Fetih 1453

[Στύγιος]

Εντάξει

[Börklüce Mustafa]

Συγγνώμη, κάνω λάθος ή το φεουδαρχικό μοντέλο (με τα πασαλίκια) είχε διατηρηθεί ουσιαστικά μέχρι τον 19ο αιώνα?

Το πασαλίκι ήταν διοικητική οντότητα και όχι συστατικό του φεουδαρχικού συστήματος.
Το φεουδαρχικό μοντέλο διατηρήθηκε μέχρι το 19ο αιώνα αλλά πάρα πολύ μεταλλαγμένο.
Το κλειδί είναι ο 17ος αιώνας. Είναι το σημείο που ενδογενείς παράγοντες δεν επέτρεψαν την αντιμετώπιση εξωγενών απειλών και ξαφνικά σε πολλές οθωμανικές περιφέρειες ουσιαστικά οι χωρικοί χάνουν (αν και τυπικά ακόμη κατείχαν) τα de facto δικαιώματα επί της γης που είχαν μέχρι τότε και εμφανίζεται το τσιφλίκι.

[Λαχουρένιος]

Συγγνώμη, κάνω λάθος ή το φεουδαρχικό μοντέλο (με τα πασαλίκια) είχε διατηρηθεί ουσιαστικά μέχρι τον 19ο αιώνα?

Οι Οθωμανοι ειχαν μια παραλλαγη της φεουδαρχιας,οπου ολη η γη ανηκε στο Σουλτανο,και παραχωρουσε δικαιωματα πανω σε αυτην σε κρατικους αξιωματουχους.Απο το 17ο αι. ομως,οι αξιωματουχοι πηραν τη γη για λογαριασμο τους και εμφανιστηκε οπως ειπε ο Μουσταφα,το τσιφλικι,που μοιαζει περισσοτερο με το δυτικο φεουδο,σε σχεση με το προηγουμενο συστημα.

[Λαχουρένιος]

Ευχαριστώ ,σύρε γμσου και δες τον Μωάμεθ.

Θα κανω θαλαμοφυλικι 2.30-4.30

[Börklüce Mustafa]

Συγγνώμη, κάνω λάθος ή το φεουδαρχικό μοντέλο (με τα πασαλίκια) είχε διατηρηθεί ουσιαστικά μέχρι τον 19ο αιώνα?

Οι Οθωμανοι ειχαν μια παραλλαγη της φεουδαρχιας,οπου ολη η γη ανηκε στο Σουλτανο,και παραχωρουσε δικαιωματα πανω σε αυτην σε κρατικους αξιωματουχους.Απο το 17ο αι. ομως,οι αξιωματουχοι πηραν τη γη για λογαριασμο τους και εμφανιστηκε οπως ειπε ο Μουσταφα,το τσιφλικι,που μοιαζει περισσοτερο με το δυτικο φεουδο,σε σχεση με το προηγουμενο συστημα.

Αυτό είχε διάφορες συνέπειες. Αλλά για να δώσουμε μια πλήρη εικόνα του οθωμανικού φεουδαρχικού συστήματος μέχρι το 17ο αιώνα πρέπει να πούμε όλη την ιστορία.
Το σύστημα ήταν ένα ιδιότυπο land tenure (δε μπορώ να θυμηθώ τον ελληνικό όρο) στο οποίο η γη ανήκε de jure στο οθωμανικό κράτος. Μεγάλες εκτάσεις γης δίνονταν σε αξιωματούχους ή πλούσιους οθωμανούς με αντάλλαγμα συγκεκριμένες υπηρεσίες με το κράτος να κρατά την επικαρπία.
Το ενδιαφέρον όμως είναι πως οι εκτάσεις γης δεν καθορίζονταν με βάση το μέγεθός τους αλλά με βάση τα προβλεπόμενα έσοδα που αποφέρουν στον μετά-ιδιοκτήτη τους που έχει την ψιλή κυριότητα και άρα συνδεόταν με την παραγωγή που μπορούσε η γη να επιφέρει.
Έτσι έχουμε τιμάριο (μέχρι 20.000 ακτσέ), ζιαμέτι (μέχρι 100.000 ακτσέ), χάσι (πάνω από 100.000 ακτσέ)
Μέχρι το 17ο αιώνα όπου η πυρίτιδα αλλάζει τις ανάγκες πολέμου, ανά 3000 ακτσέ όσοι ειχαν ψιλή κυριότητα έπρεπε να στείλουν έναν σπαχή στον οθωμανικό στρατό.

