Από τότε που κυριάρχησε ο νεοφιλελευθερισμός ισοπεδώθηκε και η τέχνη

[Λαχουρένιος]

Τα 80s ηταν κιτς αισθητικα αλλα ειχαν καλη ποπ και μεταλ μουσικη.

[Αρίστος]

Eξαιρετικη δεκαετια. Θυμηθειτε επισης τους Clash με τους Public Image στη μουσικη.

Σε ταινιες το Blue Velvet, το Rainman, το Dead Poet's Society, το Blade Runner.

.

[nemo]

σκηνες πραγματικοτητας δεν τις λες καλες εννοω για τον ευρωπαικο κινηματογραφο
το ιδιο για της ελληνικες ταινιες του 50 και του εξηντα -ειναι αξεπεραστες γιατι μας εδειξαν το αληθινο
αλλα δεν ειναι τεχνη

κινηματογραφος ειναι μονο ο αμερικανικος ειναι τεχνη γιατι εξωθουν την πραγματικοτητα οπως την θελουν

[NikosVy]

Χάθηκαν και οι ελληνικές πολεμικές ταινίες στις οποίες δεν έσπαγε ούτε ένα τζάμι στα σπίτια, δεν υπήρχε η παραμικρή χαραξιά στα στρατιωτικά φορτηγά που έπαιρναν μέρος στη μάχη ενώ οι πατριώτες που ανέβαιναν στις στέγες για να πολυβολήσουν τους εχθρούς τους είχαν όλο το χρόνο να ψάλουν τη φράση "Και σαν πρώτα ανδρειωμένη χαιρε ω χαίρε Ελευθεριά", χωρίς να τους διακόπτουν οι εχθροί που τους κοίταζαν αποσβολωμένοι.

[Προέλλην]

Eξαιρετικη δεκαετια. Θυμηθειτε επισης τους Clash με τους Public Image στη μουσικη.

Σε ταινιες το Blue Velvet, το Rainman, το Dead Poet's Society, το Blade Runner.

.

Σε όλες τις δεκαετίες υπάρχουν καλές και κακές μουσικές. τα 80ς είχαν καλές μουσικές και συγκεκριμένα είδη, σήμερα έχει σε άλλα. Ένας φαν της ηλεκτρονικής μουσικής δεν αναπολεί τα 70ς και τα 80ς, ούτε ένας της κλασσικής ή της ραπ.

[Λαχουρένιος]

Στην μουσικη παιζει πολυ ρολο η ηλικια. Η εκαστοτε συγχρονη μουσικη απευθυνεται σε εφηβους και σε ατομα μεχρι 30 το πολυ. Μετα απο τα πρωτα -αντα σταματας να ακολουθεις τις νεες τασεις της μουσικης και μενεις στα παλια ακουσματα. Οποτε ειναι λιγο λογικο ο καθενας να νομιζει οτι η μουσικη γαμαγε τις δεκαετιες που ηταν μαθητης και 20αρης.

Παντως στα 80s μια χαρα υπηρχε ο νεοφιλελευθερισμος στις ΗΠΑ αρα δεν στεκει πολυ το επιχειρημα του Αριστου. Οταν μιλαμε για τεχνη, μιλαμε κυριως για μαζικη εμπορικη τεχνη και κατα 95% αυτη παραγεται στις ΗΠΑ.

Για παραδειγμα το μεταλ μεγαλουργησε επι Ρηγκαν και Θατσερ.

[Προέλλην]

Στην μουσικη παιζει πολυ ρολο η ηλικια. Η εκαστοτε συγχρονη μουσικη απευθυνεται σε εφηβους και σε ατομα μεχρι 30 το πολυ. Μετα απο τα πρωτα -αντα σταματας να ακολουθεις τις νεες τασεις της μουσικης και μενεις στα παλια ακουσματα. Οποτε ειναι λιγο λογικο ο καθενας να νομιζει οτι η μουσικη γαμαγε τις δεκαετιες που ηταν μαθητης και 20αρης.

Aυτό.

Προσωπικά δεν μπορώ να ταυτιστώ με κάποιο είδος μουσικής, οπότε απλά μου φαίνεται ότι οι τάδε δεκαετίες ήταν καλές γι αυτό το είδος, οι δείνα για το άλλο, κοκ.

Στο κινηματογράφο είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Όπως και να χει, δεν μπορούν να μην προκαλούν αηδία οι γυφτοελληνικές ταινίες των 70ς και οι βιοντεοταινίες των 80ς, ενώ το 60 και το 50 είχες κατά κανόνα βλαχαρβανίτικα έπη.

[Αρίστος]

Αντικειμενικα τωρα δεν μπορουμε να συγκρινουμε το ραπ με παλιοτερες μουσικες. Οι ραπερς τουλαχιστον στην Αμερικη εχουν μεγαλυτερη σχεση με τον υποκοσμο παρα με τη μουσικη.

.

[Προέλλην]

Δεν μιλάμε μόνο για ραπ, αλλά γενικότερα για νέα είδη μουσικής που δεν υπήρχαν παλαιότερα. Αντικειμενικά, και η ροκ μπροστά στην κλασσική δεν συγκρίνεται και είναι περιθωριακή μουσική.
Γενικά υπάρχει μια τάση να ωραιοποιούμε το πολιτισμικό snapshot της εποχής που είμασταν νέοι. Όπως και να χει, οι χειρότερες δεκαετίες ήταν αυτές που στην Ελλάδα ακουγόταν το ευρύτερο "έντεχνο".

[NikosVy]

... οι χειρότερες δεκαετίες ήταν αυτές που στην Ελλάδα ακουγόταν το ευρύτερο "έντεχνο"....

... οι χειρότερες δεκαετίες για κάποιους.

Γενικά το ραδιόφωνο, με τη δημιουργία του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, από την Telefunken μετά τις συμφωνίες που υπογράφτηκαν κατά την επίσκεψη του Γκέμπελς στην Αθήνα το 1937, είχε την τάση να διαχωρίζει τους ακροατές (όσους είχαν ραδιόφωνο στο σπίτι τους ή στο σπίτι των συγγενών τους ή φίλων τους) σε δύο κατηγορίες, σε αυτούς που άκουγαν σοβαρή και σε αυτούς που άκουγαν μη σοβαρή μουσική.

Αγαπητοί μας ακροατές, συνεχίζουμε με ελαφρά μουσική και τραγούδια

Γενικά το Παλάτι από την αρχή του 20ού αιώνα βομβάρδιζε τον λαό με Βάγκνερ, ενώ εκτός από μερικά σπίτια πλουσίων στην Αθήνα που έπαιζαν και πιάνο, ο υπόλοιπος πληθυσμός άκουγε μόνο δημοτικά τραγούδια. Ήρθε μετά και ο Μεταξάς και τη βρήκαν Μεταξάς και Γκαίμπελς με τον Βάγκνερ (το δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, το δαχτυλίδι της μάνας).