Κακογεράματα

[Προέλλην]

Πρίν λίγες ημέρες ταξίδεψα ιγκόγνιτο στην Θεσσνίκη μας, ένεκα σχολικού reunion.
Μετά λύπης διαπίστωσα την κατάσταση πρώην συμμαθητών. Μιλάμε τώρα για μόλις late 30s, με τους περισσότερους να έχουν πλέον σωματότυπο στραβοχυμένου λουκουμά, ημικαράφλες,κτλ. Σε κάποιους έλλειπαν και δόντια ή ήταν τελείως χάλια αντιαισθητικά με χρωματισμούς, συζητήσεις ήδη για χοληστερίνες, κοκ.
Ψυχοπλακώθηκα.

Στα θετικά, μερικές εκ των γυναικών, κρατιούνται σχετικά καλά ακόμη.

[Adminović]

Reunion?
Δεν έχω πάει ποτέ σε κάποιο σχολικό reunion (δεν ξέρω κιόλας κι αν διοργάνωσαν κάτι τέτοιο). Με 5-6 άτομα μόνο έχω κρατήσει επαφή από το σχολείο, συν κάποιους ακόμα από γειτονικά σχολεία, από φροντιστήρια κλπ, με τους οποίους και τότε κάναμε παρέα.
Δεν βρίσκω κάποιο ιδιαίτερο νόημα να δω άτομα που και τότε βαρετά τα θεωρούσα και έχω κάτι δεκαετίες να τα δω (δεν τους θυμάμαι καν και όλους).

Μόνο σε reunion του έτους μας στο ΕΜΠ είχα πάει, αλλά εκεί διοργανωτές ήταν κάτι φιλαράκια, με τους πιο πολλούς έχουμε κρατήσει επαφή και ενίοτε βγαίνουμε έξω, οπότε είχε σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον (και δεν είδα κάτι που να με εξέπληξε σε όσους είχα να τους δω από τα φοιτητικά χρόνια).

[Λαχουρένιος]

Reunion?
Δεν έχω πάει ποτέ σε κάποιο σχολικό reunion (δεν ξέρω κιόλας κι αν διοργάνωσαν κάτι τέτοιο). Με 5-6 άτομα μόνο έχω κρατήσει επαφή από το σχολείο, συν κάποιους ακόμα από γειτονικά σχολεία, από φροντιστήρια κλπ, με τους οποίους και τότε κάναμε παρέα.
Δεν βρίσκω κάποιο ιδιαίτερο νόημα να δω άτομα που και τότε βαρετά τα θεωρούσα και έχω κάτι δεκαετίες να τα δω (δεν τους θυμάμαι καν και όλους).

Μόνο σε reunion του έτους μας στο ΕΜΠ είχα πάει, αλλά εκεί διοργανωτές ήταν κάτι φιλαράκια, με τους πιο πολλούς έχουμε κρατήσει επαφή και ενίοτε βγαίνουμε έξω, οπότε είχε σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον (και δεν είδα κάτι που να με εξέπληξε σε όσους είχα να τους δω από τα φοιτητικά χρόνια).

Συμφωνώ, αυτά είχαν νόημα την εποχή των γονιών μας που υπήρχε μόνο το σταθερό τηλέφωνο και αν μετακόμιζες 5 τετράγωνα πιο πέρα χανόσουν εντελώς με τον άλλον. Εμείς είχαμε όλοι κινητά και προλάβαμε τα σόσιαλ μίντια στα πρώτα τους βήματα. Αν θέλει να επικοινωνήσει κάποιος μαζί σου έχει 1000 τρόπους να το κάνει, οπότε αν χαθείς με κάποιο άτομο συμβαίνει καθαρά από επιλογή.

Οπότε ποιο το νόημα να βρεθείς με άτομα που έχεις επιλέξει να ξεκόψεις από την ζωή σου άμεσα ή έμμεσα?

[Λαχουρένιος]

Πρίν λίγες ημέρες ταξίδεψα ιγκόγνιτο στην Θεσσνίκη μας, ένεκα σχολικού reunion.
Μετά λύπης διαπίστωσα την κατάσταση πρώην συμμαθητών. Μιλάμε τώρα για μόλις late 30s, με τους περισσότερους να έχουν πλέον σωματότυπο στραβοχυμένου λουκουμά, ημικαράφλες,κτλ. Σε κάποιους έλλειπαν και δόντια ή ήταν τελείως χάλια αντιαισθητικά με χρωματισμούς, συζητήσεις ήδη για χοληστερίνες, κοκ.
Ψυχοπλακώθηκα.

