Δημοσίευσηαπό ΓΑΛΗ » 16 Ιουν 2016, 16:56
Η πλάκα είναι ότι η ανεκτικότητα που φέρεται ως κύριο ζητούμενο των φερομένων ως προοδευτικών, λειτουργεί με αφετηρία το "τραλαλά ιμάτζιν τραλαλό" και καταλήγει στο "να ψοφήσουν οι φασίστες" στο κοινωνικό επίπεδο, με σαφή υπερασπιστική γραμμή των δικαιωμάτων του θύτη και όχι του θύματος στο δικαστικό επίπεδο και γενικώς την προστασία της παρατυπίας και όχι της νομιμότητας σε όλα τα επίπεδα.
Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι το τελευταίο ισχύει κυρίως για όσους κινούνται στην κορυφή και στο περιθώριο ή τις παρυφές της κοινωνίας. Δηλαδή τους εξουσιαστές και τους -ακίνδυνους ουσιαστικά- αντιεξουσιαστές, που λειτουργούν ουσιαστικά ως άλλοθι για τους πρώτους. Απλώς γιατί η εξουσία είναι πάντα φιλάνθρωπη, υπερβατική και γενναιόδωρη με αυτούς που δεν μπορούν να τη θίξουν. Το άτεγκτο γράμμα του νόμου εφαρμόζεται στον πολυπληθή όγκο της μέσης της πυραμίδας όπου συνωστίζονται οι νομοταγείς μεν μπιπ δε πολίτες. Εκεί το πνεύμα, βάζει μαύρα γυαλιά για να μην στραβωθεί από το φως του διαφωτισμού, παίρνει κι ένα λευκό μπαστούνι και πάει περίπατο στους αγρούς να μαζέψει παπαρούνες. Κατ' επέκταση ο σεβασμός στη δικαιοσύνη ίσως σημαίνει σεβασμό στα αμεα, κάτι που είναι όντως δείγμα πολιτισμού, έτσι δεν είναι;
0 .