΝ ΦΩΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΤΟΥ ΣΙΝΔΕΫ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 4η ΧΙΛΙΕΤΊΑ ΕΩΣ ΤΟ 200 π.Χ . ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟ 1600 μ.Χ. .

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΟΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΌΤΕΡΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ.

ΕΝΑ ΘΥΣΙΑΣΤΉΡΙΟ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟ 850 π. Χ. ΕΥΡΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΛΑ ΔΕΚΑΠΟΛΕΩΣ.

ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΥΣΤΕΡΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ.
Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΑ ΤΗΝ ΑΙΓΑΙΟ-ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΠΑΡΑ
ΜΕ ΤΗΣ ΥΠΟΛΟΙΠΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ.



ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΝΟΤΙΟΔΥΤΙΚΑ Ο ΝΟΤΙΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΛΛΑ.

ΑΝΩ ΠΛΑΤΩΜΑ ΜΕ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΩΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΡΩΜΑΙΚΟ - ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΝΑΟ.


ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΩΜΑ

Η βασιλική βυζαντινής περιόδου με αριστερά της δεξαμενή συλλογής ομβρίων.

Στοές του θεάτρου στους πρόποδες του πλατώματος.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΝΑΟΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ.








Ο ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ 5ΟΥ ΑΙΩΝΑ.



ΑΓΓΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΛΑ ΤΗΣ ΔΕΚΑΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ ΦΙΛΙΣΤΑΙΩΝ ΣΧΕΔΟΝ ΟΜΟΙΟ ΜΕ ΚΥΠΡΙΑΚΟ.


ΑΓΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΣΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ ΚΑΙ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΛΑ.


ΑΓΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΣΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ ΚΑΙ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΛΑ ΕΔΩ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΙΓΑΙΑΚΟΥ ΤΥΠΟΥ.


ΔΟΧΕΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΛΑ ΤΗΣ ΥΣΤΕΡΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ ΜΕ ΚΥΠΡΙΑΚΑ ΜΥΚΗΝΑΪΚΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΆΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ.


Μπροστά ναός και κτίρια της ύστερης εποχής του Χαλκού με Αιγαιακής μορφής ευρήματα και στο βάθος η Βασιλική.

ΠΕΛΛΑ ΔΕΑΚΑΠΟΛΕΩΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΤΟΠΙΑ








https://ellinondiktyo.blogspot.gr/2017/ ... st_17.html

[Άρης Κλάρας]

20/06/2017
Περού: Απολιθωμένο ον προβληματίζει τους επιστήμονες.
Δεν είναι σίγουροι εάν είναι ανθρώπινο.



Τα υπολείμματα ενός μουμιοποιημένου ή απολιθωμένου καλύτερα πτώματος ανακαλύφθηκαν στο Περού
στο πλαίσιο ανασκαφών σε περιοχή λίγο έξω από την Nazca. Τα ευρήματα εξετάζονται από επιστήμονες
για να δουν το ανθρωποειδές αυτό ταιριάζει με τα όσα ξέρουμε μέχρι τώρα για την εξέλιξη του ανθρώπου ή πρόκειται για κάτι άλλο.
https://forbiddenknowledgetv.net/new-hu ... rom-nazca/

https://www.youtube.com/watch?v=xZPDhPeQnRY

[Άρης Κλάρας]

Πως λεγόταν η Αθήνα πριν ονομαστεί … Αθήνα;



Η Αθήνα είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας. Είναι από τις παλαιότερες πόλεις του κόσμου, με την καταγεγραμμένη ιστορία της να φθάνει ως το 3.200 π.Χ

Το αρχικό όνομα της Αθήνας ήταν Ακτή ή Ακτική και το είχε πάρει από τον πρώτο της βασιλιά τον Ακταίο.

Το δεύτερο της όνομα ήταν Κεκροπία και οφειλόταν στο βασιλιά Κέκροπα ο οποίος διαδέχθηκε τον Ακταίο, καθώς παντρεύτηκε την κόρη του.

Επί βασιλείας του Κέκροπα πήρε το όνομα Αθήνα.

Σύμφωνα με το μύθο, όλοι οι άνδρες της πόλης ψήφισαν υπέρ του Ποσειδώνα και όλες οι γυναίκες υπέρ της Αθηνάς.

Οι γυναίκες υπερτερούσαν κατά μία ψήφο.

[Άρης Κλάρας]

Πόλη γιγάντων ανακάλυψαν στην Αιθιοπία οι αρχαιολόγοι; (Φωτο)
Σάββατο, 24 Ιούνιος 2017
Πόλη γιγάντων ανακάλυψαν στην Αιθιοπία οι αρχαιολόγοι;



Μια διεθνής ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τους αρχαιολόγους του Πανεπιστημίου του Έξετερ,
έχει ανακαλύψει μια αρχαία, ξεχασμένη πόλη στην Αιθιοπία, η οποία εικάζεται πως αποτελούσε πόλη κατοικίας γιγάντων.



