Μεγάλωσα σε ΕΛ διαμέρισμα με κεντρική θέρμαση. Ακόμη και στα χρυσά 90ς, το καλοριφέρ άναβε μία το πρωί 7-9, μία το απόγευμα 2-4 και μία το βράδι 8-10, ή κάτι παραπλήσιο.
Στον ενδιάμεσο και ένεκα της κυριολεκτικά μηδενικής θερμομόνωσης της κατοικίας, στο σπίτι επικρατούσε παγετός, δηλαδή ήθελες πανωφόρι, σωσώνια/τσουράπια, κουβερλιά, κτλ.
Στην Γερμανία, σήμερα, το χειμώνα τα καλοριφέρ τον χειμώνα απλά δεν σβήνουν ποτέ. Το ανάβεις και έχεις 22-25 βαθμούς και κυκλοφορείς κυριολεκτικά με το σώβρακο. Τα περισσότερα σπίτια έχουν δε και θερμομόνωση. Όλα αυτά χάρη στη Σβετλάνα που μας έστελνε τους φυσικούς της πόρους τζάμπα για να τα τρώει ο ολιγάρχης αφέντης της σε μερσεντέ και ταξίδια στα Παρίσια. Θενκ γιου, καμ αγκέν
Η όλη φάση τώρα είναι ότι είτε θα πρέπει να έχουμε μόνιμα τον θερμοστάτη στους 19 βαθμούς (όλο το 24ωρο αυτά), είτε κάποιες ώρες της ημέρας δεν θα έχει θέρμανση (με το σπίτι τούμπανο μονωμένο να κρατάει την ζέστη).
Για να μην τα πολυλογούμε, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, θα είναι κάτι σαν το πιο ζεστό σπίτι που τόλμησε να ονειρευτεί ποτέ ο μέσος Έλληνας τα τελευταία χρόνια.