Επτά πράγματα που έμαθα για τη Βόρεια Κορέα όσο έμενα στη Νότια

[Λαχουρένιος]

Πηγή για τα κάτωθι είναι ότι έζησα -χαρούμενα- στη Νότια Κορέα τα δύο τελευταία χρόνια, και ότι τελευταία πολλοί με ρωτάνε αν δε φοβόμουν να μένω εκεί. (Μια σχετική υποκρισία απ’ την πλευρά των μίντια έπαιξε κι αυτή το ρόλο της.)

Too-long-didn’t-read όπως λένε: ένας κορεάτης γνωστός μου είπε ότι αν η Βόρεια Κορέα δεν ανέπτυσσε πυρηνικά, οι ΗΠΑ θα είχαν ήδη εισβάλει.



* Οι νοτιοκορεάτες δε μιλάνε _ποτέ_ άσχημα για “το Βορρά”.

(Τουλάχιστον σίγουρα όχι σε ξένους!)

Αποδοκιμάζουν βέβαια το καθεστώς αλλά δε βλέπουν τη Βόρεια Κορέα σαν εχθρό, παρά σαν το χαμένο μισό της πατρίδας τους.

(…Και με αυτό δεν εννοώ “το μισό που πρέπει να παρθεί πίσω”.)

* Οι νοτιοκορεάτες δεν ανησυχούν για επιθέσεις, ναι, ό,τι κι αν σας λένε τα μέσα και με το συμπάθιο.

Ο απ’ έξω κόσμος ρώταγε τόσες φορές αν πάνε όλα καλά κι αν επικρατεί πανικός και κάθε φορά έκανε τους από μέσα να γελάνε. Ο λόγος είναι ότι και οι δύο κυβερνήσεις φέρονται παρόμοια (βλ. παρακάτω) και καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει τη διάθεση να σπάσει την ισορροπία τόσων χρόνων.

Διευκρίνιση: Αυτή ήταν η κατάσταση όσο βρισκόμουν εκεί. Δεν ξέρω τι γίνεται τον τελευταίο καιρό, αλλά είμαι πρόθυμη να βάλω στοιχήματα ότι ανησυχούν περισσότερο για τον Τραμπ παρά για τη Βόμβα


* Η νοτιοκορεάτικη κυβέρνηση απαγορεύει να μιλάς καλά για το Βορρά.

Πριν δύο χρόνια μια αμερικανίδα συγγραφέας απελάθηκε επειδή έγραψε ότι η Βόρεια Κορέα έχει καλύτερη μπύρα.*

Α, και με την ευκαιρία, πριν τρία χρόνια το μόνο αριστερίζον κόμμα απαγορεύτηκε λόγω υποτιθέμενων σχέσεων με το Βορρά.**

* Πέρυσι η νοτιοκορεάτικη κυβέρνηση συμφώνησε στην εγκατάσταση αμερικάνικου πυραυλικού συστήματος THAAD, απόφαση που συνάντησε ευρεία αντίδραση. (Σημείωση: η καινούργια κυβέρνηση το έχει παγώσει.)

(Ναι, ξέρω, αναγκάστηκαν να το κάνουν για την άμυνά τους. Από την Κίνα, να φανταστώ.)

* Εδώ και σαράντα χρόνια η Νότια Κορέα και οι ΗΠΑ πραγματοποιούν ογκώδεις κοινές ασκήσεις κάθε χρόνο. Οι περισσότερες βορειοκορεάτικες στρατιωτικές ενέργειες που ακούτε γίνονται σαν απάντηση σε αυτές.

Παρεμπιπτόντως, η νοτιοκορεάτικη κυβέρνηση _πληρώνει_ για τη λειτουργία αμερικάνικων βάσεων με προσωπικό γύρω στα 30.000 άτομα, προσωπικό εν γένει αντιπαθές στον ντόπιο πληθυσμό.

* Για να συνοψίσω θα ξαναχρησιμοποιήσω τα λόγια ενός νοτιοκορεάτη που μάλλον εκφράζουν και πολλούς άλλους: “Αν η Βόρεια Κορέα δεν ανέπτυσσε πυρηνικά, οι ΗΠΑ θα είχαν ήδη εισβάλει.”


