O επερχομενος πολεμος Ισραηλ-Ιραν

[Διάδοχος]

Υεμένη.

Μετά τις διαδηλώσεις και την πτώση του Αλ Σαλέχ, ένας Χάντι με βία και νοθία εκλέχτηκε με 99% και άρχισε να αποκλείει και να διώκει τους πολιτικούς αντιπάλους, με αποτέλεσμα αυτοί να εξεγερθούν. Το Ιράν στηρίζει με μετρημένες αποστολές όπλων (τα πλοία ελέγχονται) αυτούς τους εξεγερμένους (Χούθι).

[scouser]

Να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής το εξής: το σημερινό καθεστώς στο Ιράν προέκυψε μετά από την ανατροπή του φιλοδυτικού καθεστώτος του Σάχη, που ήταν εγγύηση σταθερότητας και κοσμικότητας στην κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή. Το καθεστώς του Σάχη αντικαταστάθηκε με το σιϊτικό αντίστοιχο των Ταλιμπάν (granted, σε πιο λαϊτ εκδοχή, αλλά μιλάμε και για μια χώρα 80 εκατομμυρίων) και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Οι ρίζες του ισλαμικού εξτρεμισμού στην σύγχρονη εποχή δεν βρίσκονται στους σαλαφιστές, βρίσκονται στους μουλάδες του Ιράν. Ακόμα και η Σαουδική Αραβία, μέχρι την ανατροπή του Σάχη, δεν είχε τα χάλια που έχει σήμερα. Επιπλέον, χωρίς κανένα απολύτως κανένα λόγο, στράφηκε εναντίον των Αμερικανών και του Ισραήλ μιλώντας για μικρούς και μεγάλους Σατανάδες και εσχάτως φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να οργανώσει συνέδριο αρνητών του Ολοκαυτώματος. Γιατί ακριβώς ένας κομμουνιστής θα υποστήριζε ένα θεοκρατικό καθεστώς που φλερτάρει με πάθος με τον ε/σ (δεν είναι τυχαίο που οι ΧΑ το θεωρούν κράτος-πρότυπο και ένα από τους βασικούς συμμάχους που θα είχε η Ελλάδα αν κυβερνούσαν αυτοί), προσωπικά δεν μπορώ να το εξηγήσω λογικά, αλλά υποθέτω πως προέρχεται από τον παβλωφικού χαρακτήρα αντιδυτικισμό του συγκεκριμένου χώρου. Εν πάση περιπτώσει, εγώ δεν είμαι οπαδός και θα κράζω τους πάντες εκεί που χρειάζεται.
Πάμε παρακάτω. Αν οι Ιρανοί γουστάρουν να αυτοκυβερνούνται έτσι, εμένα δεν μου καίγεται καρφάκι, και κάθε σκέψη για regime change μετά από όσα έχουμε δει μου προκαλεί φλύκταινες. Δέχομαι επίσης πως είναι αναπόφευκτο, μετά τις επικές μαλακίες των Αμερικανών όπως την ανατροπή του Σαντάμ, να διατηρεί ισχυρή επιρροή στην περιοχή, αφού είναι το κέντρο του σιϊτικού Ισλάμ. Δέχομαι επίσης με βαριά καρδιά πως είναι μικρότερο κακό σε σχέση με τα τέρατα του IS και της Αλ Καϊντα, οπότε το υποστηρίζω στρατηγικά εκεί. Τα ποδαράκια του όμως πρέπει να μένουν μέχρι εκεί που φτάνει το κρεβάτι του και όχι παρακάτω. Αν θέλει να απλωθεί παραπέρα, θα πρέπει να κοπούν, ειδικά αφού στόχος του είναι η εξαφάνιση από το χάρτη της μοναδικής δημοκρατίας στην Μέση Ανατολή. Συνεπώς, και οι κυρώσεις σε βάρος του και οι βομβαρδισμοί των εγκαταστάσεων του στη Συρία και ελπίζω σύντομα και στο Λίβανο είναι σωστές κινήσεις.

