Η Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν αφορούσε ποτέ ως όραμα μόνο στον πολιτικό λόγο των καπιταλιστικών δημοκρατιών, μιας και μπήκε στο στόμα ακόμα και των σοβιετικών ηγετών! Ο ίδιος ο Γκορμπατσόφ χρησιμοποίησε τον όρο μετά το πέρας του Ψυχρού Πολέμου για να καθορίσει τα οράματα αλλά και τη φύση του κόσμου μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Ο Γκορμπατσόφ μίλησε για πνεύμα συνεργασίας μεταξύ των υπερδυνάμεων του πλανήτη, η ρητορεία του δεν φαινόταν ωστόσο να εξαντλείται σε ιδεολογικό επίπεδο.
Ο Γκορμπατσόφ έφτασε πολύ κοντά στα «14 Σημεία» του Γουίλσον, αλλά και στα όνειρα του Ρούσβελτ και του Τσόρτσιλ για τη συμμαχική συνεργασία το 1941, ακόμα και στον Μάρσαλ και τον Τρούμαν όταν οραματίζονταν το ΝΑΤΟ, αφήνοντας τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με το στόμα ανοιχτό στις 7 Δεκεμβρίου 1988, όταν παρέθεσε μια μακρά λίστα ιδεών και προτάσεων για τη δημιουργία μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων!
Κεντρική έννοια μάλιστα στο αφήγημα του Γκόρμπι ήταν η απο-ιδεολογικοποίηση των εθνών και η απο-επένδυση των σχέσεών τους, ως ο μόνος ικανός μηχανισμός δηλαδή που θα οδηγούσε στην πραγματική ολοκλήρωση της Νέας Τάξης Πραγμάτων. «Για να γίνει πραγματικότητα ένας νέος τύπος προόδου ανάμεσα στον κόσμο, όλοι πρέπει να αλλάξουμε. Η ανοχή είναι το άλφα και το ωμέγα της νέας αυτής τάξης πραγμάτων», σημείωνε δύο χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1990.
Φαίνεται πάντως πως ούτε η Βορειοατλαντική Συμμαχία ούτε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ή ο προκάτοχός του, η Κοινωνία των Εθνών) ικανοποιούσαν τους παγκόσμιους ηγέτες ως μορφές της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Από την εξίσωση έλειπε άλλωστε κάτι: το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Κι έτσι η παγκοσμιοποίηση (ή ακόμα και ο παλιότερος -μαρξιστικός- διεθνισμός) ήταν πάντα κάτι διαφορετικό από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων και οι ηγέτες είχαν προφανώς επίγνωση, νιώθοντας πως δεν καλύπτονται από τις ιδεολογικές συνιστώσες του όρου. Κι αυτό που έλειπε ήταν, θα το ξαναπούμε, το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Το καλοκαίρι μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003, ο επενδυτικός κολοσσός JP Morgan Chase ανέλαβε τη λειτουργία της Τράπεζας Εμπορίου του Ιράκ, παρέχοντας έτσι πρόσβαση στους Δυτικούς σε τεράστιες πετρελαιοπηγές. Η JP Morgan διαχειρίστηκε δισεκατομμύρια δολάρια σε εξαγωγές και εισαγωγές και διηύθυνε την τράπεζα για τρία χρόνια, προεδρεύοντας στο συμβούλιό της με 13 ακόμα δυτικές τράπεζες (που αντιπροσώπευαν ισάριθμες χώρες).
Αυτή η γειτνίαση της (αθώας) Νέας Τάξης Πραγμάτων με το μεγάλο κεφάλαιο είναι που δίνει κατά πολλούς αναλυτές την πλήρη εικόνα του όρου, αλλάζοντας άρδην τη φύση της και φέρνοντάς τη επικινδύνως κοντά με τα όσα συνωμοσιολογικά τής καταμαρτυρούν. Ο Τόνι Μπλερ, εξάλλου (που τον αναφέραμε παραπάνω), που παραπλάνησε τη βρετανική κοινωνία για την εισβολή στο Ιράκ to 2003, πληρωνόταν 2 εκατ. λίρες τον χρόνο ως σύμβουλος, μαντέψτε, της JP Morgan!
Κάτω από το φως των παρασκηνιακών οικονομικών συναλλαγών Μπλερ και μεγαλοτραπεζιτών, το όραμά του για Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν αφορούσε ποτέ στην ειρηνική συνύπαρξη και την παγκόσμια συνεργασία (ή τουλάχιστον όχι μόνο), καθώς τα υστερόβουλα κίνητρά του πληρώθηκαν και με το παραπάνω.