* Τελευταίο και μάλλον λιγότερο σημαντικό, αν λέτε τον Κιμ Τζονγκ-ουν τρελλό λόγω του κουρέματός του, απλά δεν έχετε δει τα αντρικά κουρέματα στη Νότια Κορέα._

*https://www.theguardian.com/world/2015/jan/09/south-korea-deport-korean-american-accused-praising-north
**http://www.latimes.com/world/asia/la-fg-south-korea-bans-political-party-20141219-story.html

http://www.katiousa.gr/koinonia/takside ... sti-notia/

Aλλη μια επιβεβαιωση του ΔΘ

[Πασιφάη]

Ρε παιδιά, γενική κουβέντα..Πώς γίνεται όταν ζεις σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, με τις απαιτούμενες απαγορεύσεις, να περνάς καλά; Οκ, να δεχτώ πως δεν υπάρχει η άκρατη ασυδοσία και φαινομενικά, όλα βαίνουν ''καλώς'' βάσει ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί.
Πώς είναι δυνατόν όμως να επικροτούμε τέτοια μοτίβο διαβίωσης, όταν εμείς οι ίδιοι εδώ μέσα συζητάμε καθημερινά και συμφωνούμε οι περισσότεροι φαντάζομαι,περί ελευθεριών, δικαιωμάτων και δημοκρατίας; Θεωρείτε τέτοιες κοινωνίες πρότυπα; Κι αν ναι, δώστε μου μια τεκμηριωμένη εξήγηση. Μερσί.

[Λαχουρένιος]

Η ΒΚ δεν ειναι σε καμια περιπτωση προτυπο, αλλα για τις συνθηκες της ΝΑ ειναι ενα πολυ καλο καθεστως

Μιλαμε για την περιοχη, οπου πριν μερικες δεκαετιες στην Ιαπωνια εβλεπαν τον Αυτοκρατορα σαν θεο και δεν παραδοθηκαν παρα μετα απο 2 ατομικες.

Δεν μπορεις να κρινεις την Ασια, και γενικα τον τριτο κοσμο με τα δεδομενα της Δ. Ευρωπης.

Ενα αντιστοιχο καθεστως στην Ελλαδα θα ηταν πολυ διαφορετικο. Αλλη ιστορια, αλλες συνθηκες, αλλη κουλτουρα.

[Λαχουρένιος]

In Indonesia, the contemporary politics of disorder takes a markedly different form: the policing of speech and action viewed to be blasphemous against religion or threatening to the Indonesian state. Both these forms of policing raise the spectre of social disorder and invites the use of Indonesia’s legal system in response.

As for Thailand, military rule is an attempt to put an end to a decade-long political crisis pitting the royalist and traditional establishment against a populist movement that has mobilised previously neglected Thai citizens.

Even the Rohingya crisis in Myanmar has some parallels. The Rohingya have long been viewed as foreigners, religiously and racially distinct, their presence within the country a consequence of colonial policy and illegal post-colonial migration. Their murder and forced removal generates outrage abroad but little sympathy within Myanmar, where it is largely seen as restoring the natural order of a Buddhist Burmese state.

What makes the politics of disorder a thorny problem for Southeast Asian democracy is that these illiberal policies are popular among many citizens. The trend towards illiberal politics and authoritarian leadership styles is a consequence of the perceived weaknesses of democratic politics, which has proven unable to eliminate poverty, crime, identity-based conflict or political instability.

http://www.eastasiaforum.org/2017/11/04 ... -enduring/

Διαβασε το ολο αν θες, λεει για εκεινη την περιοχη συνολικα καποια πραγματα.

[Πασιφάη]

Η ΒΚ δεν ειναι σε καμια περιπτωση προτυπο, αλλα για τις συνθηκες της ΝΑ ειναι ενα πολυ καλο καθεστως

Μιλαμε για την περιοχη, οπου πριν μερικες δεκαετιες στην Ιαπωνια εβλεπαν τον Αυτοκρατορα σαν θεο και δεν παραδοθηκαν παρα μετα απο 2 ατομικες.