Στα θετικά, μερικές εκ των γυναικών, κρατιούνται σχετικά καλά ακόμη.

Πολλοί παρατούν τον εαυτό τους μετά τον γάμο γιατί νιώθουν ότι έδεσαν τον γάιδαρο και δεν χρειάζεται να προσέχουν άλλο την εμφάνισή τους. Ο μόνος λόγος που διατηρούνταν σε καλή κατάσταση πιο νέοι είναι επειδή γκομένιζαν και δεν είχαν εσωτερικό κίνητρο και φαίνονται εμφανίσιμοι. Σε άλλες περιπτώσεις αρχίζουν και φαίνονται οι επιπτώσεις από τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής που ακολουθούσαν ανέκαθεν.

Πιστεύω πως αν έκανες μια δημοσκόπηση, θα έβλεπες ότι οι ελεύθεροι και ακόμα περισσότερο οι χωρισμένοι θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τους παντρεμένους κατά μέσο όρο.

Πάντως έχω παρατηρήσει - και το λέω αυτό τελείως ανεκδοτολογικά - μεγάλη κατάπτωση σε φρέσκους μπαμπάδες. Σε φάση να βγάζουν πολλά άσπρα και να εμφανίζουν μεγάλη τριχόπτωση μέσα σε λίγα χρόνια από την στιγμή που έκαναν παιδί. Δεν ξέρω αν είναι από το στρες ή αν απλά συνέπεσε χρονικά με δεδομένο ότι πλέον οι περισσότεροι άντρες γίνονται μπαμπάδες σε ηλικία που ούτως ή άλλως εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια γήρανσης (μέσα 30s). Δεν έχει τύχει να δω τόσο απότομες αλλαγές σε childless άντρες όμως.

[Προέλλην]

Reunion?
Δεν έχω πάει ποτέ σε κάποιο σχολικό reunion (δεν ξέρω κιόλας κι αν διοργάνωσαν κάτι τέτοιο). Με 5-6 άτομα μόνο έχω κρατήσει επαφή από το σχολείο, συν κάποιους ακόμα από γειτονικά σχολεία, από φροντιστήρια κλπ, με τους οποίους και τότε κάναμε παρέα.
Δεν βρίσκω κάποιο ιδιαίτερο νόημα να δω άτομα που και τότε βαρετά τα θεωρούσα και έχω κάτι δεκαετίες να τα δω (δεν τους θυμάμαι καν και όλους).

Μόνο σε reunion του έτους μας στο ΕΜΠ είχα πάει, αλλά εκεί διοργανωτές ήταν κάτι φιλαράκια, με τους πιο πολλούς έχουμε κρατήσει επαφή και ενίοτε βγαίνουμε έξω, οπότε είχε σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον (και δεν είδα κάτι που να με εξέπληξε σε όσους είχα να τους δω από τα φοιτητικά χρόνια).

Συμφωνώ, αυτά είχαν νόημα την εποχή των γονιών μας που υπήρχε μόνο το σταθερό τηλέφωνο και αν μετακόμιζες 5 τετράγωνα πιο πέρα χανόσουν εντελώς με τον άλλον. Εμείς είχαμε όλοι κινητά και προλάβαμε τα σόσιαλ μίντια στα πρώτα τους βήματα. Αν θέλει να επικοινωνήσει κάποιος μαζί σου έχει 1000 τρόπους να το κάνει, οπότε αν χαθείς με κάποιο άτομο συμβαίνει καθαρά από επιλογή.

Οπότε ποιο το νόημα να βρεθείς με άτομα που έχεις επιλέξει να ξεκόψεις από την ζωή σου άμεσα ή έμμεσα?