[scouser]

Να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής το εξής: το σημερινό καθεστώς στο Ιράν προέκυψε μετά από την ανατροπή του φιλοδυτικού καθεστώτος του Σάχη, που ήταν εγγύηση σταθερότητας και κοσμικότητας στην κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή. Το καθεστώς του Σάχη αντικαταστάθηκε με το σιϊτικό αντίστοιχο των Ταλιμπάν (granted, σε πιο λαϊτ εκδοχή, αλλά μιλάμε και για μια χώρα 80 εκατομμυρίων, δεν είναι εξίσου απλό να επιβάλεις ταλιμπανάτο σε 80 εκατομμύρια ανθρώπους) και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Οι ρίζες του ισλαμικού εξτρεμισμού στην σύγχρονη εποχή δεν βρίσκονται στους σαλαφιστές, βρίσκονται στους μουλάδες του Ιράν. Ακόμα και η Σαουδική Αραβία, μέχρι την ανατροπή του Σάχη, δεν είχε τα χάλια που έχει σήμερα. Επιπλέον, χωρίς κανένα απολύτως κανένα λόγο, στράφηκε εναντίον των Αμερικανών και του Ισραήλ μιλώντας για μικρούς και μεγάλους Σατανάδες και εσχάτως φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να οργανώσει συνέδριο αρνητών του Ολοκαυτώματος. Γιατί ακριβώς ένας κομμουνιστής θα υποστήριζε ένα θεοκρατικό καθεστώς που φλερτάρει με πάθος με τον ε/σ (δεν είναι τυχαίο που οι ΧΑ το θεωρούν κράτος-πρότυπο και ένα από τους βασικούς συμμάχους που θα είχε η Ελλάδα αν κυβερνούσαν αυτοί), προσωπικά δεν μπορώ να το εξηγήσω λογικά, αλλά υποθέτω πως προέρχεται από τον παβλωφικού χαρακτήρα αντιδυτικισμό του συγκεκριμένου χώρου. Εν πάση περιπτώσει, εγώ δεν είμαι οπαδός και θα κράζω τους πάντες εκεί που χρειάζεται.
Πάμε παρακάτω. Αν οι Ιρανοί γουστάρουν να αυτοκυβερνούνται έτσι, εμένα δεν μου καίγεται καρφάκι, και κάθε σκέψη για regime change μετά από όσα έχουμε δει μου προκαλεί φλύκταινες. Δέχομαι επίσης πως είναι αναπόφευκτο, μετά τις επικές μαλακίες των Αμερικανών όπως την ανατροπή του Σαντάμ, να διατηρεί ισχυρή επιρροή στην περιοχή, αφού είναι το κέντρο του σιϊτικού Ισλάμ. Δέχομαι επίσης με βαριά καρδιά πως είναι μικρότερο κακό σε σχέση με τα τέρατα του IS και της Αλ Καϊντα, οπότε το υποστηρίζω στρατηγικά εκεί. Τα ποδαράκια του όμως πρέπει να μένουν μέχρι εκεί που φτάνει το κρεβάτι του και όχι παρακάτω. Αν θέλει να απλωθεί παραπέρα, θα πρέπει να κοπούν, ειδικά αφού στόχος του είναι η εξαφάνιση από το χάρτη της μοναδικής δημοκρατίας στην Μέση Ανατολή. Συνεπώς, και οι κυρώσεις σε βάρος του και οι βομβαρδισμοί των εγκαταστάσεων του στη Συρία και ελπίζω σύντομα και στο Λίβανο είναι σωστές κινήσεις.

[Διάδοχος]

Να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής το εξής: το σημερινό καθεστώς στο Ιράν προέκυψε μετά από την ανατροπή του φιλοδυτικού καθεστώτος του Σάχη, που ήταν εγγύηση σταθερότητας και κοσμικότητας στην κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή.

To καθεστώς Σάχη ήταν μια δικτατορία που επέβαλαν οι ΗΠΑ και η Βρετανία ανατρέποντας με πραξικόπημα τον δημοκρατικά εκλεγμένο και εξαιρετικά λαοφιλή, επίσης κοσμικό, Μοσαντέκ, επειδή εθνικοποίησε την κρατική εταιρία πετρελαίου.

Δεν ήρθε ο Σάχης ως η κοσμική εναλλακτική σε μια ταλιμπανική χώρα, ήρθε ως δικτάτορας-μαριονέτα αποικιοκρατικών δυνάμεων σε μια δημοκρατική χώρα.

Να τα ξεκαθαρίζουμε εξ αρχής αυτά, για να βλέπουμε πια είναι η αλητεία που υποστηρίζεις. Τα ίδια με τότε κάνουν και τώρα, η Μ. Ανατολή είναι μπαχαλεμένη εξαιτίας των δυτικών εγκληματιών.

