Tαφή εκτός δημοτικού κοιμητηρίου

[Προέλλην]

Ανέκαθεν πίστευα ότι η επιλογή κηδείας και ταφής είναι δικαίωμα του νεκρού. Κάποια στιγμή το σκέφτηκα καλύτερα και αναθεώρησα. Το πώς θα κηδευτεί και θα ταφεί κάποιος είναι δικαίωμα των ζωντανών. Για αυτούς που μένουν πίσω. Αυτοί θα επιλέξουν με ποιον τρόπο θέλουν να αποχαιρετήσουν τον αγαπημένο τους και με ποιον τρόπο θέλουν να τον θυμούνται και "να κρατάνε μια επαφή". Ακόμα και με ποιον τρόπο μπορούν βάσει των οικονομικών τους δυνατοτήτων. Για τον νεκρό έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Εν ολίγοις δε νομίζω ότι πέφτει λόγος στον νεκρό πώς θα επιλέξουν οι αγαπημένοι του να τον "έχουν κοντά" τους.

Εδώ πάντως έχει γραφεία που τους πληρώνεις μπροστά και αφήνεις οδηγίες για το τι θα γίνει μετά τον θάνατό του. Έχουν τρελές υπηρεσίες, σκόρπισμα της στάχτης σε κορυφή βουνού ή λίμνης ή θάλασσας της αρεσκείας σου, απο πεζό, πλοίο ή ακόμη και ελικόπτερο.

Εν πάσει περιπτώσει, η κλασσική κηδεία αποτελεί κάτι το αποτρόπαιο. Πρέπει να περιφέρεις ένα ημισάπιο κουφάρι δικού σου ανθρώπου εδώ κι εκεί, κάτι πραγματικά τραυματικό, παρέα με παπάδες και ένα ετερόκλητο μπουλουκι, μετά να πιείς και να φας σε κάτι τελεμέδικα κηδειάδικα, κλπ.

[bizeli]

Εδώ πάντως έχει γραφεία που τους πληρώνεις μπροστά και αφήνεις οδηγίες για το τι θα γίνει μετά τον θάνατό του. Έχουν τρελές υπηρεσίες, σκόρπισμα της στάχτης σε κορυφή βουνού ή λίμνης ή θάλασσας της αρεσκείας σου, απο πεζό, πλοίο ή ακόμη και ελικόπτερο.

Εν πάσει περιπτώσει, η κλασσική κηδεία αποτελεί κάτι το αποτρόπαιο. Πρέπει να περιφέρεις ένα ημισάπιο κουφάρι δικού σου ανθρώπου εδώ κι εκεί, κάτι πραγματικά τραυματικό, παρέα με παπάδες και ένα ετερόκλητο μπουλουκι, μετά να πιείς και να φας σε κάτι τελεμέδικα κηδειάδικα, κλπ.

Άμα γουστάρουν αυτήν την ιεροτελεστία οι συγγενείς, ο νεκρός χέστηκε.
Για αυτό λέω είναι απόφαση των ζωντανών πώς θα πουν το τελευταίο αντίο στον νεκρό.

[itteithe]

Άπαξ και ταξιδέψεις στο επέκεινα, όπως κι αν σε ξεπροβοδίσουν δεν έχει καμία σημασία. Μεταξύ μας, το να ζητήσεις να σε αποτεφρώσουν έχει να κάνει περισσότερο με τον φόβο οτι μπορεί να ξυπνήσεις μέσα στην κάσα κάτω από τη γης, χωρίς να σε ακούσει ποτέ κανείς για να σε βγάλει από 'κει μέσα. Θα ήθελα να υπενθυμίσω πως υπάρχει και η εναλλακτική του να δωρίσεις το σώμα σου στην επιστήμη για να εκπαιδευτούν πάνω σου μελλοντικοί γιατροί. Στο φινάλε, αν έχεις ενδοιασμούς οτι ήσουν άχρηστος εν ζωή, μπορείς να επαναπαύεσαι (εν ειρήνη) οτι έχεις συμβάλει έστω και ελάχιστα στο καλό της ανθρωπότητας.