Οι αρχαιολόγοι που ανασκάπτουν στη Harlaa, στην ανατολική Αιθιοπία, έφεραν στο φως ένα τζαμί του 12ου αιώνα και ισλαμικούς τάφους. Στα ευρήματα περιλαμβάνονται επίσης θραύσματα γυάλινων δοχείων, κρύσταλλοι, σάρδιοι λίθοι, γυάλινες χάντρες και αγγεία από τη Μαδαγασκάρη, τις Μαλδίβες, την Υεμένη και την Κίνα. Ακόμη, βρέθηκαν χάλκινα και αργυρά νομίσματα από την Αίγυπτο του 13ου αιώνα. Καμία οργανωμένη αρχαιολογική εξερεύνηση δεν είχε πραγματοποιηθεί ποτέ στο παρελθόν σε αυτή την περιοχή της Αιθιοπίας, αλλά η συνεχής ανακάλυψη κεραμικών και νομισμάτων από τους ντόπιους αγρότες, έπεισε τους ειδικούς ότι εκεί μπορεί να κρύβεται ένας πολιτιστικός και αρχαιολογικός «θησαυρός» της Αιθιοπίας.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ανασκαφείσας μεσαιωνικής πόλης ήταν το τεράστιο μέγεθος των λίθων που χρησιμοποιήθηκαν στα κτήρια της πόλης αυτής, το οποίο φαίνεται να επιβεβαιώνει έναν τοπικό μύθο των ντόπιων κατοίκων ότι η εν λόγω πόλη κατοικούνταν κάποτε από γίγαντες.



Ωστόσο, ο καθηγητής Timothy Insoll, από το Ινστιτούτο Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Exeter και επικεφαλής της έρευνας, απέρριψε κατηγορηματικά τα λεγόμενα των ντόπιων: "Οι ντόπιοι είναι πολύ πρόθυμοι να λύνουν μυστήρια. Οι αγρότες απλώς βρήκαν κάποια περίεργα αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων των κινεζικών νομισμάτων, καθώς εργάζονταν στη γη τους, και μια φήμη εξαπλώθηκε ότι δήθεν η περιοχή φιλοξενούσε γίγαντες. Προφανώς το διαψεύσαμε, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι μας πιστεύουν πλήρως. Μερικοί άνθρωποι μας είπαν ότι τα σώματα που ανακαλύψαμε είναι παιδιά γιγάντων".

Τα ευρήματα αποκαλύπτουν τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της πόλης.



Ο καθηγητής Timothy Insoll ανέφερε σχετικά:
"Αυτή η ανακάλυψη επεκτείνει τις γνώσεις μας για την κατανόηση του εμπορίου σε ένα αρχαιολογικά παραμελημένο τμήμα της Αιθιοπίας. Αυτά που βρήκαμε εδώ μας δείχνουν ότι αυτός ο τομέας ήταν το κέντρο εμπορίου στην περιοχή αυτή. "



Τα υπόλοιπα κοσμήματα που βρέθηκαν στις ανασκαφές μας δείχνουν ότι οι κοσμηματοποιοί δημιουργούσαν εκπληκτικά κομμάτια από ασήμι, χαλκό και ημιπολύτιμες πέτρες και γυάλινες χάντρες. Χρησιμοποίησαν κάποια τεχνολογία που συνήθως συσχετίζονταν εκείνη την εποχή με κοσμήματα στην Ινδία, αποκαλύπτοντας το εμπόριο και την πιθανή μετανάστευση από τη χώρα αυτή στην Harlaa. Τα αρχαιολογικά ευρήματα υποδηλώνουν ότι η πόλη αυτή φιλοξενούσε μια πολύ μικτή κοινότητα. Γνωρίζουμε ότι τα κοσμήματα κατασκευάζονταν εδώ για προωθηθούν για πώληση στο εσωτερικό της Αφρικής, και τα υλικά που απαιτούνταν για την κατασκευή τους εισάγονταν από την Ερυθρά Θάλασσα, την Ακτή της Ανατολικής Αφρικής και ενδεχομένως από την Ινδία."



Οι ανασκαφές θα συνεχιστούν το επόμενο έτος.
Η έρευνα χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας και προηγουμένως από το Ίδρυμα Max Van Berchem στην Ελβετία. Οι αρχαιολόγοι, από τα πανεπιστήμια του Exeter, της Addis Abeba και του Leuven, θα συνεχίσουν να σκάβουν το επόμενο έτος, σε άλλες περιοχές και βαθύτερα, προκειμένου να ανακαλύψουν περισσότερα στοιχεία για τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί.



Αρκετά από τα ευρήματα θα εκτεθούν σε ένα κέντρο πολιτιστικής κληρονομιάς για να βοηθήσουν τους ντόπιους να αναπτύξουν τη τουριστική βιομηχανία της περιοχής. Ορισμένα από τα ευρήματα θα προβληθούν και στο εθνικό μουσείο της χώρας στην Αντίς Αμπέμπα. Οι ανασκαφικές εργασίες ολοκληρώθηκαν σε συνεργασία με την Αιθιοπική Αρχή για την Έρευνα και τη Διατήρηση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
http://www.el.gr/mystery/archeology/188 ... chaiologoi
http://www.bbc.com/news/world-africa-40301959