Η ισλαμική επανάσταση ξέσπασε γιατί οι λαϊκές μάζες υπέφεραν υπό την δικτατορία του Σάχη. Ο εγκάθετος της CIA, έχοντας εξολοθρεύσει όλες τις κοσμικές πολιτικές δυνάμεις του Ιράν, κατέστησε τους ριζοσπαστες κληρικούς ως την μόνη εναλλακτική, την οποία και προτίμησε ο λαός. O Σάχης κατεστρεψε συστηματικά και σχεδιασμένα όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις του Ιράν, υπό τις οδηγίες και κατευθύνσεις των Αμερικανών.

Μοχάμεντ Μοσαντέκ (16 Ιουνίου 1882 – 5 Μαρτίου 1967), ήταν Ιρανός πολιτικός και πρωθυπουργός του Ιράν την περίοδο 1951-1953, ιδρυτής του κόμματος του Εθνικού Μετώπου. Ανατράπηκε με πραξικόπημα που οργανώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Γεννήθηκε στην Τεχεράνη και υπήρξε γόνος αριστοκρατικής και πολιτικής οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν υπουργός Οικονομικών και η μητέρα του μέλος της βασιλικής οικογένειας των Χαζάρων. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη Νομική σχολή του πανεπιστημίου Νεσατέλ της Ελβετίας. Υπηρέτησε σε αρκετές κυβερνητικές θέσεις ως μέλος της Συμβουλευτικής Εθνοσυνέλευσης (Ματζλίς), διοικητής της επαρχίας του Φαρς και του Αζερμπαϊτζάν, υπουργός Οικονομικών και υπουργός Εξωτερικών. Στις αρχές της δυναστείας των Παχλαβί φυλακίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα και αργότερα παρέμεινε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Επανήλθε στην πολιτική με την άνοδο στο θρόνο του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί και εξελέγη μέλος των Ματζλίς το 1944. Το Νοέμβριο του 1949 ιδρύθηκε το κόμμα του Εθνικού Μετώπου, με τον Μοσαντέκ να αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο. Τον Μάρτιο του 1951 προώθησε νόμο για την κρατικοποίηση των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της Αγγλοϊρανικής Πετρελαϊκής Εταιρείας και τον Μάιο του ίδιου χρόνου εξελέγη πρωθυπουργός.

Χαρακτηρίζεται ως χαρισματικός ηγέτης, προσηλωμένος στην αρχή της συνταγματικής διακυβέρνησης. Αντίθετος με την εγκαθίδρυση της δυναστείας Παχλαβί, ο Μοσαντέκ υποστήριζε την άποψη πως ο Σάχης θα έπρεπε να έχει ρόλο κατά τα πρότυπα της βελγικής ή βρετανικής μοναρχίας. Ειδικότερα, ως πρωθυπουργός ανέλαβε πρωτοβουλίες για την αποδυνάμωσή του. Μεταξύ άλλων, αφαίρεσε τον έλεγχο του στρατού από το παλάτι, μετέφερε μέρος της βασιλικής περιουσίας στο κράτος, ενώ περιόρισε επίσης σημαντικά τις δαπάνες για τη βασιλική οικογένεια. Στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ο Μοσαντέκ ήταν ένθερμος υποστηρικτής της απεξάρτησης του Ιράν από την επιρροή των μεγάλων δυνάμεων, μέσω του δόγματος της «αρνητικής ισορροπίας». Παρά την αριστοκρατική του καταγωγή, στηρίχθηκε κυρίως από τη μεσαία τάξη και απέκτησε τη φήμη του αδιάφθορου πολιτικού. Η εθνικοποίηση του ιρανικού πετρελαίου που προώθησε ο Μοσαντέκ ήρθε σε σύγκρουση με τα οικονομικά συμφέροντα του Ηνωμένου Βασιλείου και άλλων χωρών, καθώς μετέφερε τον έλεγχο από τις πετρελαϊκές εταιρείες της Δύσης στη χώρα παραγωγής του πετρελαίου. Η Βρετανία αντέδρασε επιβάλλοντας οικονομικό εμπάργκο και αναλαμβάνοντας μυστικές πολιτικές δράσεις με στόχο την ανατροπή του Μοσαντέκ, οδηγώντας τελικά στο πραξικόπημα του 1953. Ο Μοσαντέκ καταδικάστηκε για προδοσία σε τρία χρόνια φυλάκιστης και κατόπιν έζησε υπό κατ' οίκον περιορισμό μέχρι τον θάνατό του.

