Αναμνήσεις

[Αρίστος]

Σ' αυτο το νημα ανεβαζουμε αναμνησεις απο ωραιες φασεις που μας μεινανε.

Ξεκιναω εγω.

Στην τρίτη λυκείου είχα βγει για βόλτα με μιά φίλη στην Πλάκα. Είχαμε πάει για καφέ στην Κυδαθηναίων. Περάσαμε έξω από τη μπουάτ Ρήγας όπου έπαιζε τους Αχαρνείς από το Σαββόπουλο. Τότε είχε πρωτοανέβει η παράσταση. Λέω στη φίλη πάμε να τη δούμε. Δεν είχαμε λεφτά όπότε μου λέει δεν γίνεται. Της λέω πάμε έχω μαντεψιά. Μπήκαμε, ζήτησα το Νιόνιο, του είπα πως είμαστε μαθητές και είπε αμέσως στον υπέυθυνο του μαγαζιού να μας δώσει ένα τραπεζάκι να παρακολουθήσουμε με κέρασμα από πάρτη του. Στην παράσταση έπαιζαν Ζιώγαλας, Κατσιμίχας, Παπάζογλου, Μπουλάς. Ηξερα τότε μόνο τον Μπουλά γιατί τον είχα ξαναπετύχει και σε άλλες μπουάτ. Φοβερή φάση.

.

[Adminović]

1999, κάπου τέτοιος καιρός ήταν (Οκτώβριος).

Είχαμε κάνει κατάληψη για το νόμο Αρσένη. Βγάζουν διαταγή να ανοίξουν άμεσα όλα τα σχολεία, με παρέμβαση εισαγγελέων. Έρχεται ο εισαγγελέας και μας λέει (Παρασκευή τότε) "μέχρι τη Δευτέρα να έχετε φύγει, αλλιώς θα σας συλλάβω όλους". Έρχεται η Δευτέρα κι εμείς ακόμα εκεί. Φέρνουν κλειδαρά να ανοίξει την πόρτα, αλλά τον ψήσαμε εμείς κι έφυγε. Καλούν την πυροσβεστική μετά και τους διατάζουν να ανοίξει την πόρτα. Αφού είδαμε ότι δεν γίνεται κάτι, εμείς την κάναμε από την πίσω πλευρά, πηδώντας τα κάγκελα και φεύγοντας μέσα από τα χωράφια. Το σχολείο άνοιξε και την άλλη μέρα θα γινόταν μάθημα.

Την άλλη μέρα, χτύπησε το κουδούνι για μάθημα, αλλά κανένας δεν ανέβαινε να κάνει μαθημα (εκτός από κάτι λίγους). Το φιασιστόμουτρο που είχαμε για διευθυντή χτυπούσε συνέχεια το κουδούνι, σαν να μας λέει "ανεβείτε γρήγορα". Εμείς αποφασίζουμε να κάνουμε πορεία, μαζί με παιδιά από δύο άλλα σχολεία, και να κλείσουμε ένα κεντρικό δρόμο της περιοχής. Αρχίζουμε όλοι μαζί και κατεβαίνουμε πορεία προς το δρόμο και να φωνάζουμε όλοι μαζί "ΑΜΠΑΛΑΕΑ ΑΜΠΑΛΑΕΑ, Γ@ΜΩ ΤΟΝ ΠΣΤΗ ΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ" και κάτι άλλα για τον Αρσένη. Το φασιστόμουτρο, αφού είδε ότι δεν πήγαμε για μάθημα, κάλεσε την αστυνομία. Σκάει μύτη ένα περιπολικό και βλέπει μπροστά του κάπου 500 άτομα να κάνουν πορεία , οπότε πηγαίναμε και με τη συνοδεία του περιπολικού . Μετά κλείσαμε το δρόμο και έρχεται ένα αμάξι της ασφάλειας (κανονικά θα έπρεπε να μας συλλάβει, αλλά κομματάκι δύσκολο να συλλάβουν 500 άτομα). Μας λέει να του πούμε τί θα κάνουμε και πώς θα κινηθούμε και από πού θα περάσουμε. Του λέμε εμείς, οπότε αρχίζουμε νέα πορεία, στην κεντρική λεωφόρο, με συνοδεία περιπολικών και ασφαλιτών. Σε κάποια φάση σκάει μύτη συνεργείο της ΕΡΤ και μετά άλλο του ΜΕΓΑ (μας συκοφαντούσαν συνέχεια) για να καταγράψει την πορεία και τρώει βροχή από πέτρες και άλλα αντικείμενα, οπότε στρίβει και φεύγει τρέχοντας . Τελικά κάναμε κανονικά την πορεία μας, ρίχνοντας και κάτι μπινελίκια σε ένα πασόκεμον λεωφορειατζή που μας έβριζε, με τη συνοδεία της αστυνομίας (που είχε εντολή να μας συλλάβει αμέσως). Αξία ανεκτίμητη.