Και πάμε στους μικροκαλλιεργητές που εδώ είναι όλο το ζουμί. Όσοι έιχαν ψιλη΄κυριότητα υποενοικίαζαν τη γη για καλλιέργεια στους χωρικούς όπου ονομάζονταν ραγιάδες. Δεν είναι δηλαδή ο όρος ραγιάς συνώνυμο του χριστιανού υπόδουλου όπως έμαθαν τον κόσμο να πιστεύει. Η γη που καλλιεργούσε ο ραγιάς ονομαζόταν ραγιά-τσιφλίκ και ο καθορισμός της γινόταν με κριτήρια τόσο τοπογραφικά όσο και ευφορίας της γης. Έτσι η έκταση του ήταν από 50 έως 150 ντονουμ (95% του στρέμματος)

Στην πραγματικότητα οι ριαγάδες είχαν de facto κυριαρχία επί της γης και μπορούσαν είτε να την μεταβιβάσουν κληρονομικά είτε να την υπο-ενοικιάσουν σε άλλους καλλιεργητές.
Ο φόρος που έπρεπε να πληρώσει ο ριαγάς στο κεντρικό κράτος ήταν τσιφτ-ρεσμί.
Τόσο ο τσιφτ-ρεσμί όσο και το αντίτιμο που πλήρωνε ο ραγιάς στο γαιοκτήτη που είχε ψιλή κυριότητα καθορίζονταν αυστηρά και μόνο από το κεντρικό κράτος και δεν υπήρχε καμιά περίπτωση αυθαιρεσίας. ΄
Έτσι ο ραγιάς όχι μόνο πλήρωνε τους φόρους και τα αντίτιμα, αλλά οργάνωνε τη σοδειά της επόμενης χρονιάς και είχε την ευχέρεια τόσο να κρατήσει απόθεμα αλλά και να διαθέσει παραγωγικό πλεόνασμα με σκοπό την ανταλλαγή με τις κοντινές κοινότητες.

Αυτό ακριβώς είναι που σπάει το 17ο αιώνα. Για λόγους που χρειάζεται ώρα για να εξηγηθούν, το οθωμανικό κράτος αλλάζει το σύστημα και προχωράει σε πλειστηριασμό για την είσπραξη των φόρων από τις γαίες, ενώ παύει να ανακατεύεται στον άμεσο καθορισμό τους σε σχέση με την παραγωγή/εισόδημα και απλά ζητάει ένα ποσό από τους γαιοκτήτες. Όπως γίνεται κατανοητό αυτή η νέα μορφή τσιφλικιού ήταν βουτηγμένη στη διαφθορά και στην αυθαιρεσία από πλευράς γαιοκτητών που πέραν των φόρων που έπρεπε να αποδώσουν στην Πύλη άρχισαν να απομιζούν προς όφελός τους τα παραγωγικά πλεονάσματα των ραγιάδων και να διαλύουν στην πράξη τα de facto δικαιώματα που είχαν στη γη.
Οι πρόκριτοι του Μωριά το 18ο αιώνα με τον ιδιωτικό στρατό καπεταναίων είναι χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση.

[Λαχουρένιος]

Τα πες πολυ καλυτερα απο μενα,πολυ ενδιαφερουσες και ελαχιστα γνωστες πληροφοριες

Το οικονομικο συστημα της Οθ.Αυτ. εχει μελετηθει ελαχιστα,τουλ. στην ελληνικη ιστοριογραφια.