To πραξικόπημα του 1953 ή πραξικόπημα της 28ης Μορντάντ (19 Αυγούστου), όπως είναι γνωστό στο Ιράν, αναφέρεται στη βίαιη ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου Ιρανού πρωθυπουργού Μοχάμεντ Μοσαντέκ με στρατιωτικό πραξικόπημα, που οργανώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και το Ηνωμένο Βασίλειο. Τα σχέδια για το πραξικόπημα από τη κεντρική υπηρεσία πληροφοριών (CIA) και τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες (ΜΙ6), υπό την κωδική ονομασία TPAJAX (ή επιχείρηση «Αίαντας»), ξεκίνησαν στα τέλη του 1952 αξιοποιώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο πολιτικών, επιχειρηματιών, θρησκευτικών παραγόντων και ανώτερων στρατιωτικών. Με την επιχείρηση Αίαντας, για πρώτη φορά οι ΗΠΑ ανέτρεψαν μια ξένη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, γεγονός που τραυμάτισε βαθειά τόσο το Ιράν όσο και την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Χαρακτηρίζεται ως κρίσιμο γεγονός στην παγκόσμια ιστορία και σημαντικό ιστορικό προηγούμενο για μεταγενέστερα γεγονότα - όπως το πραξικόπημα του 1954 στη Γουατεμάλα και την ανατροπή του Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή - που ανήγαγε παράλληλα τις ΗΠΑ σε κύριο στόχο της ιρανικής επανάστασης. Τον Αύγουστο του 2013, μετά τον αποχαρακτηρισμό σχετικών μυστικών εγγράφων, η CIA παραδέχτηκε τη συμμετοχή της στο πραξικόπημα, που περιλάμβανε μεταξύ άλλων δράσεις δωροδοκίας Ιρανών πολιτικών ή άλλων ανώτερων αξιωματούχων και προπαγάνδας, ως «ενέργεια εξωτερικής πολιτικής» που σχεδιάστηκε και εγκρίθηκε από τα υψηλότερα κυβερνητικά επίπεδα. Νωρίτερα, η τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράιτ είχε κάνει τη διαπίστωση πως το πραξικόπημα ήταν μια «οπισθοδρόμηση για την πολιτική ανάπτυξη του Ιράν».

Αν και περιγράφτηκε σε πολιτικό επίπεδο ως μια απόπειρα διάσωσης του Ιράν από τον κομμουνισμό, στην πραγματικότητα υπήρξε προσπάθεια διατήρησης του διεθνούς καρτέλ πετρελαίου. Ο Μοσαντέκ ανέλαβε την πρωθυπουργία στις 29 Απριλίου του 1951 και αμέσως προώθησε την εθνικοποίηση του ιρανικού πετρελαίου, κρατικοποιώντας την Αγγλοιρανική Εταιρεία Πετρελαίου (πρόδρομος της BP). Η ενέργεια αυτή ερχόταν σε σύγκρουση με τα οικονομικά συμφέροντα του Ηνωμένου Βασιλείου και άλλων χωρών, καθώς μετέφερε τον έλεγχο από τις πετρελαϊκές εταιρείες της Δύσης στη χώρα παραγωγής του πετρελαίου. Η Βρετανία αντέδρασε επιβάλλοντας οικονομικό εμπάργκο και αναλαμβάνοντας μυστικές πολιτικές δράσεις με στόχο την ανατροπή του Μοσαντέκ. Ειδικότερα, μετά την απομάκρυνση Βρετανών εργατών από τις πετρελαιοφόρες περιοχές στις 20 Σεπτεμβρίου, η βρετανική κυβέρνηση κινητοποίησε στρατό σχεδιάζοντας εισβολή στα διυλιστήρια του Αμπαντάν. Δεν κατάφερε ωστόσο να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ, κατόπιν άρνησης του προέδρου Τρούμαν, με αποτέλεσμα η επιχείρηση να ματαιωθεί.

Αποτέλεσμα του πραξικοπήματος ήταν η εγκαθίδρυση στρατιωτικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον στρατηγό Φαζλαλλάχ Ζαχεντί επιτρέποντας στον σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί να επανέλθει στην εξουσία μέχρι την ιρανική επανάσταση του 1979. Λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα ο Μοσαντέκ καταδικάστηκε για προδοσία σε τρία χρόνια φυλάκιστης και κατόπιν έζησε υπό κατ' οίκον περιορισμό μέχρι τον θάνατό του. Καταδικάστηκαν επίσης αρκετοί από τους στενούς συνεργάτες του, ενώ ο υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησής του, Χοσέιν Φατεμί­, εκτελέστηκε από την κυβέρνηση του Ζαχεντί.