Νομίζω το point του reunion είναι ότι θα έρθεις σε επαφή με άτομα στα οποία δεν θα έστελνες ποτέ μήνυμα στα social (με κάποιους συμμαθητές μου είμαστε ακόμη φίλοι, άλλους τους πετυχαίνω έξω όταν είμαι Ελλάδα γιατί έχουν μαγαζιά κλπ, έχουμε δηλαδή επαφές ούτως ή άλλως)
Βασικά, έκατσα και κουβέντιαζα με άτομα απο το Λύκειο, που τότε δεν τους έλεγα ούτε καλημέρα

[Προέλλην]

Πρίν λίγες ημέρες ταξίδεψα ιγκόγνιτο στην Θεσσνίκη μας, ένεκα σχολικού reunion.
Μετά λύπης διαπίστωσα την κατάσταση πρώην συμμαθητών. Μιλάμε τώρα για μόλις late 30s, με τους περισσότερους να έχουν πλέον σωματότυπο στραβοχυμένου λουκουμά, ημικαράφλες,κτλ. Σε κάποιους έλλειπαν και δόντια ή ήταν τελείως χάλια αντιαισθητικά με χρωματισμούς, συζητήσεις ήδη για χοληστερίνες, κοκ.
Ψυχοπλακώθηκα.

Στα θετικά, μερικές εκ των γυναικών, κρατιούνται σχετικά καλά ακόμη.

Πολλοί παρατούν τον εαυτό τους μετά τον γάμο γιατί νιώθουν ότι έδεσαν τον γάιδαρο και δεν χρειάζεται να προσέχουν άλλο την εμφάνισή τους. Ο μόνος λόγος που διατηρούνταν σε καλή κατάσταση πιο νέοι είναι επειδή γκομένιζαν και δεν είχαν εσωτερικό κίνητρο και φαίνονται εμφανίσιμοι. Σε άλλες περιπτώσεις αρχίζουν και φαίνονται οι επιπτώσεις από τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής που ακολουθούσαν ανέκαθεν.

Πιστεύω πως αν έκανες μια δημοσκόπηση, θα έβλεπες ότι οι ελεύθεροι και ακόμα περισσότερο οι χωρισμένοι θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τους παντρεμένους κατά μέσο όρο.

Μλκ! Αυτό ακριβώς! Οι περισσότεροι έχουν καταντήσει αξιολύπητοι, πραγματικά, δεν μπορώ να δεχτώ πως μπορεί να αφήσει κάποιος τον εαυτό του σε τέτοιο σημείο.
Ξανά, δεν μιλάμε για 50 χρονών, αλλά για τα ύστερα 30.

Πάντως έχω παρατηρήσει - και το λέω αυτό τελείως ανεκδοτολογικά - μεγάλη κατάπτωση σε φρέσκους μπαμπάδες. Σε φάση να βγάζουν πολλά άσπρα και να εμφανίζουν μεγάλη τριχόπτωση μέσα σε λίγα χρόνια από την στιγμή που έκαναν παιδί. Δεν ξέρω αν είναι από το στρες ή αν απλά συνέπεσε χρονικά με δεδομένο ότι πλέον οι περισσότεροι άντρες γίνονται μπαμπάδες σε ηλικία που ούτως ή άλλως εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια γήρανσης (μέσα 30s). Δεν έχει τύχει να δω τόσο απότομες αλλαγές σε childless άντρες όμως.

Απο κουμπαριές και βαφτιστήρια που έχω πολύ στενές σχέσεις, επιβεβαιώνω. Πρόκειται για πραγματικά σκληρή δουλειά χωρίς ωράριο, πρόκειται για δέσμευση ζωής. ΟΚ άλλοι τα μεγαλώνουν μόνοι γιατί οι γονείς και τα πεθερικά είναι σε άλλη πόλη και βελάζουν, άλλοι τα πηγαινόφερνουν απλά απο την μιά πεθερά στην άλλη (έχω φίλη που κάνει ακριβώς αυτό, το παιδί το μεγαλώνουν οι γιαγιάδες-όχι τίποτε αγράμματες τσεμπεροφόρες, αλλά συνταξιούχες γιατρός και συμβολαιογράφος, δεν χαϊβανεύει το παιδί δλδ), εξαρτάται πάντα τι υποστηρικτικό μηχανισμό έχεις απο πίσω.

[Προέλλην]

Επίσης είδα αρκετούς χωρισμένους. Μπορώ να πω πάρα πολλούς αναλογικά. Περισσότερο γυναίκες.