Δεν μπορεις να κρινεις την Ασια, και γενικα τον τριτο κοσμο με τα δεδομενα της Δ. Ευρωπης.

Ενα αντιστοιχο καθεστως στην Ελλαδα θα ηταν πολυ διαφορετικο. Αλλη ιστορια, αλλες συνθηκες, αλλη κουλτουρα.

Οκ, το δέχομαι αυτό που λες.
Αυτό με τη Ν. Κορέα δεν καταλαβαίνω. Υποτίθεται πως είναι πιο προοδευτική σε σχέση με τους Βόρειους.Κάνω λάθος;

[Λαχουρένιος]

But authoritarianism keeps threatening to return. Below the surface of official declarations lies an acceptance among most ASEAN leaders that democracy and human rights should not be pushed too fast and too far. The past few years saw some serious setbacks in this area, as political elites have tightened control over opposition parties and civil liberties. Malaysia and Indonesia, for instance, have been accused of human rights violations, such as restricting civil liberties and abusing minority rights. What explains this negative and worrisome trend?

Political history and culture are regarded as factors that impede each country’s march to democracy. Western-style liberal ideas made inroads into the region after colonial rule ended, but have struggled to take root in a region where authoritarianism has left a deep legacy. Daniel Bell, for instance, regards the Asian mindset as ‘anti-freedom’. In this view, Asians see the ‘iron cage’ as source of security, not as a prison.

[...]

Many Southeast Asian countries have in the past experienced democratic transitions, including the Philippines in 1986, Cambodia and Thailand in the early 1990s, and Indonesia in 1998. Yet none of these countries has successfully entrenched democracy and democratic values. Elections have been held, some freer and fairer than others. But below the shallow democratic structures built for electoral competition lie awfully weak institutional foundations.

First and foremost among these institutional failings is that in most ASEAN countries the armed forces remain a significant political player. Thailand is the best example of an ASEAN country where the military has never really bowed to civilian rule. Rather it has staged several coups that have ousted an elected government, most recently in 2014. Yet even in more democratic states like Indonesia and the Philippines, the armed forces still have considerable influence over national politics and have been accused of human rights violations.

http://www.eastasiaforum.org/2016/03/19 ... mocracies/

Γενικα αν καποιος δεν ξερει την ιστορια της περιοχης (η συντριπτικη πλειονοτητα των ελληνων δεν την ξερει σιγουρα), σχηματιζει την εντυπωση οτι η ΝΑ Ασια ηταν ενα πολιτισμενο και δημοκρατικο μερος, μεχρι που ηρθε ο παππους Κιμ και επεβαλλε χουντα

Far from it.

[Πασιφάη]

In Indonesia, the contemporary politics of disorder takes a markedly different form: the policing of speech and action viewed to be blasphemous against religion or threatening to the Indonesian state. Both these forms of policing raise the spectre of social disorder and invites the use of Indonesia’s legal system in response.

As for Thailand, military rule is an attempt to put an end to a decade-long political crisis pitting the royalist and traditional establishment against a populist movement that has mobilised previously neglected Thai citizens.

Even the Rohingya crisis in Myanmar has some parallels. The Rohingya have long been viewed as foreigners, religiously and racially distinct, their presence within the country a consequence of colonial policy and illegal post-colonial migration. Their murder and forced removal generates outrage abroad but little sympathy within Myanmar, where it is largely seen as restoring the natural order of a Buddhist Burmese state.

What makes the politics of disorder a thorny problem for Southeast Asian democracy is that these illiberal policies are popular among many citizens. The trend towards illiberal politics and authoritarian leadership styles is a consequence of the perceived weaknesses of democratic politics, which has proven unable to eliminate poverty, crime, identity-based conflict or political instability.

http://www.eastasiaforum.org/2017/11/04 ... -enduring/

Διαβασε το ολο αν θες, λεει για εκεινη την περιοχη συνολικα καποια πραγματα.

Thanks, θα το διαβάσω.