[Διάδοχος]

Οι ρίζες του ισλαμικού εξτρεμισμού στην σύγχρονη εποχή δεν βρίσκονται στους σαλαφιστές, βρίσκονται στους μουλάδες του Ιράν.

Εντάξει τώρα, περιμένεις να γίνει σοβαρή συζήτηση με τέτοια;

Ακόμα και η Σαουδική Αραβία, μέχρι την ανατροπή του Σάχη, δεν είχε τα χάλια που έχει σήμερα. Επιπλέον, χωρίς κανένα απολύτως κανένα λόγο, στράφηκε εναντίον των Αμερικανών και του Ισραήλ μιλώντας για μικρούς και μεγάλους Σατανάδες και εσχάτως φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να οργανώσει συνέδριο αρνητών του Ολοκαυτώματος. Γιατί ακριβώς ένας κομμουνιστής θα υποστήριζε ένα θεοκρατικό καθεστώς που φλερτάρει με πάθος με τον ε/σ (δεν είναι τυχαίο που οι ΧΑ το θεωρούν κράτος-πρότυπο και ένα από τους βασικούς συμμάχους που θα είχε η Ελλάδα αν κυβερνούσαν αυτοί), προσωπικά δεν μπορώ να το εξηγήσω λογικά, αλλά υποθέτω πως προέρχεται από τον παβλωφικού χαρακτήρα αντιδυτικισμό του συγκεκριμένου χώρου.
Πάμε παρακάτω. Αν οι Ιρανοί γουστάρουν να αυτοκυβερνούνται έτσι, εμένα δεν μου καίγεται καρφάκι, και κάθε σκέψη για regime change μετά από όσα έχουμε δει μου προκαλεί φλύκταινες. Δέχομαι επίσης πως είναι αναπόφευκτο, μετά τις επικές μαλακίες των Αμερικανών όπως την ανατροπή του Σαντάμ, να διατηρεί ισχυρή επιρροή στην περιοχή, αφού είναι το κέντρο του σιϊτικού Ισλάμ. Δέχομαι επίσης με βαριά καρδιά πως είναι μικρότερο κακό σε σχέση με τα τέρατα του IS και της Αλ Καϊντα, οπότε το υποστηρίζω στρατηγικά εκεί. Τα ποδαράκια του όμως πρέπει να μένουν μέχρι εκεί που φτάνει το κρεβάτι του και όχι παρακάτω. Αν θέλει να απλωθεί παραπέρα, θα πρέπει να κοπούν, ειδικά αφού στόχος του είναι η εξαφάνιση από το χάρτη της μοναδικής δημοκρατίας στην Μέση Ανατολή. Συνεπώς, και οι κυρώσεις σε βάρος του και οι βομβαρδισμοί των εγκαταστάσεων του στη Συρία και ελπίζω σύντομα και στο Λίβανο είναι σωστές κινήσεις.