[Λαχουρένιος]

Νομίζω το point του reunion είναι ότι θα έρθεις σε επαφή με άτομα στα οποία δεν θα έστελνες ποτέ μήνυμα στα social (με κάποιους συμμαθητές μου είμαστε ακόμη φίλοι, άλλους τους πετυχαίνω έξω όταν είμαι Ελλάδα γιατί έχουν μαγαζιά κλπ, έχουμε δηλαδή επαφές ούτως ή άλλως)
Βασικά, έκατσα και κουβέντιαζα με άτομα απο το Λύκειο, που τότε δεν τους έλεγα ούτε καλημέρα

Και γιατί να σε απασχολεί τι κάνουν πια αυτά τα άτομα? Και πολύ περισσότερο γιατί να θες να μοιράστεις την τωρινή σου ζωή μαζί τους?

Μλκ! Αυτό ακριβώς! Οι περισσότεροι έχουν καταντήσει αξιολύπητοι, πραγματικά, δεν μπορώ να δεχτώ πως μπορεί να αφήσει κάποιος τον εαυτό του σε τέτοιο σημείο.
Ξανά, δεν μιλάμε για 50 χρονών, αλλά για τα ύστερα 30.

Και σκέψου ότι σε παλιότερες γενιές το φαινόμενο αυτό ήταν πολύ πιο έντονο. Θυμάμαι πως όταν ήμουν μπόμπιρας στα 90s όσοι είχαν γεννηθεί στα 60s μου φαίνονταν μπαρμπάδες και θείτσες ενώ ήταν πάνω κάτω στην ηλικία που είμαι εγώ τώρα.

Απο κουμπαριές και βαφτιστήρια που έχω πολύ στενές σχέσεις, επιβεβαιώνω. Πρόκειται για πραγματικά σκληρή δουλειά χωρίς ωράριο, πρόκειται για δέσμευση ζωής. ΟΚ άλλοι τα μεγαλώνουν μόνοι γιατί οι γονείς και τα πεθερικά είναι σε άλλη πόλη και βελάζουν, άλλοι τα πηγαινόφερνουν απλά απο την μιά πεθερά στην άλλη (έχω φίλη που κάνει ακριβώς αυτό, το παιδί το μεγαλώνουν οι γιαγιάδες-όχι τίποτε αγράμματες τσεμπεροφόρες, αλλά συνταξιούχες γιατρός και συμβολαιογράφος, δεν χαϊβανεύει το παιδί δλδ), εξαρτάται πάντα τι υποστηρικτικό μηχανισμό έχεις απο πίσω.

Το βρίσκω ανεύθυνο αυτό. Είναι άλλο να έχεις υποστήριξη και άλλα να τα φορτώνεις τελείως στους παππούδες λες και είναι υποζύγια. Δεν κάνει καλό ούτε σε αυτούς ούτε στα παιδιά. Είναι προφανές ότι άτομα σαν την φίλη σου έκαναν παιδιά απλά για να λένε ότι τα έκαναν.

[Λαχουρένιος]

Επίσης είδα αρκετούς χωρισμένους. Μπορώ να πω πάρα πολλούς αναλογικά. Περισσότερο γυναίκες.

Κάπου στο 30% είναι τα διαζύγια στην Ελλάδα οπότε λογικό. Αν ξαναγίνει σε 10 χρόνια πάλι κάτι αντίστοιχο θα χουν χωρίσει ακόμα περισσότεροι.

[Προέλλην]

Νομίζω το point του reunion είναι ότι θα έρθεις σε επαφή με άτομα στα οποία δεν θα έστελνες ποτέ μήνυμα στα social (με κάποιους συμμαθητές μου είμαστε ακόμη φίλοι, άλλους τους πετυχαίνω έξω όταν είμαι Ελλάδα γιατί έχουν μαγαζιά κλπ, έχουμε δηλαδή επαφές ούτως ή άλλως)
Βασικά, έκατσα και κουβέντιαζα με άτομα απο το Λύκειο, που τότε δεν τους έλεγα ούτε καλημέρα

Και γιατί να σε απασχολεί τι κάνουν πια αυτά τα άτομα? Και πολύ περισσότερο γιατί να θες να μοιράστεις την τωρινή σου ζωή μαζί τους?

Ρε μλκ, έσκασα μύτη έτοιμος για τζαρτζάρισμα Αλφάδων και κατέληξα να αισθάνομαι άσχημα γιατί είμαι έτσι και τους φέρνω σε δύσκολη θέση

Εν τω μεταξύ το τι παραμύθια, ασυναρτησίες και ψεκιές, όλα με στόμφο και τα ξέρω όλα πάντα, άκουσα, δεν λέγεται. Έχω να ανοίγω για ένα χρόνο νήματα.