[itteithe]

[Γύπας]

1996 είμαστε μπουρδελότσαρκα με τον κολλητό και δεν έχουμε καταλήξει σε ποιο θα γαμήσουμε ώσπου ένας τύπος μας πλησιάζει και λέει "Παιδιά μιλάμε για φοιτήτρια μουνάρα, δίνεις κάτι παραπάνω αλλά αξίζει".
Δεν το σκεφτήκαμε και πολύ και λέμε πάμε. Μας πήγε σε ένα κωλόμπαρο και ήταν μία τσατσά εκεί για να κάνουμε το κονέ. Αυτός έφυγε και καλά και μας χαιρέτησε. Η γριά μας έδειξε τη γκόμενα και ήταν πράγματι τρελό μονί. Μας λέει πέντε χιλιάρικα. Βγάζει ο φίλος το πεντοχίλιαρο και της το δίνει. Κάνει πως το κοιτάζει και με ύφος έκπληξης μας το δείχνει και μας προτείνει το χέρι της να το πάρουμε πίσω. Ήταν ένα πεντακοσάρικο. 'Άσε ρε" της λέμε. Είχαμε ξανακούσει το κόλπο από πιο παλιά. Μας έκανε νούμερα και θα γινότανε της πουτάνας. Είμαστε τρελοί σε αυτά και δεν μασάγαμε από νταβατζήδες. Ήμουν ήδη δραστηριοποιημένος στα εξάρχεια και είχαμε άκρες. Δεν χρειαστηκε όμως. Εντελώς τυχαία μπήκαν κάτι μπάτσοι μέσα που μάλον ψάχνανε κάτι άλλο άσχετο από μας. Είδανε το σκηνικό έντασης και ρωτήσανε αν τρέχει τίποτα εδώ. Ο φίλος μου την είπε αμέσως ότι η κυρία θα μας έδινε ένα πεντοχίλιαρο που έιναι δκό μας. Την ψαρώσανε οι μπάτσοι και μας το δωσε. Στον πανικό της ξέχασε και το πεντακοσάρικό της, το είχαμε πάρει στα χέρια μας. Φύγαμε και ακούσαμε βγαίνοντας ότι οι μπάτσοι ζητάγανε τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού και κάτι χαρτιά. Τελικά πήραμε μια Αλβανίδα από το απέναντι και φάγαμε και σουβλάκια με το πεντακοσάρικο.

[Ραν ταν πλαν]

Ξεκινάω στις τρεις το ξημέρωμα με ένα CB1300 που είχα από Ναύπλιο για Αθήνα. Στην παλιά εθνική Άργους-Κορίνθου στις Μυκήνες αρχίζουν τα φώτα να ψοφάνε. Πάω αργά μέχρι τα Δερβενάκια και λίγο πιο πάνω από τις γραμμές του τρένου μένω.
Σκοτάδι κόλαση. Αρχίζω το σπρώξιμο, 250+ κιλά το εργαλείο, σε πενήντα μέτρα πετάω μια γλώσσα μέχρι το γόνατο.
Στοπ λέω μέχρι να ξημερώσει και βλέπουμε. Οδική βοήθεια δεν είχα. Τσιγάρο στο τσιγάρο λέω θα βγει η νύχτα αν δε με φάνε οι σκατζόχεροι.
Κάποτε γλυκοχαράζουν τα βουνά, αρχίζω να βλέπω στα τρία μέτρα και παθαίνω σοκ. Η μπροστά ρόδα του θερίου, 120άρι λάστιχο, ήταν η μισή πάνω στο τσιμέντο και η μισή στο χάος. Ρέμα άπατο και ιλιγγιώδες.
Το πίσω σύστημα πάταγε 30 πόντους από την άκρη μιας γράνας που ήταν τίγκα στα βάτα.
Είχα σταματήσει πάνω σε γεφύρι λίγο πριν με καταπιεί το χάος. Επικαλέστηκα τη θεία χάρη του μέγα Στάλιν για το ότι φώτισε τους γιαπωνέζους να τοποθετούν αριστερά το σταντ, και με μεγίστη προλεταριακή προσοχή μετακίνησα το θερίο σε ασφαλή θέση.
Και τότε τρώω τη φλασιά ότι μπορείς να καλέσεις οδική χωρίς να έχεις κάλυψη με την προϋπόθεση ότι θα σου ψιλοπιάσουν τον κώλο. Λήξη της περιπέτειας στις δώδεκα το μεσημέρι όταν κατέφτασε το γερανοφόρο της οδικής με δυο βλάχους πλήρωμα από την Κόρινθο.
Στη συνέχεια επιπλέον κωλοπιάσιμο, γιατί ανορθωτής τάσης για το θερίο δεν υπήρχε στην Κόρινθο, και το φέραμε με το ασθενοφόρο στην Αθήνα για να μας ξαναπιάσει τον κώλο ο Σαρακάκης.