Στο Ιράν έχω ταξιδέψει και για δουλειά και για αναψυχή. Έχω συναναστραφεί με κόσμο εκεί, απο μέλη κρατικών υπηρεσιών μέχρι μικροπωλητές-ζητιάνους του δρόμου (τo 1/3 του πλυθησμού είναι τέτοιοι). Πέρα απο αυτούς που ερχονται απο κάτι χωριά και είναι άμεσα μισθοδοτούμενοι του Χαμενεϊ (πχ Φρουροί Επανάστασης), κανείς δεν γουστάρει την κατάσταση ως έχει. Παράλληλα, κανείς -ακόμη και αυτοί που βγάζουν φλύκταινες με τους μουλάδες- δεν γουστάρει ρετζίμ τσέηντζ με τις ευλογίες της Δύσης. Αυτό είναι απόλυτο και καθολικό.
Δεν φοβούνται να μιλήσουν, σε μένα ως άγνωστο έκραξαν το καθεστώς, αλλα η επωδός είναι πάντα η ίδια: θα αλλάξουμε με τους δικούς μας όρους, στον κατάλληλο χρόνο και χωρίς εποπτεία της Δύσης. Αυτό είναι κάτι που άκουσα ξανά και ξανά, και ξανά, απ όλους.
Οι άνθρωποι εκεί φοβούνται το μπαχάλεμα και την διάσπαση της χώρας, και την απώλεια της ανεξαρτησίας τους που θα τους μετατρέψει σε προτεκτοράτο. Ακομη και οι δυτικόφιλοι νεοφίλ (είναι νεο-κάστα εκεί) φαντασιώνονται ένα ανεξάρτητο ισχυρό οικονομικά και πολιτικά Ιράν, που συμμετέχει στα διεθνή ως ίσος των μεγάλων δυνάμεων. Δεν φαντασιώνονται να έρθουν τα Μακ Ντόναλντς στην Τεχεράνη, αλλά να εξάγουν τα ιμιτατιόν ιρανικά Μακ Ντόναλντς σε μια σφαίρα επιρροής τους στη περιοχή.
Δεν μπορούν να ανακοπουν οι Ιρανοί, οι μουλάδες κλπ είναι πρόσκαιρο φαινόμενο, δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμη το καθεστώς ως έχει. Οι άνθρωποι είναι ικανοί και πολιτισμένοι, είναι προδιαγεγραμμένο ότι θα κυριαρχήσουν στην Μ. Ανατολή έναντι των καμηλιέρηδων και ότι θα αποτελέσουν ισχυρή παγκόσμια δύναμη. Το καθεστώς των μουλάδων είναι ευλογία για την Δύση, έτσι και τους διώξουν ετοιμάσου για απόλυτη κυριάρχια του Ιράν και εκπαραθύρωση των δυτικών συμφερόντων απο την Μ. Ανατολή. Τότε είναι που θα επιτεθεί η σιχαμερή εγκληματική Δύση με όλες της τις δυνάμεις.

[Διάδοχος]

Το Ιράν είναι απίστευτη χώρα.

Υπάρχει απίθανη φτώχεια και ανεργία (κυριολεκτικά 40-50%) στην χώρα. Δεν υπάρχει μέση κατάσταση, ή προνομιούχος ή ημιζητιάνος αμόρφωτος στον δρόμο.

Όλοι, ακόμη και οι αμόρφωτοι ζητιάνοι-μικροπωλητές στο δρόμο (λεφούσια πραγματικά, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα) είναι σοκαριστικά ευγενικοί. Κανείς δεν φωνάζει, όλοι μιλούν με χαμόγελο στο πρόσωπο και με ευγενική ήρεμη φωνή, ακολουθώντας κάποιου είδους εξεζητημένο πρωτόκολλο ευγενειας. Έρχονται στο παράθυρο του αυτοκινήτου σου να σου πουλήσουν, σαν να ντρέπονται, και με το παραμικρό σημάδι ότι τους ενοχλείς, ζητάνε συγγνώμη και φεύγουν.

Οι τύποι έχουν σημασία. Το πως χαιρετιούνται όταν συναντούνται, οι ευχές που ανταλλάσουν, τα πάντα, τους κάνουν να φαντάζουν σαν βρετανοί λόρδοι. Υπάρχει κουλτούρα ανταλλαγής δώρων, που μόνο ίσως στην Ιαπωνία μπορείς να βρείς αντίστοιχη. Στις γιορτές τους, στα επιχειρηματικά μίτινγκς, στις κοινωνικές τους συναναστροφές.
Επιμένω σε αυτό, το πόσο πολιτισμένοι είναι σοκάρει. Εάν βρεθείτε ποτέ εκεί, θα αισθανθείτε μάο-μάο απο την ζούγκλα συγκριτικά, και ο πιο καρμοίρης, θα σας κάνει να ντραπείτε.

Στην Τεχεράνη, τα ΒΠ είναι συναρπαστικό μερος. Απίστευτα μνημειώδη κτήρια,νεοκλασσικού τύπου αρχιτεκτονική, ακριβά μάρμαρα, κεραμικά, κλπ. Ενδιαφέρον έχει ότι ονομάζουν το στυλ αυτό ελληνικό.

Εμάς τους ΕΛ δεν μας συνδυάζουν με Αλέξανδρο, αλλά με Ρωμαίους. Φαίνεται ότι στην ιστορική συνείδησή τους έχουμε αποτυπωθεί απο τους πολέμους Βυζαντινών-Σασσανίδων. Θυμάμαι στο Παρσιάν Εστραγκάλ που έμενα, έβλεπα ιρανική ιστορική ταινία, όπου έδειχνε επικές μάχες μεταξύ Βυζαντινών και Σασσανίδων, με αναχρονιστική απεικόνιση των Βυζαντινών ως Ρωμαίων της αυγουστιανής περιόδου. Είχε αγγλικούς υπότιτλους, δεν ήταν χαζοπροπαγάνδα, τους Ρωμαίους τους παρουσίαζε ως ίσους, δύο μεγάλοι πολιτισμοί συγκρούονται κοκ.

