Λαχουρένιος έγραψε:
Δεν ξερω ποιος θα γελασει τελευταιος ομως. Τα σημερινα πιτσιρικια οταν βγουν στην αγορα εργασιας σε 10-15 χρονια απο τωρα θα συναντησουν ισως ενα καλυτερο τοπιο απο οτι σημερα, ενω εμεις ζησαμε καλα μικροι αλλα μας επιασε η κριση και η πανδημια στα πιο δημιουργικα μας χρονια.
Σκατά από το κακό στο χειρότερο θα πηγαίνουν τα πράγματα.
Απορώ από πού πηγάζει αυτή η ηλιαχτίδα αισιοδοξίας που σε διακατέχει.
Λαχουρένιος έγραψε: Επισης οταν εισαι παιδι παντα περνας γαματα εκτος και αν υπαρχει καποιο πολυ σοβαρο προβλημα στο σπιτι. Δεν επηρεαζονται τοσο πολυ τα πιτσιρικια απο τις γενικοτερες κοινωνικες εξελιξεις οσο νομιζετε. Ειναι η ανεμελια που κανει ευτυχισμενα τα παιδικα χρονια οχι το ενα πολιτικο γεγονος ή το αλλο.
Μα οι κοινωνικές εξελίξεις είναι τέτοιες σήμερα που δημιουργούν πολύ σοβαρό πρόβλημα στην οικογένεια.
Δεν είναι σαν κι εμάς που η μοναδική σοβαρή κοινωνική εξέλιξη που μας απασχόλησε στην εποχή μας ήταν το διαζύγιο του Τόλη Βοσκόπουλου με την Τζούλια Παπαδημητρίου.
Σήμερα η ελληνική οικογένεια έχει να αντιμετωπίσει προβλήματα επιβίωσης συν ένα κάρο άλλα προβλήματα, καταστάσεις δλδ που είναι αδύνατο να μην είναι αντιληπτές από ένα παιδί.
Εκτός και αν οι γονείς είναι σαν τον Ρομπέρτο Μπενίνι στο La vita e bella και καταφέρνουν να αποκρύψουν την πραγματικότητα από τα παιδιά τους. Που ούτε σε αυτό είμαι υπέρ. Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν τι γίνεται στο βαθμό και με τρόπο που τους επιτρέπει η ηλικία τους.
Αυτό που λες θα μπορούσα να το δεχθώ μέχρι την ηλικία των 5-6 ετών όπου τα παιδιά ζουν στον δικό τους φαντασιακό, συμβολικό κόσμο και δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται γύρω τους.
Μετά από αυτή την ηλικία και με την είσοδό τους στη σχολική ηλικία ο κόσμος τους γίνεται πιο περίπλοκος και αυτός ο εσωτερικός κόσμος που έχουν πλάσει αρχίζει και έχει τις πρώτες εισβολές από την πραγματικότητα με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Όσο μεγαλώνει το παιδί (ας πούμε μέχρι και την προεφηβεία) η σκέψη του παιδιού έχει ωριμάσει ακόμα περισσότερο σε σημείο να αντιλαμβάνεται σε αρκετά μεγάλο βαθμό την πραγματικότητα, να επηρεάζεται από αυτήν και να έχει και άποψη για αυτήν.Μπορεί ο τρόπος σκέψης του να μην είναι πολύ σύνθετος αλλά είναι ικανός να κατανοήσει κάποια προβλήματα από τον κόσμο των ενηλίκων και να επηρεαστεί από αυτά ή να γίνει μέτοχος σε αυτά.
Αφού σου ανέπτυξα τα στάδια ανάπτυξης ενός παιδιού
.gif "Laughing")
έρχομαι τώρα και σου λέω ότι η πλειοψηφία των οικογενειών σήμερα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα την τελευταία δεκαετία με αποκορύφωμα τον ιό που ήρθε και τις αποτελείωσε.
Συνεπώς ακόμα και αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν στιγμές ανεμελιάς για ένα παιδί σήμερα πχ να βγει να παίξει μπάλα με τους φίλους (που ούτε και αυτό μπορεί τώρα), ξέρουμε ότι όταν θα γυρίσει σπίτι θα βρει δυο άνεργους γονείς πολύ πιθανόν και καταθλιπτικούς ή πολύ αγχωμένους. Αυτό το άγχος, η ανασφάλεια, η θλίψη και η αβεβαιότητα και οι συγκρούσεις, που αναπόφευκτα έρχονται ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, μεταδίδονται και στο παιδί και δυστυχώς αυτές οι περιπτώσεις είναι η πλειοψηφία σήμερα.
Είναι μεν στιγμές ανάσας το παιχνίδι με τους φίλους του αλλά η καθημερινότητά του είναι δύσκολη.
Κι εμείς μπορεί να χάνουμε τα πιο δημιουργικά μας χρόνια τώρα αλλά ένα παιδί χάνει τα παιδικά του. Πέρα από το γεγονός ότι καλείται να ωριμάσει πιο γρήγορα ζώντας σε αυτές τις δύσκολες και πιεστικές καταστάσεις, επιπλέον χάνει χαρούμενες σχολικές στιγμές που όλοι έχουμε κρατήσει από τα σχολικά μας χρόνια πχ εκδρομές, γιορτές, συμμαθητές, δασκάλους κτλ
Αυτά είναι αναντικατάστατα. Σημαντικοί σταθμοί στη ζωή ενός παιδιού.
Πέρα από το γεγονός ότι θα βγουν όλα και αμόρφωτα με αυτές τις τηλεκπαιδεύσεις και τα κλείσε - άνοιξε τα σχολεία κτλ.
Για να μη μιλήσω και για το θανατικό που βλέπει ένα παιδί γύρω του αυτές τις μέρες και ίσως το έχει βιώσει και στο άμεσο οικογενειακό του περιβάλλον δυστυχώς.
Και τέλος ένα παιδί σήμερα βομβαρδίζεται με πληροφορίες από παντού. Ξέρει για τα ελληνοτουρκικά, για τις εκλογές στην Αμερική, για τη φωτιά στον Αμαζόνιο, για τον φλόιντ που δολοφονήθηκε, για τις τρομοκρατικές επιθέσεις και χίλια δυο άλλα της επικαιρότητας.
Εμείς οι μοναδικές πηγές ενημέρωσης που είχαμε ήταν ο Νίκος Χατζηνικολάου και ο Αιμίλιος Λιάτσος στην καλύτερη. Για να μη μιλήσω για τις εποχές προ ιδιωτικής τηλεόρασης.
Τέλος πάντων, εντάξει ωραία τα παιδικά χρόνια που είναι ανέμελα αλλά οι σημερινές συνθήκες δεν επιτρέπουν στα παιδιά να είναι το ίδιο ανέμελα στον βαθμό που ήμασταν εμείς. Όχι απλά γιατί ζουν πιο δύσκολες καταστάσεις από εμάς αλλά το κυριότερο μη φυσιολογικές.