Έχω ακόμα καμιά 500αριά on the road περιπέτειες να αφηγηθώ αλλά αυτή δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ, γιατί ήταν η μοναδική φορά που σώθηκα ολοκάθαρα από σταλινική παρέμβαση.

[Στύγιος]

Ξεκινάω στις τρεις το ξημέρωμα με ένα CB1300 που είχα από Ναύπλιο για Αθήνα. Στην παλιά εθνική Άργους-Κορίνθου στις Μυκήνες αρχίζουν τα φώτα να ψοφάνε. Πάω αργά μέχρι τα Δερβενάκια και λίγο πιο πάνω από τις γραμμές του τρένου μένω.
Σκοτάδι κόλαση. Αρχίζω το σπρώξιμο, 250+ κιλά το εργαλείο, σε πενήντα μέτρα πετάω μια γλώσσα μέχρι το γόνατο.
Στοπ λέω μέχρι να ξημερώσει και βλέπουμε. Οδική βοήθεια δεν είχα. Τσιγάρο στο τσιγάρο λέω θα βγει η νύχτα αν δε με φάνε οι σκατζόχεροι.
Κάποτε γλυκοχαράζουν τα βουνά, αρχίζω να βλέπω στα τρία μέτρα και παθαίνω σοκ. Η μπροστά ρόδα του θερίου, 120άρι λάστιχο, ήταν η μισή πάνω στο τσιμέντο και η μισή στο χάος. Ρέμα άπατο και ιλιγγιώδες.
Το πίσω σύστημα πάταγε 30 πόντους από την άκρη μιας γράνας που ήταν τίγκα στα βάτα.
Είχα σταματήσει πάνω σε γεφύρι λίγο πριν με καταπιεί το χάος. Επικαλέστηκα τη θεία χάρη του μέγα Στάλιν για το ότι φώτισε τους γιαπωνέζους να τοποθετούν αριστερά το σταντ, και με μεγίστη προλεταριακή προσοχή μετακίνησα το θερίο σε ασφαλή θέση.
Και τότε τρώω τη φλασιά ότι μπορείς να καλέσεις οδική χωρίς να έχεις κάλυψη με την προϋπόθεση ότι θα σου ψιλοπιάσουν τον κώλο. Λήξη της περιπέτειας στις δώδεκα το μεσημέρι όταν κατέφτασε το γερανοφόρο της οδικής με δυο βλάχους πλήρωμα από την Κόρινθο.
Στη συνέχεια επιπλέον κωλοπιάσιμο, γιατί ανορθωτής τάσης για το θερίο δεν υπήρχε στην Κόρινθο, και το φέραμε με το ασθενοφόρο στην Αθήνα για να μας ξαναπιάσει τον κώλο ο Σαρακάκης.

Έχω ακόμα καμιά 500αριά on the road περιπέτειες να αφηγηθώ αλλά αυτή δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ, γιατί ήταν η μοναδική φορά που σώθηκα ολοκάθαρα από σταλινική παρέμβαση.

Κοφάλα με συγκίνησες ,το είχα πάθει με ληντάκι χόντα 50άρι στην Καλαμαριά ( για τη γκόμενα) , άντε μετά να το φέρεις πίσω στη Σαλονίκη, ευτυχώς σ' ένα βουλκανιζατέρ με είδαν αφού το έσερνα κανα 2 χλμ ,με λυπήθηκαν, και άλλαξαν το γ@μ το μπουζί...

[Διάδοχος]

Ξεκινάω στις τρεις το ξημέρωμα με ένα CB1300 που είχα από Ναύπλιο για Αθήνα. Στην παλιά εθνική Άργους-Κορίνθου

Διάβασα μέχρι εδώ.

[Ραν ταν πλαν]

Ξεκινάω στις τρεις το ξημέρωμα με ένα CB1300 που είχα από Ναύπλιο για Αθήνα. Στην παλιά εθνική Άργους-Κορίνθου

Διάβασα μέχρι εδώ.

Για να σε αποζημιώσω θα γράψω για τότε που πάτησα σκατά γελάδας από Πύργο προς Αμαλιάδα.

[Διάδοχος]

Πριν μερικά καλοκαίρια, έκανα το λάθος να κατηφορήσω κι εγώ κάτω απ τ αυλάκι. Βλέπετε, ήθελα να κάνω μόστρα στους Ασιάτες Μυκήνες κλπ σέα.