[Börklüce Mustafa]

Το οικονομικο συστημα της Οθ.Αυτ. εχει μελετηθει ελαχιστα,τουλ. στην ελληνικη ιστοριογραφια.

Η ελληνική βιβλιογραφία πάσχει σε πολλά. Υπάρχουν επιμέρους μελέτες αλλά αφενός δεν είναι πολυάριθμες και αφετέρου πρόκειται για δημοσιεύσεις σε ακαδημαϊκές εφημερίδες και όχι εκλαϊκευμένα έργα.
Επίσης, η ελληνική ερευνητική προσέγγιση στο θέμα υπήρξε πάντα τρομερά biased αψηφώντας παντελώς τις ίδιες τις αρχές της επιστήμης. Ακόμη και όσοι προσπάθησαν να θέσουν την εξέλιξη του οθωμανικού φεουδαλισμού σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αλληλεπίδρασης με τα συμφέροντα του αγγλικού μερκαντιλισμού και του πρωτοκαπιταλισμού άλλων ευρωπαϊκών κρατών, πάντα κατέληγαν στο γνωστό μανιχαίστικό σχήμα πρωτοπόρας Δύσης vs βάρβαρης Ανατολής.

Γενικά πάντως το θέμα παρουσιάζει τόσο ενδιαφέρον όσο και σαφείς δυσκολίες. Ακόμη και ο Βάλερσταιν στο μνημειώδες "The Second Great Expansion of the Capitalist World-Economy", δε μπόρεσε να προσεγγίσει τον οθωμανικό φεουδαλισμό όσο βαθιά θα έπρεπε.

Από ελληνικής πλευράς τα τελευταία 15-20 χρόνια έχουν γίνει κάποιες σημαντικές και εξαιρετικές προσπάθειες που υπερβαίνουν τα ασφυκτικά πλαίσια που πάντα έθετε η ελληνική ιστοριογραφία.
Είχαμε φτάσει στο σημείο η -κακώς παραγκωνισμένη- μονογραφία του κ. Σεραφείμ Μάξιμου "Η Αυγή του Ελληνικού Καπιταλισμού, Τουρκοκρατία 1685-1789" γραμμένη το 1940 και παρά το σημαντικό αριθμό αναλυτικών σφαλμάτων εξαιτίας της στενά μαρξιστικής οπτικής του συγγραφέα, να είναι ένα από τα ελάχιστα πλήρη έργα για την οικονομική ιστορία της εποχής γραμμένο εξαρχής στα ελληνικά.

[Λαχουρένιος]

Μουσταφα,αρκετα πραγματα πανω σε αυτο το θεμα λεει το ''Κοινωνικη ιστορια της ελ. επαναστασης του 19ου. αιωνα'' του Λυσανδρου Παπανικολαου.Εχω και το βιβλιο του Μαξιμου νομιζω σε pdf,αλλα δεν εχω αξιωθει ακομα να το τσεκαρω.

Στην μη μαρξιστικη ιστοριογραφια,δυσκολα ασχολουνται με τις οικονομικες δομες,ή το κανουν με τελειως λαθος τροπο.Ασχολουνται πολυ περισσοτερο με τα προσωπα,τα πολιτικα συστηματα,τους πολεμους κλπ

[Börklüce Mustafa]

Ο νηματοθέτης δεν εμφανίστηκε ξανά όμως.
Τι λέει για όλα αυτά;

[Διάδοχος]

Εδώ η ΕΛ ιστοριογραφία αγνοεί αυτιστικά βασικά πράγματα (παιδεραστεία στην αρχαία Ελλάδα, ευνούχοι στο Βυζάντιο, κλπ), με την οικονομική ιστορία των Ότοζ περιμένετε να ασχοληθεί;

Εδώ έχουμε τύπους που καλούν τους Τούρκους Μογγόλους, νομίζοντας ότι αυτό είναι προσβολή