[Προέλλην]

Εδώ πάντως έχει γραφεία που τους πληρώνεις μπροστά και αφήνεις οδηγίες για το τι θα γίνει μετά τον θάνατό του. Έχουν τρελές υπηρεσίες, σκόρπισμα της στάχτης σε κορυφή βουνού ή λίμνης ή θάλασσας της αρεσκείας σου, απο πεζό, πλοίο ή ακόμη και ελικόπτερο.

Εν πάσει περιπτώσει, η κλασσική κηδεία αποτελεί κάτι το αποτρόπαιο. Πρέπει να περιφέρεις ένα ημισάπιο κουφάρι δικού σου ανθρώπου εδώ κι εκεί, κάτι πραγματικά τραυματικό, παρέα με παπάδες και ένα ετερόκλητο μπουλουκι, μετά να πιείς και να φας σε κάτι τελεμέδικα κηδειάδικα, κλπ.

Άμα γουστάρουν αυτήν την ιεροτελεστία οι συγγενείς, ο νεκρός χέστηκε.
Για αυτό λέω είναι απόφαση των ζωντανών πώς θα πουν το τελευταίο αντίο στον νεκρό.

Δεν έχουν άλλη επιλογή.

[Προέλλην]

Άπαξ και ταξιδέψεις στο επέκεινα, όπως κι αν σε ξεπροβοδίσουν δεν έχει καμία σημασία.

Για σένα όχι, αλλά γιατί θα πρέπει να υποβάλλεις τους δικούς σου σε μια βάρβαρη τραυματική διαδικασία;

Aπο το ψυγείο του νοσοκομείου αυτόματα αποτέφρωση, χωρίς να θέλει να κάθεσαι δίπλα σε κουφάρια με τις ώρες, και μετά τελετή όπως την θέλει ο καθένας.

Εγώ, δεν θέλω οι καλεσμένοι στην κηδεία μου να καταπιεστούν και να πάνε σε ένα παρακμιακό κηδειάδικο για κονιάκ, καφέ και γιαχνί. Θα τους πληρώσω ψαροταβέρνα, να ευχαριστηθούν. Θέλω να είμαι κι εγώ στο τραπέζι, ως λάρνακα με στάχτες και να μου κάνουν σπονδές.

[bizeli]

Άμα γουστάρουν αυτήν την ιεροτελεστία οι συγγενείς, ο νεκρός χέστηκε.
Για αυτό λέω είναι απόφαση των ζωντανών πώς θα πουν το τελευταίο αντίο στον νεκρό.

Δεν έχουν άλλη επιλογή.

Έχουν. Πολιτική κηδεία και πλέον και αποτεφρωτήριο.
Πάντως εγώ μίλησα υποθετικά πιο πολύ. Στην περίπτωση που υπήρχαν πολλές επιλογές τον λόγο θα έπρεπε να έχουν οι συγγενείς και όχι ο νεκρός. Αυτούς αφορά το θέμα. Αυτοί θα επωμιστούν και το βάρος των διαδικαστικών αλλά και γενικά το αίσθημα της απώλειας.
Άρα δικό τους θέμα είναι πώς θα τον κλάψουν τον νεκρό.

[Προέλλην]

Δεν έχουν άλλη επιλογή.

Έχουν. Πολιτική κηδεία και πλέον και αποτεφρωτήριο.

Ακόμη όχι. Τα αποτεφρωτήρια είναι ελάχιστα, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να μεταφέρεις τον νεκρό πολύ μακριά. Επίσης, το κόστος ως έχει μέχρι σήμερα, είναι διπλάσιο της κλασσικής κηδείας.
Τέλος, πολιτική κηδεία στην τριτοκοσμική Ελλάδα σημαίνει κοινωνική κατακραυγή και το πιθανότερο και δημιουργία κολλημάτων απο την Εκκλησία για άλλες υποθέσεις.