Ο σύμβουλος του Μπλερ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, Ρόμπερτ Κούπερ, αποκάλυψε αργότερα το σχέδιο του βρετανού πρωθυπουργού περί Νέας Τάξης Πραγμάτων. Πώς το είπε; Ιμπεριαλισμό! «Αυτό που χρειάζεται είναι ένας νέος τύπος επεκτατισμού, συμβατός με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις κοσμοπολίτικες αξίες».
Όλες εξάλλου οι εισβολές στη Μέση Ανατολή έτσι δεν πουλιούνται; Στέφοντας τη Δύση αυτόκλητο θεματοφύλακα της ειρήνης και της δημοκρατίας του πλανήτη; Για Νέα Τάξη Πραγμάτων μιλούσε συνεχώς και ο αντιπρόεδρος του Μπους του Νεότερου, Ντικ Τσέινι, και η δική του περιπέτεια με το Ιράκ έδωσε σε αδρές γραμμές το γενικό περίγραμμα του όρου.
Όπως θα θυμάστε, ο Τσέινι ήταν το αφεντικό της Halliburton πριν καν γίνει αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση Μπους, ο οποίος όταν εισέβαλε στο Ιράκ παρέδωσε τη χώρα στην εταιρία του συνεργάτη του, κάνοντάς τον πλουσιότερο κατά μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ακόμα.
Κι αν επιχειρηματικός κόσμος και πολιτική ζωή πήγαιναν ανέκαθεν χέρι-χέρι, φαίνεται πως στην πολιτική Νέα Τάξη Πραγμάτων οι σχέσεις είναι κάτι παραπάνω από προφανείς, δίνοντας έτσι την πλήρη υπόσταση της έννοιας.
Το πραξικόπημα του 1953, για παράδειγμα, κατά του δημοκρατικά εκλεγμένου ιρανού πρωθυπουργού, Μοχάμεντ Μοσαντέκ, ενορχηστρώθηκε από τις αμερικανικές και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες όχι για να φέρουν την ειρήνη και τη δημοκρατία στην περιοχή, αλλά για να υφαρπάξουν από το Ιράν τα κοιτάσματα πετρελαίου του και να προστατεύσουν ταυτοχρόνως τα συμφέροντα της BP. Σήμερα το Ιράν παραμένει απειλή, τώρα πυρηνική, και οι λόγοι παραμένουν προφανώς οι ίδιοι.
Μήπως είναι η οικονομική και επιχειρηματική ελίτ αυτή που πρωτοστατεί στην «πολιτική» Νέα Τάξη Πραγμάτων και την παγκόσμια διακυβέρνηση που ευαγγελίζεται, επιστρατεύοντας ιδεολογικά και ρητορικά σχήματα για να θολώνουν τα νερά; Μήπως η οικουμενική ειρήνη, η ελευθερία και η δημοκρατία δεν είναι παρά ωραίες λέξεις για να προωθηθούν υστερόβουλοι σκοποί από κέντρα αποφάσεων που αντιστρατεύονται το γενικότερο καλό;
«Θα έχουμε μια παγκόσμια κυβέρνηση είτε σας αρέσει είτε όχι. Η μόνη ερώτηση είναι αν αυτή η κυβέρνηση θα προκύψει με κατάκτηση ή συναίνεση», διατυμπάνισε ο τραπεζίτης James Warburg στις 17 Φεβρουαρίου 1950 σε εξεταστική επιτροπή της αμερικανικής Γερουσίας!
Και με τέτοια διαπλοκή πολιτικής εξουσίας και οικονομικών παραγόντων, αξίζει να διερευνήσουμε περαιτέρω τις ιστορικές ρίζες της Νέας Τάξης Πραγμάτων, από τις πρώτες και αθώες διακηρύξεις της μέχρι και το εντελώς συνωμοσιολογικό περίβλημά της. Αυτό είναι το ξεκίνημα μιας σειράς άρθρων πάνω στο θέμα, ώστε να δούμε τι είναι τελικά αυτή η περιβόητη Νέα Τάξη Πραγμάτων και οι νεοταξίτες αρχιερείς της...
https://www.newsbeast.gr/world/arthro/2 ... -kivernisi.
Αναφερόμενος στη χαλάρωση της καραντίνας, ο Σόιμπλε δήλωσε ότι "δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε την απόφαση αποκλειστικά στους επιδημιολόγους, αλλά πρέπει να σταθμίσουμε και τις σημαντικές οικονομικές, κοινωνικές, ψυχολογικές ή άλλες επιπτώσεις".
.
Πιο μαλάκες από τους Αμερικάνους υπάρχουν; Πείτε μου. Την 11η Σεπτεμβρίου φάνηκε πόσο καθυστερημένα πιόνια είναι 