Αρίστο?






To βιβλίο που τον καθιέρωσε ωστόσο, προκαλώντας πραγματική θύελλα στη χώρα, τη λεγόμενη”υπόθεση Sarrazin” (Sarrazin–Affäre) , ήταν το “Η Γερμανία αυτοκαταργείται” (Deutschland schafft sich ab), μια Ιερεμιάδα κατά της αθρόας -κυρίως μουσουλμανικής-μετανάστευσης, της υπογεννητικότητας των γηγενών (εννοώντας τους “κανονικούς” , μη έχοντες μεταναστευτικό υπόβαθρο, Γερμανούς) και της εξάπλωσης των αμόρφωτων (στα Γερμανικά υπάρχει ο “υπέροχα” πολιτικά ορθός όρος Bildungsfern, που αδόκιμα αλλά με ακρίβεια θα μπορούσε να αποδοθεί ως “μορφοαπόμακρος) εξαρτημένων από την Πρόνοια, στρωμάτων. Ανάμεσα σε πολλά, ισχυρίστηκε πως η σχολική αποτυχία των μεταναστών οφείλεται κυρίως στο χαμηλότερο IQ, το οποίο, ως -κατά τους ισχυρισμούς τoυ-κυριως γονιδιακά καθοριζόμενο χαρακτηριστικο, ήταν “καταδικασμένο” να συμπιέσει λόγω της υπεργεννητικότητας των μεταναστών, το μέσο όρο ευφυίας του πληθυσμού προς τα κάτω. Δεν παρέλειψε μάλιστα να αναφέρει, στην περίπτωση των Τούρκων και Κούρδων μεταναστών πως η χαμηλή ευφυία και τα υψηλά-κατά τον ίδιο- ποσοστά αναπηριών οφείλονταν στην εκτεταμένη ενδογαμία αυτών των κοινοτήτων. Ως αντιστάθμισμα πρότεινε μεταξύ άλλων, την καθιέρωση υποχρεωτικής κοινωφελούς εργασίας εκ μέρους των μεταναστών, την απαγόρευση πρακτικά κάθε νέας μεταναστευτικής ροής πλην εξειδικευμένου σε ανώτατο επίπεδο προσωπικού, και την παροχή κινήτρων για την αύξηση της τεκνογονίας των “ευφυών” στρωμάτων, πχ. την χορήγηση εφάπαξ ύψους 50.000 ευρώ ανά τέκνο σε κάθε μητέρα κάτω των 30 με πανεπιστημιακή μόρφωση.
Το σκάνδαλο που προκλήθηκε οδήγησε στην αποχώρηση του από το ΔΣ της Bundesbank, ενώ στη διαμάχη παρενέβησαν επικριτικά κατά του Sarrazin τόσο η Άνγκελα Μέρκελ, όσο και ο τότε ηγέτης του SPD, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος ζήτησε έμμεσα την παραίτησή του από το κόμμα, λέγοντας ότι δεν ξέρει γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος θέλει ακόμα να είναι μέλος σε αυτό. Η παραίτηση ως σήμερα δεν έχει υποβληθεί, ενώ κάθε απόπειρα πειθαρχικών διαδικασιών αποπομπής έπεσε στο κενό, με δικαιολογίες που περιλάμβαναν μεταξύ άλλων την επίκληση “καταστατικής αδυναμίας”, και την αποδοχή “ότι δε θα το ξανακάνει”. Mε βάση σφυγμομέτρηση της εποχής, περίπου τα 2/3 των ψηφοφόρων του SPD, αλλά και του συνόλου των κομμάτων, συμφωνούσαν με την παραμονή του στο κόμμα (62 και 60% αντίστοιχα). Την επομένη των γερμανικών εκλογών, ο εν λόγω αρθρογραφούσε στην βερολινέζικη έκδοση της Bild, και μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της πόλης, τη BZ, για την ανάγκη νέου ξεκινήματος του SPD, χωρίς τον Σουλτς, επισημαίνοντας πως το Afd (σε εκδήλωση του οποίου είχε εμφανιστεί μήνες πριν) δίνει τις λάθος απαντήσεις στα σωστά προβλήματα.