[bizeli]

Εγώ πάντως ρε παιδιά έλεγα όταν πεθάνω θέλω έτσι, θέλω αλλιώς και να με κάψουν και να σκορπίσουν στη θάλασσα και κουραφέξαλα.
Μετά σκέφτηκα τη μάνα μου.
Άμα αυτή θέλει να έρχεται κάπου να μου ανάβει ένα κεράκι για να αισθάνεται αυτή καλύτερα, πού θα έρχεται;
Γιατί να της στερήσω αυτή την επιλογή επειδή εγώ ήθελα να με σκορπίσουν στους πέντε ανέμους;
Αυτή θα μείνει πίσω, αυτή θα επιλέξει πώς θα ήθελε να γίνει.

[bizeli]

Ακόμη όχι. Τα αποτεφρωτήρια είναι ελάχιστα, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να μεταφέρεις τον νεκρό πολύ μακριά. Επίσης, το κόστος ως έχει μέχρι σήμερα, είναι διπλάσιο της κλασσικής κηδείας.
Τέλος, πολιτική κηδεία στην τριτοκοσμική Ελλάδα σημαίνει κοινωνική κατακραυγή και το πιθανότερο και δημιουργία κολλημάτων απο την Εκκλησία για άλλες υποθέσεις.

Εντάξει κάποια στιγμή θα απλουστευθούν όλες αυτές οι διαδικασίες και θα θεωρούνται όλες φυσιολογικές.
Μπορεί να είμαστε λίγο πίσω ακόμα αλλά θα ξεπεράσουμε και αυτά τα ταμπού όπως έγινε και με άλλα θέματα.
Θέμα χρόνου είναι.

[Λαχουρένιος]

Ανέκαθεν πίστευα ότι η επιλογή κηδείας και ταφής είναι δικαίωμα του νεκρού. Κάποια στιγμή το σκέφτηκα καλύτερα και αναθεώρησα. Το πώς θα κηδευτεί και θα ταφεί κάποιος είναι δικαίωμα των ζωντανών. Για αυτούς που μένουν πίσω. Αυτοί θα επιλέξουν με ποιον τρόπο θέλουν να αποχαιρετήσουν τον αγαπημένο τους και με ποιον τρόπο θέλουν να τον θυμούνται και "να κρατάνε μια επαφή". Ακόμα και με ποιον τρόπο μπορούν βάσει των οικονομικών τους δυνατοτήτων. Για τον νεκρό έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Εν ολίγοις δε νομίζω ότι πέφτει λόγος στον νεκρό πώς θα επιλέξουν οι αγαπημένοι του να τον "έχουν κοντά" τους.

Συμφωνω, απλως μπαινει στην μεση ο (υγιης) εγωισμος που εχουμε ολοι μας. Μας φαινεται αδιανοητο οτι καποια στιγμη το σωμα μας θα ειναι ενα αψυχο κουφαρι που θα ειναι στην διαθεση του καθενος να το μεταχειριστει οπως θελει. Δεν μπορω να το συλλαβω καν, ουτε θελω. Το πιο ορθολογικο ομως ειναι αυτο που λες εσυ.

Θα ήθελα να υπενθυμίσω πως υπάρχει και η εναλλακτική του να δωρίσεις το σώμα σου στην επιστήμη για να εκπαιδευτούν πάνω σου μελλοντικοί γιατροί.

Δε θα το κανα ποτε. Καλυτερα να με πεταγαν στα σκουπιδια. Οι γιατροι σε αντιμετωπιζουν σαν κρεας οταν εισαι ζωντανος ποσο μαλλον νεκρος Αν πιστευα σε ψυχες κλπ θα ελεγα οτι οι ψυχες αυτων των ανθρωπων που δωρισαν το σωμα τους δεν εχει αναπαυθει ποτε.