Δεν έχουν αλκοόλ, αλλά έχουν μια εξεζητημένη κουλτούρα καφέζ και μπιστρό. Τα μαγαζιά θυμίζουν ΕΛ καφετέριες λεωφόρου Νίκης. Οι νέοι βγαίνουν έξω και πίνουν μη-αλκοολούχα ποτά και κοκτέηλς, τα γκομενάκια κυκλοφορούν με κολλητά παντελόνια και ελαφρώς ρηγμένα μαντήλια στο πίσω μέρος του κεφαλιού, παίζουν, φλερτάρουν. Μεγάλα μάτια με έντονες βλεφαρίδες, γλυκές φωνούλες. Τεράστιες παρέες κάνουν πάρτι σε σπίτια, πάει απο στόμα σε στόμα, άγνωστοι συναντούνται, με δυνατή μουσική, σπιτικό κρασί και τους γείτονες να παίρνουν τηλ την αστυνομία για την φασαρία, όταν έρχεται, κάνει τα στραβά μάτια με τυπικές παρατηρήσεις (ήταν και ο Διάδοχος εκεί )

Τα αυτοκίνητα είναι όλα εγχώρια φτιαγμένα, κλώνοι Golf, 206, κλπ, προηγούμενων μοντέλων (μια 10ετία πίσω). Οι σούπερ πλούσιοι οδηγούν Lexus ή Κινέζικα SUV, γερμανικά αυτοκινητα δεν βλέπεις, είναι για τους πραγματικά μεγιστάνες.

Στους δρόμους αισθάνεσαι απίστευτη ασφάλεια, μπορείς να κυκλοφορήσεις ακόμη και σε φτωχογειτονιές που δεν αστυνομεύονται, και να κραδαίνεις μάτσο με χαρτονομίσματα, κανείς δεν θα σου την πέσει.

Η γραφειοκρατία τους είναι αποδοτικη, θυμίζει βορειοευρωπαϊκή χώρα και όχι μεσανατολίτικη. Παντού στο δημόσιο κουμάντο κάνουν τύποι με διδακτορικά απο ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία. Όλοι όσοι έχουν τελειώσει Λύκειο μιλάνε άπταιστα 1-2 ξένες γλώσσες, όχι σπαστά, αλλά με προφορά και λογοτεχνικού τύπου εκφράσεις.

Είναι η αιώνια Περσία, βλαχανιε υποτακτικέ, ο συνεχής αδιάκοπος υψηλός πολιτισμός των 6.000 ετών, που μπορείς να μυρίσεις στον αέρα, ακόμη και μεταξύ των ανοικτών φρεατίων της πόλης.

[Northern Spirit]

Ποιον έβαλαν να σφάζει ποιόν; Tι παραμύθια είναι αυτά;

Σε Ιράκ, Συρία και Υεμένη στήριξαν/στηρίζουν τις νόμιμες πλουραριστικές-κοσμικές κυβερνήσεις κατά των τρομοκρατών. Στο Λίβανο η Χεζμπολά είναι σύμμαχος των Χριστιανών και συμμετέχουν μέσω δημοκρατικότατων εκλογών στην κυβέρνηση.

Ton Ασαντ δεν τον στηριζουνε επειδη ειναι πλουραλιστης αλλα επειδη τους δινει βασεις στη Συρια για να τροφοδοτουνε με οπλα την Χεζεμπολαχ και να απειλουτνε το Ισραηλ..

Η Χαμας που στηριζουνε στην Παλαιστινη δεν ειναι καθολου πλουραλιστικη..ειναι ισλαμιστες..

Η δε εμπλοκη στο θεμα του Ισραηλ που ειναι μακρια απο το Ιραν και δεν εχουνε θρησκευτικες ή εδαφικες διαφορες δειχνει επισης τις προθεσεις...Για οποιους θελουνε να τις δουνε βεβαια..

