.gif "Laughing")
Αναπληρώτρια πρέπει να ήμουν τότε. Με στέλνουν σε μια πόλη κάπου στη νότια Ελλάδα που πρώτη φορά είχα πατήσει το πόδι μου.
Δεν είχα ξαναπάει ποτέ στη ζωή μου. Ποτέ όμως.
Παρουσιάζομαι πρώτα εκεί στη διεύθυνση πρωτοβάθμιας να κάνω τα χαρτιά μου. Εντάξει σε αυτή τη φάση ήμουν μαζί με άλλους και ακολουθούσα το πλήθος.
Σε κάποια φάση μαθαίνουμε και σε ποια σχολεία θα πάει ο καθένας και μας αμολάνε.
Όπως καταλαβαίνετε σκορπίσαμε. Ο ένας πήγε από δω, ο άλλος από κει εεε ... κι εγώ έμεινα μόνη μου. Έπρεπε πρώτα να βρω σπίτι να νοικιάσω, να βολευθώ κάπου. Προφανώς σε περιοχή που να βολεύει προς το σχολείο (το οποίο δεν ήξερα πού έπεφτε καν).
Και λέω τι κάνω τώρα ρε μάγκες;
Προς τα πού να πάω;
Από προσανατολισμό δεν σκαμπάζω τίποτα, gps δεν είχε τότε, την πόλη δεν την ήξερα καθόλου, διαίσθηση ή κάποιο άλλο σημάδι από τον θεό δεν έπαιζε ...
Οπότε μπαίνω στο αμάξι και το κόβω τελείως στην τύχη και όπου με βγάλει. Τελείως στην τύχη όμως. Ε λέω θα σταματήσω κάπου στη διαδρομή να ρωτήσω κάποιον αν τουλάχιστον είμαι προς τη σωστή κατεύθυνση.
Και ναι ρε μάγκες.
Όχι απλά ήμουν στη σωστή κατεύθυνση αλλά ήμουν ακριβώς στο κατάλληλο σποτ. Και βολικό προς το σχολείο και για να βρω σπίτι.
Πώς το κατάφερα αυτό;