[Λαχουρένιος]

Οκ, το δέχομαι αυτό που λες.
Αυτό με τη Ν. Κορέα δεν καταλαβαίνω. Υποτίθεται πως είναι πιο προοδευτική σε σχέση με τους Βόρειους.Κάνω λάθος;

Στην ΝΚ τα αριστερα κομματα ειναι απαγορευμενα οπως στην ΒΚ τα αστικα κομματα

Επιπλεον δεν αντιμετωπιζει τους ιδιους εθνικους κινδυνους οπως η ΒΚ ουτε κατα διανοια

Περισσοτερα ισως μπορει να σου πει ο ΔΘ γιατι και γω δεν γνωριζω την ιστορια της περιοχης

[Διάδοχος]

Ρε παιδιά, γενική κουβέντα..Πώς γίνεται όταν ζεις σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, με τις απαιτούμενες απαγορεύσεις, να περνάς καλά; Οκ, να δεχτώ πως δεν υπάρχει η άκρατη ασυδοσία και φαινομενικά, όλα βαίνουν ''καλώς'' βάσει ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί.
Πώς είναι δυνατόν όμως να επικροτούμε τέτοια μοτίβο διαβίωσης, όταν εμείς οι ίδιοι εδώ μέσα συζητάμε καθημερινά και συμφωνούμε οι περισσότεροι φαντάζομαι,περί ελευθεριών, δικαιωμάτων και δημοκρατίας; Θεωρείτε τέτοιες κοινωνίες πρότυπα; Κι αν ναι, δώστε μου μια τεκμηριωμένη εξήγηση. Μερσί.

Οι άνθρωποι εκεί ζούν υπό καθεστώς πολέμου. Δεν είναι σχήμα λόγου, ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει ποτέ στην κορεατική χερσόνησο ακόμη και επίσημα, απλά έχει κυρηχθεί ανακωχή η οποία διαρκεί εδώ και μερικές 10ετίες. Συνεχώς συμβαίνουν επισόδεια, με νεκρούς, και ο βορράς ζει συνεχώς υπό την απειλή εισβολής των ΗΠΑ. Ο μόνος λόγος που δεν έχει συμβεί αυτό είναι η σχεδόν απόλυτη στρατικοποίηση της κοινωνίας τους, η προπαγάνδα υπέρ του καθεστώτος και η απομόνωση απο τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτά είναι πολεμικά μέτρα, τα οποία αποδίδουν.

Αυτά που γράφει το άρθρο είναι αλήθεια. Η νοτιοκορεατική κυβέρνηση μπλοκάρει και κάνει μηνύσεις ακόμη και σε μπλογκς δυτικών που κάνουν κριτική στην Β. Κορεά αλλά δεν κάνουν μαύρη προπαγάνδα εναντίον της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το north korean tech: http://www.northkoreatech.org/2017/11/1 ... king-case/
To σάητ αυτό, και άλλα παρόμοια, δεν είναι καθόλου φιλικά με την Β. Κορέα, απλά χαλάνε την σούπα των ψυχολογικών επιχειρήσεων της νοτιοκορεατικής κυβέρνησης. Δλδ απλά δεν αναπαράγουν τις ψυχολογικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και της Ν. Κορέας, αυτό είναι το έγκλημά τους.

Αν θες να μάθεις την αλήθεια, μπορείς να διαβάσεις αυτά που γράφουν διάφοροι ξένοι που ζουν εκεί και δουλεύουν σε ανθρωπιστικές οργανώσεις κλπ. Έχουν το δικαίωμα να κυκλοφορούν όπου θέλουν και μπορούν να ασκούν κριτική στα μπλογκ τους και στα άρθρα/βιβλία τους. Μία απο αυτούς είναι η ελληνίδα Μεγαλούδη η οποία πρόσφατα έχει γράψει και σχετικό βιβλίο. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ούτε κομμουνιστές ούτε συμπαθούντες του εκεί καθεστώτος, αλλά έχουν εμπειρία προσωπική εμπειρία απο τριτοκοσμικές χώρες, και δη της Ασίας, και όλοι τα λένε τελείως διαφορετικά απ ότι η μαύρη προπαγάνδα.

[Διάδοχος]