[scouser]

Eντάξει τώρα, ερμηνεία του στάτους κβο κατά το δοκούν για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα (στήριξη σε ένα σκοταδιστικό καθεστώς με ναζιστικές συμπάθειες ένθεν και εκείθεν), wishful thinking περί Ιράν μελλοντικής παγκόσμιας δύναμης κτλ, σε συνδυασμό με το γεγονός πως σε εντυπωσίασε το Ιράν σαν πολιτισμός. Γούστο σου και καπέλο σου το τελευταίο φυσικά, αλλά άσχετο με τη συζήτηση μας. Αν και θα έλεγα πως αφού το πας σε βάθος 6.000 ετών, είναι κάπως αστείο να απευθύνεσαι στους συγκεκριμένους βλαχάνιους και να μιλάς περί περσικής υπεροχής. Διαχρονικά, μεγαλύτερος πελάτης των ελ από την Περσία δεν υπήρξε. Προφανώς έτσι δεν μπορεί να γίνει συζήτηση. Στην πράξη, αυτό που έχεις είναι μια τεξτμπουκ περίπτωση αυταρχικού καθεστώτος με τεράστια όρεξη (granted, και αρκετές δυνατότητες, ειδικά έτσι σκατά που τα κάνανε οι Αμερικανοί στο Ιράν) επέκτασης στην περιφέρεια του, του οποίου πρέπει να κοπούν τα ποδαράκια εγκαίρως. Το δε Ισραήλ ειδικά, έχει όλα τα δίκια του κόσμου για να βομβαρδίσει και το τελευταίο ιρανικό κουνούπι σε ακτίνα 1,000 χιλιομέτρων από τα σύνορα του.

[Διάδοχος]

Οκ, εσύ κάτσε να κοιτάς με ανοιχτό τον στόμα τον Μπίμπι με την παρουσίαση powerpoint και τον Τραμπ.

Ο υπόλοιπος πλανήτης συνεχίζει να εφαρμόζει την συμφωνία που τίμησε το Ιράν.

Απο την μία ο πολιτισμένος κόσμος, και απο την άλλη οι παρίες.

[Λαχουρένιος]

Η στηριξη προς τις ΗΠΑ εκ μερους των φιλελευθερων, συντηρητικων και γενικα των αντικομμουνιστων ειχε νοημα την εποχη του ΨΠ. Στις μερες μας, τοσο οι αριστεροι οσο και δεξιοι πρεπει να στηριζουμε οποιοδηποτε καθεστως ειναι κοσμικο η/και ειναι παραγοντας σταθεροτητας στην περιοχη.

Αντικειμενικα, οι ΗΠΑ ευθυνονται για το μπαχαλο στην Μ.Α. και τα εχουν πουτανα εδω και τοσες δεκαετιες, ριχνοντας κοσμικες και πατριωτικες κυβερνησεις και καθεστωτα στην Μ.Α. για να δημιουργησουν puppet states και συχνα επιστρατευσε παρανοικους σαν την Αλ Καιντα και τον ΙΣΙΣ για να καταφερει τους σκοπους της.

Δε βρισκω λογο γιατι ενας λογικος ανθρωπος που πιστευει στην κοσμικοτητα και εχει φιλελευθερες αξιες να υποστηριζει την αμερικανικη πολιτικη. Σιγουρα οι ΗΠΑ σαν κρατος ειναι πιο φιλελευθερες απο Ρωσια και Κινα, αλλα απο την στιγμη που εξαγουν ενα δικτατορικο και συχνα τζιχαντιστικο μοντελο ελαχιστα με απασχολει αυτο.

Ακομα πιο συγκεκριμενα, σαν ελληνας με συμφερει για ευνοητους λογους να εχω σαν γειτονες κοσμικους και μετριοπαθεις ισλαμιστες παρα τις παρανοικες σαλαφιστικες μαριονετες των αμερικανων. Το τι ελευθεριες εχει ο αμερικανος στην αλλη ακρη του Ατλαντικου ή αντι ουτε με ενδιαφερει ουτε με επηρεαζει. Ουτε με επηρεαζει η αυταρχικοτητα στο εσωτερικο της Ρωσιας ή της Κινας απο την στιγμη που δεν δειχνουν να εξαγουν αυτο το μοντελο στο εξωτερικο ή την γειτονια μου.

Δεν λεω φυσικα οτι αξιωματικα οι αμερικανοι ειναι φιλοτζιχαντιστες και οι αλλοι κοσμικοι, καποια στιγμη ισως δουμε πχ τους κινεζους να στηριζουν τζιχαντιστες και οι αμερικανοι κοσμικους, απλως μιλαω με βαση την σημερινη πραγματικοτητα.