Πάμε λοιπόν Μυκήνες. Με χαρά βλέπω ότι το 90% των επισκεπτών είναι κίτρινοι Αδελφοί και Αδελφές. Κατηφορίζοντας, λέμε, ας φάμε mousakas, σταματάμε σε μια τις ταβέρνες των μοντέρνων Μυκηνών. Φάση αλά στάσεις μεταξύ Θεσσνίκης/Αθηνών, τεράστιος χώρος, πολλά τραπέζια, σάπιο φαγητό.

Στο μαγαζί Ηγέτης ήταν ένας κοντός γέρος, 1,43, περίπου 85 χρονών, από αυτούς με καράφλα που περνάνε απο πάνω τις 5 λιγδωμένες και επιμελώς μεμακρυσμένες τρίχες, ντεμέκ για να την κρύψουν την καράφλα και μοιάζει το κεφάλι με barcode. Φορούσε ένα παντελόνι ψιλοκαμπάνα, με τσάκιση. Τα μάτια του, παιχνιδάρικα, σύγχρονος Οδυσσέας. Στις φάσεις που περνούσε δίπλα μας, μύριζε κάτι μεταξύ ναφθαλίνης και πατημένο απο αυτοκίνητο σκυλι, που έχει μείνει δύο βδομάδες στην άκρη του δρόμου Αύγουστο μήνα.

Στο σέρβις η γριά γυναίκα, ο γιός, η νύφη και ένας Αλβανός παραγιός.

Γάμησέ τα, σκέφτηκα, ρεζίλι έγινα, αλλά, ας το προχωρήσουμε να δούμε που θα πάει.

Το μαγαζί τελείως άδειο, μόνο εμείς μέσα. Τηλεόραση ανοικτή, να δείχνει γέρους σε ουρές στα ΑΤΜ λόγω των φρέσκων capital controls - syriza.

Ο γέρος Ηγέτης έφερνε βόλτα αγχωμένος πάνω-κάτω, μονολογούσε, άντε, πού είναι η Γιωργία, αργεί.

Μας φέρνουν τους μουσακάδες. Ύψος 4 cm, πάχος μπεσαμέλ, 0.379 cm, μαγειρεμένος απο την προηγούμενα εβδομάδα.

Σε λίγο, θόρυβος, ο γέρος Ηγέτης τσιτώνει, γλύφει χέρι, φτιάχνει μαλλί, αρχίζει τα κουμάντα. Έχουν σκάσει 2 λεωφορεία Κινέζοι, μαζί με μια νεαρή ΕΛ ξεναγό (την Γιουργία), με μαλλί μπούκλα παστωμένο στην λακ, άσπρο πουκάμισο μεσάτο και μαύρο πανταλόνι γλασέ και μπαμπούτσια ημιτάκουνα μπίζινες.

Ο γέρος Ηγέτης το ζει. Εσύ! Εκεί! Τούλα, εδώ! Και μυστικές συνεννοήσεις με χαρτζιλικάκι στο χέρι για την ξεναγό.

Παρατήσαμε τον μουσακά και την ντοματοσαλάτα με τις μαραμένες ντομάτες, και φεύγουμε.

Στον πάρκινγκ, καθώς ξεπαρκάρουμε, ο Αλβανός παραγιός μας κουνά το χέρι και κάνει ντεμέκ κουμάντο να ξεπαρκάρουμε απο πάρκινγκ μεγέθους ολυμπιακών διαστάσεων με παρκαρισμένα μόνο2 λεωφορεία και 1 αυτοκίνητο.

Καθώς είμαστε όλοι αμίλητοι, λέω σε άψογα κορεάτικα, παιδιά, αυτή είναι η Πελοπόννησος.

[Ραν ταν πλαν]

Ρε συ λογικός άνθρωπος στις Μυκήνες σταμάτησες για φαΐ; Δε σε πονήρεψαν τα γύψινα αγάλματα του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας και τα τσιμεντένια αλά γυφτομαχαλά συντριβάνια;
Έπρεπε να γυρίσετε πίσω να κόψετε πριν το Άργος για νέα εθνική και σε μια ωρίτσα και κάτι θα είσαστε Μεσσηνία, θα χωνόσαστε μέσα στα χωριά για λουκάνικα με πορτοκάλι, ντοματοσαλάτα με σφέλα, καγιανά, κουνέλι στιφάδο, κόκκορα κρασάτο με χοντρό μακαρόνι και μυρωδάτο βούτυρο, παστό ομελέτα και πάνω απ' όλα τραγανή γουρνοπούλα που λιώνει στο στόμα.
Και μετά το βραδάκι στον Άγιο Φλώρο για άραγμα κάτω από το πλατάνι για πέστροφα στα κάρβουνα και αναπολήσεις από τις ένδοξες μέρες που έζησε ο Μελιγαλάς το Σεπτέμβρη του 1944.